Wejscie w życie: 1 stycznia 2007

Ostatnia Zmiana: 1 kwietnia 2020

Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

Art. 1. W celu realizacji zadań państwa polegających na zapewnieniu pomocy
każdej osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego tworzy się
system Państwowe Ratownictwo Medyczne, zwany dalej „systemem”.

Art. 2. 1. Ustawa określa zasady organizacji, funkcjonowania i finansowania
systemu oraz zasady zapewnienia edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy.
2. W ramach systemu działają:
1) organy administracji rządowej właściwe w zakresie wykonywania zadań
systemu;
2) jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;
3) dyspozytornie medyczne.
3. Z systemem współpracują jednostki, o których mowa w art. 15.

Art. 3. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) dysponent jednostki – podmiot leczniczy w rozumieniu przepisów
o działalności leczniczej, w którego skład wchodzi jednostka systemu,
o której mowa w art. 32 ust. 1;
2) kwalifikowana pierwsza pomoc – czynności podejmowane wobec osoby
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przez ratownika, o którym mowa
w art. 13 ust. 1;
3) lekarz systemu:
a) lekarza posiadającego specjalizację lub tytuł specjalisty w dziedzinie:
anestezjologii i intensywnej terapii, medycyny ratunkowej lub neurologii
albo lekarza po drugim roku specjalizacji w tej dziedzinie, który
kontynuuje szkolenie specjalizacyjne, lub
b) lekarza posiadającego specjalizację lub tytuł specjalisty w dziedzinie:
chorób wewnętrznych, kardiologii, chirurgii ogólnej, chirurgii
dziecięcej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu, ortopedii i
traumatologii lub pediatrii, lub
c) lekarza, który w ramach szkolenia specjalizacyjnego ukończył moduł
podstawowy w dziedzinie: chorób wewnętrznych, pediatrii lub chirurgii
ogólnej i kontynuuje lub zakończył szkolenie specjalizacyjne oraz
uzyskał tytuł specjalisty
– z zastrzeżeniem art. 57;
4) medyczne czynności ratunkowe – świadczenia opieki zdrowotnej
w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych, udzielane przez jednostkę systemu, o której mowa
w art. 32 ust. 1 pkt 2, w warunkach pozaszpitalnych, w celu ratowania osoby
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
5) miejsce zdarzenia – miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące stan
nagłego zagrożenia zdrowotnego, i obszar, na który rozciągają się jego skutki;
6) pielęgniarka systemu – pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty lub
specjalizującą się w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii
i intensywnej opieki, chirurgii, kardiologii, pediatrii, a także pielęgniarkę
posiadającą ukończony kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa
ratunkowego, anestezjologii i intensywnej opieki, chirurgii, kardiologii,
pediatrii oraz posiadającą co najmniej 3-letni staż pracy w oddziałach tych
specjalności, oddziałach pomocy doraźnej, izbach przyjęć lub pogotowiu ratunkowym;
7) pierwsza pomoc – zespół czynności podejmowanych w celu ratowania osoby
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego wykonywanych przez osobę
znajdującą się w miejscu zdarzenia, w tym również z wykorzystaniem
wyrobów medycznych i wyposażenia wyrobów medycznych, w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 186), oraz produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
8) stan nagłego zagrożenia zdrowotnego – stan polegający na nagłym lub
przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania
zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie
funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający
podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia;
9) szpitalny oddział ratunkowy – komórkę organizacyjną szpitala w rozumieniu
przepisów o działalności leczniczej, stanowiącą jednostkę systemu, o której
mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom
w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, spełniającą wymagania określone
w ustawie;
10) zespół ratownictwa medycznego – jednostkę systemu, o której mowa
w art. 32 ust. 1 pkt 2, podejmującą medyczne czynności ratunkowe
w warunkach pozaszpitalnych, spełniającą wymagania określone w ustawie;
11) centrum urazowe – wydzieloną funkcjonalnie część szpitala, w rozumieniu
przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział
ratunkowy, w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą
organizacyjnie oraz zakresem zadań, w sposób pozwalający na szybkie
diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego, spełniającą wymagania
określone w ustawie;
11a) centrum urazowe dla dzieci – wydzieloną funkcjonalnie część szpitala,
w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny
oddział ratunkowy, w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane
ze sobą organizacyjnie oraz zakresem zadań, w sposób pozwalający na
szybkie diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego dziecięcego,
spełniającą wymagania określone w ustawie;
12) pacjent urazowy – osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
spowodowanego działaniem czynnika zewnętrznego, którego następstwem są
ciężkie, mnogie lub wielonarządowe obrażenia ciała;
12a) pacjent urazowy dziecięcy – osobę do ukończenia 18. roku życia w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego spowodowanego działaniem czynnika zewnętrznego, którego następstwem są ciężkie, mnogie lub wielonarządowe obrażenia ciała;
13) obszar działania – obszar działania zespołu ratownictwa medycznego,
określony w sposób zapewniający realizację parametrów czasów dotarcia,
o których mowa w art. 24, w ramach którego zespół ten będzie dysponowany
na miejsce zdarzenia w pierwszej kolejności;
14) rejon operacyjny – rejon działania dyspozytorni medycznej określony w
wojewódzkim planie działania systemu;
14a) dyspozytornia medyczna – komórkę organizacyjną urzędu wojewódzkiego
wskazaną w wojewódzkim planie działania systemu, utworzoną w celu
przyjmowania i obsługi zgłoszeń alarmowych przekazywanych z centrów
powiadamiania ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22
listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2019 r.
poz. 1077 oraz z 2020 r. poz. 568 i 695), przyjmowania powiadomień o
zdarzeniach oraz wykonywania zadań przez dyspozytorów medycznych;
14b) segregacja medyczna – proces ustalenia kolejności udzielania świadczeń
opieki zdrowotnej w szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz w zespołach
ratownictwa medycznego, realizowany wobec osób w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego, uwzględniający stan zdrowia tych osób;
15) System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego
– system teleinformatyczny umożliwiający przyjmowanie zgłoszeń
alarmowych z centrów powiadamiania ratunkowego, o których mowa w art.
3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania
ratunkowego, oraz powiadomień o zdarzeniach, dysponowanie zespołów
ratownictwa medycznego, rejestrowanie zdarzeń medycznych, prezentację
położenia geograficznego miejsca zdarzenia, pozycjonowanie zespołów
ratownictwa medycznego oraz wsparcie realizacji zadań przez zespoły
ratownictwa medycznego i wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.

