Wejscie w życie: 30 kwietnia 2007

Ostatnia Zmiana: 19 sierpnia 2020

Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

Art. 1. Ustawa określa zasady odpowiedzialności za zapobieganie szkodom
w środowisku i naprawę szkód w środowisku.

Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się do bezpośredniego zagrożenia szkodą
w środowisku lub do szkody w środowisku:
1) spowodowanych przez działalność podmiotu korzystającego ze środowiska
stwarzającą ryzyko szkody w środowisku;
2) spowodowanych również przez inną działalność niż ta, o której mowa w pkt 1,
podmiotu korzystającego ze środowiska, jeżeli dotyczą gatunków chronionych
lub chronionych siedlisk przyrodniczych oraz wystąpiły z winy podmiotu korzystającego ze środowiska.
2. Przepisy ustawy stosuje się do bezpośredniego zagrożenia szkodą
w środowisku lub do szkody w środowisku, wywołanych emisją rozproszoną,
pochodzącą z wielu źródeł, gdy jest możliwe ustalenie związku przyczynowego
między bezpośrednim zagrożeniem szkodą w środowisku lub szkodą w środowisku
a działalnością podmiotu korzystającego ze środowiska.

Art. 3. 1. Do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku zalicza się:
1) z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1439) – działalność w zakresie odbierania
odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, wymagającą uzyskania
wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów
komunalnych od właścicieli nieruchomości;
2) z zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U.
z 2020 r. poz. 1219, 1378 i 1565) – eksploatację instalacji wymagającą uzyskania:
a) pozwolenia zintegrowanego,
b) pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;
3) z zakresu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r.
poz. 797 i 875):
a) zbieranie lub przetwarzanie odpadów wymagające uzyskania zezwolenia,
b) działalność wymagającą uzyskania wpisu do rejestru w zakresie, o którym
mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a i b tej ustawy;
4) z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz.
310, 284, 695, 782, 875 i 1378) – wymagające uzyskania zgody wodnoprawnej:
a) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,
b) pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych,
c) retencjonowanie śródlądowych wód powierzchniowych;
5) z zakresu ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o mikroorganizmach i organizmach
genetycznie zmodyfikowanych (Dz. U. z 2019 r. poz. 706 oraz z 2020 r. poz. 322):
a) zamknięte użycie mikroorganizmów genetycznie zmodyfikowanych,
b) zamknięte użycie organizmów genetycznie zmodyfikowanych,
c) zamierzone uwolnienie organizmów genetycznie zmodyfikowanych do środowiska,
d) wprowadzanie do obrotu;
6) z zakresu rozporządzenia Rady nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie
nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej
oraz poza jej obszar (Dz. Urz. WE L 30 z 06.02.1993, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 176) – międzynarodowy obrót odpadami;
7) z zakresu ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (Dz. U.
z 2020 r. poz. 2018) – gospodarowanie odpadami wydobywczymi na podstawie
decyzji zatwierdzającej program gospodarowania odpadami wydobywczymi;
8) z zakresu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1064 i 1339) – podziemne składowanie dwutlenku węgla
oraz działalność polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu
węglowodorów ze złóż w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku zalicza się również:
1) produkcję, wykorzystanie, przechowywanie, przetwarzanie, składowanie,
uwalnianie do środowiska oraz transport:
a) substancji stwarzających zagrożenie i mieszanin stwarzających zagrożenie
w rozumieniu przepisów o substancjach chemicznych i ich mieszaninach,
b) środków ochrony roślin w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 2013 r.
o środkach ochrony roślin (Dz. U. z 2019 r. poz. 1900 oraz z 2020 r. poz. 284 i 425),
c) produktów biobójczych;
2) transport:
a) towarów niebezpiecznych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.
o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 154 i 875),
b) (uchylona)
c) materiałów niebezpiecznych w rozumieniu ustawy z dnia 18 sierpnia
2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2020 r. poz. 680).
d) (uchylona)

Art. 4. Przepisów ustawy nie stosuje się:
1) do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku,
która zaistniała przed dniem 30 kwietnia 2007 r. lub wynika z działalności, która
została zakończona przed dniem 30 kwietnia 2007 r., a także jeżeli od emisji lub
zdarzenia, które spowodowały bezpośrednie zagrożenie szkodą lub szkodę
w środowisku, upłynęło więcej niż 30 lat, w tym do historycznego
zanieczyszczenia powierzchni ziemi;
2) jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku
zostały spowodowane przez:
a) konflikt zbrojny, działania wojenne, wojnę domową lub powstanie zbrojne,
b) katastrofę naturalną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 kwietnia
2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1897),
c) działalność, której głównym celem jest obronność i bezpieczeństwo
państwa, bezpieczeństwo międzynarodowe lub której jedynym celem jest
ochrona przed klęską żywiołową.

Art. 5. Przepisów ustawy nie stosuje się do szkód jądrowych w zakresie
uregulowanym w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe (Dz. U.
z 2019 r. poz. 1792 oraz z 2020 r. poz. 284 i 322).

