Wejscie w życie: 28 stycznia 2003

Ostatnia Zmiana: 2 marca 2006

Ustawa z dnia 22 listopada 2002 r. o wyrównywaniu strat majątkowych wynikających z ograniczenia w czasie stanu nadzwyczajnego wolności i praw człowieka i obywatela

Art. 1. Ustawa określa podstawy, zakres i tryb wyrównywania strat
majątkowych, powstałych w następstwie ograniczenia wolności i praw człowieka i
obywatela w czasie stanu nadzwyczajnego: stanu wojennego, stanu wyjątkowego lub
stanu klęski żywiołowej.

Art. 2. 1. Każdemu, kto poniósł stratę majątkową w następstwie ograniczenia
wolności i praw człowieka i obywatela w czasie stanu nadzwyczajnego, służy
roszczenie o odszkodowanie.
2. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wyrównanie straty
majątkowej, bez korzyści, które poszkodowany mógłby osiągnąć, gdyby strata nie powstała.
3. Do odszkodowania stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem
art. 415-4202.

Art. 3. 1. Odszkodowanie przysługuje od Skarbu Państwa.
2. Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli strata majątkowa powstała wyłącznie
z winy poszkodowanego lub z winy osoby trzeciej.

Art. 4. 1. Odszkodowanie przyznaje się na pisemny wniosek poszkodowanego,
złożony do właściwego wojewody.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:
1) oznaczenie organu, do którego jest skierowany oraz sprawy, której dotyczy;
2) imię, nazwisko oraz adres wnioskodawcy;
3) wysokość poniesionej straty majątkowej oraz czas, miejsce i okoliczności jej
powstania;
4) rodzaj ograniczenia, z którego wynikła strata majątkowa;
5) datę i podpis składającego pismo.

Art. 5. 1. Decyzję w sprawie odszkodowania wydaje wojewoda właściwy ze
względu na miejsce powstania straty majątkowej.
2. W przypadku gdy strata majątkowa powstała na terenie dwóch lub więcej
województw, właściwy do wydania decyzji jest wojewoda, do którego najpierw
złożono wniosek.
3. Jeżeli nie można ustalić właściwości wojewody według przepisów
poprzedzających, decyzję w sprawie odszkodowania wydaje Wojewoda Mazowiecki.
4. Wojewoda wydaje decyzję w sprawie odszkodowania niezwłocznie, nie
później jednak niż w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku. Decyzja ta
jest ostateczna.
5. Odszkodowanie wypłaca się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia
decyzji poszkodowanemu.

Art. 6. 1. Poszkodowany niezadowolony z decyzji w sprawie odszkodowania,
w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji w tej sprawie, może wnieść
powództwo do sądu powszechnego.
2. Wniesienie powództwa, o którym mowa w ust. 1, nie wstrzymuje wykonania
decyzji.
3. W sprawach przed sądem powszechnym, o których mowa w ust. 1, Skarb
Państwa reprezentuje wojewoda.

Art. 7. Do postępowania w sprawach, o których mowa w art. 5, stosuje się
przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile niniejsza ustawa nie
stanowi inaczej.

Art. 8. Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku od dnia,
w którym poszkodowany dowiedział się o powstaniu straty majątkowej. Jednakże w
każdym przypadku roszczenie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia
zniesienia stanu nadzwyczajnego.

Art. 9. Roszczenie o odszkodowanie przechodzi na następców prawnych
poszkodowanego.

Art. 10. W ustawie z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88) w art. 10 w pkt 6 na końcu kropkę
zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
„7) powództwa o odszkodowanie, o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 22
listopada 2002 r. o wyrównywaniu strat majątkowych wynikających z ograniczenia w czasie stanu nadzwyczajnego wolności i praw człowieka i obywatela (Dz. U. Nr 233, poz. 1955).”.

Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.