Art. 4. Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan,
w miarę posiadanych możliwości i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego
podjęcia działań zmierzających do skutecznego powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

Art. 5. 1. Osoba udzielająca pierwszej pomocy albo kwalifikowanej pierwszej
pomocy, osoba wchodząca w skład zespołu ratownictwa medycznego, osoba
udzielająca świadczeń zdrowotnych w szpitalnym oddziale ratunkowym,
dyspozytor medyczny podczas wykonywania swoich zadań oraz wojewódzki
koordynator ratownictwa medycznego wykonujący zadania, o których mowa w art.
29 ust. 5, korzystają z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. –
Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128 oraz z 2020 r. poz. 568) dla
funkcjonariuszy publicznych.
2. Osoba, o której mowa w ust. 1, może poświęcić dobra osobiste innej osoby,
inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to
niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego.

Art. 6. 1. Osobie, która poniosła szkodę na mieniu powstałą w następstwie
udzielania przez nią pierwszej pomocy, przysługuje roszczenie o naprawienie tej
szkody od Skarbu Państwa reprezentowanego przez wojewodę właściwego
ze względu na miejsce powstania szkody.
2. Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, obejmuje szkodę
rzeczywistą.
3. Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli
szkoda powstała wyłącznie z winy osoby, o której mowa w ust. 1, lub osoby
trzeciej, za którą Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności.
4. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1–3 do naprawienia szkody, o którym
mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks
cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495).

Art. 7. (uchylony).