Art. 6. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku – rozumie się przez to wysokie
prawdopodobieństwo wystąpienia szkody w środowisku w dającej się
przewidzieć przyszłości;
1a) badaniach zanieczyszczenia gleby i ziemi – rozumie się przez to badania
zanieczyszczenia gleby i ziemi w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
2) chronionych siedliskach przyrodniczych – rozumie się przez to:
a) (uchylona)
b) siedliska przyrodnicze należące do typów siedlisk określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ustawy z dnia 16 kwietnia
2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55, 471 i 1378),
c) siedliska oraz miejsca rozrodu gatunków chronionych,
d) miejsca tokowania, lęgu, pierzenia i zimowania ptaków wędrownych oraz
miejsca ich zatrzymywania się i żerowania wzdłuż tras wędrówek;
3) działaniach naprawczych – rozumie się przez to wszelkie działania, w tym
działania ograniczające lub tymczasowe, podejmowane w celu naprawy lub
zastąpienia w równoważny sposób elementów przyrodniczych lub ich funkcji,
które uległy szkodzie, a także działania kompensacyjne; do działań naprawczych
zalicza się w szczególności przeprowadzenie remediacji, przywracanie
naturalnego ukształtowania terenu, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie
skupień roślinności, reintrodukcję zniszczonych gatunków, prowadzące do usunięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz przywracania równowagi przyrodniczej na danym terenie;
4) działaniach zapobiegawczych – rozumie się przez to działania podejmowane
w związku ze zdarzeniem, działaniem lub zaniechaniem powodującym
bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku, w celu zapobieżenia szkodzie
lub zmniejszenia szkody, w szczególności wyeliminowanie lub ograniczenie emisji;
5) emisji – rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio,
w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi:
a) substancje oraz ich mieszaniny lub roztwory,
b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne,
c) organizmy lub mikroorganizmy;
6) funkcjach elementów przyrodniczych – rozumie się przez to przydatność
gatunków chronionych, chronionych siedlisk przyrodniczych, wody lub
powierzchni ziemi dla innych elementów przyrodniczych lub ludzi;
7) gatunkach chronionych – rozumie się przez to gatunki objęte ochroną na
podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 26, art. 48 i art. 49 ustawy
z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;
7a) historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi – rozumie się przez to
historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi w rozumieniu art. 3 pkt 5a
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
8) naprawie elementów przyrodniczych, która obejmuje również naturalną
regenerację – rozumie się przez to:
a) w odniesieniu do gatunków chronionych lub chronionych siedlisk
przyrodniczych – przywrócenie środowiska, elementów przyrodniczych lub
ich funkcji do stanu początkowego oraz usunięcie zagrożenia dla zdrowia ludzi,
b) w odniesieniu do wód – przywrócenie środowiska, elementów
przyrodniczych lub ich funkcji do stanu początkowego oraz usunięcie
zagrożenia dla zdrowia ludzi,
c) w odniesieniu do powierzchni ziemi – usunięcie zagrożenia dla zdrowia
ludzi i stanu środowiska;
8a) naturalnej regeneracji – rozumie się przez to:
a) w odniesieniu do:
– gatunków chronionych – proces odtwarzania się populacji gatunku na
danym terenie do stanu początkowego lub do osiągnięcia właściwego
stanu ochrony gatunku,
– chronionych siedlisk przyrodniczych – proces odtwarzania się siedliska
przyrodniczego na danym terenie do stanu początkowego lub do
osiągnięcia właściwego stanu ochrony siedliska przyrodniczego
– przebiegający samoistnie, bez ingerencji człowieka, ale którego przebieg
może być przez człowieka wspomagany,
b) w odniesieniu do wód i powierzchni ziemi – samooczyszczanie
w rozumieniu art. 3 pkt 32d ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo
ochrony środowiska;
9) podmiocie korzystającym ze środowiska – rozumie się przez to podmiot
korzystający ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. – Prawo ochrony środowiska, prowadzący działalność stwarzającą
ryzyko szkody w środowisku lub inną działalność, o której mowa w art. 2 ust. 1
pkt 2, powodującą bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkodę w środowisku;
9a) pomiarach – rozumie się przez to również obserwacje, analizy oraz pobieranie próbek;
9b) remediacji – rozumie się przez to remediację w rozumieniu art. 3 pkt 31b ustawy
z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
10) stanie początkowym – rozumie się przez to stan i funkcje środowiska oraz
poszczególnych elementów przyrodniczych przed wystąpieniem szkody
w środowisku, oszacowane na podstawie dostępnych informacji; w przypadku
szkody w środowisku w powierzchni ziemi rozumie się przez to w szczególności
stan określony w raporcie początkowym, o którym mowa w ustawie z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska albo, jeżeli nie ma dostępnych
informacji na temat stanu początkowego lub w raporcie początkowym
stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych zawartości substancji powodujących
ryzyko – stan zgodny z dopuszczalnymi zawartościami substancji powodujących ryzyko;
10a) substancji powodującej ryzyko – rozumie się przez to substancję w rozumieniu
art. 3 pkt 37a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
11) szkodzie w środowisku – rozumie się przez to negatywną, mierzalną zmianę
stanu lub funkcji elementów przyrodniczych, ocenioną w stosunku do stanu
początkowego, która została spowodowana bezpośrednio lub pośrednio przez
działalność prowadzoną przez podmiot korzystający ze środowiska:
a) w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach przyrodniczych,
mającą znaczący negatywny wpływ na osiągnięcie lub utrzymanie
właściwego stanu ochrony tych gatunków lub siedlisk przyrodniczych,
z tym że szkoda w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach
przyrodniczych nie obejmuje uprzednio zidentyfikowanego negatywnego
wpływu, wynikającego z działania podmiotu korzystającego ze środowiska zgodnie z:
– decyzją, o której mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.
o ochronie przyrody lub
– decyzją, o której mowa w art. 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.
o ochronie przyrody, lub
– zatwierdzonym planem urządzenia lasu, dla którego przeprowadzono
strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko, o której mowa
w art. 46 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko
(Dz. U. z 2020 r. poz. 283, 284, 322, 471 i 1378), lub
– decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71
ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub
– postanowieniami, o których mowa w art. 90 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy
z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach oddziaływania na środowisko,
b) w wodach, mającą znaczący negatywny wpływ na potencjał ekologiczny,
stan ekologiczny, chemiczny lub ilościowy wód lub stan środowiska wód morskich w obszarach morskich, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej
i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284
i 1378), z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 38j ustawy z dnia
18 lipca 2001 r. – Prawo wodne,
c) w powierzchni ziemi, przez co rozumie się zanieczyszczenie gleby lub
ziemi, w tym w szczególności zanieczyszczenie mogące stanowić
zagrożenie dla zdrowia ludzi;
12) władającym powierzchnią ziemi – rozumie się przez to podmiot, o którym mowa
w art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

Art. 7. 1. Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach
odpowiedzialności za zapobieganie szkodom w środowisku i naprawę szkód
w środowisku jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.
2. Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda
w środowisku wystąpiły na obszarze dwóch lub więcej województw, właściwy jest
regionalny dyrektor ochrony środowiska, który pierwszy powziął informację o ich
wystąpieniu.
3. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, o którym mowa w ust. 2, podejmuje
działania w porozumieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, na którego
obszarze działania wystąpiło bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub
szkoda w środowisku.
4. W przypadku wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku
lub szkody w środowisku w wodach na obszarach morskich, właściwość miejscową
regionalnego dyrektora ochrony środowiska ustala się wzdłuż linii brzegu morskiego
na terenie danego województwa.
5. W przypadku gdy bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda
w środowisku w wodach na obszarach morskich obejmuje obszar morski wzdłuż linii
brzegu morskiego dwóch województw, właściwy jest regionalny dyrektor ochrony
środowiska, który pierwszy powziął informację o ich wystąpieniu.
6. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, o którym mowa w ust. 5, podejmuje
działania w porozumieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, na którego
obszarze działania wystąpiło bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub
szkoda w środowisku.

Art. 7a. Organem wyższego stopnia w stosunku do regionalnego dyrektora
ochrony środowiska jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

Art. 8. W przypadku wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą
w środowisku lub szkody w środowisku, spowodowanych przez działalność
stwarzającą ryzyko szkody w środowisku, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5,
organem ochrony środowiska właściwym w sprawach odpowiedzialności za
zapobieganie szkodom w środowisku i naprawę szkód w środowisku jest minister
właściwy do spraw środowiska.

Art. 9. 1. W przypadku wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą
w środowisku podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany niezwłocznie
podjąć działania zapobiegawcze.
2. W przypadku wystąpienia szkody w środowisku podmiot korzystający ze
środowiska jest obowiązany do:
1) podjęcia działań w celu ograniczenia szkody w środowisku, zapobieżenia
kolejnym szkodom i negatywnym skutkom dla zdrowia ludzi lub dalszemu
osłabieniu funkcji elementów przyrodniczych, w tym natychmiastowego
opanowania, powstrzymania, usunięcia lub ograniczenia w inny sposób
zanieczyszczenia lub innych szkodliwych czynników;
2) podjęcia działań naprawczych.

