Wejscie w życie: 26 października 2001

Ostatnia Zmiana: 1 marca 2017

Ustawa z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu Konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów

Art. 1. Ustawa określa zasady wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej zobowiązań wynikających z Konwencji o zakazie prowadzenia badań,
produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów,
sporządzonej w Paryżu dnia 13 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1999 r. poz. 703), zwanej
dalej „Konwencją”.

Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się wobec osób fizycznych przebywających
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osób prawnych i jednostek
organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz innych podmiotów
mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także
przedsiębiorców zagranicznych prowadzących na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej działalność z wykorzystaniem związków chemicznych i ich prekursorów,
objętych postanowieniami Konwencji.
2. Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią również statki powietrzne
oraz statki morskie i inne jednostki pływające, o polskiej przynależności
państwowej.

Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o „broni chemicznej”, „toksycznych
związkach chemicznych”, „organicznych związkach chemicznych”,
„prekursorach”, „chemicznych środkach policyjnych”, „obiektach do produkcji
broni chemicznej” oraz „celach niezabronionych przez Konwencję”, pojęcia te
należy rozumieć w znaczeniu użytym w Konwencji.
2. Użyte w ustawie określenie „zespół eskortujący” oznacza wyrażenie
„eskorta w kraju” w rozumieniu Konwencji.

Art. 4. Zabrania się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 5:
1) prowadzenia badań, produkcji, wytwarzania, przetwarzania, zużycia lub
nabywania w jakikolwiek inny sposób, gromadzenia, przechowywania,
zbywania lub przekazywania komukolwiek broni chemicznej;
2) używania broni chemicznej;
3) podejmowania jakichkolwiek przygotowań wojskowych do użycia broni
chemicznej;
4) używania chemicznych środków policyjnych jako środka prowadzenia
działań wojennych;
5) podżegania lub pomocnictwa w podejmowaniu działalności zabronionej
w pkt 1–4.

Art. 5. Produkcja, wytwarzanie, przetwarzanie, zużycie, nabywanie,
gromadzenie, przechowywanie, zbywanie, przekazywanie lub używanie
toksycznych związków chemicznych lub ich prekursorów, wymienionych
w Wykazie nr 1 Załącznika do Konwencji dotyczącego związków chemicznych,
zwanym dalej „Wykazem 1”, może być prowadzone wyłącznie w celach
niezabronionych przez Konwencję i w ilościach przez nią dozwolonych oraz
zgodnie z jej wymogami.

Art. 6. 1. Produkcja, wytwarzanie, przetwarzanie, zużycie, nabywanie,
gromadzenie, przechowywanie, zbywanie, przekazywanie lub używanie
toksycznych związków chemicznych lub ich prekursorów, wymienionych
w Wykazie 1, może być dokonywane na podstawie pozwolenia.
2. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje minister właściwy do spraw
gospodarki, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. Dla jednostek i komórek organizacyjnych podporządkowanych Ministrowi
Obrony Narodowej oraz przez niego nadzorowanych, a także dla przedsiębiorstw
państwowych, dla których jest on organem założycielskim, pozwolenie, o którym
mowa w ust. 1, wydaje Minister Obrony Narodowej.

Art. 7. 1. Pozwolenie na produkcję, wytwarzanie, przetwarzanie, zużycie,
nabywanie, gromadzenie, przechowywanie, zbywanie, przekazywanie lub
używanie toksycznych związków chemicznych lub ich prekursorów,
wymienionych w Wykazie 1, jest niezależne od wpisu do rejestru przedsiębiorców
oraz od koncesji i zezwolenia, o których mowa w przepisach o działalności
gospodarczej.
2. Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana i cofnięcie pozwolenia lub
ograniczenie jego zakresu w stosunku do wniosku następuje w drodze decyzji
administracyjnej.
3. Pozwolenia udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie
dłuższy niż 50 lat.
4. Do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany i cofnięcia pozwolenia lub
ograniczenia jego zakresu w stosunku do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy
art. 16, art. 17 ust. 1 i 2, art. 18, art. 20, art. 21 ust. 1–5, art. 22, art. 23 i art. 26
ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U.
poz. 1178, z 2000 r. poz. 958 i 1193 oraz z 2001 r. poz. 509 i 679).