Art. 8. 1. Podstawa programowa, o której mowa w przepisach wydanych na
podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148, z późn. zm.), uwzględnia edukację w zakresie udzielania pierwszej pomocy.
2. Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy są realizowane z udziałem:
1) lekarzy systemu,
2) pielęgniarek systemu,
3) ratowników medycznych
– którzy otrzymują wynagrodzenie według stawki godzinowej na podstawie
umowy cywilnoprawnej.
3. Wysokość stawki godzinowej dla lekarzy systemu, pielęgniarek systemu
oraz ratowników medycznych, biorących udział w zajęciach edukacyjnych
w zakresie udzielania pierwszej pomocy ustala dyrektor szkoły w ramach
posiadanych środków finansowych, z tym że wysokość tej stawki nie może być
niższa niż wysokość stawki godzinowej dla nauczyciela posiadającego stopień
nauczyciela kontraktowego oraz tytuł zawodowy magistra z przygotowaniem
pedagogicznym, realizującego tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin,
określony w art. 42 ust. 3 lp. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta
Nauczyciela (Dz. U. z 2019 r. poz. 2215) ustalonej na podstawie przepisów,
o których mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela.
4. Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy mogą być
realizowane przez nauczycieli posiadających odpowiednie przygotowanie.
5. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia,
zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w
zakresie udzielania pierwszej pomocy, tryb ich nabywania oraz wzór zaświadczenia
potwierdzającego posiadanie przygotowania do prowadzenia zajęć w zakresie
udzielania pierwszej pomocy, mając na celu zapewnienie właściwej ich realizacji.

Art. 9. Ustanawia się dzień 13 października Dniem Ratownictwa Medycznego.

Art. 10. 1. Zawód ratownika medycznego może wykonywać osoba, która:
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie tego zawodu;
3) wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do
wykonywania tego zawodu i złożyła oświadczenie o następującej treści:
„Oświadczam, że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie
niezbędnym do wykonywania zawodu ratownika medycznego”,
z zastrzeżeniem ust. 2;
4) spełnia następujące wymagania:
a) rozpoczęła przed dniem 1 października 2019 r. studia wyższe na kierunku
(specjalności) ratownictwo medyczne i uzyskała tytuł zawodowy
licencjata lub magistra na tym kierunku (specjalności) lub
b) rozpoczęła po roku akademickim 2018/2019 studia wyższe
przygotowujące do wykonywania zawodu ratownika medycznego,
prowadzone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68 ust. 3
pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i
nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374 i 695), i uzyskała tytuł zawodowy
licencjata oraz złożyła z wynikiem pozytywnym Państwowy Egzamin z
Ratownictwa Medycznego, zwany dalej „PERM”, lub
c) rozpoczęła przed dniem 1 marca 2013 r. naukę w publicznej szkole
policealnej lub niepublicznej szkole policealnej o uprawnieniach szkoły
publicznej i uzyskała dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu
zawodowego ratownik medyczny albo dyplom potwierdzający
kwalifikacje zawodowe w zawodzie ratownik medyczny, lub
d) posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie
Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznany w Rzeczypospolitej
Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej
Polskiej, potwierdzającym tytuł zawodowy ratownik medyczny, i uzyskała prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z odrębnymi przepisami, lub
e) posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu ratownika medycznego
nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji
Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia
o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z
przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania
kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii
Europejskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 220).
2. Wymóg złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy
osoby, która ukończyła studia wyższe na kierunku (specjalności) ratownictwo
medyczne lub studia w zakresie ratownictwa medycznego, prowadzone w języku
polskim lub publiczną szkołę policealną lub niepubliczną szkołę policealną
o uprawnieniach szkoły publicznej, kształcącą w języku polskim.

Art. 10a. (uchylony).

