Wejscie w życie: 18 kwietnia 2020

Ostatnia Zmiana: 23 grudnia 2020

Ustawa z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19

Art. 1. 1. Ustawa określa szczególne rozwiązania związane z realizacją lub
rozliczaniem programów operacyjnych w związku z wystąpieniem choroby zakaźnej
wywołanej wirusem SARS-CoV-2.
2. W zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia
11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności
finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431,
z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą wdrożeniową”.

Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) COVID-19 – rozumie się przez to chorobę zakaźną wywołaną wirusem SARS-CoV-2;
2) programie operacyjnym – rozumie się przez to odpowiednio program
operacyjny, o którym mowa w art. 2 pkt 17 ustawy wdrożeniowej, albo program
operacyjny, o którym mowa w art. 15 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia
2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2019 r. poz. 1295 i 2020);
3) projekcie – rozumie się przez to projekt, o którym mowa w art. 2 pkt 18 ustawy
wdrożeniowej.

Art. 3. 1. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 istnieje
konieczność wydania albo zmiany wytycznych na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy
wdrożeniowej, przepisów art. 5 ust. 3 i 4 oraz ust. 5 pkt 2 tej ustawy nie stosuje się.
2. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 istnieje konieczność
zawieszenia stosowania wytycznych, w całości albo w części, minister właściwy do
spraw rozwoju regionalnego podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na
swojej stronie internetowej oraz na portalu, o którym mowa w art. 2 pkt 16 ustawy
wdrożeniowej, informację o zakresie i terminie, w jakim zawieszone zostaje
stosowanie określonych wytycznych albo ich części.

Art. 4. W celu ograniczenia negatywnego wpływu wystąpienia COVID-19 na
realizację programu operacyjnego komitet monitorujący, o którym mowa
w art. 14 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, może w każdym czasie:
1) zmienić zatwierdzone kryteria wyboru projektów, o których mowa
w art. 14 ust. 10 ustawy wdrożeniowej, z uwzględnieniem celów programu
operacyjnego.
2) (uchylony)

Art. 5. 1. W przypadku gdy nieprawidłowość indywidualna jest bezpośrednim
skutkiem wystąpienia COVID-19, a beneficjent wykaże, że pomimo dochowania
należytej staranności nie był w stanie zapobiec wystąpieniu tej nieprawidłowości,
korygowanie wydatków następuje przez pomniejszenie wydatków ujętych
w deklaracji wydatków oraz we wniosku o płatność, przekazywanych do Komisji
Europejskiej, o kwotę odpowiadającą oszacowanej wartości korekty finansowej
wynikającej z tej nieprawidłowości.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisów art. 207 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm.)
nie stosuje się.
3. W programie EWT, o którym mowa w art. 2 pkt 17 lit. b ustawy
wdrożeniowej, nie odzyskuje się od beneficjenta kwoty, o której mowa w ust. 1.
4. Kwota, o której mowa w ust. 1, jest pokrywana ze środków budżetu państwa.
5. Wydatki, o których mowa w ust. 1, podlegają bieżącej weryfikacji przez
instytucję zarządzającą. Instytucja ta przekazuje do ministra właściwego do spraw
finansów publicznych, po upływie każdego kwartału, sprawozdanie zawierające
kwoty, o które zostały pomniejszone wydatki ujęte w deklaracji wydatków oraz we
wniosku o płatność przekazywanych do Komisji Europejskiej, za poszczególne
miesiące danego kwartału, w podziale na programy operacyjne i projekty.

Art. 6. 1. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 niemożliwa
okazała się realizacja celu, na który został poniesiony wydatek, wydatkowane środki
w projekcie mogą zostać uznane za wydatki kwalifikowalne, jeżeli beneficjent
wykaże, że z dochowaniem należytej staranności i w odpowiednim czasie
podejmował niezbędne działania służące ich odzyskaniu, albo że ich odzyskanie nie
było możliwe.
2. Kwoty poniesione z budżetu państwa lub z budżetu środków europejskich na
wydatek, o którym mowa w ust. 1, podlegają monitorowaniu i kontroli w okresie 3 lat
od dnia uznania tego wydatku za wydatek kwalifikowalny.
3. Środki odzyskane przez beneficjenta podlegają zwrotowi niezwłocznie, na
rachunek bankowy wskazany przez właściwą instytucję.
4. Beneficjent informuje właściwą instytucję każdego roku, nie później niż do
dnia 31 grudnia, o kwotach odzyskanych po dniu uznania danego wydatku za wydatek
kwalifikowalny, przy czym ostatnia informacja jest przekazywana według stanu na
dzień, w którym upływa okres 3 lat od dnia uznania tego wydatku za wydatek
kwalifikowalny.
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, przepisów art. 207 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się.