Art. 8. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze
rozporządzenia, tryb wydawania pozwoleń na produkcję, wytwarzanie,
przetwarzanie, zużycie, nabywanie, gromadzenie, przechowywanie, zbywanie,
przekazywanie lub używanie toksycznych związków chemicznych lub ich
prekursorów, wymienionych w Wykazie 1. Rozporządzenie to określi
w szczególności:
1) wzory wniosków o wydanie pozwolenia na produkcję, wytwarzanie,
przetwarzanie, nabywanie, gromadzenie, przechowywanie, zbywanie,
przekazywanie lub używanie toksycznych związków chemicznych lub ich
prekursorów, wymienionych w Wykazie 1;
2) dokumenty, które powinny być dołączone do wniosków, o których mowa w pkt 1;
3) wzory pozwolenia na produkcję, wytwarzanie, przetwarzanie, nabywanie,
gromadzenie, przechowywanie, zbywanie, przekazywanie lub używanie
toksycznych związków chemicznych lub ich prekursorów, wymienionych
w Wykazie 1.

Art. 9. 1. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia,
zakres i szczegółowe warunki produkcji, wytwarzania, przetwarzania, zużycia,
nabywania, gromadzenia, przechowywania, zbywania, przekazywania i używania
toksycznych związków chemicznych i ich prekursorów, wymienionych w Wykazie
1, w jednostkach i komórkach organizacyjnych jemu podporządkowanych oraz
przez niego nadzorowanych, a także w przedsiębiorstwach państwowych, dla
których jest on organem założycielskim. Rozporządzenie to określi
w szczególności:
1) sposób przygotowania wniosków o wydanie pozwolenia na prowadzenie
działalności, o której mowa w art. 6, oraz dokumenty, które powinny być
dołączone do wniosków;
2) jednostki organizacyjne upoważnione do produkcji toksycznych związków
chemicznych lub ich prekursorów do celów ochronnych;
3) warunki prowadzenia produkcji toksycznych związków chemicznych lub ich
prekursorów do celów badawczych, medycznych lub farmaceutycznych;
4) tryb i terminy przekazywania informacji związanej z produkcją,
wytwarzaniem, przetwarzaniem, nabywaniem, gromadzeniem,
przechowywaniem, zbywaniem, przekazywaniem i używaniem toksycznych
związków chemicznych i ich prekursorów, wymienionych w Wykazie 1;
5) warunki przeprowadzania szkolenia wojsk z użyciem toksycznych związków
chemicznych.
2. Minister Obrony Narodowej przekazuje ministrowi właściwemu do spraw
gospodarki kopie wydanych pozwoleń na produkcję, wytwarzanie, przetwarzanie,
nabywanie, gromadzenie, przechowywanie, zbywanie, przekazywanie lub
używanie w jednostkach i komórkach organizacyjnych, o których mowa w ust. 1,
toksycznych związków chemicznych lub ich prekursorów.

Art. 10. 1. Dopuszcza się import, eksport oraz tranzyt przez terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej toksycznych związków chemicznych i ich prekursorów
wymienionych w Wykazie 1, pod warunkiem uzyskania zezwolenia i z
zastrzeżeniem art. 11.
2. Zezwolenie na import, eksport oraz tranzyt, o którym mowa w ust. 1,
wydaje minister właściwy do spraw gospodarki na zasadach i w trybie określonym
w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także
dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz o zmianie
niektórych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1050).

Art. 11. 1. Eksport, import i tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej toksycznych związków chemicznych i ich prekursorów, wymienionych
w Wykazie 1, do i z państw niebędących Stronami Konwencji jest zakazany.
2. Eksport, import i tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
toksycznych związków chemicznych i ich prekursorów, wymienionych w Wykazie
1, do i z państw będących Stronami Konwencji jest dopuszczalny jedynie do celów
niezabronionych przez Konwencję i w ilościach przez nią dozwolonych oraz
zgodnie z jej wymogami.