Art. 10. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniego
poziomu ochrony środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, kryteria oceny, czy
w danym przypadku wystąpiła szkoda w środowisku.

Art. 11. 1. Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku nie zostało
zażegnane, mimo przeprowadzenia działań zapobiegawczych, lub wystąpiła szkoda w środowisku, podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany niezwłocznie
zgłosić ten fakt organowi ochrony środowiska i wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska.
2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu korzystającego ze środowiska oraz jego
adres zamieszkania albo adres siedziby;
2) określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską
Klasyfikacją Działalności (PKD) – w przypadku wykonywania tej działalności;
3) określenie rodzaju, opis, wskazanie miejsca i datę wystąpienia bezpośredniego
zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku;
4) opis działań zapobiegawczych i naprawczych podjętych do chwili zgłoszenia.
3. Podmiot korzystający ze środowiska, na każde żądanie organu ochrony
środowiska, jest obowiązany niezwłocznie udzielić informacji o bezpośrednim
zagrożeniu szkodą w środowisku lub szkodzie w środowisku, także jeżeli istnieje
uzasadnione podejrzenie, że takie zagrożenie lub taka szkoda wystąpiły.

Art. 12. 1. Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda
w środowisku zostały spowodowane przez więcej niż jeden podmiot korzystający ze
środowiska, odpowiedzialność tych podmiotów za podejmowanie działań
zapobiegawczych i naprawczych jest solidarna.
2. Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda
w środowisku zostały spowodowane za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią
ziemi, jest on obowiązany do podejmowania działań zapobiegawczych i naprawczych
solidarnie z podmiotem korzystającym ze środowiska, który je spowodował.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli władający powierzchnią ziemi
niezwłocznie po uzyskaniu wiedzy o bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku
lub szkodzie w środowisku dokonał zgłoszenia na podstawie art. 24.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, decyzję, o której mowa w art. 13
i art. 15, kieruje się także do władającego powierzchnią ziemi.

Art. 13. 1. Podmiot korzystający ze środowiska uzgadnia warunki
przeprowadzenia działań naprawczych z organem ochrony środowiska.
2. Wniosek o uzgodnienie warunków przeprowadzenia działań naprawczych
w odniesieniu do szkody w środowisku w gatunkach chronionych lub chronionych
siedliskach przyrodniczych lub w wodach zawiera informacje dotyczące:
1) obszaru wymagającego podjęcia działań naprawczych;
2) funkcji pełnionych przez obszar wymagający działań naprawczych;
3) początkowego stanu środowiska na danym terenie;
4) aktualnego stanu środowiska na danym terenie;
5) planowanego zakresu i sposobu przeprowadzenia działań naprawczych oraz
planowanego terminu ich rozpoczęcia i zakończenia.
2a. Wniosek o uzgodnienie warunków przeprowadzenia działań naprawczych
w odniesieniu do szkody w środowisku w powierzchni ziemi zawiera projekt planu
remediacji obejmujący informacje o:
1) terenie wymagającym przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu
i numerów działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni;
2) aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania
zanieczyszczonego terenu;
3) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności
i zabudowy;
4) o nazwach substancji powodujących ryzyko wraz z wynikami badań
zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez
laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
5) nazwach substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie
i w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja;
6) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska;
7) budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do
dokonania oceny, o której mowa w pkt 6 – jeżeli zachodzi taka potrzeba;
8) planowanym sposobie przeprowadzenia remediacji;
9) planowanym terminie rozpoczęcia i zakończenia remediacji;
10) sposobie potwierdzenia przeprowadzenia remediacji, oraz terminie przedłożenia
dokumentacji z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
3. Uzgodnienie warunków przeprowadzenia działań naprawczych następuje
w drodze decyzji:
1) dla szkody w środowisku w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach
przyrodniczych lub w wodach, określającej:
a) stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko,
b) zakres i sposób przeprowadzenia działań naprawczych,
c) termin rozpoczęcia i zakończenia działań naprawczych,
d) sposób potwierdzenia osiągnięcia założonego efektu ekologicznego;
2) dla szkody w środowisku w powierzchni ziemi ustalającej plan remediacji,
z uwzględnieniem art. 217d ust. 3–5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo
ochrony środowiska, określającej:
a) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu
i numerów działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni,
b) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie
i w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja,
c) sposób przeprowadzenia remediacji,
d) termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,
e) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia
dokumentacji z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań
zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych przez laboratorium, o którym
mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.
– Prawo ochrony środowiska.
4. W decyzji, o której mowa w ust. 3, w przypadku wystąpienia więcej niż jednej
szkody w środowisku, w taki sposób, że nie można zapewnić jednoczesnego podjęcia
działań naprawczych w odniesieniu do wszystkich tych szkód, organ ochrony
środowiska może określić, w odniesieniu do których szkód należy podjąć działania
naprawcze w pierwszej kolejności.
4a. W przypadku wystąpienia więcej niż jednej szkody w środowisku, w tym
szkody w środowisku w powierzchni ziemi, wniosek o uzgodnienie warunków
prowadzenia działań naprawczych zawiera informacje, o których mowa w ust. 2 i 2a.
5. Ustalając kolejność podejmowania działań naprawczych, organ ochrony
środowiska kieruje się charakterem, zasięgiem i rozmiarem poszczególnych szkód
w środowisku oraz zagrożeniem dla zdrowia ludzi, a także możliwością naturalnej
naprawy elementów przyrodniczych na obszarze, na którym szkoda w środowisku
wystąpiła.
6. Organ ochrony środowiska wydaje decyzję, o której mowa w ust. 3, po
zasięgnięciu opinii w zakresie warunków przeprowadzenia działań naprawczych
zawartych w projekcie tej decyzji:
1) dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa
Wodnego Wody Polskie – w odniesieniu do szkody w środowisku w wodach lub
szkody w środowisku w powierzchni ziemi, jeżeli dotyczy ona zanieczyszczenia
w strefach ochronnych ujęć wody;
2) dyrektora urzędu morskiego – w odniesieniu do szkody w środowisku na
obszarach morskich;
3) dyrektora okręgowego urzędu górniczego – w odniesieniu do szkody
w środowisku spowodowanej ruchem zakładu górniczego;
4) dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych – w odniesieniu do szkody
w środowisku na gruntach będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa
Leśnego Lasy Państwowe;
5) dyrektora parku narodowego – w odniesieniu do szkody w środowisku na
obszarze parku narodowego i jego otuliny;
6) państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego – w odniesieniu do oceny
występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi na danym terenie;
7) państwowego powiatowego inspektora sanitarnego – w odniesieniu do szkody
w środowisku w ujęciach wody przeznaczonej do spożycia oraz wody
w kąpieliskach;
8) starosty – w odniesieniu do szkody w środowisku w powierzchni ziemi na
gruntach wykorzystywanych na cele rolne.
6a. Organ ochrony środowiska, występując o opinię, o której mowa w ust. 6,
przedkłada projekt decyzji.
6b. Niewydanie opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz.
256, 695 i 1298) uważa się za akceptację warunków zawartych w projekcie decyzji.
7. Przepisów ust. 1–6 nie stosuje się w przypadku prowadzenia działań
ratowniczych.

