Wejscie w życie: 28 sierpnia 2009

Ostatnia Zmiana: 1 września 2017

Ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady odbywania praktyki absolwenckiej, zwanej
dalej „praktyką”.
2. Praktyka ma na celu ułatwienie absolwentom uzyskiwania doświadczenia i
nabywania umiejętności praktycznych niezbędnych do wykonywania pracy.

Art. 2. 1. Osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna
nieposiadająca osobowości prawnej, zwane dalej „podmiotem przyjmującym na
praktykę”, może przyjmować na praktykę osobę, która ukończyła co najmniej
gimnazjum lub ośmioletnią szkołę podstawową i w dniu rozpoczęcia praktyki nie
ukończyła 30. roku życia, zwaną dalej „praktykantem”.
2. Przepis ust. 1 stosuje się do osób, które posiadają świadectwo ukończenia
szkoły za granicą, uznane za równorzędne świadectwu ukończenia polskiego
gimnazjum lub ośmioletniej szkoły podstawowej zgodnie z art. 93 ustawy z dnia 7
września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r. poz. 2198, 2203 i 2361).

Art. 3. 1. Praktyka może być odbywana odpłatnie lub nieodpłatnie.
2. Wysokość miesięcznego świadczenia pieniężnego nie może przekraczać
dwukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na
podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za
pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847 oraz z 2018 r. poz. 650).

Art. 4. Do praktyki nie mają zastosowania przepisy prawa pracy, z wyjątkiem
art. 183a–183e, art. 129 § 1, art. 131 § 1, art. 132 § 1, art. 133 § 1, art. 134 i art. 1517 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, 1000 i 1076).

Art. 5. 1. Praktykę odbywa się na podstawie pisemnej umowy o praktykę
absolwencką, zwanej dalej „umową”, zawieranej pomiędzy praktykantem a
podmiotem przyjmującym na praktykę.
2. Umowa powinna określać w szczególności:
1) rodzaj pracy, w ramach której praktykant ma uzyskiwać doświadczenie i
nabywać umiejętności praktyczne;
2) okres odbywania praktyki;
3) tygodniowy wymiar czasu pracy w ramach praktyki;
4) wysokość świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 3 ust. 2, jeżeli
praktyka ma być odbywana odpłatnie.
3. Umowa nie może dotyczyć pracy szczególnie niebezpiecznej w rozumieniu
przepisów wydanych na podstawie art. 23715 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.
4. Umowa nie może być zawarta na okres dłuższy niż 3 miesiące.
5. Zawarcie kolejnej umowy pomiędzy praktykantem a tym samym
podmiotem przyjmującym na praktykę jest możliwe tylko na łączny okres, o
którym mowa w ust. 4.
6. W przypadku gdy praktyka odbywana jest:
1) nieodpłatnie – umowa może być rozwiązana na piśmie w każdym czasie;
2) odpłatnie – umowa może być rozwiązana na piśmie z zachowaniem
siedmiodniowego terminu wypowiedzenia.

Art. 6. Podmiot przyjmujący na praktykę zapewnia praktykantowi, na
dotyczących pracowników zasadach określonych w odrębnych przepisach,
bezpieczne i higieniczne warunki odbywania praktyki, w tym – w zależności od
rodzaju świadczeń i zagrożeń związanych z odbywaniem praktyki – odpowiednie
środki ochrony indywidualnej.

Art. 7. Podmiot przyjmujący na praktykę, na wniosek praktykanta, jest
obowiązany wystawić na piśmie zaświadczenie o rodzaju wykonywanej pracy i
umiejętnościach nabytych w czasie odbywania praktyki.

Art. 8. (pominięty).

Art. 9. (pominięty).

Art. 10. (pominięty).

Art. 11. (pominięty).

Art. 12. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.