Wejscie w życie: 1 stycznia 2004

Ostatnia Zmiana: 1 stycznia 2019

Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

Art. 1. 1. Przepisy ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez
pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy
z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego
przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie
nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej:
1) 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,
2) 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże
mniej niż 300 pracowników,
3) 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników
– zwanego dalej „grupowym zwolnieniem”.
2. Liczby odnoszące się do pracowników, o których mowa w ust. 1, obejmują
pracowników, z którymi w ramach grupowego zwolnienia następuje rozwiązanie
stosunków pracy z inicjatywy pracodawcy na mocy porozumienia stron, jeżeli
dotyczy to co najmniej 5 pracowników.

Art. 2. 1. Pracodawca jest obowiązany skonsultować zamiar przeprowadzenia
grupowego zwolnienia z zakładowymi organizacjami związkowymi działającymi
u tego pracodawcy.
2. Konsultacja, o której mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności możliwości
uniknięcia lub zmniejszenia rozmiaru grupowego zwolnienia oraz spraw
pracowniczych związanych z tym zwolnieniem, w tym zwłaszcza możliwości
przekwalifikowania lub przeszkolenia zawodowego, a także uzyskania innego
zatrudnienia przez zwolnionych pracowników.
3. Pracodawca jest obowiązany zawiadomić na piśmie zakładowe organizacje
związkowe o przyczynach zamierzonego grupowego zwolnienia, liczbie
zatrudnionych pracowników i grupach zawodowych, do których oni należą,
grupach zawodowych pracowników objętych zamiarem grupowego zwolnienia,
okresie, w ciągu którego nastąpi takie zwolnienie, proponowanych kryteriach
doboru pracowników do grupowego zwolnienia, kolejności dokonywania zwolnień
pracowników, propozycjach rozstrzygnięcia spraw pracowniczych związanych
z zamierzonym grupowym zwolnieniem, a jeżeli obejmują one świadczenia
pieniężne, pracodawca jest obowiązany dodatkowo przedstawić sposób ustalania
ich wysokości.
4. Pracodawca przekazuje zakładowym organizacjom związkowym
informacje, o których mowa w ust. 3, w terminie umożliwiającym tym
organizacjom zgłoszenie w ramach konsultacji propozycji dotyczących spraw
określonych w ust. 2.
5. W trakcie konsultacji pracodawca jest obowiązany przekazać zakładowym
organizacjom związkowym także inne niż określone w ust. 3 informacje, jeżeli
mogą one mieć wpływ na przebieg konsultacji oraz treść porozumienia, o którym
mowa w art. 3.
6. Pracodawca przekazuje na piśmie właściwemu powiatowemu urzędowi
pracy informacje, o których mowa w ust. 3, z wyłączeniem informacji dotyczących
sposobu ustalania wysokości świadczeń pieniężnych przysługujących pracownikom.
6a. W przypadku zamiaru przeprowadzenia grupowego zwolnienia
dotyczącego członków załogi statku morskiego o polskiej przynależności
pracodawca przekazuje informacje, o których mowa w ust. 6, powiatowemu
urzędowi pracy właściwemu ze względu na siedzibę armatora.
7. Jeżeli u danego pracodawcy nie działają zakładowe organizacje
związkowe, uprawnienia tych organizacji w zakresie wynikającym z ust. 1–5 przysługują przedstawicielom pracowników wyłonionym w trybie przyjętym u danego pracodawcy.

