Wejscie w życie: 24 marca 2009

Ostatnia Zmiana: 1 stycznia 2021

Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

Art. 1. W celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie
neutralnego wykonywania zadań państwa ustanawia się służbę cywilną oraz określa
zasady dostępu do tej służby, zasady jej organizacji, funkcjonowania i rozwoju.

Art. 2. 1. Korpus służby cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na
stanowiskach urzędniczych w:
1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,
2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady
Ministrów oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,
3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy
terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub
centralnym organom administracji rządowej,
3a) Krajowej Informacji Skarbowej i izbach administracji skarbowej;
4) komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących
aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży
wojewódzkich oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży, chyba
że odrębne ustawy stanowią inaczej,
4a) Centralnym Biurze Śledczym Policji,
4b) Biurze Spraw Wewnętrznych Policji,
4c) Biurze Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej,
5) (uchylony)
6) Biurze Nasiennictwa Leśnego,
7) jednostkach budżetowych obsługujących państwowe fundusze celowe, których
dysponentami są organy administracji rządowej
– zwanych dalej „urzędami”.
2. Korpus służby cywilnej tworzą także powiatowi i graniczni lekarze
weterynarii oraz ich zastępcy.
3. Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby
oddelegowane na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania zadań poza
jednostką organizacyjną, w której są zatrudnione.
4. Prawa i obowiązki członków korpusu służby zagranicznej oraz zasady
organizacji i funkcjonowania tej służby określają przepisy o służbie zagranicznej.

Art. 3. W rozumieniu ustawy:
1) pracownik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy
o pracę zgodnie z zasadami określonymi w ustawie;
2) urzędnik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie mianowania
zgodnie z zasadami określonymi w ustawie;
3) członek korpusu służby cywilnej oznacza osobę, o której mowa w pkt 1 i 2, oraz
osobę zatrudnioną na wyższym stanowisku w służbie cywilnej.

Art. 4. W służbie cywilnej może być zatrudniona osoba, która:
1) jest obywatelem polskim, z zastrzeżeniem art. 5;
2) korzysta z pełni praw publicznych;
3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
4) posiada kwalifikacje wymagane na dane stanowisko pracy;
5) cieszy się nieposzlakowaną opinią.

Art. 5. 1. Dyrektor generalny urzędu, upowszechniając informacje o wolnych
stanowiskach pracy, wskazuje, za zgodą Szefa Służby Cywilnej, stanowiska, o które,
poza obywatelami polskimi, mogą ubiegać się obywatele Unii Europejskiej oraz
obywatele innych państw, którym na podstawie umów międzynarodowych lub
przepisów prawa wspólnotowego przysługuje prawo podjęcia zatrudnienia na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może zostać zatrudniona na
stanowisku pracy, na którym wykonywana praca nie polega na bezpośrednim lub
pośrednim udziale w wykonywaniu władzy publicznej i funkcji mających na celu
ochronę generalnych interesów państwa, jeżeli posiada znajomość języka polskiego
potwierdzoną dokumentem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje
dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego, kierując się charakterem
pracy wykonywanej przez członków korpusu służby cywilnej i potrzebą zapewnienia
odpowiedniego poziomu wykonywania przez nich zadań.

Art. 6. Każdy obywatel ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach pracy
w służbie cywilnej, a nabór do służby cywilnej jest otwarty oraz konkurencyjny,
z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 4.

Art. 7. 1. Limit mianowań urzędników w służbie cywilnej na dany rok
budżetowy i środki finansowe na wynagrodzenia oraz szkolenia członków korpusu
służby cywilnej określa ustawa budżetowa.
2. Rada Ministrów ustala corocznie trzyletni plan limitu mianowań urzędników
w służbie cywilnej i przedkłada go do wiadomości Sejmowi równocześnie
z projektem ustawy budżetowej.

Art. 8. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych współdziała
z Szefem Służby Cywilnej w zakresie przygotowywania oraz wykonywania budżetu
państwa w części dotyczącej wynagrodzeń i szkoleń członków korpusu służby cywilnej.
2. Szef Służby Cywilnej przedstawia Radzie Ministrów stanowisko odnośnie do
projektu ustawy budżetowej, w części dotyczącej środków finansowych na
wynagrodzenia i szkolenia członków korpusu służby cywilnej.
3. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przedstawia Radzie
Ministrów stanowisko odnośnie do projektu ustawy budżetowej, w części dotyczącej
środków finansowych na wynagrodzenia członków korpusu służby cywilnej – biorąc
pod uwagę wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych w poszczególnych urzędach.

Art. 9. 1. W sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej,
nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy.
2. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej
rozpatrywane są przez sądy pracy.

Art. 10. 1. Szef Służby Cywilnej jest centralnym organem administracji
rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej.
2. Szef Służby Cywilnej podlega bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów.
3. Szefa Służby Cywilnej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.
4. Przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków Szef Służby Cywilnej
składa przed Prezesem Rady Ministrów następujące ślubowanie:
„Obejmując stanowisko Szefa Służby Cywilnej, uroczyście ślubuję
dochować wierności postanowieniom Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej, w szczególności strzec zawodowego, rzetelnego, bezstronnego
i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa w urzędach
administracji rządowej przez korpus służby cywilnej, a powierzone mi
obowiązki wypełniać sumiennie i bezstronnie.”.
Ślubowanie może być złożone z dodaniem słów „Tak mi dopomóż Bóg”.
5. Szef Służby Cywilnej niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu z Prezesem
Rady Ministrów, zastępującą go osobę.
6. Osoba zastępująca Szefa Służby Cywilnej wykonuje zadania Szefa Służby
Cywilnej podczas jego nieobecności oraz w razie nieobsadzenia stanowiska Szefa
Służby Cywilnej – do czasu jego obsadzenia.

Art. 11. 1. Szefem Służby Cywilnej może być osoba, która:
1) jest obywatelem polskim;
2) korzysta z pełni praw publicznych;
3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
4) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
5) zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii Europejskiej;
6) cieszy się nieposzlakowaną opinią;
7) nie była skazana prawomocnym wyrokiem orzekającym zakaz zajmowania
stanowisk kierowniczych w urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia
funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi;
8) (uchylony)
9) nie jest członkiem partii politycznej.
2. Osoba zastępująca Szefa Służby Cywilnej, o której mowa w art. 10 ust. 5,
powinna spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1–7 i 9.

Art. 12. (uchylony).

Art. 13. (uchylony).

Art. 14. Obsługę Szefa Służby Cywilnej zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

Art. 15. 1. Szef Służby Cywilnej realizuje zadania określone w ustawie,
w szczególności:
1) czuwa nad przestrzeganiem zasad służby cywilnej;
2) kieruje procesem zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej;
3) gromadzi informacje o korpusie służby cywilnej;
4) przygotowuje projekty aktów normatywnych dotyczących służby cywilnej;
5) monitoruje i nadzoruje wykorzystanie środków, o których mowa w art. 7 ust. 1;
6) planuje, organizuje i nadzoruje szkolenia centralne w służbie cywilnej;
7) upowszechnia informacje o służbie cywilnej;
8) zapewnia warunki upowszechniania informacji o wolnych stanowiskach pracy;
9) prowadzi współpracę międzynarodową w sprawach dotyczących służby cywilnej.
2. Szef Służby Cywilnej przygotowuje i przedstawia Radzie Ministrów projekt
strategii zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej, która zawiera diagnozę
służby cywilnej, określenie celów strategicznych, systemu realizacji oraz ram finansowych.
3. Rada Ministrów przyjmuje, w drodze uchwały, strategię zarządzania zasobami
ludzkimi w służbie cywilnej.
4. Szef Służby Cywilnej może zwrócić się do Prezesa Rady Ministrów
z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w zakresie realizacji zadań wynikających
z ustawy.
5. Szef Służby Cywilnej przetwarza dane osobowe członków korpusu służby
cywilnej oraz zbiera, wykorzystuje i przetwarza inne informacje w celu realizacji
ustawowych zadań.
6. Szef Służby Cywilnej zbiera i przetwarza szczegółowe dane o stanie
zatrudnienia i wynagrodzeniach członków korpusu służby cywilnej.
7. Szef Służby Cywilnej przedstawia Prezesowi Rady Ministrów, do końca
marca każdego roku, sprawozdanie o stanie służby cywilnej i o realizacji zadań tej
służby za rok poprzedni. Prezes Rady Ministrów w terminie 3 miesięcy przyjmuje albo
odrzuca sprawozdanie.
8. Szef Służby Cywilnej może tworzyć zespoły jako organy opiniodawcze lub
doradcze w sprawach należących do zakresu działania Szefa Służby Cywilnej.
9. Szef Służby Cywilnej określi, w drodze zarządzenia, standardy zarządzania
zasobami ludzkimi w służbie cywilnej.
10. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, wytyczne w zakresie
przestrzegania zasad służby cywilnej oraz zasady etyki korpusu służby cywilnej.

Art. 16. 1. W ramach realizacji strategii zarządzania zasobami ludzkimi
w służbie cywilnej oraz w celu wdrożenia standardów, wytycznych i zasad, o których
mowa w art. 15 ust. 9 i 10, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, na wniosek Szefa
Służby Cywilnej, dysponuje, w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, 1622, 1649 i 2020), środkami
z rezerwy budżetowej na modernizację służby cywilnej, utworzonej w ustawie budżetowej.
2. Szef Służby Cywilnej, w porozumieniu z Szefem Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów, określi, w drodze zarządzenia, warunki przyznawania urzędom
administracji rządowej dofinansowania na realizację strategii zarządzania zasobami
ludzkimi w służbie cywilnej oraz w celu wdrożenia standardów, wytycznych i zasad,
o których mowa w art. 15 ust. 9 i 10.

Art. 17. 1. Szef Służby Cywilnej realizuje zadania określone w ustawie przy
pomocy dyrektorów generalnych urzędów.
2. Szef Służby Cywilnej określi, w drodze zarządzenia, warunki i tryb
współdziałania z dyrektorami generalnymi urzędów w sprawach dotyczących
zapewnienia przez korpus służby cywilnej zawodowego, rzetelnego, bezstronnego
i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa oraz kierowania procesem
zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej.
3. Szef Służby Cywilnej może żądać od dyrektora generalnego urzędu
informacji, dokumentów i sprawozdań okresowych w zakresie zadań wynikających z ustawy.

Art. 18. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Szefa
Służby Cywilnej, zleca wykonanie audytu wewnętrznego w zakresie zadań
wynikających z ustawy.

Art. 19. 1. Przy Prezesie Rady Ministrów działa Rada Służby Publicznej, zwana
dalej „Radą”.
2. Do zakresu działania Rady, jako organu opiniodawczo-doradczego, należy
w szczególności wyrażanie opinii w sprawach:
1) dotyczących służby cywilnej przedstawianych jej przez Prezesa Rady Ministrów
lub Szefa Służby Cywilnej oraz z własnej inicjatywy;
2) projektu programu zarządzania zasobami ludzkimi w służbie cywilnej;
3) projektu ustawy budżetowej w części dotyczącej służby cywilnej oraz
corocznego wykonania budżetu państwa w tym zakresie;
4) proponowanego wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze
budżetowej w zakresie służby cywilnej;
5) projektów aktów normatywnych dotyczących służby cywilnej;
6) planu szkoleń centralnych w służbie cywilnej;
7) etyki korpusu służby cywilnej;
8) projektu regulaminu określającego tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej
Służby Cywilnej;
9) sprawozdania Szefa Służby Cywilnej, o którym mowa w art. 15 ust. 7.
3. Rada ponadto:
1) ocenia przebieg postępowań kwalifikacyjnych w służbie cywilnej;
2) może wystąpić do Szefa Służby Cywilnej z wnioskiem o zajęcie stanowiska
w sprawach określonych przez Radę w zakresie stosowania zasad służby
cywilnej;
3) może wystąpić do Szefa Służby Cywilnej z wnioskiem o zajęcie stanowiska
w sprawie skargi skierowanej do Rady przez członka korpusu służby cywilnej
lub w sprawach uwag i wniosków przedstawicieli związków zawodowych
i stowarzyszeń urzędniczych działających w ramach administracji publicznej;
4) może skierować swojego przedstawiciela w celu obserwacji przebiegu
postępowania kwalifikacyjnego, na poziomie średniego szczebla zarządzania
w służbie cywilnej, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przebiegu
postępowania kwalifikacyjnego, może zwrócić się do Szefa Służby Cywilnej
o zarządzenie przeprowadzenia ponownego postępowania kwalifikacyjnego;
5) określa kierunki modernizacji służby cywilnej pod kątem zmieniających się
zadań, potrzeb i oczekiwań Prezesa Rady Ministrów;
6) we współpracy z KSAP upowszechnia najlepsze europejskie standardy, wzorce
i doświadczenia w zakresie funkcjonowania służby publicznej.
4. Przewodniczący Rady wchodzi w skład Rady Krajowej Szkoły Administracji
Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.

Art. 20. 1. Rada liczy 7–9 członków.
2. Prezes Rady Ministrów powołuje członków Rady spośród osób
odpowiadających warunkom określonym w art. 4 pkt 1–3 i 5, których wiedza,
doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowej realizacji zadań Rady.
3. Prezes Rady Ministrów powołuje przewodniczącego i wiceprzewodniczącego
Rady spośród członków Rady.