Art. 12. 1. Eksport, import i tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej toksycznych związków chemicznych i ich prekursorów, wymienionych
w Wykazie nr 2 Załącznika do Konwencji dotyczącego związków chemicznych,
zwanym dalej „Wykazem 2”, jest dopuszczalny tylko do i z państw będących
Stronami Konwencji.
2. Eksport, import i tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
toksycznych związków chemicznych i ich prekursorów, wymienionych w Wykazie
nr 3 Załącznika do Konwencji dotyczącego związków chemicznych, zwanym dalej
„Wykazem 3”, jest dopuszczalny tylko do i z państw będących Stronami
Konwencji, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. Eksport, import i tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
toksycznych związków chemicznych i ich prekursorów, wymienionych w Wykazie 3, z państw będących Stronami Konwencji jest dopuszczalny do i z państw niebędących Stronami Konwencji, z tym że w przypadku eksportu i tranzytu do tych państw warunkiem jego dopuszczenia jest dostarczenie oświadczenia końcowego
użytkownika, wydanego przez właściwe władze tych państw.
4. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać dane określone
w art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami,
technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa,
a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz o zmianie
niektórych ustaw.

Art. 13. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi krajowy system
gromadzenia i przetwarzania danych związanych z prowadzeniem działalności
objętej postanowieniami Konwencji oraz przygotowuje projekty deklaracji
wymaganych przez Konwencję.
2. Projekty deklaracji, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw
gospodarki przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

Art. 14. 1. Podmioty i przedsiębiorcy, o których mowa w art. 2, prowadzący
działalność z wykorzystaniem toksycznych związków chemicznych i ich
prekursorów, objętych postanowieniami Konwencji, są obowiązani przekazywać
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki informacje o tej działalności,
związane z:
1) produkcją, wytwarzaniem, zużyciem, przetwarzaniem, nabywaniem,
gromadzeniem, przechowywaniem, zbywaniem, przekazywaniem
i używaniem związków chemicznych wymienionych w Wykazie 1,
z uwzględnieniem postanowień części VI Załącznika do Konwencji
dotyczącego stosowania Konwencji i weryfikacji;
2) produkcją, zużyciem, przetwarzaniem lub obrotem związkami chemicznymi
wymienionymi w Wykazie 2, z uwzględnieniem postanowień części VII
Załącznika do Konwencji dotyczącego stosowania Konwencji i weryfikacji;
3) produkcją lub obrotem związkami chemicznymi wymienionymi w Wykazie
3, z uwzględnieniem postanowień części VIII Załącznika do Konwencji
dotyczącego stosowania Konwencji i weryfikacji;
4) produkcją określonych organicznych związków chemicznych
niewymienionych w Wykazie 1, Wykazie 2 i Wykazie 3, z uwzględnieniem
postanowień części IX Załącznika do Konwencji dotyczącego stosowania
Konwencji i weryfikacji;
5) obrotem z zagranicą toksycznymi związkami chemicznymi i ich
prekursorami, wymienionymi w Wykazie 1, Wykazie 2 i Wykazie 3;
6) posiadaniem chemicznych środków policyjnych.
2. Podmioty i przedsiębiorcy, o których mowa w art. 2, są obowiązani
przekazywać każdego roku informacje, o których mowa w ust. 1, w terminach:
1) do dnia 30 września – w przypadku informacji, które dotyczą działalności
planowanej w następnym roku kalendarzowym;
2) do dnia 28 lutego – w przypadku informacji, które dotyczą działalności
prowadzonej w poprzednim roku kalendarzowym.
3. Informacje, o których mowa w ust. 1, powinny być prawdziwe, rzetelne
i wyczerpujące oraz powinny spełniać wymogi określone w Konwencji.
4. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zagranicznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe dane, jakie powinny zawierać informacje,
o których mowa w ust. 1. Rozporządzenie to określi w szczególności:
1) wzory deklaracji, które powinny zawierać informacje o działalności
z wykorzystaniem związków chemicznych i ich prekursorów objętych
postanowieniami Konwencji;
2) tryb i terminy przekazywania informacji dla celów przygotowania deklaracji.

Art. 15. 1. Informacje, o których mowa w art. 14 ust. 1–3, podlegają kontroli.
2. Organem właściwym w sprawach kontroli, o której mowa w ust. 1, jest
minister właściwy do spraw gospodarki, z wyjątkiem jednostek i komórek
organizacyjnych podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej oraz przez
niego nadzorowanych, a także przedsiębiorstw państwowych, dla których jest on
organem założycielskim.
3. W jednostkach i komórkach organizacyjnych podporządkowanych
Ministrowi Obrony Narodowej oraz przez niego nadzorowanych, a także
w przedsiębiorstwach państwowych, dla których jest on organem założycielskim,
kontrolę, o której mowa w ust. 1, prowadzi Minister Obrony Narodowej.
4. Do kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U.
poz. 1947, z późn. zm.) dotyczące kontroli celno-skarbowej oraz przepisy art. 29–
31 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami,
technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa,
a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz o zmianie
niektórych ustaw.