Art. 14. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw środowiska, uwzględniając wpływ podejmowanych działań na
zdrowie i bezpieczeństwo ludzi, potrzebę minimalizacji kosztów tych działań, możliwość osiągnięcia celów naprawy i przeciwdziałanie przyszłym szkodom
w środowisku lub pogłębianiu istniejących szkód w środowisku oraz wpływ działań
naprawczych na stan elementów przyrodniczych lub ich funkcje, określi w drodze
rozporządzenia:
1) rodzaje działań naprawczych oraz warunki i sposoby ich prowadzenia dla szkód
w środowisku w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach
przyrodniczych lub wodach;
2) warunki i sposoby przeprowadzania remediacji – dla szkód w środowisku
w powierzchni ziemi.

Art. 15. 1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska lub w przypadku,
o którym mowa w art. 12 ust. 2, podmiot korzystający ze środowiska lub władający
powierzchnią ziemi nie podejmie działań zapobiegawczych lub nie uzgodni działań
naprawczych, organ ochrony środowiska:
1) wzywa do przedłożenia w określonym terminie wniosku o uzgodnienie
warunków przeprowadzenia odpowiednio działań zapobiegawczych lub
naprawczych;
2) jeżeli nie przedłożono wniosku zgodnie z wezwaniem – w drodze decyzji,
nakłada obowiązek przeprowadzenia działań.
2. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, organ ochrony środowiska określa
odpowiednio:
1) zakres i sposób przeprowadzenia działań zapobiegawczych, w tym czynności
zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko;
2) stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko;
3) zakres i sposób przeprowadzenia działań naprawczych, a w przypadku szkody
w środowisku w powierzchni ziemi – ustala plan remediacji, z uwzględnieniem
przepisów art. 217d ust. 3–5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska:
a) zawierający informacje o:
– aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania
zanieczyszczonego terenu,
– właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności
i zabudowy,
– nazwach substancji powodujących ryzyko wraz z wynikami badań
zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez
laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy
z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska,
– ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub
stanu środowiska,
– budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych
do dokonania oceny, o której mowa w tiret czwartym – jeżeli zachodzi
taka potrzeba,
b) określający:
– teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie
adresu i numerów działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni,
– nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie
i w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja,
– sposób przeprowadzenia remediacji,
– termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,
– sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji, termin przedłożenia
dokumentacji z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań
zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych przez laboratorium,
o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
4) termin wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;
5) sposób potwierdzenia osiągnięcia założonego efektu ekologicznego.
3. Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 13 ust. 4, 5 i 6.
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 362
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.

Art. 16. Organ ochrony środowiska podejmuje działania zapobiegawcze lub
naprawcze, jeżeli:
1) podmiot korzystający ze środowiska nie może zostać zidentyfikowany lub nie
można wszcząć wobec niego postępowania egzekucyjnego, lub egzekucja
okazała się bezskuteczna;
2) z uwagi na zagrożenie dla zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia
nieodwracalnych szkód w środowisku, konieczne jest niezwłoczne podjęcie tych działań.

Art. 16a. 1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala harmonogram
swoich zadań w zakresie bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód
w środowisku, które zostały zgłoszone, na podstawie art. 11 ust. 1 lub art. 24 ust. 1,
oraz co najmniej raz na rok dokonuje jego aktualizacji.
2. Harmonogram obejmuje:
1) gromadzenie danych i badań w celu oceny, czy bezpośrednie zagrożenie szkodą
w środowisku lub szkoda w środowisku rzeczywiście występuje oraz oceny
zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska;
2) opracowywanie projektu działań zapobiegawczych lub naprawczych;
3) przeprowadzenie działań zapobiegawczych lub naprawczych.
3. Ustalając i aktualizując harmonogram, uwzględnia się potrzebę podjęcia
w pierwszej kolejności działań w odniesieniu do bezpośrednich zagrożeń szkodą
w środowisku i szkód w środowisku, które stanowią największe zagrożenie dla
zdrowia ludzi lub stanu środowiska, oraz możliwość finansowania zadań w kolejnych latach.
4. W trakcie opracowywania lub aktualizacji harmonogramu regionalny dyrektor
ochrony środowiska zasięga opinii Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz zarządu właściwego wojewódzkiego funduszu
ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie możliwości wspomagania ze
środków tych funduszy zadań objętych harmonogramem.
5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska opracowuje i przekazuje
Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, co 5 lat, sprawozdanie z realizacji
zadań ujętych w harmonogramie.

Art. 17. 1. Jeżeli organ ochrony środowiska podejmuje działania, o których
mowa w art. 16, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić
prowadzenie działań zapobiegawczych i naprawczych z zachowaniem warunków
określonych w decyzji, o której mowa w ust. 2, a także prowadzenie badań
związanych z oceną szkody w środowisku.
2. Organ ochrony środowiska, w celu prowadzenia działań zapobiegawczych lub
naprawczych, określa, w drodze
decyzji, zakres udostępnienia powierzchni ziemi przez władającego
powierzchnią ziemi oraz zakres i sposób przeprowadzenia działań zapobiegawczych
lub naprawczych oraz termin ich rozpoczęcia i zakończenia.
2a. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 2, dotyczy szkody w środowisku
w powierzchni ziemi, organ ochrony środowiska ustala, z uwzględnieniem przepisów
art. 217d ust. 3–5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska,
w tej decyzji, plan remediacji:
1) zawierający informacje o:
a) aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania
zanieczyszczonego terenu,
b) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności
i zabudowy,
c) nazwach substancji powodujących ryzyko wraz z wynikami badań
zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez
laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy
z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska,
d) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu
środowiska,
e) budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do
dokonania oceny, o której mowa w lit. d – jeżeli zachodzi taka potrzeba;
2) określający:
a) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu
i numerów działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni,
b) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie
i w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja,
c) sposób przeprowadzenia remediacji,
d) termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,
e) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji, termin przedłożenia
dokumentacji z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań
zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych przez laboratorium, o którym
mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.
– Prawo ochrony środowiska.
3. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna
się z urzędu.
4. Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda
w środowisku wystąpiły na terenie, do którego podmiot korzystający ze środowiska
nie posiada tytułu prawnego, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić prowadzenie działań zapobiegawczych i naprawczych z zachowaniem
warunków określonych odpowiednio w decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 3, lub
w decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1, a także prowadzenie badań związanych
z oceną szkody w środowisku.
4a. Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 13 ust. 4, 5 i 6.
5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się w przypadku prowadzenia działań
ratowniczych.