Art. 21. 1. Kadencja członków Rady trwa 4 lata.
2. Członkowie Rady pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców.
3. Członkowie Rady pełnią swoje funkcje społecznie.

Art. 22. 1. Członkostwo w Radzie wygasa:
1) w razie śmierci członka Rady;
2) jeżeli członek Rady przestał spełniać którykolwiek z warunków określonych
w art. 4 pkt 1–3;
3) niewykonywania obowiązków członka Rady przez okres dłuższy, niż
12 miesięcy, jeśli przyczyną nie jest długotrwała choroba, stwierdzona
orzeczeniem lekarskim.
2. Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady również w razie złożenia
przez niego rezygnacji.
3. W przypadku wygaśnięcia członkostwa w Radzie lub odwołania członka Rady
przed upływem kadencji, Prezes Rady Ministrów powołuje nowego członka Rady na
okres do końca tej kadencji.

Art. 23. 1. Tryb pracy Rady określa regulamin uchwalany przez Radę.
2. Obsługę prac Rady zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

Art. 24. (uchylony).

Art. 25. 1. Stanowisko dyrektora generalnego urzędu tworzy się w Kancelarii
Prezesa Rady Ministrów, w urzędzie ministra, urzędzie przewodniczącego komitetu
wchodzącego w skład Rady Ministrów, urzędzie centralnego organu
administracji rządowej oraz w urzędzie wojewódzkim.
2. Stanowiska dyrektora generalnego urzędu nie tworzy się w Komendzie
Głównej Policji, Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej oraz Komendzie
Głównej Straży Granicznej.
3. Dyrektor generalny urzędu podlega bezpośrednio kierownikowi urzędu.
4. Dyrektor generalny urzędu:
1) zapewnia funkcjonowanie i ciągłość pracy urzędu, warunki jego działania,
a także organizację pracy, w szczególności przez:
a) sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad komórkami organizacyjnymi
urzędu w zakresie prawidłowego wykonywania przez nie zadań
określonych przez kierownika urzędu, z wyjątkiem komórek bezpośrednio
nadzorowanych przez niego na podstawie ustaw,
b) nadzorowanie organizacyjne przebiegu prac nad terminowym
przygotowaniem projektu budżetu i układu wykonawczego do budżetu
w części dotyczącej urzędu,
c) występowanie z wnioskiem do właściwego organu administracji rządowej
o nadanie regulaminu organizacyjnego urzędu,
d) ustalanie regulaminu organizacyjnego komórek organizacyjnych oraz
ustalanie regulaminu pracy,
e) gospodarowanie mieniem urzędu, w tym zlecanie usług i dokonywanie
zakupów dla urzędu oraz zapewnienie prowadzenia ewidencji majątku urzędu,
f) wykonywanie kompetencji kierownika zamawiającego w rozumieniu
ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych
(Dz. U. poz. 2019),
g) reprezentowanie Skarbu Państwa w zakresie i na zasadach określonych
w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem
państwowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1302, 1309, 1571 i 1655),
h) sprawowanie nadzoru nad prowadzeniem kontroli i audytu wewnętrznego
w urzędzie,
i) (uchylona)
j) zapewnianie przestrzegania przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej,
k) zapewnianie przestrzegania zasad techniki prawodawczej;
2) dokonuje czynności z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych
w urzędzie oraz realizuje politykę personalną, w szczególności przez:
a) przygotowywanie programu zarządzania zasobami ludzkimi w urzędzie,
b) dokonywanie czynności wynikających z nawiązania i trwania stosunku
pracy z członkami korpusu służby cywilnej oraz czynności związanych
z ustaniem stosunku pracy,
c) organizowanie naboru na wolne stanowiska urzędnicze,
d) dysponowanie funduszem nagród, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej,
e) administrowanie środkami zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w urzędzie;
3) wykonuje określone zadania kierownika urzędu, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią;
4) wykonuje inne zadania z upoważnienia kierownika urzędu.
5. Dyrektor generalny urzędu do końca stycznia każdego roku składa Szefowi
Służby Cywilnej sprawozdanie z realizacji zadań wynikających z ustawy za rok
ubiegły.
6. Dyrektor generalny urzędu niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu
z kierownikiem urzędu, zastępującą go osobę kierującą departamentem (komórką
równorzędną), a w urzędach wojewódzkich – wydziałem (komórką równorzędną).
O ustanowieniu zastępstwa dyrektor generalny urzędu niezwłocznie zawiadamia
Szefa Służby Cywilnej.
7. Osoba zastępująca dyrektora generalnego urzędu wykonuje zadania dyrektora
generalnego urzędu podczas jego nieobecności oraz w razie nieobsadzenia stanowiska
dyrektora generalnego urzędu, do czasu jego obsadzenia.
8. W przypadku nieobsadzenia stanowiska dyrektora generalnego urzędu
i niewyznaczenia osoby jego zastępującej, Szef Służby Cywilnej w porozumieniu
z kierownikiem urzędu wyznacza członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego
w tym urzędzie do zastępowania dyrektora generalnego urzędu, do czasu obsadzenia tego stanowiska.
9. Zadania przewidziane w ustawie dla dyrektora generalnego urzędu
w urzędach, w których nie tworzy się stanowiska dyrektora generalnego urzędu,
wykonują kierownicy tych urzędów.
10. Dyrektor generalny urzędu albo osoba zastępująca dyrektora generalnego
urzędu, w przypadku nieobsadzenia tego stanowiska, może wydawać zarządzenia
w celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 4.

Art. 26. 1. Dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu
służby cywilnej, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 4.
2. Nabór, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także absolwentów Krajowej Szkoły
Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.
3. Nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej na stanowiska związane
z obronnością kraju odbywa się z uwzględnieniem pierwszeństwa w zatrudnieniu
przysługującego osobom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330, 730 i 1726).

Art. 27. 1. Główny Lekarz Weterynarii organizuje nabór na stanowiska
granicznego lekarza weterynarii i jego zastępcy.
2. (uchylony)
3. Do naboru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy
niniejszego rozdziału.

Art. 28. 1. Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 39, ma obowiązek
upowszechniać informacje o wolnych stanowiskach pracy przez umieszczenie
ogłoszenia o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu,
w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu, zwanym dalej „Biuletynem urzędu”, oraz
w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, zwanym dalej
„Biuletynem Kancelarii”.
2. Ogłoszenie o naborze powinno zawierać:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska pracy;
3) wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego
stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe;
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku pracy;
4a) informację o warunkach pracy na danym stanowisku pracy;
4b) informację, czy w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia
wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w urzędzie, w rozumieniu
przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych, wynosi co najmniej 6%;
5) wskazanie wymaganych dokumentów;
6) termin i miejsce składania dokumentów.
2a. Wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 3, określa się w sposób następujący:
1) wymagania niezbędne to wymagania konieczne do podjęcia pracy na danym
stanowisku pracy;
2) wymagania dodatkowe to pozostałe wymagania, pozwalające na optymalne
wykonywanie zadań na danym stanowisku pracy.
2b. Kandydat, który zamierza skorzystać z uprawnienia, o którym mowa
w art. 29a ust. 2, jest obowiązany do złożenia wraz z dokumentami kopii dokumentu
potwierdzającego niepełnosprawność.
3. Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie
może być krótszy niż 10 dni, a dla ogłoszenia o naborze w celu zastępstwa
nieobecnego członka korpusu służby cywilnej – 5 dni od dnia opublikowania tego
ogłoszenia w Biuletynie Kancelarii.
4. Ogłoszenia o wolnych stanowiskach pracy zamieszcza się w Biuletynie
Kancelarii drogą elektroniczną za pomocą formularzy umieszczonych na jego stronach internetowych.
5. Umieszczenie ogłoszenia o naborze w Biuletynie Kancelarii jest bezpłatne.

Art. 29. Imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne,
oraz wynik naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami
określonymi w ogłoszeniu o naborze.

Art. 29a. 1. W toku naboru komisja, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5,
wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania
niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których
przedstawia dyrektorowi generalnemu urzędu celem zatrudnienia wybranego kandydata.
2. Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych,
w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu
osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia
o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie
niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1.

Art. 30. 1. Sporządza się protokół z przeprowadzonego naboru.
2. Protokół zawiera:
1) określenie stanowiska pracy, na które był przeprowadzany nabór, liczbę
kandydatów oraz imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu
przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów
wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do przeprowadzanego
naboru stosuje się przepis art. 29a ust. 2, przedstawianych dyrektorowi generalnemu;
2) liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych;
3) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
4) uzasadnienie dokonanego wyboru;
5) skład komisji przeprowadzającej nabór.

Art. 31. 1. Dyrektor generalny urzędu niezwłocznie po przeprowadzonym
naborze upowszechnia informację o wyniku naboru przez umieszczenie jej w miejscu
powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w Biuletynie Kancelarii.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska pracy;
3) imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania
w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

Art. 32. Członek komisji, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5, ma obowiązek
zachowania w tajemnicy, uzyskanych w trakcie naboru, informacji o kandydatach.

Art. 33. Jeżeli w ciągu 3 miesięcy od dnia nawiązania stosunku pracy z osobą
wyłonioną w drodze naboru istnieje konieczność ponownego obsadzenia tego samego
stanowiska pracy, dyrektor generalny urzędu może zatrudnić na tym samym
stanowisku inną osobę spośród kandydatów, o których mowa w art. 29a ust. 1. Przepis
art. 29a ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 34. 1. Osoba zwolniona z zawodowej służby wojskowej, pełnionej na
stanowisku służbowym w Ministerstwie Obrony Narodowej lub terenowym organie
administracji rządowej podległym Ministrowi Obrony Narodowej, wskutek
wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, może zostać
zatrudniona w tej jednostce organizacyjnej na stanowisku pracy utworzonym
w miejsce zlikwidowanego stanowiska służbowego lub stanowisku równorzędnym.
2. Zatrudnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie umowy o pracę
na czas nieokreślony lub na czas określony, zawieranej w dniu następującym po dniu
upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Art. 35. 1. Stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na
podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony lub na czas określony.
2. Umowa o pracę na czas nieokreślony może być zawarta z osobą, która
otrzymała pozytywną ocenę, o której mowa w art. 37, albo była zatrudniona w służbie
cywilnej na podstawie umowy na czas nieokreślony lub na podstawie mianowania
zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 16 września 1982 r.
o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1915 oraz z 2019 r. poz.
1043 i 1820), a także osobą zatrudnianą w służbie cywilnej na podstawie art. 34 ust. 1.
3. W przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej
umowę o pracę zawiera się na czas określony wynoszący 12 miesięcy.
4. W razie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, trwającej dłużej niż
3 miesiące, dyrektor generalny urzędu, na wniosek pracownika, może przedłużyć
okres trwania umowy, o której mowa w ust. 3, o czas tej nieobecności.
5. Przez osobę podejmującą po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej rozumie
się osobę, która nie była wcześniej zatrudniona w służbie cywilnej na czas
nieokreślony albo nie była zatrudniona na czas określony 12 miesięcy i nie otrzymała
pozytywnej oceny, o której mowa w art. 37, albo nie jest osobą zatrudnianą w służbie
cywilnej na podstawie art. 34 ust. 1.
6. Dyrektor generalny urzędu decyduje o zawarciu z pracownikiem umowy
o pracę na czas nieokreślony na podstawie pozytywnej oceny pracownika, o której
mowa w art. 37.
7. Ponowne zatrudnienie osoby, która otrzymała wcześniej mianowanie
w służbie cywilnej, dokonuje się na podstawie mianowania, z zachowaniem
dotychczasowego stopnia służbowego urzędnika służby cywilnej, z zastrzeżeniem
art. 70 pkt 1, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 7 i art. 114 ust. 1 pkt 6.

Art. 36. 1. Osoby podejmujące po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej
odbywają służbę przygotowawczą, z zastrzeżeniem ust. 6, 6a i 7.
2. Służba przygotowawcza ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie
pracownika podejmującego po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej do należytego
wykonywania obowiązków służbowych.
3. Kierując pracownika do odbycia służby przygotowawczej, dyrektor generalny
urzędu określa jej zakres i czas trwania na podstawie opinii osoby kierującej komórką
organizacyjną, w której pracownik jest zatrudniony. Opinia dotyczy poziomu
przygotowania pracownika do wykonywania obowiązków wynikających z opisu
zajmowanego stanowiska pracy.
4. Służba przygotowawcza trwa nie dłużej niż 4 miesiące i kończy się nie później
niż z upływem 8 miesięcy od podjęcia pracy przez pracownika.
5. Służba przygotowawcza kończy się egzaminem. Zakres, sposób
przeprowadzenia oraz warunki zaliczenia egzaminu określa dyrektor generalny urzędu.
6. Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego są zwolnieni z odbywania służby
przygotowawczej.
6a. Osoby zatrudnionej na wyższym stanowisku w służbie cywilnej nie kieruje
się na służbę przygotowawczą.
7. Na umotywowany wniosek osoby kierującej komórką organizacyjną, w której
pracownik jest zatrudniony, dyrektor generalny urzędu może zwolnić z obowiązku
odbywania służby przygotowawczej pracownika, którego wiedza lub umiejętności
umożliwiają należyte wykonywanie obowiązków służbowych.
8. Zwolnienie z obowiązku odbywania służby przygotowawczej, o którym
mowa w ust. 7, nie wyłącza stosowania ust. 5.