Art. 16. Zespół inspekcyjny, w granicach zadań określonych w Załączniku do
Konwencji dotyczącym jej stosowania i weryfikacji, jest uprawniony do:
1) wejścia na teren każdego obiektu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
w odniesieniu do którego:
a) przedstawiono informację lub deklarację w związku z działalnością
prowadzoną zgodnie z art. VI Konwencji,
b) zażądano inspekcji na żądanie, zgodnie z art. IX ust. 8 Konwencji,
c) zostało wszczęte dochodzenie, zgodnie z art. X ust. 9 Konwencji;
2) prowadzenia innej działalności inspekcyjnej, zgodnie z Konwencją;
3) używania sprzętu zatwierdzonego zgodnie z Konwencją, włącznie
z zainstalowaniem urządzeń służących do stałego monitorowania obiektów;
4) prowadzenia rozmów z posiadaczem kontrolowanego obiektu lub jego
przedstawicielem;
5) przeglądania dokumentów i rejestrów;
6) pobierania próbek w celu ich analizy.

Art. 17. 1. Zespołowi inspekcyjnemu towarzyszy zespół eskortujący,
powołany przez ministra właściwego ze względu na inspekcjonowany obiekt,
w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych.
2. Uprawnienia członków zespołu inspekcyjnego, o których mowa w art. 16,
przysługują odpowiednio członkom zespołu eskortującego.

Art. 18. 1. Podczas prowadzenia inspekcji kontrolowane podmioty
i przedsiębiorcy, o których mowa w art. 2, są obowiązani wobec zespołu
inspekcyjnego i zespołu eskortującego do:
1) udostępnienia obiektów i urządzeń, w których jest prowadzona działalność
z wykorzystaniem związków chemicznych i ich prekursorów objętych
postanowieniami Konwencji;
2) obecności podczas inspekcji;
3) udzielania niezbędnych informacji i umożliwienia wglądu w dokumenty
i rejestry dotyczące zakresu kontroli;
4) sporządzania kopii żądanych dokumentów i rejestrów;
5) pobierania próbek albo współdziałania w pobieraniu próbek;
6) umożliwienia zespołowi inspekcyjnemu korzystania ze środków łączności
oraz, o ile jest to możliwe, z innych urządzeń znajdujących się
w kontrolowanym obiekcie;
7) zapewnienia odpowiednich warunków do pracy, w tym samodzielnych
pomieszczeń i miejsc do przechowywania dokumentów.
2. (uchylony)

Art. 19. Podczas prowadzenia inspekcji kontrolowane podmioty
i przedsiębiorcy, o których mowa w art. 2, mają prawo do:
1) uczestniczenia w pracach zespołu eskortującego;
2) składania wyjaśnień i wnoszenia zastrzeżeń podczas prowadzenia inspekcji;
3) zapoznania się z ustaleniami inspekcji i zgromadzoną dokumentacją;
4) otrzymania sprawozdania z przeprowadzonej inspekcji oraz zgłoszenia uwag
do tego sprawozdania;
5) uczestniczenia w spotkaniach podsumowujących inspekcje oraz zgłaszania
uwag.

Art. 20. 1. Koszty związane z przeprowadzeniem inspekcji są ponoszone ze
środków budżetu państwa, które zapewniają właściwi dysponenci odpowiednich
części budżetu.
2. Ministrowie właściwi ze względu na prowadzone inspekcje przedstawiają
ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych wniosek o refundację
poniesionych kosztów, który jest przekazywany do Organizacji do spraw Zakazu
Broni Chemicznej, zwanej dalej „Organizacją”.