Art. 17a. W trakcie realizacji działań naprawczych w odniesieniu do szkody
w środowisku w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach przyrodniczych
lub w wodach właściwy organ ochrony środowiska może podjąć decyzję o ich
zaniechaniu, jeżeli:
1) dotychczas zrealizowane działania naprawcze gwarantują, że nie ma znaczącego
ryzyka wystąpienia negatywnego wpływu na zdrowie ludzi, gatunki chronione,
chronione siedliska przyrodnicze lub na wody, oraz
2) koszty dalszych działań naprawczych, które miałyby doprowadzić do osiągnięcia
stanu początkowego lub do niego zbliżonego, byłyby nieproporcjonalnie
wysokie w stosunku do korzyści osiągniętych w środowisku.

Art. 17b. 1. Dla szkód w środowisku w powierzchni ziemi, dokonując oceny
występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, o której mowa w art. 13 ust. 2a pkt 6 lub art. 15 ust. 2 pkt 3 lit. a tiret czwarte, lub art. 17
ust. 2a pkt 1 lit. d, uwzględnia się w szczególności:
1) postać chemiczną, w jakiej występuje zanieczyszczenie i jego biodostępność;
2) możliwość rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;
3) potencjalne drogi narażenia z uwzględnieniem rozprzestrzeniania się
zanieczyszczeń w zależności od właściwości gleby, ukształtowania, budowy
geologicznej i warunków hydrogeologicznych, a także pokrycia terenu;
4) środowisko oraz ludzi, którzy mogliby ucierpieć w wyniku zanieczyszczenia;
5) występowanie na terenie zanieczyszczonym i w jego okolicy zwłaszcza gruntów
uprawnych, ogrodów, parków, placów zabaw, terenów sportowych, budynków
mieszkalnych i użytkowych, form ochrony przyrody, zasobów wody pitnej i ujęć wody.
2. Przy dokonywaniu oceny uwzględnia się przepisy, wydawane na podstawie
art. 101p ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
3. Jeżeli ocena wykaże, że nie występuje znaczące zagrożenie dla zdrowia ludzi
lub stanu środowiska, regionalny
dyrektor ochrony środowiska może odpowiednio zwolnić, w drodze decyzji,
podmiot korzystający ze środowiska z obowiązku przeprowadzenia działań
naprawczych albo nie przeprowadzać działań, o których mowa w art. 16.

Art. 18. 1. Władającemu powierzchnią ziemi za szkody, jakie poniósł w wyniku
działań, o których mowa w art. 16 pkt 1, przysługuje odszkodowanie od organu
ochrony środowiska. W przypadku działań, o których mowa w art. 16 pkt 2 i w art. 17
ust. 4, odszkodowanie przysługuje od podmiotu korzystającego ze środowiska.
2. Na żądanie władającego powierzchnią ziemi organ ochrony środowiska ustala
wysokość odszkodowania w drodze decyzji; decyzja jest ostateczna.
3. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 2, organ ochrony środowiska
może zasięgnąć opinii rzeczoznawcy majątkowego.
4. Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może wnieść
powództwo do sądu powszechnego. Powództwo przysługuje także w przypadku
niewydania decyzji przez właściwy organ ochrony środowiska w terminie 3 miesięcy
od dnia zgłoszenia żądania, o którym mowa w ust. 2.
5. Wniesienie powództwa nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust. 2.

Art. 19. Podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do przeprowadzenia
działań zapobiegawczych lub naprawczych, informuje organ ochrony środowiska
o ich zakończeniu.

Art. 20. 1. Na obszarze, na którym występuje bezpośrednie zagrożenie szkodą
w środowisku lub szkoda w środowisku, organ ochrony środowiska może, w drodze
decyzji, nałożyć na podmiot korzystający ze środowiska prowadzący działalność
stwarzającą ryzyko szkody w środowisku lub inną działalność, o której mowa w art. 2
ust. 1 pkt 2, która jest przyczyną bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub
szkody w środowisku, obowiązek wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi
lub pomiarów zawartości substancji w wodzie, w tym pobierania próbek, lub
monitoringu przyrodniczego różnorodności biologicznej i krajobrazowej.
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przechowywać wyniki
badań, wyniki pomiarów oraz dane z monitoringu przez okres 5 lat od zakończenia
roku kalendarzowego, którego dotyczą, oraz przedkładać je organowi ochrony
środowiska na jego żądanie.
3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska określa:
1) zakres badań, pomiarów lub monitoringu;
2) metodykę prowadzenia badań, pomiarów lub monitoringu;
3) termin i formę przedkładania wyników badań, pomiarów lub monitoringu;
4) w przypadku gdy bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda
w środowisku zostały spowodowane przez działalność więcej niż jednego
podmiotu korzystającego ze środowiska – podział obowiązków między tymi
podmiotami.
4. Podmiot korzystający ze środowiska zapewnia wykonanie badań lub
pomiarów, o których mowa w ust. 1, przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a
ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
5. W przypadku innym niż wskazany w ust. 1, w celu potwierdzenia
występowania bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody
w środowisku regionalny dyrektor ochrony środowiska może wykonywać badania
zanieczyszczenia gleby i ziemi lub pomiary zawartości substancji w wodzie, w tym
pobieranie próbek lub monitoring przyrodniczy różnorodności biologicznej
i krajobrazowej.
6. Zamówienie publiczne na wykonywanie badań, pomiarów lub monitoringu,
o których mowa w ust. 5, obejmuje jednorazowe badania, pomiary lub monitoring lub
dokonywanie we wskazanym okresie czasu wszystkich potrzebnych regionalnemu
dyrektorowi ochrony środowiska badań, pomiarów lub monitoringu.
7. Regionalny dyrektor ochrony środowiska lub upoważniona przez niego osoba
są uprawnieni do wstępu na teren władającego powierzchnią ziemi w celu
wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi lub pomiarów zawartości
substancji w wodzie, w tym pobierania próbek, lub monitoringu przyrodniczego
różnorodności biologicznej i krajobrazowej.
8. Podmiot korzystający ze środowiska lub upoważniona przez niego osoba są
uprawnieni do wstępu na teren władającego powierzchnią ziemi w celu realizacji
decyzji nakładającej obowiązek, o którym mowa w ust. 1.
9. W przypadkach, o których mowa w ust. 7 i 8, władający powierzchnią ziemi
jest obowiązany umożliwić prowadzenie badań, pomiarów lub monitoringu na terenie
będącym w jego władaniu.

Art. 20a. W przypadku wydawania decyzji, o których mowa w art. 13 ust. 3,
art. 15 ust. 1, art. 17 ust. 2, art. 17a i art. 20 ust. 1 oraz postanowień, o których mowa
w art. 24 ust. 5 i 7, jeżeli liczba stron postępowania przekracza 20 stosuje się przepis
art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Art. 21. Koszty przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych
oznaczają uzasadnione koszty związane z koniecznością zapewnienia właściwego
i efektywnego przeprowadzenia tych działań, w tym koszty:
1) gromadzenia danych i oceny bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku
lub szkody w środowisku;
2) opracowania i oceny projektów działań zapobiegawczych lub naprawczych,
w tym projektów alternatywnych;
3) przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych;
4) postępowania administracyjnego;
5) postępowania sądowego;
6) egzekucji;
7) nadzoru i monitoringu;
8) odszkodowań, o których mowa w art. 18 ust. 1.