Art. 10b. 1. PERM organizuje i przeprowadza Centrum Egzaminów
Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM jest państwową jednostką budżetową
podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.
2. Do PERM może przystąpić osoba, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4 lit.
b i która uzyskała dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku ratownictwo
medyczne.
3. Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych,
o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie
informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2020 r. poz. 702), zwanym dalej „SMK”,
zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie osoba, o której mowa w ust. 2.
4. Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 3 czynności za
pomocą SMK jest potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła,
i weryfikacja uprawnień tej osoby.
5. Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 4, dokonuje się na podstawie
wniosku o nadanie uprawnień:
1) podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
zaufanym lub podpisem osobistym lub
2) potwierdzonego przez właściwą uczelnię lub wojewodę właściwego ze
względu na miejsce zamieszkania, a w przypadku gdy nie jest możliwe
ustalenie właściwego wojewody, Wojewodę Mazowieckiego, w zakresie
tożsamości osoby, która konto założyła.
6. Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje właściwa
uczelnia lub wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania,
a w przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie właściwego wojewody, Wojewoda Mazowiecki.
7. Osoba zamierzająca przystępować do PERM składa do dyrektora CEM, za
pomocą SMK, zgłoszenie do PERM do dnia:
1) 28 lutego roku kalendarzowego, w którym przeprowadzany jest dany egzamin
– w przypadku egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 15 maja;
2) 31 sierpnia roku kalendarzowego, w którym przeprowadzany jest dany
egzamin – w przypadku egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia
2 listopada do dnia 15 grudnia.
8. Do terminów, o których mowa w ust. 7, nie stosuje się przepisów art. 58–
60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695). W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż
godzinę, uniemożliwiającej dokonanie zgłoszenia w okresie tygodnia przed
upływem terminów, o których mowa w ust. 7, termin ten przedłuża się o czas
trwania awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie następuje z urzędu przez operatora systemu.
9. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 7, zawiera następujące dane:
1) imię (imiona) i nazwisko;
2) datę urodzenia;
3) miejsce urodzenia;
4) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu
potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
5) obywatelstwo (obywatelstwa);
6) adres do korespondencji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i adres
poczty elektronicznej oraz numer telefonu, jeżeli posiada;
7) nazwę i adres ukończonej uczelni, numer i datę wydania dyplomu, o którym
mowa w ust. 2.
10. Zgłaszający się wnosi opłatę egzaminacyjną, która stanowi dochód
budżetu państwa. Opłata ta nie może być wyższa niż 10% przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród
z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu
Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku.
11. Opłatę egzaminacyjną, o której mowa w ust. 10, pobiera dyrektor CEM.
Opłata jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM, podany za
pomocą SMK w trakcie składania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7. Opłata
powinna być uiszczona niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia, nie później niż
w terminie 5 dni od upływu terminu składania zgłoszeń, o którym mowa w ust. 7.
12. W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 10, albo
wniesienia jej w wysokości niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa
zgłaszającego się do uzupełnienia braków formalnych, za pomocą SMK lub za
pomocą środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty elektronicznej
wskazanym przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 6.
Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków
formalnych w terminie 7 dni od skierowania wezwania dotknięte nim zgłoszenie
do PERM traktuje się jako niezłożone. O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje
w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.
13. Dyrektor CEM zawiadamia zgłaszającego się o miejscu i terminie PERM
oraz nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą
SMK lub środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty elektronicznej
wskazanym przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 6,
nie później niż w terminie 14 dni przed terminem danego PERM.

Art. 10c. 1. PERM składa się przed Komisją Egzaminacyjną.
2. Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM.
Kandydatów do Komisji Egzaminacyjnej zgłaszają:
1) dyrektor CEM;
2) konsultant krajowy w dziedzinie medycyny ratunkowej;
3) rektorzy uczelni prowadzących kształcenie w zakresie ratownictwa
medycznego;
4) wojewodowie.
3. Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana
prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia
publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.
4. Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej oraz przewodniczącym
Zespołu Egzaminacyjnego jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.
5. Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku:
1) złożenia rezygnacji;
2) choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji
Egzaminacyjnej;
3) niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka
Komisji Egzaminacyjnej;
4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane
z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;
5) złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 9.
6. W celu przeprowadzenia PERM w ustalonych terminach i miejscach
dyrektor CEM spośród członków Komisji Egzaminacyjnej wyznacza Zespoły
Egzaminacyjne.
7. Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do
której zdająca PERM przed tym Zespołem Egzaminacyjnym jest:
1) jego małżonkiem;
2) osobą pozostającą z nim w stosunku:
a) pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,
b) przysposobienia;
3) osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;
4) osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.
8. Powody wyłączenia określone w ust. 7 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo
ustania małżeństwa albo przysposobienia.
9. Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PERM
składają dyrektorowi CEM pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym ze
zgłaszających się do PERM w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym
mowa w ust. 7, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za
przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.
10. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 9, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej jak za składanie fałszywych oświadczeń. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
11. Członkom Zespołu Egzaminacyjnego przysługuje:
1) wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu, w wysokości nie wyższej
niż 500 złotych dla przewodniczącego oraz nie wyższej niż 300 złotych dla członka;
2) zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca
1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495)
przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;
3) zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu
Egzaminacyjnego, bez zachowania prawa do wynagrodzenia w przypadku
organizowania PERM w dniu roboczym.
12. Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 11
pkt 1, oraz zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 11 pkt 2, określa, w drodze
zarządzenia, dyrektor CEM.