Art. 3. 1. W terminie nie dłuższym niż 20 dni od dnia zawiadomienia,
o którym mowa w art. 2 ust. 3, pracodawca i zakładowe organizacje związkowe
zawierają porozumienie.
2. W porozumieniu, o którym mowa w ust. 1, określa się zasady
postępowania w sprawach dotyczących pracowników objętych zamiarem
grupowego zwolnienia, a także obowiązki pracodawcy w zakresie niezbędnym do
rozstrzygnięcia innych spraw pracowniczych związanych z zamierzonym
grupowym zwolnieniem.
3. Jeżeli nie jest możliwe uzgodnienie treści porozumienia ze wszystkimi
zakładowymi organizacjami związkowymi, pracodawca uzgadnia treść
porozumienia z organizacjami związkowymi reprezentatywnymi w rozumieniu art.
253 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z
2015 r. poz. 1881 oraz z 2018 r. poz. 1608), z których każda zrzesza co najmniej
5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy.
4. Jeżeli nie jest możliwe zawarcie porozumienia zgodnie z ust. 1 i 3, zasady
postępowania w sprawach dotyczących pracowników objętych zamiarem
grupowego zwolnienia ustala pracodawca w regulaminie, uwzględniając, w miarę
możliwości, propozycje przedstawione w ramach konsultacji przez zakładowe
organizacje związkowe.
5. Jeżeli u danego pracodawcy nie działają zakładowe organizacje
związkowe, zasady postępowania w sprawach dotyczących pracowników objętych
zamiarem grupowego zwolnienia ustala pracodawca w regulaminie, po konsultacji
z przedstawicielami pracowników wyłonionymi w trybie przyjętym u danego pracodawcy.

Art. 4. 1. Pracodawca – po zawarciu porozumienia, a w razie niezawarcia
porozumienia po spełnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 4 lub 5 –
zawiadamia na piśmie właściwy powiatowy urząd pracy o przyjętych ustaleniach
dotyczących grupowego zwolnienia, w tym o liczbie zatrudnionych i zwalnianych
pracowników oraz o przyczynach ich zwolnienia, okresie, w ciągu którego ma być
dokonane zwolnienie, a także o przeprowadzonej konsultacji zamierzonego grupowego zwolnienia z zakładowymi organizacjami związkowymi lub
z przedstawicielami pracowników wyłonionymi w trybie przyjętym u danego pracodawcy.
1a. W przypadku zamiaru przeprowadzenia grupowego zwolnienia
dotyczącego członków załogi statku morskiego o polskiej przynależności
pracodawca przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1, powiatowemu
urzędowi pracy właściwemu ze względu na siedzibę armatora.
2. Kopię zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, pracodawca przekazuje
zakładowym organizacjom związkowym. Zakładowe organizacje związkowe mogą
przedstawić właściwemu powiatowemu urzędowi pracy swoją opinię w sprawie
grupowego zwolnienia.
3. Jeżeli u danego pracodawcy nie działają zakładowe organizacje
związkowe, przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do przedstawicieli pracowników
wyłonionych w trybie przyjętym u danego pracodawcy.
4. W razie zakończenia działalności pracodawcy wskutek prawomocnego
orzeczenia sądowego zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane, gdy
z takim wnioskiem wystąpi właściwy powiatowy urząd pracy.