Art. 21. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb
przyjmowania inspekcji Organizacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozporządzenie to określi w szczególności:
1) tryb powiadamiania o inspekcji;
2) sposób ustalania składu zespołu eskortującego;
3) obowiązki ministra właściwego ze względu na inspekcjonowany obiekt
w zakresie:
a) powiadamiania właściwych organów oraz właściciela obiektu
o planowanej inspekcji,
b) przygotowania inspekcji,
c) zapewnienia zespołowi inspekcyjnemu i zespołowi eskortującemu
dostępu do obiektu objętego inspekcją, transportu do miejsca i z miejsca
inspekcji, zakwaterowania, pomieszczeń do pracy, tłumaczeń,
korzystania ze środków łączności oraz opieki medycznej,
d) zapewnienia przeprowadzenia inspekcji zgodnie z procedurami
przewidzianymi w Konwencji;
4) tryb pokrywania kosztów inspekcji oraz występowania do Organizacji w celu
refundacji poniesionych kosztów.

Art. 22. 1. Informacje uzyskane w związku z realizacją postanowień
Konwencji, oznaczone klauzulą „OPCW restricted”, podlegają ochronie i są
udostępniane na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji
niejawnych, dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”.
2. Informacje uzyskane w związku z realizacją postanowień Konwencji,
oznaczone klauzulą „OPCW protected”, podlegają ochronie i są udostępniane na
zasadach określonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, dla informacji
niejawnych o klauzuli tajności „poufne”.
3. Informacje uzyskane w związku z realizacją postanowień Konwencji,
oznaczone klauzulą „OPCW highly protected”, podlegają ochronie i są
udostępniane na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, dla
informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne”.
4. Informacje uzyskane od podmiotów i przedsiębiorców, o których mowa
w art. 2, w związku z obowiązkiem ustanowionym w art. 14, oraz oznaczone
odpowiednimi klauzulami, podlegają ochronie i są udostępniane na zasadach
określonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, odpowiednio do przyznanej
klauzuli tajności.

Art. 23. 1. Funkcje Organu Krajowego, o którym mowa w Konwencji,
wykonuje minister właściwy do spraw zagranicznych.
2. Do zadań ministra właściwego do spraw zagranicznych, jako Organu
Krajowego, należy:
1) opracowywanie i realizacja założeń polityki Rzeczypospolitej Polskiej wobec
Organizacji;
2) utrzymywanie kontaktów z Organizacją oraz z innymi państwami będącymi
Stronami Konwencji w sprawach związanych z realizacją jej postanowień;
3) współuczestniczenie w przyjmowaniu inspekcji Organizacji na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
4) koordynowanie działań podejmowanych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej w związku z wykonywaniem zobowiązań wynikających
z Konwencji;
5) udzielanie państwom będącym Stronami Konwencji, w porozumieniu
z Ministrem Obrony Narodowej, za pośrednictwem Organizacji, pomocy
innym w przypadku zagrożenia użyciem lub użycia przeciwko nim broni
chemicznej, zgodnie z postanowieniami Konwencji.

Art. 24. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki nadzoruje działalność
związaną z realizacją postanowień Konwencji na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
2. Nadzorując działalność, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do
spraw gospodarki:
1) prowadzi krajowy system gromadzenia i przetwarzania danych związanych
z działalnością, o której mowa w art. 5–12, a także przygotowuje projekty
deklaracji wymaganych przez Konwencję oraz przekazuje je ministrowi
właściwemu do spraw zagranicznych;
2) kontroluje działalność podmiotów i przedsiębiorców, o których mowa
w art. 2, w sferze realizacji Konwencji na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, z wyłączeniem jednostek i komórek organizacyjnych
podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej oraz przez niego
nadzorowanych, a także przedsiębiorstw państwowych, dla których jest on
organem założycielskim; w szczególności zapewnia kontrolę obrotu
z zagranicą toksycznymi związkami chemicznymi i ich prekursorami,
wymienionymi w Wykazie 1, Wykazie 2 i Wykazie 3;
3) zapewnia, we współpracy z Ministrem Obrony Narodowej, możliwość
prowadzenia analiz chemicznych związanych z realizacją postanowień
Konwencji;
4) prowadzi, we współpracy z ministrem właściwym do spraw zagranicznych,
Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw
wewnętrznych, działalność związaną z przygotowywaniem, przyjmowaniem
i prowadzeniem inspekcji Organizacji na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, z wyłączeniem jednostek i komórek organizacyjnych
podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej oraz przez niego
nadzorowanych, a także przedsiębiorstw państwowych, dla których jest on
organem założycielskim, jak również organów i jednostek organizacyjnych
podległych i nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw
wewnętrznych.