Art. 37. 1. Osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, o której mowa
w art. 35 ust. 3, podlega pierwszej ocenie w służbie cywilnej.
2. Pierwszej ocenie w służbie cywilnej, na zasadach określonych w art. 38, może
podlegać osoba zatrudniona w celu zastępstwa nieobecnego członka korpusu służby cywilnej.
3. Pierwszej ocenie w służbie cywilnej nie podlega absolwent Krajowej Szkoły
Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha
Kaczyńskiego, który złożył wniosek o mianowanie w służbie cywilnej.

Art. 38. 1. Pierwsza ocena w służbie cywilnej jest dokonywana nie wcześniej niż
po upływie 8 miesięcy od nawiązania stosunku pracy i nie później niż miesiąc przed
upływem okresu, na który została zawarta umowa o pracę ocenianego.
2. Bezpośredni przełożony ocenianego w porozumieniu z kierującym komórką
organizacyjną, w której pracownik jest zatrudniony, dokonuje pierwszej oceny
w służbie cywilnej, biorąc pod uwagę:
1) postawę pracownika, jego zaangażowanie i postępy w pracy, relacje ze
współpracownikami oraz terminowość wykonywania zadań;
2) wynik egzaminu ze służby przygotowawczej;
3) sporządzone przez ocenianego pracownika sprawozdanie dotyczące zadań
realizowanych przez niego w trakcie przepracowanego okresu.
3. Po dokonaniu oceny kierujący komórką organizacyjną wnioskuje do dyrektora
generalnego urzędu w przypadku:
1) przyznania oceny pozytywnej – o zawarcie z ocenionym umowy o pracę na czas
nieokreślony albo
2) przyznania oceny negatywnej – o niezawieranie z ocenionym umowy o pracę na
czas nieokreślony albo o rozwiązanie umowy o pracę na czas określony.
4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki i sposób dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej, w tym:
1) sposób i tryb dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej,
2) wzór arkusza pierwszej oceny w służbie cywilnej,
3) zakres i wzór formularza sprawozdania dotyczącego zadań realizowanych przez
ocenianego pracownika w trakcie przepracowanego okresu,
4) warunki przyznawania oceny pozytywnej lub negatywnej
– kierując się potrzebą tworzenia profesjonalnego korpusu służby cywilnej oraz
zapewnienia obiektywizmu dokonywanych ocen.

Art. 39. Prezes Rady Ministrów, zgodnie z odrębnymi przepisami, wskazuje
absolwentom kolejnych roczników Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im.
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego pierwsze stanowiska pracy
przedstawione przez Szefa Służby Cywilnej.

Art. 40. O uzyskanie mianowania w służbie cywilnej może ubiegać się osoba, która:
1) jest pracownikiem służby cywilnej;
2) posiada co najmniej trzyletni staż pracy w służbie cywilnej lub uzyskała zgodę
dyrektora generalnego urzędu na przystąpienie do postępowania
kwalifikacyjnego przed upływem tego terminu, jednak nie wcześniej niż po
upływie dwóch lat od nawiązania stosunku pracy w służbie cywilnej;
3) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
4) zna co najmniej jeden język obcy spośród języków roboczych Unii Europejskiej
lub jeden z następujących języków obcych: arabski, białoruski, chiński,
islandzki, japoński, norweski, rosyjski, ukraiński;
5) jest żołnierzem rezerwy lub nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony.

Art. 41. 1. Szef Służby Cywilnej określa i publikuje w Biuletynie Kancelarii
wzór zgłoszenia do postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej
ubiegających się o mianowanie oraz wzór wniosku o mianowanie dla absolwentów
Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
Lecha Kaczyńskiego.
2. Szef Służby Cywilnej, w terminie 14 dni od opublikowania ustawy
budżetowej, podaje do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w Biuletynie
Kancelarii maksymalną liczbę nowych mianowań w danym roku.

Art. 42. 1. Pracownik służby cywilnej kieruje do Szefa Służby Cywilnej
zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego. Zgłoszenie do postępowania
kwalifikacyjnego w danym roku kalendarzowym składa się w okresie od dnia
1 stycznia do dnia 31 maja.
2. Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego, którzy spełniają warunki określone
w art. 40 pkt 1 i 4, składają do Szefa Służby Cywilnej wniosek o mianowanie
w służbie cywilnej. Wnioski o mianowanie składa się w okresie od dnia 1 stycznia do
dnia 31 maja.
3. Dyrektor generalny właściwego urzędu potwierdza spełnianie przez
pracownika służby cywilnej składającego zgłoszenie lub wniosek, o którym mowa
w art. 41 ust. 1, warunków określonych w art. 4 pkt 1–3 i art. 40.

Art. 43. 1. Krajowa Szkoła Administracji Publicznej im. Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 2,
prowadzi postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej
ubiegających się o mianowanie.
2. W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego jest powoływany
zespół sprawdzający.
3. W toku postępowania kwalifikacyjnego przeprowadza się sprawdzian,
w trakcie którego w odrębnych częściach sprawdza się wiedzę i umiejętności
niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej.
4. Wyniki postępowania kwalifikacyjnego wyraża się w punktach.
5. Punkty przyznaje się osobno za każdą część sprawdzianu.
6. Warunkiem zakończenia sprawdzianu z wynikiem pozytywnym jest
uzyskanie w każdej części sprawdzianu co najmniej 1/3 maksymalnej możliwej do
uzyskania w tej części liczby punktów oraz uzyskanie w całym sprawdzianie
co najmniej 3/5 maksymalnej możliwej do uzyskania w całym sprawdzianie liczby punktów.
7. Zsumowane wyniki, o których mowa w ust. 6, podlegają uszeregowaniu
w porządku malejącym i są publikowane w Biuletynie Kancelarii.

Art. 44. 1. Szef Służby Cywilnej sprawuje nadzór nad zgodnym z przepisami
prawa przebiegiem postępowania kwalifikacyjnego.
2. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przebiegu postępowania
kwalifikacyjnego Szef Służby Cywilnej nakazuje usunięcie naruszenia prawa.

Art. 45. 1. Osoba przystępująca do postępowania kwalifikacyjnego wnosi za nie
opłatę w wysokości nie wyższej niż 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę
przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód Krajowej Szkoły
Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.

Art. 46. Posiadanie przez absolwenta Krajowej Szkoły Administracji Publicznej
im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego wiedzy, umiejętności
i predyspozycji kierowniczych niezbędnych do wypełniania zadań służby cywilnej
sprawdzane jest w toku kształcenia w tej szkole i potwierdzane dyplomem jej ukończenia.

Art. 47. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób
przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej, ustalając:
1) zakres tematyczny postępowania kwalifikacyjnego,
2) organizację i sposób prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oraz
szczegółowe zasady przyznawania punktów, o których mowa w art. 43 ust. 5,
3) minimalne liczby punktów, o których mowa w art. 43 ust. 6,
4) rodzaje dokumentów potwierdzających spełnianie warunku określonego
w art. 40 pkt 4,
5) wysokość i sposób wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 45
– biorąc pod uwagę konieczność sprawdzenia w postępowaniu kwalifikacyjnym
wiedzy i umiejętności wymaganych od urzędnika służby cywilnej.

Art. 48. 1. Mianowań dokonuje się w ramach limitu, o którym mowa w art. 7 ust. 1.
2. Szef Służby Cywilnej dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
mianowania pracownika służby cywilnej, który ukończył w danym roku postępowanie
kwalifikacyjne z wynikiem pozytywnym i z miejscem uprawniającym do mianowania
lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej im. Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.
3. Osiągnięcie miejsca uprawniającego do mianowania oznacza uzyskanie
w postępowaniu kwalifikacyjnym wyniku pozytywnego z sumą punktów pozwalającą
na mianowanie wszystkich osób, które uzyskały tę sumę punktów bez konieczności
przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Ustalenie miejsca
uprawniającego do mianowania następuje po uwzględnieniu liczby mianowań
absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.
4. Z dniem mianowania dotychczasowy stosunek pracy przekształca się
w stosunek pracy na podstawie mianowania.

Art. 49. 1. Akt mianowania urzędnika służby cywilnej zawiera imię i nazwisko
urzędnika oraz datę mianowania.
2. Akt mianowania sporządza się na piśmie.

Art. 50. 1. Urzędnik służby cywilnej składa uroczyste ślubowanie o następującej treści:
„Ślubuję służyć Państwu Polskiemu, przestrzegać Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, sumiennie i bezstronnie wykonywać obowiązki
urzędnika służby cywilnej zgodnie z najlepszą wiedzą i wolą”.
2. Do treści ślubowania, o którym mowa w ust. 1, urzędnik służby cywilnej może
dodać słowa „Tak mi dopomóż Bóg”.
3. Złożenie ślubowania urzędnik służby cywilnej potwierdza podpisem.

Art. 51. 1. Dyrektor generalny urzędu przyznaje urzędnikowi służby cywilnej,
w terminie siedmiu dni od dnia mianowania, najniższy stopień służbowy
przysługujący od dnia mianowania.
2. Przyznanie stopnia służbowego następuje w formie pisemnej.
3. (uchylony)

Art. 52. Wyższymi stanowiskami w służbie cywilnej są stanowiska:
1) dyrektora generalnego urzędu;
2) kierującego departamentem lub komórką równorzędną w Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów, urzędzie ministra, urzędzie obsługującym przewodniczącego
komitetu wchodzącego w skład Rady Ministrów, urzędzie centralnego organu
administracji rządowej oraz kierującego wydziałem lub komórką równorzędną
w urzędzie wojewódzkim, a także zastępcy tych osób;
3) wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy;
3a) powiatowego lekarza weterynarii i jego zastępcy;
3b) wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych
i jego zastępcy;
4) kierującego komórką organizacyjną w Biurze Nasiennictwa Leśnego, a także
zastępcy tej osoby;
5) dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektora izby administracji
skarbowej, naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celno-
-skarbowego, a także zastępcy tych osób.

Art. 53. 1. Wyższe stanowisko w służbie cywilnej może zajmować osoba, która:
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2) nie była skazana prawomocnym wyrokiem orzekającym zakaz zajmowania
stanowisk kierowniczych w urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia
funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi;
3) posiada kompetencje kierownicze;
4) (uchylony)
5) (uchylony)
6) spełnia wymagania określone w opisie stanowiska pracy oraz w przepisach odrębnych.
2. Stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 5, mogą zajmować osoby, które
spełniają wymagania określone w odrębnych przepisach.

Art. 53a. 1. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 1, powołuje
i odwołuje właściwy minister, kierownik urzędu centralnego, Szef Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów lub wojewoda.
2. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 2, powołuje i odwołuje
dyrektor generalny urzędu.
3. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 3, powołuje i odwołuje
Główny Lekarz Weterynarii, w porozumieniu z właściwym wojewodą.
3a. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 3a, powołuje i odwołuje
wojewódzki lekarz weterynarii.
3b. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 3b, powołuje i odwołuje
wojewoda:
1) za zgodą Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów
Rolno-Spożywczych – w przypadku wojewódzkiego inspektora jakości
handlowej artykułów rolno-spożywczych;
2) na wniosek wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-
-spożywczych – w przypadku zastępcy wojewódzkiego inspektora jakości
handlowej artykułów rolno-spożywczych.
4. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 4, powołuje i odwołuje
dyrektor Biura Nasiennictwa Leśnego.
4a. Osoby na stanowiska, o których mowa w art. 52 pkt 5, powołuje i odwołuje
się według odrębnych przepisów.
5. Powołanie na stanowiska, o których mowa w ust. 1–4a, jest równoznaczne
z nawiązaniem stosunku pracy na podstawie powołania, w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495).
6. Urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej
powołanemu na stanowisko, o którym mowa w art. 52 pkt 2–5, dyrektor generalny
urzędu, w którym jest on zatrudniony, udziela urlopu bezpłatnego na czas powołania.
7. Urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej
powołanemu na stanowisko, o którym mowa w art. 52 pkt 1, w urzędzie, w którym
jest on dotychczas zatrudniony, urlopu bezpłatnego udziela kierownik tego urzędu.
8. Dyrektorowi generalnemu powołanemu na stanowisko, o którym mowa
w art. 52 pkt 1–4 urlopu bezpłatnego udziela kierownik urzędu, w którym jest on
dotychczas zatrudniony.
9. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza
urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej stanowisko pracy
zgodne z jego kwalifikacjami i umiejętnościami zawodowymi.

Art. 54. 1. (uchylony)
2. (uchylony)
3. (uchylony)
4. (uchylony)
5. (uchylony)
6. (uchylony)

Art. 55. (uchylony).

Art. 56. (uchylony).

Art. 57. (uchylony).

Art. 58. (uchylony).

Art. 59. (uchylony).

Art. 60. (uchylony).

Art. 61. (uchylony).