Art. 5. 1. Przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy w ramach
grupowego zwolnienia nie stosuje się art. 38 i 41 Kodeksu pracy, z zastrzeżeniem
ust. 2–4, a także przepisów odrębnych dotyczących szczególnej ochrony
pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy,
z zastrzeżeniem ust. 5.
2. W razie niezawarcia porozumienia, o którym mowa w art. 3, przy
wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy, a także warunków pracy i płacy,
stosuje się art. 38 Kodeksu pracy.
3. Wypowiedzenie pracownikom stosunków pracy w sytuacjach, o których
mowa w art. 41 Kodeksu pracy, jest dopuszczalne w czasie urlopu trwającego co
najmniej 3 miesiące, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności
pracownika w pracy, jeżeli upłynął już okres uprawniający pracodawcę do
rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.
4. Wypowiedzenie pracownikom warunków pracy i płacy w sytuacjach,
o których mowa w art. 41 Kodeksu pracy, jest dopuszczalne niezależnie od okresu
trwania urlopu lub innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy.
5. W okresie objęcia szczególną ochroną przed wypowiedzeniem lub
rozwiązaniem stosunku pracy pracodawca może jedynie wypowiedzieć
dotychczasowe warunki pracy i płacy pracownikowi:
1) któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego,
pracownicy w ciąży, pracownikowi w okresie urlopu macierzyńskiego,
urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego oraz
urlopu ojcowskiego;
2) będącemu członkiem rady pracowniczej przedsiębiorstwa państwowego;
3) będącemu członkiem zarządu zakładowej organizacji związkowej;
4) będącemu członkiem zakładowej organizacji związkowej, upoważnionemu
do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby
dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy;
4a) będącemu członkiem specjalnego zespołu negocjacyjnego lub europejskiej rady zakładowej;
4b) będącemu członkiem specjalnego zespołu negocjacyjnego, organu
przedstawicielskiego lub przedstawicielem pracowników w spółce europejskiej;
4c) będącemu członkiem specjalnego zespołu negocjacyjnego, organu
przedstawicielskiego lub przedstawicielem pracowników w spółdzielni europejskiej;
4d) będącemu członkiem specjalnego zespołu negocjacyjnego, zespołu
przedstawicielskiego albo przedstawicielem pracowników w radzie
nadzorczej spółki powstałej w wyniku połączenia transgranicznego spółek;
5) będącemu społecznym inspektorem pracy;
6) powołanemu do odbycia czynnej służby wojskowej, służby zastępczej,
zasadniczej służby wojskowej albo przeszkolenia wojskowego;
7) będącemu członkiem rady pracowników lub określonym w porozumieniu,
o którym mowa w art. 24 ustawy z dnia 7 kwietnia 2006 r. o informowaniu
pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji (Dz. U. poz. 550,
z 2008 r. poz. 584 oraz z 2009 r. poz. 805), przedstawicielem pracowników
uprawnionym do uzyskiwania od pracodawcy informacji i prowadzenia z nim konsultacji.
6. Jeżeli wypowiedzenie warunków pracy i płacy powoduje obniżenie
wynagrodzenia, pracownikom, o których mowa w ust. 5, przysługuje, do końca
okresu, w którym korzystaliby ze szczególnej ochrony przed wypowiedzeniem lub
rozwiązaniem stosunku pracy, dodatek wyrównawczy obliczony według zasad
wynikających z Kodeksu pracy.
7. (uchylony)

Art. 6. 1. Wypowiedzenie pracownikowi stosunku pracy w ramach
grupowego zwolnienia może nastąpić nie wcześniej niż po dokonaniu przez
pracodawcę zawiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, a w przypadku gdy nie
jest ono wymagane – nie wcześniej niż po zawarciu porozumienia lub spełnieniu
obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 4 lub 5.
2. Rozwiązanie z pracownikiem stosunku pracy w ramach grupowego
zwolnienia może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia
zawiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, a w przypadku gdy nie jest ono
wymagane – nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia zawarcia porozumienia
lub spełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 4 lub 5. Nie dotyczy to
przypadków rozwiązania z pracownikami stosunków pracy w razie zakończenia
działalności pracodawcy wskutek prawomocnego orzeczenia sądowego.

Art. 7. Przy rozwiązywaniu z pracownikami stosunków pracy w ramach
grupowego zwolnienia z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy
stosuje się przepisy art. 411 § 1, art. 177 § 4 i 5, art. 1868 i art. 196 pkt 2 Kodeksu
pracy, a także odrębne przepisy regulujące rozwiązywanie z pracownikami
stosunków pracy z takiego powodu.

Art. 8. 1. Pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy
w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:
1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony
u danego pracodawcy krócej niż 2 lata;
2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego
pracodawcy od 2 do 8 lat;
3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego
pracodawcy ponad 8 lat.
2. Przy ustalaniu okresu zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 36
§ 11 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio.
3. Odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy
obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.
4. Wysokość odprawy pieniężnej nie może przekraczać kwoty 15-krotnego
minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych
przepisów, obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy.