Art. 10d. 1. CEM organizuje PERM przy współpracy z konsultantem
krajowym w dziedzinie medycyny ratunkowej.
2. Pytania testowe obejmują problematykę z zakresu ratownictwa
medycznego, określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 10g.
3. PERM przeprowadza się w formie egzaminu testowego, składającego się
z 100 pytań zawierających pięć odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa.
Za każdą prawidłową odpowiedź uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.
4. Test opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym
w dziedzinie medycyny ratunkowej.
5. Testy i pytania testowe są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane
i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż
uczestniczące w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu,
przechowywaniu, przeprowadzające PERM lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.
6. Testy i pytania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach
określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji
publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 oraz z 2020 r. poz. 695). Dyrektor CEM
może udostępnić po egzaminie testy i pytania testowe osobie zdającej dany PERM.
Udostępnienie oraz jego dokumentowanie następuje na zasadach określonych
w zarządzeniu dyrektora CEM.
7. PERM przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym, ustalonym
przez dyrektora CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

Art. 10e. 1. Zgłaszający się do PERM przedstawia bezpośrednio przed
egzaminem Zespołowi Egzaminacyjnemu, o którym mowa w art. 10c ust. 6,
dokument potwierdzający tożsamość. W przypadku braku dokumentu
potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się, nie może on przystąpić do
egzaminu.
2. Przebieg PERM może być dokumentowany za pomocą urządzeń
rejestrujących obraz i dźwięk, o czym zgłaszającego się do PERM informuje się
w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.
3. Test jest rozwiązywany przez osobę zdającą samodzielnie. Podczas
zdawania PERM osoba zdająca nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych
i dydaktycznych, a także nie może korzystać z urządzeń służących do kopiowania
oraz przekazywania i odbioru informacji. W celu weryfikacji, czy osoba zdająca
posiada urządzenia służące do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji
możliwe jest użycie wykrywaczy takich urządzeń. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby zdającej egzamin, co jest równoznaczne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.
4. W przypadku stwierdzenia w trakcie trwania egzaminu, naruszenia
zakazów, o których mowa w ust. 3, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie
Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 10c ust. 4,
dokonuje dyskwalifikacji i odnotowuje dyskwalifikację wraz ze wskazaniem jej
przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu testowego w protokole egzaminacyjnym.
5. W przypadku stwierdzenia po zakończeniu egzaminu na podstawie analizy
obrazów zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,
o których mowa w ust. 2, że zdający naruszył zakazy, o których mowa w ust. 3, lub
rozwiązał test niesamodzielnie, przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej,
o którym mowa w art. 10c ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji zdającego. Fakt
zdyskwalifikowania wraz ze wskazaniem przyczyny dyskwalifikacji odnotowuje
się w protokole egzaminacyjnym.
6. O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 5, dyrektor CEM zawiadamia na
piśmie osobę zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM
zamieszcza również w SMK. Osoba zdyskwalifikowana może złożyć, w terminie
7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wniosek o weryfikację rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji.
7. Dyrektor CEM rozstrzyga wniosek o weryfikację rozstrzygnięcia
o dyskwalifikacji w terminie 14 dni. Rozstrzygnięcie dyrektora CEM jest ostateczne.
8. W przypadku utrzymania w mocy przez dyrektora CEM rozstrzygnięcia
o dyskwalifikacji, osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PERM
w kolejnym najbliższym terminie egzaminu od dnia dyskwalifikacji.