Art. 62. 1. Jeżeli jest to uzasadnione potrzebami urzędu, dyrektor generalny
urzędu może w każdym czasie przenieść urzędnika służby cywilnej na inne
stanowisko w tym samym urzędzie w tej samej lub w innej miejscowości,
uwzględniając jego przygotowanie zawodowe.
1a. Przeniesienia urzędnika służby cywilnej na inne stanowisko w tym samym
urzędzie do innej miejscowości nie można dokonać bez zgody urzędnika służby cywilnej – kobiety w ciąży lub osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku
do lat piętnastu. Nie można także dokonać takiego przeniesienia, w przypadku gdy
stoją temu na przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste lub rodzinne urzędnika.
1b. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu na inne stanowisko w tym
samym urzędzie do innej miejscowości przysługują świadczenia, o których mowa
w art. 95 ust. 2 i 3, z zachowaniem określonych tam warunków.
1c. Przeniesienia urzędnika służby cywilnej na inne stanowisko w tym samym
urzędzie do innej miejscowości znacznie oddalonej od dotychczasowego miejsca
pracy urzędnika bez jego pisemnej zgody można dokonać nie częściej niż raz na dwa lata.
1d. Koszty świadczeń związanych z przeniesieniami urzędników służby
cywilnej przenoszonych w tym samym urzędzie do innej miejscowości, o których
mowa w ust. 1b, finansowane są ze środków będących w dyspozycji dyrektora
generalnego urzędu.
2. Urzędnik, o którym mowa w ust. 1, zachowuje prawo do dotychczasowego
wynagrodzenia, jeżeli jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku,
przez okres trzech miesięcy następujących po miesiącu, w którym został przeniesiony
na nowe stanowisko. Wysokość dodatku służby cywilnej pozostaje bez zmiany.

Art. 63. 1. Jeżeli przemawia za tym interes służby cywilnej, Szef Służby
Cywilnej może przenieść urzędnika służby cywilnej do innego urzędu w tej samej miejscowości.
2. Szef Służby Cywilnej, jeżeli przemawia za tym szczególny interes służby
cywilnej, może przenieść urzędnika służby cywilnej do innego urzędu w innej
miejscowości na okres nie dłuższy niż 2 lata. Przeniesienie takie może nastąpić
najwyżej dwa razy w czasie trwania stosunku pracy urzędnika służby cywilnej.
3. Niedopuszczalne jest przeniesienie, o którym mowa w ust. 2, bez zgody
urzędnika służby cywilnej – kobiety w ciąży lub osoby będącej jedynym opiekunem
dziecka w wieku do lat piętnastu. Nie można także dokonać takiego przeniesienia
w przypadku, gdy stoją temu na przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste lub
rodzinne urzędnika.

Art. 64. 1. Przeniesienie urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby
cywilnej do innego urzędu, także w innej miejscowości, na jego wniosek lub za jego
zgodą, może nastąpić w każdym czasie.
2. Przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dyrektor generalny urzędu,
w którym urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej ma być
zatrudniony, w porozumieniu z dyrektorem generalnym urzędu, w którym dotychczas
jest zatrudniony.

Art. 65. Przeniesienie urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby
cywilnej poza korpus służby cywilnej następuje na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 66. W razie likwidacji urzędu, w którym urzędnik służby cywilnej
wykonuje pracę, lub reorganizacji tego urzędu w sposób uniemożliwiający dalsze
zatrudnienie urzędnika służby cywilnej Szef Służby Cywilnej przenosi go do innego
urzędu w tej samej lub innej miejscowości oraz zobowiązuje dyrektora generalnego
tego urzędu do wyznaczenia urzędnikowi służby cywilnej stanowiska, uwzględniając
jego przygotowanie zawodowe.

Art. 67. 1. Od decyzji określonej w art. 63 i 66 urzędnikowi służby cywilnej
przysługuje odwołanie do Prezesa Rady Ministrów w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
2. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.

Art. 68. 1. Stosunek pracy urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby
cywilnej tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu. W okresie
zawieszenia urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej otrzymuje
połowę wynagrodzenia przysługującego mu do dnia tymczasowego aresztowania.
2. W przypadku umorzenia postępowania karnego albo wydania wyroku
uniewinniającego urzędnikowi służby cywilnej oraz pracownikowi służby cywilnej
należy wypłacić pozostałą część wynagrodzenia miesięcznego; nie dotyczy to
warunkowego umorzenia postępowania karnego.
3. Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania
wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze
urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby cywilnej.

Art. 69. 1. Dyrektor generalny urzędu może zawiesić urzędnika służby cywilnej
oraz pracownika służby cywilnej w pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało wszczęte
przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub karne.
2. Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia
postępowania dyscyplinarnego lub karnego, nie dłużej jednak niż trzy miesiące.
3. W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, urzędnik służby cywilnej
oraz pracownik służby cywilnej zachowuje prawo do wynagrodzenia oraz innych
uprawnień i świadczeń przysługujących w służbie cywilnej.
4. Okres zawieszenia wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą
uprawnienia pracownicze urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby cywilnej.

Art. 70. Stosunek pracy urzędnika służby cywilnej wygasa w razie:
1) odmowy złożenia ślubowania;
2) utraty obywatelstwa państwa należącego do Unii Europejskiej lub innego
państwa, którego obywatelom na podstawie umów międzynarodowych lub
przepisów prawa wspólnotowego przysługuje prawo do podjęcia zatrudnienia na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
3) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby cywilnej;
4) prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5) prawomocnego orzeczenia utraty praw publicznych lub zakazu wykonywania
zawodu urzędnika w służbie cywilnej;
6) upływu trzech miesięcy nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania;
7) odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 62
i 63, lub niepodjęcia pracy w urzędzie, do którego urzędnik został przeniesiony
w trybie art. 66.

Art. 71. 1. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej
następuje, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, w razie:
1) dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej oceny, o której mowa w art. 81 ust. 1;
2) stwierdzenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych trwałej
niezdolności do pracy uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków urzędnika służby cywilnej; w celu zbadania stanu zdrowia urzędnika tego można skierować do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z urzędu lub na jego prośbę;
3) utraty nieposzlakowanej opinii;
4) likwidacji urzędu, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie, o którym mowa w art. 66.
2. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić,
z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, w razie:
1) (uchylony)
2) odmowy poddania się badaniu przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych.
3. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez
wypowiedzenia może nastąpić w razie jego nieobecności w pracy z powodu choroby
trwającej dłużej niż rok.
4. W razie niezdolności do pracy z powodu choroby, o której mowa w ust. 3,
urzędnik służby cywilnej zachowuje prawo do świadczeń pieniężnych przez okres
przewidziany w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
5. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z przyczyn
określonych w ust. 1–3 nie może naruszać przepisów dotyczących szczególnej
ochrony pracowników w zakresie wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.
6. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić
także w drodze porozumienia stron lub za trzymiesięcznym wypowiedzeniem na
skutek rezygnacji urzędnika służby cywilnej.
7. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez
wypowiedzenia z winy urzędnika może nastąpić w razie:
1) ciężkiego naruszenia przez urzędnika podstawowych obowiązków członka
korpusu służby cywilnej, jeżeli wina urzędnika jest oczywista;
2) popełnienia przez urzędnika w czasie trwania stosunku pracy przestępstwa, które
uniemożliwia dalsze zatrudnienie, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało
stwierdzone prawomocnym wyrokiem;
3) zawinionej przez urzędnika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania
pracy na zajmowanym stanowisku, jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie
urzędnikowi stanowiska uwzględniającego jego przygotowanie zawodowe.
8. Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez
wypowiedzenia z winy urzędnika nie może nastąpić po upływie miesiąca od dnia
uzyskania wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy.

Art. 72. W okresie wypowiedzenia urzędnik służby cywilnej oraz pracownik
służby cywilnej może być zwolniony z pełnienia obowiązków, z zachowaniem prawa
do wynagrodzenia.

Art. 73. 1. W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej
z przyczyn określonych w art. 71 ust. 1 pkt 4, w okresie między ustaniem zatrudnienia
w likwidowanym urzędzie a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej
urzędnikowi temu przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa,
przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, obliczane jak ekwiwalent pieniężny za urlop
wypoczynkowy. Świadczenie to nie przysługuje urzędnikowi, który nabył prawo do emerytury.
2. W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik służby
cywilnej pobiera zasiłek chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia
pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu.
3. Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza
się do okresów pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień
pracowniczych oraz do okresów zatrudnienia w rozumieniu przepisów o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych – na takich warunkach, na jakich
wlicza się okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, określonych w przepisach
o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Od świadczenia pieniężnego urząd
odprowadza składkę na ubezpieczenia społeczne na zasadach przewidzianych dla
wynagrodzenia wypłacanego w czasie trwania stosunku pracy.

Art. 74. Dyrektor generalny urzędu rozwiązuje stosunek pracy lub stwierdza
wygaśnięcie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby cywilnej.

Art. 75. W razie przeniesienia urzędnika służby cywilnej oraz pracownika
służby cywilnej do innego urzędu jego akta osobowe wraz z pozostałą dokumentacją
w sprawach związanych ze stosunkiem pracy przekazuje się do urzędu, w którym
urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej ma być zatrudniony.

Art. 76. 1. Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany w szczególności:
1) przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa;
2) chronić interesy państwa oraz prawa człowieka i obywatela;
3) racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;
4) rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania;
5) dochowywać tajemnicy ustawowo chronionej;
6) rozwijać wiedzę zawodową;
7) godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.
2. Dyrektor generalny urzędu jest obowiązany zapewnić członkowi korpusu
służby cywilnej właściwe warunki do wykonywania obowiązków określonych w ustawie.

Art. 77. 1. Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany wykonywać
polecenia służbowe przełożonych.
2. Jeżeli członek korpusu służby cywilnej jest przekonany, że polecenie jest
niezgodne z prawem albo zawiera znamiona pomyłki, jest on obowiązany na piśmie
poinformować o tym przełożonego. W razie pisemnego potwierdzenia polecenia jest
obowiązany je wykonać.
3. Członek korpusu służby cywilnej nie wykonuje polecenia, jeżeli prowadziłoby
to do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, o czym niezwłocznie informuje
dyrektora generalnego urzędu.

Art. 78. 1. Członek korpusu służby cywilnej przy wykonywaniu obowiązków
służbowych nie może kierować się interesem jednostkowym lub grupowym.
2. Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno publicznie manifestować
poglądów politycznych.
3. Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno uczestniczyć w strajku lub akcji
protestacyjnej zakłócającej normalne funkcjonowanie urzędu.
4. Członek korpusu służby cywilnej nie może łączyć zatrudnienia w służbie
cywilnej z mandatem radnego.
5. Urzędnik służby cywilnej nie ma prawa tworzenia partii politycznych ani
uczestniczenia w nich.
6. Członek korpusu służby cywilnej zajmujący wyższe stanowisko w służbie
cywilnej nie może pełnić funkcji w związkach zawodowych.
7. Przepis ust. 5 ma zastosowanie do osoby zajmującej wyższe stanowisko
w służbie cywilnej.

Art. 79. W urzędzie nie może powstać stosunek podległości służbowej między
małżonkami oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa do
drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz w stosunku
przysposobienia, opieki lub kurateli.

Art. 80. 1. Członek korpusu służby cywilnej nie może podejmować
dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej zgody dyrektora generalnego urzędu ani
wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy
lub podważających zaufanie do służby cywilnej.
2. Urzędnik służby cywilnej nie może podejmować zajęć zarobkowych bez
pisemnej zgody dyrektora generalnego urzędu.
3. Przepis ust. 2 ma zastosowanie do osób zajmujących wyższe stanowiska
w służbie cywilnej.
4. Dyrektorowi generalnemu urzędu pisemnej zgody na podjęcie zajęcia
zarobkowego udziela Szef Służby Cywilnej. Dyrektor generalny urzędu, wnioskując
do Szefa Służby Cywilnej o udzielenie zgody, załącza pisemną opinię kierownika urzędu.

Art. 81. 1. Urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej
zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony podlega ocenie
okresowej dokonywanej przez bezpośredniego przełożonego.
2. (uchylony)
3. Ocena okresowa dotyczy wykonywania obowiązków wynikających z opisu
zajmowanego stanowiska pracy. Ocenę okresową sporządza się na piśmie
i niezwłocznie zapoznaje z nią ocenionego.
4. Ocenę okresową sporządza się co 24 miesiące.
5. Ocena okresowa zawiera wnioski dotyczące indywidualnego programu
rozwoju zawodowego.
6. Ocena okresowa jest sporządzana w razie zmiany stanowiska pracy, wiążącej
się z istotną zmianą zakresu obowiązków, jeżeli od dnia sporządzenia ostatniej oceny okresowej upłynęło więcej niż 6 miesięcy. W przypadku osób ocenianych po raz pierwszy, ocenę sporządza się, jeżeli okres podlegający ocenie jest dłuższy niż 6 miesięcy.
7. W razie usprawiedliwionej nieobecności ocenianego w pracy, trwającej dłużej
niż miesiąc, termin, o którym mowa w ust. 4, ulega przedłużeniu o czas tej nieobecności.
8. Oceniający może zmienić termin oceny, o którym mowa w ust. 4, w przypadku:
1) zmiany na stanowisku oceniającego w trakcie okresu, w którym oceniany podlega ocenie,
2) przewidywanej, dłuższej, usprawiedliwionej nieobecności w pracy ocenianego,
która może uniemożliwić przeprowadzenie oceny,
3) przewidywanej, dłuższej, usprawiedliwionej nieobecności w pracy oceniającego,
która może utrudnić przeprowadzenie oceny,
4) złożenia przez ocenianego wniosku o zmianę terminu przeprowadzenia oceny
– jeżeli od dnia sporządzenia ostatniej oceny okresowej upłynęło więcej niż
6 miesięcy, a w przypadku osób ocenianych po raz pierwszy, jeżeli okres podlegający
ocenie jest dłuższy niż 6 miesięcy.
9. W razie uzyskania negatywnej oceny okresowej oceniany podlega ponownej
ocenie po upływie 6 miesięcy od dnia zapoznania się z oceną.