Art. 9. 1. W razie ponownego zatrudniania pracowników w tej samej grupie
zawodowej pracodawca powinien zatrudnić pracownika, z którym rozwiązał
stosunek pracy w ramach grupowego zwolnienia, jeżeli zwolniony pracownik
zgłosi zamiar podjęcia zatrudnienia u tego pracodawcy w ciągu roku od dnia
rozwiązania z nim stosunku pracy.
2. Pracodawca powinien ponownie zatrudnić pracownika, o którym mowa
w ust. 1, w okresie 15 miesięcy od dnia rozwiązania z nim stosunku pracy
w ramach grupowego zwolnienia.

Art. 10. 1. Przepisy art. 5 ust. 3–6 i art. 8 stosuje się odpowiednio w razie
konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej
20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli
przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku
pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie
nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1.
2. W przypadku określonym w ust. 1 pracodawca może rozwiązać stosunki
pracy, w drodze wypowiedzenia, z pracownikami, których stosunek pracy podlega
z mocy odrębnych przepisów szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub
rozwiązaniem i wobec których jest dopuszczalne wypowiedzenie stosunku pracy
w ramach grupowego zwolnienia, pod warunkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez
zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od dnia otrzymania
zawiadomienia o zamierzonym wypowiedzeniu.
3. Pracodawca może wypowiedzieć warunki pracy i płacy pracownikom,
o których mowa w ust. 2, jeżeli z przyczyn określonych w ust. 1 nie jest możliwe dalsze ich zatrudnianie na dotychczasowych stanowiskach pracy. W takim przypadku stosuje się art. 38 Kodeksu pracy.
4. Jeżeli wypowiedzenie warunków pracy i płacy w okolicznościach
określonych w ust. 3 powoduje obniżenie wynagrodzenia, pracownikom
przysługuje, przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy, dodatek wyrównawczy
obliczony według zasad wynikających z Kodeksu pracy. Prawo do dodatku
wyrównawczego nie przysługuje pracownikom, których szczególna ochrona przed
wypowiedzeniem umowy o pracę wynika z art. 41 Kodeksu pracy.
5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do pracowników będących posłami,
senatorami lub radnymi, w okresie, w którym ich stosunek pracy podlega z mocy
odrębnych przepisów szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub
rozwiązaniem.

Art. 11. Przepisów ustawy nie stosuje się do pracowników zatrudnionych na
podstawie mianowania.

Art. 12. Przy rozwiązywaniu stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
pracowników, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, a także przy
rozpatrywaniu sporów związanych z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy
stosuje się przepisy Kodeksu pracy.

Art. 13. W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm.) w art. 121 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Żołnierze rezerwy, którzy w ciągu trzydziestu
dni od dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, z zastrzeżeniem art. 120 ust. 4, nie mogą
podjąć pracy wskutek ogłoszenia upadłości lub
likwidacji pracodawcy, u którego byli zatrudnieni w dniu powołania do tej służby, albo rozwiązania z nimi stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, a także którzy z innych
przyczyn poszukują pracy — korzystają z pierwszeństwa w zakresie pośrednictwa pracy.”.

Art. 14. W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. — Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357, z późn.
zm.) w art. 20 w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
„Nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie
umowy o pracę, z którym rozwiązano stosunek pracy z przyczyn określonych w ust. 1, przysługują
świadczenia określone w przepisach o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.”.

Art. 15. W ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy
(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980, Nr 135, poz. 1146
i Nr 200, poz. 1679) w art. 8 uchyla si´ ust. 4.

Art. 16. W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm.3)) w art. 44a
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) inne uprawnienia przewidziane dla pracownic
zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.”.

Art. 17. W ustawie z dnia 12 października 1990 r.
o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399)
w art. 48 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) inne uprawnienia przewidziane dla pracownic
zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.”.