Art. 7. Właściwa instytucja przeprowadzająca konkurs albo wybór projektów
w trybie pozakonkursowym może zmienić odpowiednio regulamin konkursu albo
wezwanie do składania wniosków w trybie pozakonkursowym, w szczególności co do
terminu składania wniosków o dofinansowanie projektu, jeżeli na skutek wystąpienia
COVID-19 przeprowadzenie konkursu albo wyboru projektów w trybie pozakonkursowym byłoby niemożliwe lub znacznie utrudnione. Przepisu art. 41 ust. 3 ustawy wdrożeniowej nie stosuje się.

Art. 8. W przypadku gdy uchybienie terminowi na złożenie wniosku
o dofinansowanie wynika bezpośrednio z wystąpienia COVID-19, właściwa
instytucja może uznać wniosek za złożony z zachowaniem terminu, jeżeli opóźnienie
w złożeniu wniosku nie przekroczyło 14 dni.

Art. 9. W celu ograniczenia negatywnego wpływu wystąpienia COVID-19 na
wybór projektów do dofinansowania:
1) termin na podanie do publicznej wiadomości ogłoszenia o konkursie, określony
w art. 40 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, może zostać skrócony, jednak nie bardziej niż do 5 dni;
2) terminy na uzupełnienie wniosku o dofinansowanie oraz na poprawienie
oczywistej omyłki w tym wniosku określone w art. 43 ust. 1 i 2 ustawy
wdrożeniowej mogą zostać przedłużone do 30 dni.

Art. 10. 1. Wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie
wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym.
2. W trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej
instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu
służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis
art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio.
3. Właściwa instytucja wybiera do dofinansowania projekt, który spełnił kryteria
wyboru projektów.

Art. 11. W związku z wystąpieniem COVID-19 instytucja zarządzająca może
w każdym czasie dokonać aktualizacji harmonogramu naborów wniosków, o którym
mowa w art. 47 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W takim przypadku przepisu
art. 47 ust. 3 tej ustawy nie stosuje się.

Art. 12. 1. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 realizacja
postanowień umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji o dofinansowaniu
projektu w zakresie wynikającym z zatwierdzonych kryteriów wyboru projektów jest niemożliwa lub znacznie utrudniona, odpowiednio umowa albo decyzja mogą zostać zmienione na uzasadniony wniosek beneficjenta.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisu art. 52a ustawy
wdrożeniowej nie stosuje się.

Art. 13. (uchylony).

Art. 14. 1. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 konieczne jest
dokonanie zmiany programu operacyjnego:
1) opracowanego przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego –
zmianę programu operacyjnego przyjmuje minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego,
2) opracowanego przez zarząd województwa – zmianę programu operacyjnego
przyjmuje zarząd województwa w drodze uchwały, po uzyskaniu opinii ministra
właściwego do spraw rozwoju regionalnego
– i przekazuje Komisji Europejskiej.
2. O przekazaniu Komisji Europejskiej zmiany programu operacyjnego,
o którym mowa w ust. 1 pkt 1, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego
informuje Radę Ministrów.
3. Do zmiany programu operacyjnego, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów:
1) art. 14g ust. 1 pkt 4, art. 14k, art. 14ka ust. 2–6 i art. 18 pkt 1 ustawy z dnia
6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;
2) art. 46–49 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283, 284, 322 i 471).

Art. 15. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 przygotowanie
albo realizacja projektu partnerskiego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy
wdrożeniowej, stała się niemożliwa lub znacznie utrudniona, odpowiednio wybór albo
zmiana partnera lub zaangażowanie dodatkowego partnera może nastąpić po
wyrażeniu zgody przez właściwą instytucję, w terminie nie dłuższym niż 30 dni.
Przepisów art. 33 ust. 2 i 3 ustawy wdrożeniowej nie stosuje się.