Art. 82. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki
i sposób przeprowadzania ocen okresowych, w tym kryteria, wzór arkusza, skalę ocen
i tryb sporządzanej przez bezpośredniego przełożonego oceny okresowej, kierując się
potrzebą stałego doskonalenia jakości wykonywania obowiązków przez ocenianego
oraz zapewnienia obiektywizmu dokonywanych ocen okresowych.

Art. 83. 1. Od oceny okresowej służy, w terminie 7 dni od dnia zapoznania się
z oceną, sprzeciw do dyrektora generalnego urzędu.
2. (uchylony)
3. Sprzeciw rozpatruje się w terminie 14 dni od dnia wniesienia.
4. W razie uwzględnienia sprzeciwu ocenę okresową zmienia się albo sporządza
po raz drugi. Od oceny okresowej sporządzonej po raz drugi przysługuje sprzeciw na
zasadach określonych w ust. 1 i 3.
5. W razie nierozpatrzenia sprzeciwu w terminie albo nieuwzględnienia
sprzeciwu od oceny okresowej, oceniany może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia
decyzji albo od dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 3, odwołać się do sądu pracy.

Art. 84. 1. Stanowiska pracy w korpusie służby cywilnej podlegają opisowi
i wartościowaniu.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, zasady dokonywania
opisów i wartościowania stanowisk pracy.

Art. 85. 1. Wynagrodzenie pracownika służby cywilnej składa się
z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego stanowiska pracy
oraz dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej.
2. Wynagrodzenie urzędnika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia
zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego stanowiska pracy, dodatku za
wieloletnią pracę w służbie cywilnej oraz dodatku służby cywilnej z tytułu
posiadanego stopnia służbowego.
3. Wynagrodzenie osoby zajmującej wyższe stanowisko w służbie cywilnej
składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego
stanowiska pracy, dodatku funkcyjnego oraz dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej.

Art. 86. 1. Ustanawia się dziewięć stopni służbowych urzędników służby cywilnej.
2. Stopniom służbowym są przyporządkowane stawki dodatku służby cywilnej
z tytułu posiadanego stopnia służbowego.

Art. 87. 1. Wynagrodzenie zasadnicze przewidziane dla zajmowanego
stanowiska pracy, dodatek służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego
oraz dodatek funkcyjny ustala się z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej, której
wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.
2. (uchylony)
3. (uchylony)

Art. 88. Członek korpusu służby cywilnej może otrzymać dodatek zadaniowy za
wykonywanie dodatkowych, powierzonych mu przez pracodawcę zadań na okres
wykonywania tych zadań, ze środków przeznaczonych na wynagrodzenia.

Art. 89. 1. Urzędnik służby cywilnej może otrzymać kolejny stopień służbowy
po uzyskaniu pozytywnej oceny, o której mowa w art. 81, jeżeli zawiera ona
umotywowany wniosek bezpośredniego przełożonego o przyznanie urzędnikowi
służby cywilnej kolejnego stopnia służbowego.
2. Urzędnik służby cywilnej, który od otrzymania ostatniego stopnia służbowego
uzyskał dwie kolejne następujące po sobie pozytywne oceny okresowe na jednym
z dwóch najwyższych poziomów przewidzianych w skali ocen, otrzymuje kolejny
stopień służbowy w terminie 30 dni od dnia zapoznania urzędnika służby cywilnej
z oceną okresową.

Art. 90. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej przysługuje dodatek za
wieloletnią pracę w służbie cywilnej w wysokości wynoszącej po pięciu latach pracy
5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy
dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
2. Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę w służbie
cywilnej wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne
udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do
okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.
3. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów
zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej
Zjednoczonej Partii Robotniczej), jak również w organach bezpieczeństwa państwa
w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji
o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych
dokumentów (Dz. U. z 2019 r. poz. 430, 399, 447, 534 i 1571).

Art. 91. 1. Za wieloletnią pracę członek korpusu służby cywilnej otrzymuje
nagrodę jubileuszową w wysokości:
1) po 20 latach pracy – 75% wynagrodzenia miesięcznego;
2) po 25 latach pracy – 100% wynagrodzenia miesięcznego;
3) po 30 latach pracy – 150% wynagrodzenia miesięcznego;
4) po 35 latach pracy – 200% wynagrodzenia miesięcznego;
5) po 40 latach pracy – 300% wynagrodzenia miesięcznego;
6) po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia miesięcznego.
2. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie
zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy
odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą
uprawnienia pracownicze.
3. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów
zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej
Zjednoczonej Partii Robotniczej), jak również w organach bezpieczeństwa państwa
w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji
o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych dokumentów.

Art. 92. Członkom korpusu służby cywilnej przysługuje dodatkowe
wynagrodzenie roczne na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Art. 93. 1. Członkom korpusu służby cywilnej za szczególne osiągnięcia
w pracy zawodowej można przyznać nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu
funduszu nagród w służbie cywilnej.
2. Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości 3% planowanych
wynagrodzeń osobowych pozostaje w dyspozycji dyrektorów generalnych urzędów
i może być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na
wynagrodzenia.

Art. 94. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał
w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę,
przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia,
a jeżeli członek korpusu służby cywilnej przepracował co najmniej 20 lat w służbie
cywilnej, jednorazowa odprawa przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.
2. Do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie
zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy
odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą
uprawnienia pracownicze.
3. Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów
zatrudnienia w partii komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej
Zjednoczonej Partii Robotniczej), jak również w organach bezpieczeństwa państwa
w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji
o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944–1990 oraz treści tych dokumentów.
4. Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za
urlop wypoczynkowy.

Art. 95. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej delegowanemu służbowo do
zajęć poza siedzibą urzędu, w którym wykonuje pracę, przysługują należności na
zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości
należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej, wydanych na
podstawie Kodeksu pracy.
2. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu do innego urzędu w innej
miejscowości na podstawie art. 63 ust. 2 przysługuje mieszkanie udostępnione przez
urząd, do którego urzędnik służby cywilnej został przeniesiony, albo miesięczne
świadczenie na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego, wypłacane w okresie
przeniesienia, jeżeli:
1) urzędnik służby cywilnej albo jego współmałżonek nie posiadają mieszkania lub
budynku mieszkalnego w miejscowości, do której następuje przeniesienie;
2) przeniesienie następuje do miejscowości znacznie oddalonej od
dotychczasowego miejsca zamieszkania urzędnika.
3. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu do innego urzędu w innej
miejscowości przysługuje także:
1) jednorazowe świadczenie z tytułu przeniesienia w wysokości trzymiesięcznego
wynagrodzenia;
2) zwrot kosztów przejazdu urzędnika i członków jego rodziny, związanego
z przeniesieniem, a także zwrot kosztów przewozu mienia;
3) urlop z tytułu przeniesienia w łącznym wymiarze 4 dni.
4. Świadczenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są pokrywane ze środków rezerwy
budżetowej na funkcjonowanie służby cywilnej.
5. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) odległość między dotychczasowym miejscem zamieszkania urzędnika służby
cywilnej a miejscowością, do której jest przenoszony, warunkującą
udostępnienie mieszkania albo zwrot kosztów najmu lokalu mieszkalnego,
ustaloną z uwzględnieniem możliwości komunikacyjnych w zakresie dojazdu do pracy;
2) powierzchnię mieszkania udostępnianego urzędnikowi służby cywilnej albo
sposób ustalania maksymalnej wysokości zwrotu kosztów najmu lokalu
mieszkalnego, z uwzględnieniem sytuacji rodzinnej urzędnika służby cywilnej
oraz mając na względzie przeciętne ceny wynajmu mieszkań w miejscowości, do
której następuje przeniesienie, oraz wymóg racjonalnego gospodarowania
środkami budżetowymi;
3) maksymalną wysokość zwrotu kosztów przejazdu i przewozu mienia,
związanych z przeniesieniem, oraz sposób ustalania wysokości świadczeń,
o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, biorąc pod uwagę konieczność
zrekompensowania kosztów związanych z przeniesieniem do innej miejscowości;
4) tryb przyznawania oraz wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 2 i 3.

Art. 96. 1. W razie wygaśnięcia stosunku pracy urzędnika służby cywilnej
z powodu tymczasowego aresztowania,
dyrektor generalny urzędu, w którym urzędnik ten wykonywał pracę, jest
obowiązany ponownie zatrudnić go, uwzględniając jego przygotowanie zawodowe,
jeżeli postępowanie karne zostało umorzone lub gdy zapadł wyrok uniewinniający,
a urzędnik zgłosił swój powrót do pracy w ciągu siedmiu dni od uprawomocnienia się orzeczenia.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne umorzono z powodu
przedawnienia albo amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania.
3. W razie odmowy ponownego zatrudnienia w służbie cywilnej, przysługuje
odwołanie do sądu pracy.

Art. 97. 1. Czas pracy członków korpusu służby cywilnej nie może przekraczać
ośmiu godzin na dobę i średnio 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie
rozliczeniowym nie dłuższym niż osiem tygodni.
2. W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być
stosowane rozkłady czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu
pracy do 12 godzin na dobę. W rozkładach tych czas pracy nie może jednak
przekraczać średnio 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie
dłuższym niż 12 tygodni.
3. Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach
tygodnia ustala dyrektor generalny urzędu według zasad określonych, w drodze
rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów. Dni tygodnia niebędących dniami
pracy w urzędzie nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.
4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, Prezes Rady Ministrów
powinien brać pod uwagę potrzebę zapewnienia sprawnej pracy urzędu, w tym obsługi
interesantów oraz zróżnicowany charakter zadań wykonywanych przez członków
korpusu służby cywilnej.
5. Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, członek korpusu służby cywilnej na
polecenie przełożonego wykonuje pracę w godzinach nadliczbowych, w tym
w wyjątkowych przypadkach także w nocy oraz w niedziele i święta.
6. Pracownikowi służby cywilnej za pracę wykonywaną na polecenie
przełożonego w godzinach nadliczbowych przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze.
7. Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w godzinach nadliczbowych
wykonywaną w porze nocnej przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze.
8. Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w niedzielę przysługuje dzień wolny od
pracy w najbliższym tygodniu, a za pracę w święto przysługuje inny dzień wolny.
9. Na wniosek członka korpusu służby cywilnej czas wolny, o którym mowa
w ust. 6 i 7, oraz dzień wolny, o którym mowa w ust. 8, może być udzielony w okresie
bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub po jego zakończeniu.
10. Przepisów ust. 2 i 5 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz – bez ich zgody –
do członków korpusu służby cywilnej sprawujących pieczę nad osobami
wymagającymi stałej opieki lub opiekujących się dziećmi w wieku do lat ośmiu.

Art. 98. 1. Członkowi korpusu służby cywilnej przysługują świadczenia
emerytalne i rentowe na zasadach określonych w przepisach o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
2. W razie rozwiązania z pracownikiem służby cywilnej stosunku pracy
z powodu likwidacji urzędu, pracownikowi temu przysługuje emerytura, jeżeli
mężczyzna ukończył 60 lat, a kobieta – 55 lat oraz jeżeli ma wymagany okres
zatrudnienia.
3. Przepis ust. 2 stosuje się do osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r.

Art. 99. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) wykaz stanowisk urzędniczych, z podziałem na grupy stanowisk,
2) kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy na
stanowiskach urzędniczych, w zakresie nieuregulowanym w przepisach szczególnych,
3) mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej,
4) stopnie służbowe urzędników służby cywilnej i mnożnik dodatku służby
cywilnej dla każdego stopnia służbowego,
4a) mnożniki do ustalania dodatku funkcyjnego, o którym mowa w art. 85 ust. 3,
5) warunki przyznawania i wypłacania dodatku, o którym mowa w art. 90 ust. 1,
6) warunki ustalania prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania
– kierując się charakterem pracy wykonywanej przez członków korpusu służby
cywilnej i potrzebą zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania przez nich zadań.

Art. 100. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze zarządzenia, sposób
uwzględniania wyników wartościowania stanowisk pracy przy ustalaniu
wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej w urzędach.

Art. 101. Prezes Rady Ministrów, mając na względzie szczególny charakter
wykonywanych zadań i warunki ich wykonywania, może określać, w drodze
rozporządzenia:
1) uprawnienia szczególne w zakresie płac i innych świadczeń przysługujących
niektórym kategoriom członków korpusu służby cywilnej oraz zasady
przyznawania tych świadczeń i ich wysokość,
2) inne dodatki do wynagrodzenia niż przewidziane w ustawie
– jeżeli te świadczenia i dodatki były przewidziane w przepisach obowiązujących
w dniu wejścia w życie ustawy.