Art. 18. W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r.
Nr 14, poz. 176, z późn. zm.4)) w art. 21 w ust. 1 w pkt 3
lit. b otrzymuje brzmienie:
„b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,”.

Art. 19. W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U.
z 2003 r. Nr 58, poz. 514) w art. 2 w ust. 1 pkt 20a otrzymuje brzmienie:
„20a) „przyczynach dotyczących zakładu pracy” —
oznacza to:
a) rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn
niedotyczących pracowników, zgodnie
z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków
pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu
pracy, w przypadku rozwiązania stosunku
pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,
b) rozwiązanie stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy,
jego likwidacji lub likwidacji stanowiska
pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych,
c) wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku
przejęcia zakładu pracy lub jego części na
innego pracodawcę i niezaproponowania
przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy;”.

Art. 20. W ustawie z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761)
w art. 42 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.”.

Art. 21. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2002 r. Nr 171,
poz. 1397 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2003 r. Nr 60,
poz. 535) w art. 2 w pkt 5 lit. c otrzymuje brzmienie:
„c) osoby, które przepracowały co najmniej dziesięć lat w komercjalizowanym przedsiębiorstwie państwowym lub w przedsiębiorstwie, które zostało sprywatyzowane przez wniesienie
do spółki, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło wskutek przejęcia na emeryturę lub rentę
albo z przyczyn niedotyczących pracowników,”.

Art. 22. W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.) w art. 38 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Szkoleniem, o którym mowa w ust. 1, mogą być objęte również osoby niepełnosprawne będące
w okresie wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników.”.

Art. 23. W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych (Dz. U. Nr 162, poz. 1112, z późn. zm.) w art. 20
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie
ograniczają uprawnień określonych w przepisach o szczególnych zasadach rozwiązywania
z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.”.

Art. 24. W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze
Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 27, poz. 298, z późn. zm.) w art. 38 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.”.

Art. 25. W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali (Dz. U. Nr 111,
poz. 1196 oraz z 2003 r. Nr 56, poz. 495) w art. 15 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Pracownikowi huty albo PHS S.A. korzystającemu z uprawnień, o których mowa w ust. 1, nie
przysługuje odprawa pieniężna, o której mowa w przepisach o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotycących pracowników.”.

Art. 26. W ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu
(Dz. U. Nr 74, poz. 676) w art. 64 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2) inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.”.

Art. 27. W ustawie z dnia 30 października 2002 r.
o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy (Dz. U. Nr 213,
poz. 1800) art. 39 otrzymuje brzmienie:
Art. 39. Po uprawomocnieniu się decyzji o restrukturyzacji do stosunków pracy w zakładzie pracy przedsiębiorcy stosuje się odpowiednio przepisy odrębnych ustaw regulujących skutki ogłoszenia upadłości
w zakresie stosunków pracy.”.

Art. 28. 1. Do trwających w dniu wejścia w życie ustawy postępowań
dotyczących rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy na podstawie
przepisów ustawy wymienionej w art. 29 stosuje się dotychczasowe przepisy.
2. Pracownikom, których stosunki pracy ulegną rozwiązaniu poczynając od
dnia wejścia w życie ustawy, w następstwie postępowań, o których mowa w ust. 1,
przysługuje odprawa pieniężna na zasadach określonych w dotychczasowych
przepisach, chyba że odprawa pieniężna przysługująca na podstawie niniejszej
ustawy jest dla nich korzystniejsza.
3. Pracownicy otrzymujący dodatek wyrównawczy w dniu wejścia w życie
ustawy, którzy nie byliby uprawnieni do dodatku wyrównawczego na podstawie
niniejszej ustawy, zachowują prawo do tego dodatku na zasadach określonych
w dotychczasowych przepisach.

Art. 29. Traci moc ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu
pracy (Dz. U. z 2002 r. poz. 980, 1146 i 1679 oraz z 2003 r. poz. 844).

Art. 30. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem
art. 15, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.