Art. 22. 1. Koszty przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych
ponosi podmiot korzystający ze środowiska.
2. Podmiot korzystający ze środowiska nie ponosi kosztów przeprowadzenia
działań zapobiegawczych i naprawczych, jeżeli wykaże, że bezpośrednie zagrożenie
szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku:
1) zostały spowodowane przez inny wskazany podmiot oraz wystąpiły mimo
zastosowania przez podmiot korzystający ze środowiska właściwych środków
bezpieczeństwa;
2) powstały na skutek podporządkowania się nakazowi wydanemu przez organ
administracji publicznej, chyba że nakaz ten wynikał z emisji lub zdarzenia
spowodowanego własną działalnością podmiotu korzystającego ze środowiska.
3. Podmiot korzystający ze środowiska, który podjął działania zapobiegawcze
lub naprawcze w odniesieniu do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub
szkody w środowisku, może wystąpić z roszczeniem o zwrot kosztów poczynionych
na ten cel:
1) do sprawcy bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody
w środowisku – w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;
2) do organu administracji publicznej – w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.
4. Do roszczenia, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy
Kodeksu cywilnego.

Art. 23. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 16, organ ochrony
środowiska żąda od podmiotu korzystającego ze środowiska zwrotu poniesionych
przez siebie kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych.
1a. W przypadku gdy decyzja, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2, stanie się
ostateczna, organ ochrony środowiska żąda od podmiotu korzystającego ze
środowiska albo, w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 2, od podmiotu korzystającego ze środowiska lub władającego powierzchnią ziemi – zwrotu poniesionych
przez siebie kosztów, o których mowa w art. 21 pkt 1 i 2.
2. Organ ochrony środowiska może odstąpić od żądania zwrotu całości lub części
kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych, jeżeli:
1) podmiot korzystający ze środowiska nie został zidentyfikowany lub nie można
wszcząć wobec niego postępowania egzekucyjnego, lub egzekucja okazała się
bezskuteczna;
2) koszt postępowania egzekucyjnego jest wyższy niż kwota możliwa do
odzyskania.
3. Roszczenia względem podmiotu korzystającego ze środowiska o zwrot
kosztów z tytułu przeprowadzonych przez organ ochrony środowiska działań
zapobiegawczych lub naprawczych przedawniają się z upływem 5 lat od dnia
zakończenia tych działań lub ustalenia sprawcy bezpośredniego zagrożenia szkodą
w środowisku lub szkody w środowisku.
4. Obowiązek poniesienia kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych
lub naprawczych, ich wysokość oraz sposób uiszczenia określa, w drodze decyzji,
organ ochrony środowiska.
5. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów działań
zapobiegawczych lub naprawczych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 i 1423),
z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują organowi ochrony
środowiska.

Art. 24. 1. Organ ochrony środowiska jest obowiązany przyjąć od każdego
zgłoszenie o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody
w środowisku.
2. (uchylony)
3. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego bezpośrednie zagrożenie
szkodą w środowisku lub szkodę w środowisku, jego adres zamieszkania albo
adres siedziby;
2) wskazanie miejsca bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody
w środowisku, w miarę możliwości poprzez podanie adresu lub numeru działki
ewidencyjnej, na której stwierdzono ich wystąpienie;
3) informacje na temat czasu wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą
w środowisku lub szkody w środowisku, w miarę możliwości poprzez wskazanie
daty ich wystąpienia;
4) opis stwierdzonej sytuacji wskazującej na występowanie bezpośredniego
zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku, w tym w miarę
możliwości, określenie ich rodzaju.
4. Zgłoszenie powinno, w miarę możliwości, zawierać dokumentację
potwierdzającą wystąpienie bezpośredniego
zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku i wskazanie
odpowiedzialnego podmiotu korzystającego ze środowiska, a w przypadku zgłoszenia
dotyczącego szkody w powierzchni ziemi – nazwy substancji powodujących ryzyko
oraz wyniki badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych
przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
4a. Do zgłoszenia w formie elektronicznej dołącza się zeskanowaną
dokumentację, o której mowa w ust. 4.
5. Organ ochrony środowiska, uznając za uzasadnione zgłoszenie, o którym
mowa w ust. 1, postanawia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji,
o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2, albo w przypadkach, o których mowa w art. 16,
podejmuje działania zapobiegawcze lub naprawcze. Przepisy art. 17 stosuje się odpowiednio.
6. Organizacja ekologiczna dokonująca zgłoszenia, na podstawie którego
wszczęto postępowanie, ma prawo uczestniczyć w tym postępowaniu na prawach strony.
7. Organ ochrony środowiska odmawia wszczęcia postępowania w drodze
postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Art. 24a. 1. Organ ochrony środowiska zawiesza postępowanie wszczęte na
podstawie art. 24 ust. 5 do czasu usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do
ich składowania lub magazynowania.
2. Organ ochrony środowiska podejmuje postępowanie z urzędu w terminie
2 miesięcy od dnia powzięcia informacji o usunięciu odpadów, o którym mowa
w ust. 1.

Art. 25. 1. Organ ochrony środowiska wprowadza niezwłocznie do rejestru,
o którym mowa w art. 26a ust. 1, dane ze zgłoszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1,
oraz uzasadnionego zgłoszenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli organ ochrony środowiska wydał
postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 24 ust. 7.

Art. 26. 1. Po otrzymaniu od podmiotu korzystającego ze środowiska informacji
o zakończeniu działań zapobiegawczych lub naprawczych, o której mowa w art. 19,
albo po zakończeniu prowadzonych przez organ ochrony środowiska działań
zapobiegawczych lub naprawczych organ ochrony środowiska wprowadza do rejestru,
o którym mowa w art. 26a ust. 1, następujące dane:
1) określenie rodzaju, opis, wskazanie miejsca i datę wystąpienia lub wykrycia
bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku;
2) imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo adres siedziby oraz
określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie
z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), podmiotu korzystającego ze
środowiska, którego działalność była przyczyną bezpośredniego zagrożenia
szkodą w środowisku lub szkody w środowisku, jeżeli został on
zidentyfikowany;
3) datę wszczęcia postępowania w sprawie;
4) zeskanowane decyzje wydane w sprawie;
5) informacje o odwołaniach od decyzji, o których mowa w pkt 4, wskazanie
podmiotu odwołującego się od decyzji, organu, do którego wniesiono odwołanie,
przyczyn odwołania, treści i daty wydania decyzji przez organ odwoławczy;
6) datę zakończenia działań zapobiegawczych lub naprawczych;
7) opis przeprowadzonych działań zapobiegawczych lub naprawczych oraz
osiągniętego efektu ekologicznego.
2. Organ ochrony środowiska, wprowadza również do rejestru, o którym mowa
w art. 26a ust. 1, następujące dane, o ile je posiada:
1) wskazanie źródła finansowania kosztów działań zapobiegawczych lub
naprawczych;
2) informację o bezpośrednim pokryciu kosztów przez obowiązanego do ich
ponoszenia;
3) informację o pełnym albo częściowym odzyskaniu kosztów od obowiązanego do
ich ponoszenia w wyniku postępowania egzekucyjnego;
4) informację o pełnym albo częściowym odzyskaniu kosztów ze środków
zabezpieczenia finansowego podmiotu korzystającego ze środowiska;
5) informację o przyczynie nieodzyskania całości albo części kosztów.
3. W przypadku gdy w chwili zakończenia działań zapobiegawczych lub
naprawczych trwa postępowanie egzekucyjne w celu odzyskania kosztów od
obowiązanego do ich ponoszenia, informację o wynikach tego postępowania
przekazuje się Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska po jego zakończeniu.