Art. 102. W rozporządzeniu, o którym mowa w art. 101, Prezes Rady Ministrów
może określić także inne świadczenia i dodatki oraz warunki i tryb ich przyznawania,
kierując się potrzebą zwiększenia efektywności wykonywanych zadań przez członków
korpusu służby cywilnej.

Art. 103. Członkom korpusu służby cywilnej zatrudnionym na stanowiskach
wymagających kwalifikacji pedagogicznych przysługują uprawnienia określone w art.
91a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2019
r. poz. 2215), a okres zatrudnienia na tych stanowiskach wlicza się do okresu
zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia nauczyciela określone w tej ustawie.

Art. 104. Na zasadach określonych w odrębnych przepisach członkowie korpusu
służby cywilnej korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Art. 105. 1. Urzędnikowi służby cywilnej przysługuje corocznie dodatkowy
urlop wypoczynkowy w wymiarze wynoszącym po 5 latach zatrudnienia w służbie
cywilnej 1 dzień. Urlop ten wzrasta z każdym rokiem pracy o 1 dzień aż do osiągnięcia 12 dni.
2. Do okresu zatrudnienia uprawniającego do dodatkowego urlopu
wypoczynkowego wlicza się okres zatrudnienia w administracji publicznej.

Art. 106. 1. Członek korpusu służby cywilnej uczestniczy w szkoleniach
w służbie cywilnej.
2. Szkolenia w służbie cywilnej obejmują:
1) szkolenia centralne – planowane, organizowane i nadzorowane przez Szefa
Służby Cywilnej;
2) szkolenia powszechne – planowane, organizowane i nadzorowane przez
dyrektora generalnego urzędu;
3) szkolenia w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego członka
korpusu służby cywilnej – planowane, organizowane i nadzorowane przez
dyrektora generalnego urzędu w porozumieniu z zatrudnionym w danym
urzędzie członkiem korpusu służby cywilnej;
4) szkolenia specjalistyczne – planowane, organizowane i nadzorowane przez
dyrektora generalnego urzędu, obejmujące tematykę związaną z zadaniami urzędu.

Art. 107. 1. Szef Służby Cywilnej ustala corocznie plan szkoleń centralnych
w służbie cywilnej.
2. Plan szkoleń centralnych zawiera w szczególności:
1) priorytety szkoleniowe wobec członków korpusu służby cywilnej;
2) rodzaje szkoleń mających szczególne znaczenie w danym roku;
3) inne zalecenia i informacje dla osób organizujących i nadzorujących szkolenia
w służbie cywilnej.
3. Przy ustalaniu programów szkoleń Szef Służby Cywilnej współdziała
w szczególności z Krajową Szkołą Administracji Publicznej im. Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.

Art. 108. 1. Bezpośredni przełożony ustala, odrębnie dla każdego członka
korpusu służby cywilnej, z wyjątkiem osób zajmujących wyższe stanowiska w służbie
cywilnej, indywidualny program rozwoju zawodowego, stanowiący podstawę do
kierowania członka korpusu służby cywilnej na szkolenia, biorąc pod uwagę
w szczególności:
1) wnioski zawarte w ocenie okresowej członka korpusu służby cywilnej;
2) planowaną ścieżkę awansu stanowiskowego i finansowego członka korpusu
służby cywilnej;
3) plany i możliwości rozwoju zawodowego członka korpusu służby cywilnej;
4) potrzeby i możliwości urzędu w zakresie zatrudnienia.
2. Program, o którym mowa w ust. 1, jest akceptowany przez osobę kierującą
komórką organizacyjną i zatwierdzany przez dyrektora generalnego urzędu.
3. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze zarządzenia, szczegółowy
sposób ustalania indywidualnego programu rozwoju zawodowego członka korpusu
służby cywilnej.

Art. 109. 1. Uczestnictwo członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach
przewidzianych dla służby cywilnej jest traktowane na równi z wykonywaniem przez
niego obowiązków służbowych.
2. Członek korpusu służby cywilnej nie ponosi opłat z tytułu uczestnictwa
w szkoleniach przewidzianych dla służby cywilnej.
3. W wyjątkowych przypadkach dyrektor generalny urzędu może wyrazić zgodę
na pokrycie przez urząd, w całości lub w części, kosztów uczestnictwa członka
korpusu służby cywilnej w szkoleniach i zajęciach innych niż przewidziane dla służby cywilnej.

Art. 110. 1. Dyrektor generalny urzędu może skierować członka korpusu służby
cywilnej mającego wykształcenie prawnicze na aplikację legislacyjną. Wzajemne
prawa i obowiązki urzędu i członka korpusu służby cywilnej związane ze
skierowaniem na aplikację legislacyjną określa umowa zawarta między dyrektorem
generalnym urzędu a członkiem korpusu służby cywilnej.
2. Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.
3. Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji, uwzględniając w szczególności:
dziedziny prawa będące podstawą opracowania programu aplikacji legislacyjnej,
warunki i tryb przyjmowania na aplikację, także osób niebędących członkami korpusu
służby cywilnej, wysokość opłat za udział w aplikacji i tryb ich uiszczania, obowiązki
aplikantów i ich patronów, szczegółowe zasady, warunki oraz etapy dopuszczania do
egzaminu kończącego aplikację oraz przeprowadzania go, skład komisji
egzaminacyjnej oraz wzór zaświadczenia stwierdzającego zdanie egzaminu.

Art. 111. Koszty szkoleń w służbie cywilnej są pokrywane ze środków:
1) wyodrębnionych w budżetach poszczególnych urzędów dla finansowania
szkoleń powszechnych, szkoleń w ramach indywidualnego programu rozwoju
zawodowego urzędnika służby cywilnej oraz szkoleń specjalistycznych;
2) rezerwy budżetowej przeznaczonej na szkolenia członków korpusu służby
cywilnej dla finansowania szkoleń centralnych.

Art. 112. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki organizowania i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej
obejmujące w szczególności:
1) kryteria, jakie muszą spełniać podmioty, którym powierza się prowadzenie szkoleń,
2) sposób i warunki oceny prowadzonych szkoleń
– kierując się potrzebą zapewnienia skutecznego procesu szkolenia i rozwoju
w służbie cywilnej.

Art. 113. 1. Członek korpusu służby cywilnej odpowiada dyscyplinarnie za
naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej.
2. Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie trzech
miesięcy od dnia powzięcia przez dyrektora generalnego urzędu wiadomości
o naruszeniu obowiązków członka korpusu służby cywilnej ani po upływie dwóch lat
od popełnienia tego czynu.
3. Jeżeli członek korpusu służby cywilnej z powodu nieobecności w pracy nie
ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie rozpoczyna się,
a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia jego stawienia się do pracy.
4. Jeżeli czyn członka korpusu służby cywilnej zawiera znamiona przestępstwa,
przedawnienie następuje nie wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach
Kodeksu karnego.
5. Karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje, jeżeli od czasu jego
popełnienia upłynęły 4 lata.

Art. 114. 1. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec urzędników służby
cywilnej są:
1) upomnienie;
2) nagana;
3) pozbawienie możliwości awansowania przez okres dwóch lat na wyższy stopień
służbowy;
4) obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% – przez okres nie
dłuższy niż sześć miesięcy;
5) obniżenie stopnia służbowego służby cywilnej;
6) wydalenie ze służby cywilnej.
2. Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec osób zajmujących wyższe
stanowiska w służbie cywilnej oraz pracowników służby cywilnej są:
1) upomnienie;
2) nagana;
3) obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% – przez okres nie
dłuższy niż sześć miesięcy;
4) wydalenie z pracy w urzędzie.
3. Prawomocne orzeczenie kary wymienionej w ust. 2 pkt 4 powoduje
wygaśnięcie stosunku pracy.
4. Prawomocne orzeczenie kar wymienionych w ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2
pkt 4 powoduje zakaz ubiegania się o zatrudnienie w korpusie służby cywilnej przez
okres pięciu lat.

Art. 115. 1. Za mniejszej wagi naruszenie obowiązków członka korpusu służby
cywilnej dyrektor generalny urzędu może ukarać członka korpusu służby cywilnej
upomnieniem na piśmie. Ukaranie może być poprzedzone postępowaniem mającym
na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy.
2. Członek korpusu służby cywilnej może w ciągu siedmiu dni od wymierzenia
mu kary upomnienia wnieść sprzeciw do dyrektora generalnego urzędu.
3. W razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, dyrektor generalny
urzędu niezwłocznie przekazuje sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu. Przekazanie
sprawy rzecznikowi wszczyna postępowanie wyjaśniające.

Art. 116. 1. Sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej
rozpoznają komisje dyscyplinarne:
1) w I instancji – komisja dyscyplinarna;
2) w II instancji – Wyższa Komisja Dyscyplinarna Służby Cywilnej, zwana dalej
„Wyższą Komisją Dyscyplinarną”.
2. Sprawy dyscyplinarne osób zajmujących stanowiska dyrektorów generalnych
urzędu rozpoznaje w I i II instancji Wyższa Komisja Dyscyplinarna.
3. Sprawy dyscyplinarne osób zajmujących stanowiska wojewódzkich lekarzy
weterynarii i ich zastępców rozpatruje w I instancji komisja dyscyplinarna działająca
w urzędzie obsługującym Głównego Lekarza Weterynarii.
4. Sprawy dyscyplinarne osób zajmujących stanowiska powiatowych lekarzy
weterynarii i ich zastępców rozpatruje w I instancji komisja dyscyplinarna działająca
w urzędzie obsługującym właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii.
5. Sprawy dyscyplinarne dotyczące osób zajmujących stanowiska
wojewódzkich inspektorów jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i ich zastępców rozpatruje w I instancji komisja dyscyplinarna działająca w urzędzie
obsługującym Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów
Rolno-Spożywczych.

Art. 117. 1. Komisję dyscyplinarną urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu
spośród członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędzie.
2. Dyrektorzy generalni urzędów mogą w drodze porozumienia powołać
wspólną komisję dyscyplinarną dla kierowanych przez nich urzędów.
3. O powołaniu komisji dyscyplinarnej zawiadamia się niezwłocznie Szefa
Służby Cywilnej.
4. Komisję dyscyplinarną, w liczbie co najmniej 10 członków, powołuje się na okres 4 lat.
5. Komisja dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego komisji
i jego 2 zastępców.
6. Tryb pracy komisji dyscyplinarnej określa regulamin uchwalony przez
komisję dyscyplinarną i zatwierdzony przez dyrektora generalnego urzędu.

Art. 118. 1. Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady Ministrów.
2. W skład Wyższej Komisji Dyscyplinarnej wchodzi 15 członków
powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów na okres 6 lat, w tym 12 członków
powoływanych na wniosek Szefa Służby Cywilnej spośród urzędników służby
cywilnej oraz 3 członków powoływanych na wniosek dyrektora generalnego służby
zagranicznej spośród członków personelu
dyplomatyczno-konsularnego. Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej
pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców.
3. Wyższa Komisja Dyscyplinarna powołuje ze swojego grona
przewodniczącego Wyższej Komisji Dyscyplinarnej i jego zastępców.
4. Tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej określa regulamin uchwalany
przez Komisję.
5. Obsługę prac Wyższej Komisji Dyscyplinarnej zapewnia Kancelaria Prezesa
Rady Ministrów.

Art. 119. Wykonywanie zadań w komisji dyscyplinarnej przez jej członków jest
traktowane na równi z wykonywaniem obowiązków pracowniczych.

Art. 120. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
wynagrodzenie członków Wyższej Komisji Dyscyplinarnej, komisji dyscyplinarnych
oraz rzeczników dyscyplinarnych i ich zastępców, przyjmując minimalne
wynagrodzenie przewidziane w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę za
podstawę ustalania wysokości wynagrodzenia przewodniczącego, zastępców
przewodniczącego i pozostałych członków tych komisji oraz rzeczników
dyscyplinarnych i ich zastępców.

Art. 121. Wyższa Komisja Dyscyplinarna rozpatruje odwołania od orzeczeń
komisji dyscyplinarnych.

Art. 122. Członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli w zakresie
orzecznictwa dyscyplinarnego oraz nie są związani rozstrzygnięciami innych organów
stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego wyroku sądu.

Art. 123. 1. Komisje dyscyplinarne orzekają w składzie:
1) w I instancji:
a) trzech członków, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary
określonej w art. 114 ust. 1 pkt 1–5 oraz ust. 2 pkt 1–3,
b) pięciu członków, w tym przewodniczący składu posiadający wykształcenie
prawnicze, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary
określonej w art. 114 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4;
2) w II instancji pięciu członków, z których co najmniej dwóch powinno posiadać
wykształcenie prawnicze, gdy rozpatrywana jest sprawa, co do której orzeczono
karę określoną w art. 114 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 4.
2. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający i termin rozprawy.
3. W przypadku rozpatrywania spraw dyscyplinarnych, o których mowa
w art. 116 ust. 2, do składu orzekającego w II instancji wyznacza się członków
komisji, którzy nie brali udziału w rozpoznawaniu sprawy w I instancji.