Art. 16. W celu ograniczenia negatywnego wpływu wystąpienia COVID-19 na
realizację zadań komisji oceny projektów, o której mowa w art. 44 ust. 1, oraz
komitetów monitorujących:
1) komisja oceny projektów może dokonywać oceny spełnienia kryteriów wyboru
projektów przez projekty uczestniczące w konkursie, poza miejscem stałego
dokonywania tej oceny (praca zdalna) lub z wykorzystaniem środków
komunikacji elektronicznej;
2) członkowie komitetu monitorującego, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy
wdrożeniowej, mogą realizować zadania w trybie pracy zdalnej lub podejmować
decyzje w trybie obiegowym.

Art. 17. 1. W przypadku gdy na skutek wystąpienia
COVID-19 przeprowadzenie kontroli lub audytów, o których mowa
w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 22 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, jest niemożliwe lub
znacznie utrudnione, kontrole oraz audyty mogą zostać wstrzymane, chyba że możliwe
jest ich prowadzenie w trybie pracy zdalnej lub z wykorzystaniem środków
komunikacji elektronicznej.
2. Terminy na dokonanie czynności w ramach przeprowadzanych kontroli,
o których mowa w art. 25 ustawy wdrożeniowej, mogą zostać przedłużone przez
właściwą instytucję.

Art. 18. 1. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 niemożliwe lub utrudnione jest:
1) wniesienie protestu, jego uzupełnienie lub poprawienie w nim oczywistych
omyłek, w terminach, o których mowa odpowiednio w art. 54 ust. 1 lub 3 ustawy
wdrożeniowej – właściwa instytucja może, na uzasadniony wniosek
wnioskodawcy, przedłużyć termin odpowiednio na wniesienie protestu, jego
uzupełnienie lub poprawienie w nim oczywistych omyłek,
2) rozpatrzenie przez właściwą instytucję protestu w terminach, o których mowa
w art. 56 ust. 2 i art. 57 ustawy wdrożeniowej – terminy te mogą zostać przedłużone
– jednak nie dłużej niż o 30 dni.
2. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 wniesienie protestu
w formie pisemnej jest niemożliwe lub znacznie utrudnione, protest może zostać wniesiony w postaci elektronicznej pozwalającej na jej utrwalenie na trwałym nośniku lub w systemie teleinformatycznym.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, właściwa instytucja, w informacji,
o której mowa w art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, określa sposób wnoszenia protestów.

Art. 19. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 prowadzenie
postępowania administracyjnego w odniesieniu do należności, o których mowa
w art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest
niemożliwe lub utrudnione:
1) terminy na załatwienie sprawy, określone w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca
1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256),
zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”, ulegają
przedłużeniu o 3 miesiące;
2) przepisów art. 36–38 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Art. 20. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 19, postępowanie może zostać
zawieszone na uzasadniony wniosek strony albo z urzędu, jednak nie dłużej niż na 180 dni.
2. Przepisy art. 97 § 2, art. 99 i art. 101–103 Kodeksu postępowania
administracyjnego stosuje się odpowiednio. Za okres od dnia wydania postanowienia
o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu
zawieszonego postępowania nie nalicza się odsetek.

Art. 21. 1. W celu ograniczenia negatywnych skutków wystąpienia
COVID-19 organy właściwe do wydania decyzji w odniesieniu do należności,
o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych, mogą, z urzędu albo na wniosek strony, wstrzymać wykonanie tych
decyzji, na okres nie dłuższy niż 180 dni.
2. Wstrzymanie wykonania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które
służy zażalenie.
3. Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, może być w każdym czasie
uchylone, jeżeli ustąpiły przyczyny, dla których zostało wydane. Za okres od dnia
wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji do dnia doręczenia
postanowienia uchylającego to postanowienie nie nalicza się odsetek.

Art. 22. W przypadku gdy na skutek wystąpienia COVID-19 istnieje
konieczność skorzystania z wiedzy, umiejętności lub doświadczenia osoby, która nie
jest wpisana do wykazu kandydatów na ekspertów, o którym mowa w art. 68a ust. 11
ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja może powierzyć tej osobie funkcję
eksperta. Przepisy art. 68a ust. 1–6 i 8–14 ustawy wdrożeniowej stosuje się
odpowiednio.