Art. 26a. 1. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prowadzi, przy użyciu
systemu teleinformatycznego, rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku
i szkód w środowisku, które wystąpiły na terenie kraju.
2. W rejestrze gromadzi się:
1) informacje o zgłoszonych bezpośrednich zagrożeniach szkodą w środowisku
oraz szkodach w środowisku, w tym rodzaju, charakterystyce, miejscu i czasie
wystąpienia bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku lub szkód w środowisku;
2) informacje o podejmowanych w związku z wystąpieniem bezpośredniego
zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku działaniach
zapobiegawczych i naprawczych oraz osiągniętych w ich wyniku efektach
ekologicznych;
3) imię i nazwisko albo nazwę i określenie przedmiotu wykonywanej działalności
gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), podmiotu
korzystającego ze środowiska, którego działalność była przyczyną
bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku, oraz
adres jego zamieszkania albo adres siedziby;
4) inne istotne informacje o bezpośrednich zagrożeniach szkodą w środowisku oraz
szkodach w środowisku, w szczególności o postępowaniach administracyjnych
i sądowo-administracyjnych w sprawach bezpośrednich zagrożeń szkodą
w środowisku lub szkód w środowisku.
3. Organ ochrony środowiska wprowadza i aktualizuje informacje w rejestrze,
o którym mowa w ust. 1, na każdym etapie postępowania administracyjnego
i sądowo-administracyjnego.
4. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może dokonywać zmian w rejestrze,
jeżeli stwierdzi niezgodność zawartych w nim danych z posiadanymi informacjami,
w szczególności wynikającymi z prowadzonych postępowań administracyjnych
i sądowo-administracyjnych w zakresie bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku
oraz szkód w środowisku.
5. Bezpośredni dostęp do wszystkich danych zawartych w rejestrze posiadają, za
pośrednictwem systemu teleinformatycznego, organy ochrony środowiska oraz
organy Inspekcji Ochrony Środowiska.
6. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przygotowuje i przekazuje
ministrowi właściwemu do spraw klimatu oraz ministrowi właściwemu do spraw
środowiska, w terminie do końca lutego każdego roku, zbiorczą informację na temat
zawartości rejestru, o którym mowa w ust. 1, za rok poprzedni.
7. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw środowiska, biorąc pod uwagę zakres informacji wymagany do sporządzenia
raportów dla Komisji Europejskiej dotyczących doświadczeń nabytych podczas
stosowania przepisów w zakresie odpowiedzialności za zapobieganie szkodom
w środowisku i naprawę szkód w środowisku, użyteczność i zapewnienie sprawnego
funkcjonowania rejestru oraz potrzebę zapewnienia dostępu do informacji
o środowisku, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, które
są gromadzone w rejestrze.

Art. 26b. W przypadku stwierdzenia, że zgłoszone przez organ ochrony
środowiska bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku
mogą mieć skutki na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy organ państwa, na którego terytorium
skutki te mogą wystąpić.

Art. 26ba. W przypadku stwierdzenia, że zgłoszone przez organ ochrony
środowiska bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku
mogą mieć skutki na obszarach morskich innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy organ państwa, na którego obszarach
morskich skutki te mogą wystąpić.

Art. 26c. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po uzyskaniu informacji
o bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku lub o szkodzie w środowisku, które
zostały spowodowane na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
członkowskiego Unii Europejskiej, a których skutki mogą oddziaływać na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy organ ochrony
środowiska.

Art. 26ca. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po uzyskaniu informacji
o bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku lub o szkodzie w środowisku, które
zostały spowodowane na obszarach morskich innego niż Rzeczpospolita Polska
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a których skutki mogą oddziaływać na
obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia o tym
właściwy organ ochrony środowiska.

Art. 26d. Przepisów art. 26b–26ca nie stosuje się do poważnych awarii
przemysłowych w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony
środowiska.

Art. 27. Po uzyskaniu informacji o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia
szkodą w środowisku lub szkody w środowisku, które zostały spowodowane przez
podmiot korzystający ze środowiska działający na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, organ ochrony
środowiska może, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw klimatu, wystąpić
do tego państwa z wnioskiem o:
1) podjęcie działań zapobiegawczych lub naprawczych;
2) zwrot poniesionych kosztów przeprowadzonych działań zapobiegawczych lub
naprawczych.

Art. 28. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 9, nie podejmuje działań
zapobiegawczych lub naprawczych,
podlega karze grzywny.
2. Tej samej karze podlega, kto, będąc obowiązany na podstawie art. 11, nie
zgłasza do organu ochrony środowiska i wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody
w środowisku.

Art. 29. 1. Kto, będąc obowiązany do uzgodnienia z organem ochrony
środowiska warunków przeprowadzenia działań naprawczych na podstawie art. 13
ust. 1, nie spełnia tego obowiązku albo prowadzi te działania wbrew uzgodnionym warunkom,
podlega karze grzywny.
2. Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia prowadzenie działań
zapobiegawczych lub naprawczych zgodnie z obowiązkami określonymi w art. 17 ust. 1 i 4.
3. Karze, o której mowa w ust. 1, podlega, kto będąc obowiązany na podstawie
art. 19, nie informuje o zakończeniu działań zapobiegawczych lub naprawczych.
4. Karze, o której mowa w ust. 1, podlega, kto nie prowadzi badań, pomiarów lub
monitoringu, będąc do tego obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 20 ust. 1
lub nie zapewnia wykonania badań i pomiarów zgodnie z art. 20 ust. 4, lub nie
przechowuje wyników badań w wymaganym okresie wbrew art. 20 ust. 2.

Art. 29a. Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 28 i art. 29 następuje
na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania
w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2020 r. poz. 729, 956 i 1423).