Art. 124. 1. Rzecznika dyscyplinarnego urzędu powołuje dyrektor generalny
urzędu spośród podległych mu członków korpusu służby cywilnej.
2. Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych osób zajmujących
stanowiska dyrektorów generalnych urzędów powołuje Szef Służby Cywilnej, spośród
członków korpusu służby cywilnej.
3. Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych osób zajmujących
stanowiska wojewódzkich lekarzy weterynarii i ich zastępców powołuje Główny
Lekarz Weterynarii, spośród podległych mu członków korpusu służby cywilnej.
3a. Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych osób zajmujących
stanowiska powiatowych lekarzy weterynarii i ich zastępców powołuje wojewódzki
lekarz weterynarii, spośród podległych mu członków korpusu służby cywilnej.
3b. Rzecznika dyscyplinarnego do spraw dyscyplinarnych dotyczących osób
zajmujących stanowiska wojewódzkich inspektorów jakości handlowej artykułów
rolno-spożywczych i ich zastępców powołuje Główny Inspektor Jakości Handlowej
Artykułów Rolno-Spożywczych, spośród podległych mu członków korpusu służby cywilnej.
4. W uzasadnionych przypadkach można powołać zastępcę rzecznika
dyscyplinarnego. Przepisy ust. 1–3 i 5 oraz art. 125 stosuje się odpowiednio.
5. W przypadku powołania komisji dyscyplinarnej w trybie określonym
w art. 117 ust. 2, porozumienie może przewidywać powołanie wspólnego rzecznika
dyscyplinarnego.

Art. 125. 1. Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na
polecenie osób, o których mowa w art. 124 ust. 1–3, i informuje je o dokonanych
ustaleniach. O wszczęciu postępowania rzecznik zawiadamia osobę, której ono dotyczy.
2. Rzecznik dyscyplinarny postanawia o przekazaniu komisji dyscyplinarnej
wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego albo, za zgodą osób, o których
mowa w art. 124 ust. 1–3, o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.
3. Do wykonywania zadań przez rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcę
stosuje się przepisy art. 119.

Art. 126. 1. Komisja dyscyplinarna wszczyna postępowanie dyscyplinarne
z dniem zgłoszenia wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.
2. Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy,
z zastrzeżeniem przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej. W przypadku
gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia ze służby cywilnej
albo kary wydalenia z pracy w urzędzie, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród członków korpusu służby cywilnej.
3. Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy,
w toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego
obrońcy, jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów
mających znaczenie w sprawie.
4. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie
wstrzymuje rozpoznania sprawy.
5. Rozprawa jest jawna. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może
wyłączyć jawność rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.
6. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom w terminie siedmiu dni
od dnia ogłoszenia orzeczenia.
7. Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej strony mogą odwołać się, za
pośrednictwem komisji dyscyplinarnej I instancji, do Wyższej Komisji
Dyscyplinarnej w ciągu 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Komisja dyscyplinarna
I instancji przekazuje odwołanie wraz z aktami sprawy Wyższej Komisji
Dyscyplinarnej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania.

Art. 127. 1. W postępowaniu przed Wyższą Komisją Dyscyplinarną stosuje się
odpowiednio przepisy art. 126 ust. 1–6.
2. Od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej stronom oraz Szefowi Służby
Cywilnej przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń
społecznych właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego.
Odwołanie wnosi się za pośrednictwem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej.
3. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania
cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

Art. 128. 1. Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej o ukaraniu
dołącza się do akt osobowych członka korpusu służby cywilnej.
2. Dyrektor generalny urzędu wykonuje kary, o których mowa w art. 114 ust. 1
pkt 3–5 oraz ust. 2 pkt 3, z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

Art. 129. 1. Kary dyscyplinarne określone w art. 114 ust. 1 pkt 1–5 oraz ust. 2
pkt 1–3 ulegają zatarciu, a odpis orzeczenia dołączony do akt osobowych podlega zniszczeniu po upływie trzech lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia
o ukaraniu. Na wniosek ukaranego zatarcie może nastąpić po upływie dwóch lat.
2. Jeżeli w okresie przed zatarciem kary dyscyplinarnej członek korpusu służby
cywilnej będzie ponownie ukarany dyscyplinarnie, termin trzech lat, o którym mowa
w ust. 1, liczy się od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ponownym ukaraniu.
3. W przypadku kary dyscyplinarnej określonej w art. 114 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2
pkt 4 zatarcie kary oraz zniszczenie odpisu orzeczenia następuje po upływie 3 lat od
dnia upływu okresu, o którym mowa w art. 114 ust. 4.
4. Kara upomnienia na piśmie, o której mowa w art. 115 ust. 1, ulega zatarciu po
upływie roku od dnia uprawomocnienia.

Art. 130. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób
prowadzenia postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, w tym:
1) warunki powoływania i odwoływania członka komisji dyscyplinarnej, rzecznika
dyscyplinarnego i jego zastępcy,
2) sposób dokonywania zmian w składzie komisji dyscyplinarnej,
3) zakres czynności rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępcy, służących
wyjaśnieniu sprawy,
4) organizację i funkcjonowanie komisji dyscyplinarnych oraz tryb prowadzenia
postępowania dyscyplinarnego,
5) warunki i sposób ustalania należności przysługujących członkom komisji
dyscyplinarnych, rzecznikom dyscyplinarnym i ich zastępcom, świadkom,
obrońcom i biegłym
– kierując się potrzebą rzetelnego i sprawnego prowadzenia tych postępowań.

Art. 131. 1. Koszty obrońcy z wyboru ponosi obwiniony.
2. Koszty biegłych powołanych przez komisję dyscyplinarną i koszty zleconych
przez nią ekspertyz ponosi urząd, przy którym działa komisja dyscyplinarna.
3. W przypadku komisji dyscyplinarnych powołanych w trybie określonym
w art. 117 ust. 2, koszty, o których mowa w ust. 2, ponosi urząd, w którym w dniu
wszczęcia postępowania dyscyplinarnego był zatrudniony obwiniony, o ile
porozumienie, o którym mowa w art. 117 ust. 2, nie stanowi inaczej.

Art. 132. (pominięty).

Art. 133. (pominięty).

Art. 134. (pominięty).

Art. 135. (pominięty).

Art. 136. (pominięty).

Art. 137. (pominięty).

Art. 138. (pominięty).

Art. 139. (pominięty).

Art. 140. (pominięty).

Art. 141. (pominięty).

Art. 142. (pominięty).

Art. 143. (pominięty).

Art. 144. (pominięty).

Art. 145. (pominięty).

Art. 146. (pominięty).

Art. 147. (pominięty).

Art. 148. (pominięty).

Art. 149. (pominięty).

Art. 150. (pominięty).

Art. 151. (pominięty).

Art. 152. (pominięty).

Art. 153. (pominięty).

Art. 154. (pominięty).

Art. 155. (pominięty).

Art. 156. (pominięty).

Art. 157. (pominięty).

Art. 158. (pominięty).

Art. 159. (pominięty).

Art. 160. (pominięty).

Art. 161. (pominięty).

Art. 162. (pominięty).

Art. 163. (pominięty).

Art. 164. (pominięty).

Art. 165. (pominięty).

Art. 166. (pominięty).

Art. 167. (pominięty).

Art. 168. (pominięty).

Art. 169. (pominięty).

Art. 170. (pominięty).

Art. 171. (pominięty).

Art. 172. (pominięty).

Art. 173. (pominięty).

Art. 174. (pominięty).

Art. 175. (pominięty).

Art. 176. (pominięty).

Art. 177. (pominięty).

Art. 178. (pominięty).

Art. 179. (pominięty).

Art. 180. (pominięty).

Art. 181. (pominięty).

Art. 182. (pominięty).

Art. 183. (pominięty).

Art. 184. (pominięty).

Art. 185. (pominięty).

Art. 186. (pominięty).

Art. 187. (pominięty).

Art. 188. (pominięty).

Art. 189. (pominięty).

Art. 190. (pominięty).

Art. 191. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy służby cywilnej,
zatrudnieni na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 215, stają się
pracownikami służby cywilnej w rozumieniu niniejszej ustawy.
2. Z dniem wejścia w życie ustawy urzędnicy służby cywilnej, mianowani na
podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 215, stają się urzędnikami służby
cywilnej w rozumieniu niniejszej ustawy.

Art. 192. 1. Do umów o pracę zawartych na czas określony z osobami, które
podjęły po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej, trwających w dniu wejścia w życie
ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
2. W przypadku gdy do zakończenia okresu, na który została zawarta umowa,
pozostał co najmniej rok, pracownik służby cywilnej może wyrazić zgodę na
zastosowanie wobec niego zasad dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej,
przewidzianych w art. 37.
3. Do postępowań dotyczących naboru do służby cywilnej wszczętych na
podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w życie
ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
4. Do służby przygotowawczej rozpoczętej i niezakończonej do dnia wejścia
w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
5. Do ocen okresowych urzędników służby cywilnej niezakończonych przed
dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 193. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, członka korpusu
służby cywilnej, który jest zatrudniony w tym samym urzędzie, w którym zajmuje
w dniu wejścia w życie ustawy wysokie stanowisko państwowe, stające się wyższym
stanowiskiem w służbie cywilnej na podstawie niniejszej ustawy, przenosi się – za
jego zgodą – na wyższe stanowisko w służbie cywilnej odpowiadające zajmowanemu
wysokiemu stanowisku państwowemu.
2. Przeniesienia członka korpusu służby cywilnej, o którym mowa w ust. 1,
dokonuje:
1) Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów – na stanowisko
dyrektora generalnego urzędu;
2) dyrektor generalny urzędu – na stanowisko wymienione w art. 52 pkt 2;
3) Główny Lekarz Weterynarii – na stanowiska wymienione w art. 52 pkt 3;
4) Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych – na stanowiska kierujących komórkami
organizacyjnymi w tym urzędzie i ich zastępców.
3. W dniu poprzedzającym dzień przeniesienia członka korpusu służby cywilnej,
o którym mowa w ust. 1, stosunek pracy na podstawie powołania na wysokim
stanowisku państwowym wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas powołania na
to stanowisko ulega zakończeniu.
4. W razie niewyrażenia przez członka korpusu służby cywilnej zgody na
przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie
ustawy, stosunek pracy na podstawie powołania na wysokim stanowisku państwowym
wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas powołania na to stanowisko ulega
zakończeniu. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza
członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko pracy, co najmniej równorzędne pod
względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym przed powołaniem na wysokie
stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.

Art. 194. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, członka korpusu
służby cywilnej, który jest zatrudniony w innym urzędzie niż urząd, w którym zajmuje
w dniu wejścia w życie ustawy wysokie stanowisko państwowe, stające się wyższym
stanowiskiem w służbie cywilnej na podstawie niniejszej ustawy, przenosi się – za
jego zgodą – do tego urzędu i wyznacza mu się wyższe stanowisko w służbie cywilnej
odpowiadające zajmowanemu wysokiemu stanowisku państwowemu.
2. Przeniesienia i wyznaczenia stanowiska członkowi korpusu służby cywilnej,
o którym mowa w ust. 1, dokonuje:
1) Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów – na stanowisko
dyrektora generalnego urzędu;
2) dyrektor generalny urzędu, w którym członek korpusu służby cywilnej ma być
zatrudniony – na stanowisko wymienione w art. 52 pkt 2;
3) Główny Lekarz Weterynarii – na stanowiska wymienione w art. 52 pkt 3;
4) Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych – na stanowiska kierujących komórkami
organizacyjnymi w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów
Medycznych i Produktów Biobójczych oraz ich zastępców.
3. W dniu poprzedzającym dzień przeniesienia członka korpusu służby cywilnej,
o którym mowa w ust. 1, stosunek pracy na podstawie powołania na wysokim
stanowisku państwowym wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas powołania na
to stanowisko ulega zakończeniu. Przepis art. 75, stosuje się odpowiednio.
4. W razie niewyrażenia przez członka korpusu służby cywilnej zgody na
przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie
ustawy stosunek pracy na podstawie powołania na wysokim stanowisku państwowym
wygasa, a urlop bezpłatny udzielony na czas powołania na to stanowisko ulega
zakończeniu. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu wyznacza
członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko pracy, co najmniej równorzędne pod
względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym przed powołaniem na wysokie
stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.