Art. 25. 1. Minister Obrony Narodowej zapewnia realizację postanowień
Konwencji przez jednostki i komórki organizacyjne jemu podporządkowane oraz przez niego nadzorowane, a także przedsiębiorstwa państwowe, dla których jest on organem założycielskim, poprzez:
1) kontrolowanie realizacji postanowień Konwencji;
2) zapewnianie, we współpracy z ministrem właściwym do spraw gospodarki,
możliwości prowadzenia analiz chemicznych związanych z realizacją
postanowień Konwencji;
3) prowadzenie, we współpracy z ministrem właściwym do spraw
zagranicznych, ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem
właściwym do spraw wewnętrznych, działalności związanej
z przygotowywaniem, przyjmowaniem i prowadzeniem inspekcji Organizacji.
2. Minister Obrony Narodowej może wydzielać, na wniosek ministra
właściwego do spraw zagranicznych, w ramach posiadanych sił i środków
przeznaczonych do obrony przed bronią chemiczną, ich część w celu udzielenia, za
pośrednictwem Organizacji, pomocy innym państwom będącym Stronami
Konwencji, w przypadku zagrożenia użyciem lub użycia przeciwko nim broni
chemicznej.

Art. 26. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje kontrolę
realizacji postanowień Konwencji w podległych mu i nadzorowanych przez niego
organach i jednostkach organizacyjnych, a także określa zadania tych organów
i jednostek w tym zakresie.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych zapewnia:
1) przeprowadzanie kontroli granicznej zespołów inspekcyjnych według zasad
przyjętych dla personelu dyplomatycznego w wyznaczonych przejściach
granicznych;
2) bezpieczeństwo członkom zespołów inspekcyjnych w czasie pobytu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w czasie przemieszczania się;
3) prowadzenie, we współpracy z ministrem właściwym do spraw zagranicznych
i ministrem właściwym do spraw gospodarki, działalności związanej
z przygotowaniem, przyjmowaniem i prowadzeniem inspekcji Organizacji w
podległych mu i nadzorowanych przez niego jednostkach organizacyjnych.

Art. 27. Kto używa chemicznych środków policyjnych jako środka
prowadzenia działań wojennych,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 28. 1. Kto bez wymaganego pozwolenia lub wbrew jego warunkom,
w celach niezabronionych przez Konwencję, produkuje, wytwarza, przetwarza,
nabywa, gromadzi, przechowuje, zbywa, przekazuje, używa lub posiada toksyczne
związki chemiczne lub ich prekursory, wymienione w Wykazie 1,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia
wolności od 3 miesięcy do lat 5.
2. Tej samej karze podlega, kto toksyczne związki chemiczne lub ich
prekursory, wymienione w Wykazie 1, przekazuje osobie nieuprawnionej.

Art. 29. Kto bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom
dokonuje obrotu z zagranicą toksycznymi związkami chemicznymi lub ich
prekursorami, wymienionymi w Wykazie 1,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia
wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 30. 1. Kto nie dopełnia obowiązku informowania uprawnionego organu
bądź udziela informacji nieprawdziwych o prowadzonej działalności związanej
z wykorzystaniem toksycznych związków chemicznych lub ich prekursorów,
objętych postanowieniami Konwencji,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia
wolności od 3 miesięcy do lat 5.
2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia
wolności do roku.

Art. 31. Kto odmawia dopuszczenia zespołu inspekcyjnego lub zespołu
eskortującego do kontrolowanego obiektu, udziela nieprawdziwych informacji
członkom tych zespołów albo w inny sposób uniemożliwia lub utrudnia
przeprowadzenie inspekcji,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia
wolności do lat 3.

Art. 32. W razie skazania za przestępstwo określone w art. 27–29 sąd może
orzec przepadek towarów, technologii oraz innych przedmiotów służących lub
przeznaczonych do popełnienia przestępstwa albo pochodzących bezpośrednio lub
pośrednio z przestępstwa, nie wyłączając środków płatniczych, papierów
wartościowych i wartości dewizowych oraz innych korzyści majątkowych,
chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.

Art. 33. Podmioty i przedsiębiorcy prowadzący w dniu wejścia w życie
ustawy działalność bez pozwolenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1, mogą
w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy wystąpić do właściwego organu
o wydanie wymaganego pozwolenia.

Art. 34. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.