Art. 30. W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r.
Nr 44, poz. 287) po rozdziale 4 dodaje się rozdział 4a w brzmieniu:
„Rozdział 4a
Wykonywanie zadań w zakresie szkód w środowisku
Art. 28a. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493), które wystąpiły na terenie kraju.
2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony
Środowiska prowadzi w formie elektronicznej.
3. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę zakres
informacji wymagany do sporządzania raportów dla Komisji Europejskiej dotyczących doświadczeń nabytych podczas stosowania przepisów w zakresie odpowiedzialności za zapobieganie
szkodom w środowisku i naprawę szkód w środowisku oraz potrzebę zapewnienia dostępu do informacji o środowisku, określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, które powinny być
zawarte w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych zawartych w rejestrze.
Art. 28b. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przygotowuje i przekazuje
ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w terminie do końca
lutego każdego roku, zbiorczą informację na temat zawartości rejestru, o którym mowa w art. 28a ust. 1, za rok poprzedni.
Art. 28c. W przypadku stwierdzenia, że zgłoszone przez organ ochrony środowiska bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda
w środowisku mogą mieć skutki na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie zawiadamia właściwy
organ państwa, na którego terytorium skutki te mogą wystąpić.
Art. 28d. Główny Inspektor Ochrony Środowiska po uzyskaniu informacji
o bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku lub szkodzie
w środowisku, które zostały spowodowane na terytorium innego
niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a których skutki mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy organ
ochrony środowiska, o którym mowa w ustawie z dnia 13 kwietnia
2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.
Art. 28e. Przepisów art. 28c i 28d nie stosuje się do poważnych awarii przemysłowych w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.”.

Art. 31. W ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U.
z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, z 2005 r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2006 r. Nr 12, poz.
63) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3:
a) w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„5) ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi.”,
b) w ust. 2 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„5) ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi.”;
2) po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu:
Art. 22a. 1. Przepisów art. 20 i 22 nie stosuje się do rekultywacji gruntów,
które zostały zanieczyszczone substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami.
2. Do rekultywacji gruntów, o których mowa w ust. 1, stosuje się
odpowiednio przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493).”.

Art. 32. W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r.
Nr 129, poz. 902, z późn. zm.10)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 w ust. 2 pkt 1 i 1a otrzymują brzmienie:
„1) obowiązku posiadania pozwolenia,
1a) wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,”;
2) po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu:
Art. 7a. Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i do szkody
w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493) stosuje się przepisy tej ustawy.”;
3) w art. 19 w ust. 2:
a) uchyla się pkt 11,
b) pkt 28 otrzymuje brzmienie:
„28) z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 i Nr 75, poz. 493) – rejestry poważnych awarii oraz rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku;”,
c) w pkt 32 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 33 w brzmieniu:
„33) z zakresu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie:
a) wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art.
14 ust. 3, w art. 16 ust. 1 oraz w art. 18 ust. 2 tej ustawy,
b) postanowienia, o których mowa w art. 25 ust. 7 tej ustawy.”;
4) uchyla się art. 102;
5) w art. 103 uchyla się ust. 1 i 2;
6) uchyla się art. 106-108;
7) uchyla się art. 110;
8) uchyla się art. 111;
9) w art. 178 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów poziomów
substancji lub energii w środowisku wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów, wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 175 ust. 1-3 lub obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1 lub
art. 95 ust. 1, jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6.”;
10) w art. 187:
a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„1. Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany
z ochroną środowiska, a w szczególności z zagrożeniem pogorszeniem
stanu środowiska w znacznych rozmiarach, w pozwoleniu, o którym
mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, może być ustanowione zabezpieczenie
roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz
szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r.
o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.
2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu,
gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.”,
b) dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:
„5. Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając rodzaj i skalę
działalności prowadzonej w instalacjach oraz związane z tym prawdopodobieństwo wystąpienia i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów
działań naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku,
może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji, w których
zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zostać ustanowione.
6. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku
oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku, może określić, w drodze rozporządzenia, metody określania wysokości zabezpieczenia roszczeń, w zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot
korzystający ze środowiska działalności, wielkości produkcji i parametrów technicznych instalacji.”;
11) uchyla się art. 335;
12) art. 336 otrzymuje brzmienie:
Art. 336. Kto używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, która przekracza
standardy jakości określone na podstawie art. 105,
podlega karze grzywny.”;
13) uchyla się art. 337;
14) w art. 378 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w
art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 3 pkt 1, art. 115a ust. 1, art. 149, art. 150, art.
152 ust. 1, art. 154 ust. 1, art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust. 1 i 3, jest starosta.”.

Art. 33. W ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz.
2019, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 92 w ust. 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 16 w brzmieniu:
„16) opiniowanie, w odniesieniu do bezpośrednich zagrożeń szkodą w wodach
i szkody w wodach, decyzji, o których mowa w art. 14 ust. 3 oraz art. 16
ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493).”;
2) w art. 185 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
„2. Do zapobiegania szkodom w wodach i naprawy szkód w wodach
w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w
środowisku i ich naprawie stosuje się przepisy tej ustawy.”.

Art. 34. W ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880
oraz z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087) w art. 5 pkt 24 i 25 otrzymują brzmienie:
„24) właściwy stan ochrony gatunku – sumę oddziaływań na gatunek, mogącą w
dającej się przewidzieć przyszłości wpływać na rozmieszczenie i liczebność jego populacji na terenie kraju lub państw członkowskich Unii Europejskiej lub naturalnego zasięgu tego gatunku, przy której dane o dynamice liczebności populacji tego gatunku wskazują, że gatunek jest trwałym składnikiem
właściwego dla niego siedliska, naturalny zasięg gatunku nie zmniejsza się
ani nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości oraz odpowiednio duże siedlisko dla utrzymania się populacji tego gatunku istnieje i prawdopodobnie nadal będzie istniało;
25) właściwy stan ochrony siedliska przyrodniczego – sumę oddziaływań
na siedlisko przyrodnicze i jego typowe gatunki, mogącą w dającej się
przewidzieć przyszłości wpływać na naturalne rozmieszczenie, strukturę,
funkcje lub przeżycie jego typowych gatunków na terenie kraju lub państw
członkowskich Unii Europejskiej lub naturalnego zasięgu tego siedliska,
przy której naturalny zasięg siedliska przyrodniczego i obszary zajęte przez
to siedlisko w obrębie jego zasięgu nie zmieniają się lub zwiększają się,
struktura i funkcje, które są konieczne do długotrwałego utrzymania się siedliska, istnieją i prawdopodobnie nadal będą istniały oraz typowe dla tego siedliska gatunki znajdują się we właściwym stanie ochrony;”.

Art. 35. (uchylony).

Art. 36. Starostowie niezwłocznie po wejściu w życie ustawy przekażą właściwym wojewodom:
1) akta spraw dotyczących rekultywacji zanieczyszczonej gleby lub ziemi wraz
z pełną posiadaną dokumentacją;
2) rejestry, o których mowa w art. 110 ustawy zmienianej w art. 32 w brzmieniu
dotychczasowym.

Art. 37. Rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, obejmujący wszystkie zgłoszone od dnia 30 kwietnia 2007 r. przypadki wystąpienia bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, uruchamia się do dnia 30 kwietnia 2008 r.

Art. 38. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekaże ministrowi właściwemu do spraw
środowiska zbiorczą informację na temat zawartości rejestru bezpośrednich zagrożeń
szkodą w środowisku i szkód w środowisku za rok 2007 do dnia 31 grudnia 2008 r.

Art. 39. Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2007 r.