Art. 23. 1. Instytucja zarządzająca może zapewnić wkład finansowy ze środków
programu operacyjnego na rzecz instrumentów finansowych, o których mowa
w rozdziale 10 ustawy wdrożeniowej, przyczyniających się do przeciwdziałania
negatywnym skutkom COVID-19.
2. Podmiotem wdrażającym instrumenty finansowe, o których mowa w ust. 1,
realizowane w ramach krajowych programów operacyjnych jest Bank Gospodarstwa
Krajowego.
3. Podmiotami wdrażającymi instrumenty finansowe, o których mowa w ust. 1,
realizowane w ramach regionalnych programów operacyjnych mogą być podmioty
wybrane zgodnie z art. 38 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
(UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy
dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu
Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz
Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego
oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju
Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności
i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie
Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, z późn. zm.)
lub regionalne fundusze rozwoju, o których mowa w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia
5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 512, 1571 i 1815).

Art. 24. Do zamówień udzielanych przez podmioty, którym powierzono
zarządzanie środkami, o których mowa w art. 3b ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r.
o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w szczególności regionalne fundusze
rozwoju, o których mowa w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r.
o samorządzie województwa, w odniesieniu do instrumentów wsparcia niezbędnych
do przeciwdziałania negatywnym skutkom wystąpienia COVID-19 finansowanych
z tych środków, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo
zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1843).

Art. 25. W celu ograniczenia skutków wystąpienia COVID-19 do należności,
o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego stosować ulgi
w spłacie zobowiązań, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Art. 26. W przypadku gdy beneficjentem projektu finansowanego ze środków
europejskich jest jednostka sektora finansów publicznych, termin, o którym mowa
w art. 190 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, ulega wydłużeniu o 3 miesiące.

Art. 27. Przepisu art. 207 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
o finansach publicznych nie stosuje się, jeżeli niedokonanie zwrotu środków przez
beneficjenta było skutkiem wystąpienia COVID-19.

Art. 28. W celu ograniczenia negatywnych skutków COVID-19 terminy na
dokonanie poszczególnych czynności, określone zgodnie z przepisami ustawy lub
wynikające z przepisów ustawy wdrożeniowej, mogą zostać w niezbędnym zakresie
zmienione, przesunięte albo skrócone, z inicjatywy właściwej instytucji lub na
wniosek beneficjenta.

Art. 29. Przepisy art. 19–21 i art. 25 stosuje się odpowiednio do postępowań
administracyjnych prowadzonych i decyzji administracyjnych wydanych w stosunku
do beneficjentów programów operacyjnych, o których mowa w ustawie z dnia
6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Art. 30. Odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
określonej w art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za
naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1440, 1495, 2020 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 284) nie podlegają osoby, o których mowa w art. 4a tej
ustawy, jeżeli naruszenie miało bezpośredni związek z przeciwdziałaniem
negatywnym skutkom wystąpienia COVID-19, a osoby te działały w celu prawidłowej
realizacji projektów.

Art. 31. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może określić,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe przeznaczenie, warunki, podmioty udzielające
pomocy publicznej i tryb udzielania pomocy publicznej w rozumieniu
art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub pomocy de minimis,
ze środków programu operacyjnego, mając na uwadze konieczność przeciwdziałania
negatywnym skutkom wystąpienia COVID-19.

Art. 32. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może określić,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe przeznaczenie, warunki, podmioty udzielające
pomocy publicznej i tryb udzielania pomocy publicznej w rozumieniu art. 107
ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub pomocy de minimis, ze
środków, o których mowa w art. 3b pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach
prowadzenia polityki rozwoju, mając na uwadze konieczność przeciwdziałania
negatywnym skutkom wystąpienia COVID-19.

Art. 33. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do realizacji i rozliczania:
1) Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
2) Norweskiego Mechanizmu Finansowego;
3) Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy;
4) Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa.

Art. 34. Przepisy art. 3, art. 4, art. 7–26, art. 28 i art. 29 stosuje się do dnia
31 grudnia 2023 r.

Art. 35. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia,
z tym że art. 3–30 i art. 33 – z mocą od dnia 1 lutego 2020 r.