Art. 195. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy, osoba niebędąca
członkiem korpusu służby cywilnej, zajmująca w dniu wejścia w życie ustawy
wysokie stanowisko państwowe, stające się wyższym stanowiskiem w służbie
cywilnej na podstawie niniejszej ustawy, otrzymuje propozycję zatrudnienia na
odpowiadającym temu stanowisku wyższym stanowisku w służbie cywilnej,
a w przypadku jej nieprzyjęcia – na innym stanowisku w tym samym urzędzie,
zgodnym z jej kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.
2. Propozycję zatrudnienia w służbie cywilnej osoby, o której mowa w ust. 1, przedstawia:
1) Szef Służby Cywilnej z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów – osobie
zajmującej stanowisko wymienione w art. 52 pkt 1;
2) dyrektor generalny urzędu – osobie zajmującej stanowisko wymienione w art. 52 pkt 2;
3) Główny Lekarz Weterynarii – osobie zajmującej stanowisko wymienione
w art. 52 pkt 3;
4) Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych – osobie zajmującej stanowisko kierującego albo
zastępcy kierującego komórką organizacyjną w tym urzędzie.
3. W razie przyjęcia propozycji, o których mowa w ust. 1, stosunek pracy na
podstawie powołania przekształca się w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę
na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 7.
4. W razie nieprzyjęcia propozycji, o których mowa w ust. 1, stosunek pracy na
podstawie powołania wygasa z upływem 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 196. 1. W okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy przeprowadza się
nabór w rozumieniu art. 56 na stanowiska dyrektorów generalnych urzędów,
o których mowa w art. 52 pkt 1, stanowiska kierujących departamentami lub
komórkami równorzędnymi, o których mowa w art. 52 pkt 2, stanowiska
wojewódzkich lekarzy weterynarii, o których mowa w art. 52 pkt 3 oraz stanowiska
kierujących komórkami organizacyjnymi w Urzędzie Rejestracji Produktów
Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, jeżeli stanowiska te
są zajmowane przez osoby, do których miał zastosowanie art. 80 ust. 2 ustawy
uchylanej w art. 214, przeniesione na te stanowiska na podstawie art. 193 ust. 1 lub
art. 194 ust. 1 albo zatrudnione na tych stanowiskach na podstawie art. 195 ust. 1,
niespełniające warunków wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1–4 ustawy uchylanej w art. 214.
2. Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą zajmować dotychczasowe stanowiska
do dnia obsadzania tych stanowisk w wyniku przeprowadzonego naboru, nie dłużej
jednak niż przez rok od dnia wejścia w życie ustawy.
3. Osobę, o której mowa w ust. 1, przenosi się na inne stanowisko urzędnicze
z dniem obsadzenia jej dotychczasowego stanowiska w wyniku przeprowadzonego
naboru, albo potwierdza się ponowne objęcie przez nią jej dotychczasowego
stanowiska, jeżeli została ona wybrana spośród osób wyłonionych w drodze naboru na
to stanowisko. Do przeniesienia na inne stanowisko urzędnicze stosuje się
odpowiednio art. 61 niniejszej ustawy.

Art. 197. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia ustawy w życie osobę
zatrudnioną w placówce zagranicznej na wysokim stanowisku państwowym, o którym
mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w art. 214, przenosi się na odpowiadające
temu stanowisku kierownicze stanowisko w placówce zagranicznej.
2. Z zastrzeżeniem ust. 3, z dniem przeniesienia, o którym mowa w ust. 1,
stosunek pracy na podstawie powołania przekształca się odpowiednio w:
1) stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli przed
powołaniem na wysokie stanowisko państwowe, o którym mowa w art. 4 pkt 11
ustawy uchylanej w art. 214, osoba była zatrudniona na podstawie umowy
o pracę na stanowisku w służbie cywilnej w urzędzie obsługującym ministra
właściwego do spraw zagranicznych;
2) stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas określony – do dnia
odwołania z placówki zagranicznej, jeżeli przed powołaniem na wysokie
stanowisko państwowe, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej
w art. 214, osoba nie była zatrudniona na stanowisku w służbie cywilnej
w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych;
3) stosunek pracy na podstawie mianowania, jeżeli przed powołaniem na wysokie
stanowisko państwowe, o którym mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej
w art. 214, osoba była zatrudniona na podstawie mianowania na stanowisku
w służbie cywilnej w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych.
3. Stosunek pracy na podstawie powołania:
1) osób, które przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe, o którym
mowa w art. 4 pkt 11 ustawy uchylanej w art. 214, były zatrudnione na
podstawie powołania przez dyrektora generalnego służby zagranicznej
dokonanego na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej,
2) osób, które zostały powołane na stanowisko kierownika przedstawicielstwa
dyplomatycznego na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 214, a przed
powołaniem na to stanowisko nie były zatrudnione w urzędzie obsługującym
ministra właściwego do spraw zagranicznych
– pozostaje w mocy, przy czym stosuje się do niego przepisy ustawy z dnia 27 lipca
2001 r. o służbie zagranicznej.

Art. 198. Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu na podstawie art. 193
ust. 1 albo art. 194 ust. 1, a także urzędnikowi służby cywilnej, któremu wyznaczono
stanowisko pracy na podstawie art. 193 ust. 4 albo art. 194 ust. 4 przyznaje się kolejny
stopień służbowy, jeżeli jego bezpośredni przełożony sporządził umotywowany
wniosek o jego przyznanie.

Art. 199. 1. Stosunek pracy na podstawie powołania osoby zajmującej w dniu
wejścia w życie ustawy stanowisko:
1) kierownika centralnego urzędu administracji rządowej i jego zastępcy,
2) prezesa agencji państwowej i jego zastępcy,
3) prezesa zarządu państwowego funduszu celowego i jego zastępcy,
4) Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia i jego zastępcy,
5) kierownika państwowej jednostki organizacyjnej podległej lub nadzorowanej
przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra i jego zastępcy
– objęte przepisami ustawy uchylanej w art. 214, nie ulega zmianie.
2. Członek korpusu służby cywilnej zajmujący w dniu wejścia w życie ustawy
stanowisko, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z urlopu bezpłatnego
udzielonego na czas powołania na to stanowisko, do dnia ustania stosunku pracy na
tym stanowisku. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu
wyznacza członkowi korpusu służby
cywilnej stanowisko pracy, co najmniej równorzędne pod względem płacowym
ze stanowiskiem zajmowanym przed powołaniem na wysokie stanowisko państwowe
oraz zgodne z jego kwalifikacjami i przygotowaniem zawodowym.

Art. 200. 1. Stosunek pracy osoby zajmującej w dniu wejścia w życie ustawy
stanowisko dyrektora departamentu (kierownika komórki równorzędnej)
w państwowej jednostce organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa
Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz jego zastępcy, objęte przepisami ustawy
uchylanej w art. 214, przekształca się z dniem wejścia w życie ustawy w stosunek
pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, chyba że odrębne przepisy
przewidują nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osoby pełniącej w dniu wejścia w życie
ustawy funkcję dyrektora departamentu (kierownika komórki równorzędnej) oraz jego zastępcy, objętej przepisami ustawy uchylanej w art. 214, mianowanej na podstawie odrębnych przepisów.
3. Członek korpusu służby cywilnej zajmujący w dniu wejścia w życie ustawy
stanowisko, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z urlopu bezpłatnego
udzielonego na czas powołania na to stanowisko, do dnia ustania stosunku pracy na
tym stanowisku. Po zakończeniu urlopu bezpłatnego dyrektor generalny urzędu
wyznacza członkowi korpusu służby cywilnej stanowisko pracy, co najmniej
równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem zajmowanym przed
powołaniem na wysokie stanowisko państwowe oraz zgodne z jego kwalifikacjami
i przygotowaniem zawodowym.

Art. 201. Członkowi korpusu służby cywilnej, o którym mowa w art. 193 ust. 4,
art. 194 ust. 4, oraz osobie, o której mowa w art. 195 ust. 3, przysługuje prawo do
wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości, jeżeli byłoby ono wyższe od
przysługującego na nowym stanowisku, przez okres:
1) jednego miesiąca – jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie
ustawy, byli zatrudnieni nie dłużej niż 3 miesiące;
2) dwóch miesięcy – jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie
ustawy, byli zatrudnieni dłużej niż 3 miesiące i nie dłużej niż 12 miesięcy;
3) trzech miesięcy – jeżeli na stanowisku, zajmowanym w dniu wejścia w życie
ustawy, byli zatrudnieni dłużej niż 12 miesięcy.

Art. 202. W okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania
kompetencji kierowniczych na stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz
w ustawach zmienianych w art. 135–139, 141–143, 145–147, 149–156, 158, 159,
161–185 oraz 187–189, uważa się za spełniony przez osoby, które:
1) uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim
stanowisku państwowym, wydane na podstawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7
ustawy uchylanej w art. 214;
2) w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej
ubiegających się o mianowanie w służbie cywilnej osiągnęły miejsce
uprawniające do mianowania na podstawie ustawy uchylanej w art. 215.

Art. 203. W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy
przeprowadzaniu naboru na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, do osób, o których
mowa w art. 202, nie stosuje się warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.

Art. 204. 1. W okresie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, na
stanowisko, o którym mowa w art. 54 ust. 2, może być przeniesiony pracownik służby
cywilnej, któremu bezpośredni przełożony wydał pozytywną opinię dotyczącą jego
dotychczasowej pracy wykonywanej w okresie co najmniej 6 miesięcy
poprzedzających przeniesienie.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do urzędnika służby cywilnej, któremu
nie sporządzono oceny okresowej na podstawie przepisów dotychczasowych
w okresie 24 miesięcy poprzedzających przeniesienie.

Art. 205. 1. Do dnia 31 grudnia 2009 r. wynagrodzenie miesięczne członka
korpusu służby cywilnej zatrudnionego na wyższym stanowisku w służbie cywilnej
składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego i dodatku za
wieloletnią pracę w służbie cywilnej.
2. Do ustalania wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego osób,
o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wykonawcze wydane na podstawie
art. 17 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 214.
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób zajmujących stanowiska kierownicze
w służbie zagranicznej.

Art. 206. 1. Do dnia 31 grudnia 2009 r. wynagrodzenie osoby zatrudnionej na
stanowisku kierownika państwowej jednostki organizacyjnej podległej lub
nadzorowanej przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz jego
zastępcy, a także dyrektora departamentu (kierownika komórki równorzędnej)
w państwowej jednostce organizacyjnej podległej lub nadzorowanej przez Prezesa
Rady Ministrów lub właściwego ministra oraz jego zastępcy składa się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego i dodatku za wieloletnią pracę.
2. Do dnia 31 grudnia 2009 r. do osoby, o której mowa w ust. 1, stosuje się
odpowiednio przepisy art. 91, art. 93 ust. 1 oraz art. 94 i 95.
3. Do ustalania wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego osoby,
o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17
ust. 5 ustawy uchylanej w art. 214.
4. Do ustalania dodatku za wieloletnią pracę osoby, o której mowa w ust. 1,
stosuje się odpowiednio przepisy art. 90 oraz przepisy wykonawcze wydane na
podstawie art. 99.
5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się, jeżeli warunki wynagradzania za pracę
i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą osób wymienionych
w ust. 1 określają odrębne przepisy.

Art. 207. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy
uchylanej w art. 214 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 69 ustawy
uchylanej w art. 215 zachowują moc do dnia 31 grudnia 2009 r.
2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 26, art. 52 ust. 5, art. 54
ust. 2, art. 65 ust. 4, art. 67 ust. 3, art. 70, art. 77 ust. 3, art. 79, art. 87 i art. 96 ustawy
uchylanej w art. 215 zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 47, art. 82, art. 84 ust. 2, art. 95 ust. 5,
art. 97 ust. 3, art. 101, art. 110 ust. 3, art. 112, art. 120 i art. 130 niniejszej ustawy.

Art. 208. Znosi się Radę Służby Publicznej, powołaną na podstawie przepisów
ustawy uchylanej w art. 214.

Art. 209. Z dniem wejścia w życie ustawy:
1) stosunek pracy osoby powołanej na stanowisko Sekretarza Rady Ministrów wygasa;
2) osoba zajmująca stanowisko Sekretarza Rady Ministrów obejmuje funkcję
Sekretarza Rady Ministrów.

Art. 210. 1. Do pierwszego składu Rady Służby Cywilnej Prezes Rady
Ministrów powołuje 4 członków Rady, o których mowa w art. 20 ust. 2 – na 3 lata,
a pozostałych 4 członków – na 6 lat.
2. Do pierwszego składu Rady Służby Cywilnej Prezes Rady Ministrów
powołuje członków Rady, o których mowa w art. 20 ust. 3, na okres pozostały do
czasu zakończenia kadencji Sejmu wybranego w dniu 21 października 2007 r.

Art. 211. Do czasu powołania Szefa Służby Cywilnej, jednak nie dłużej niż przez
3 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy, zadania Szefa Służby Cywilnej wykonuje
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Art. 212. 1. Komisje dyscyplinarne utworzone przed dniem wejścia w życie
ustawy ulegają likwidacji z upływem 3 miesięcy od dnia jej wejścia w życie,
z wyjątkiem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Służby Cywilnej, która działa do końca kadencji.
2. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, sprawy wszczęte
i niezakończone prowadzą komisje dyscyplinarne właściwe dla urzędów, w których
byli zatrudnieni obwinieni w dniu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Art. 213. 1. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia
w życie ustawy stosuje się art. 113 ust. 5, chyba że przepisy dotychczasowe są
korzystniejsze dla obwinionego.
2. Do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje
się dotychczasowe przepisy o zatarciu kary i zniszczeniu odpisu orzeczenia.

Art. 214. Traci moc ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie
kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. poz. 1217, z późn. zm.).

Art. 215. Traci moc ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U.
poz. 1218, z późn. zm.), z wyjątkiem art. 6 ust. 1, art. 19–22, art. 24 i art. 26–28,
które tracą moc z dniem 31 grudnia 2009 r.

Art. 216. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia,
z wyjątkiem art. 7 ust. 1, art. 40–43, art. 45, art. 47–49, art. 160 i art. 186 pkt 2–6,
które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.