Art. 10f. 1. Zdający PERM w danym terminie może wnieść, w trakcie
egzaminu albo bezpośrednio po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali
egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenia do pytania testowego wykorzystanego
podczas tego PERM. Zastrzeżenia składa się do dyrektora CEM na formularzu,
którego wzór opracowuje CEM.
2. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym
niż 3 dni od dnia, w którym odbywał się PERM, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania
zastrzeżenia, pytanie testowe objęte zastrzeżeniem zostaje unieważnione.
Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby
punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.
3. Pozytywny wynik z PERM otrzymuje zdający, który uzyskał co najmniej
56% maksymalnej liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji
w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego.
4. Osoba, która nie przystąpiła do PERM w wyznaczonym terminie albo
złożyła PERM z wynikiem negatywnym, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym terminie.
5. Osobie, która złożyła PERM, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia
PERM w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu. Podpis dyrektora CEM
zamieszczony na świadectwie może być odwzorowany mechanicznie. Wyniki
egzaminu danej osoby są jej udostępniane za pomocą SMK.
6. Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje odpłatnie duplikat albo
dokonuje korekty świadectwa złożenia PERM. Opłata za te czynności wynosi
50 złotych. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy korekta wynika z błędu CEM.
7. CEM ewidencjonuje wydane świadectwa, o których mowa w ust. 5.
8. Wyniki PERM są udostępniane za pomocą SMK uczelniom, w zakresie
studentów i ich absolwentów.
9. W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu PERM
lub nieprzewidzianych sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PERM
dyrektor CEM, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zdrowia, może
wydać zarządzenie o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych albo wszystkich zdających.
10. W przypadku unieważnienia PERM, nie pobiera się opłaty
egzaminacyjnej od osób zgłaszających się do kolejnego PERM, które
przystępowały do unieważnionego egzaminu.
11. Dokumentacja dotycząca PERM, która nie jest gromadzona w SMK, jest
przechowywana przez właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164).

Art. 10g. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
rozporządzenia:
1) zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu pytań testowych
PERM, uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności, które powinien posiadać
ratownik medyczny,
2) tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa
w art. 10c ust. 2, oraz wysokość wynagrodzenia dla przewodniczącego
i członków Zespołów Egzaminacyjnych,
3) wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 10c ust. 9,
4) sposób i szczegółowy tryb przeprowadzania PERM, w tym okres, w którym
powinny być wyznaczone ich terminy
– uwzględniając konieczność sprawnego i efektywnego przeprowadzenia PERM,
zachowania bezstronności pracy Komisji Egzaminacyjnej i Zespołów
Egzaminacyjnych, nakład pracy przewodniczącego i członków Komisji
Egzaminacyjnej;
5) wysokość opłaty, o której mowa w art. 10b ust. 10, oraz sposób jej uiszczania,
uwzględniając koszty przeprowadzenia PERM oraz wydania dokumentu
potwierdzającego złożenie PERM,
6) szczegółowy tryb unieważniania PERM,
7) szczegółowy sposób ustalania wyników PERM
– uwzględniając konieczność sprawnego i efektywnego przeprowadzenia PERM;
8) wzór świadectwa złożenia PERM,
9) tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa
złożenia PERM oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10f ust. 6,
10) tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty świadectwa złożenia PERM
oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10f ust. 6
– uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego wydania dokumentu
potwierdzającego złożenie PERM.

Art. 10h. 1. Jeżeli ratownik medyczny spełniający warunki, o których mowa
w art. 10, nie wykonuje zawodu przez udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej
przez okres dłuższy niż 5 lat łącznie w okresie ostatnich 6 lat, a zamierza podjąć
wykonywanie zawodu ratownika medycznego polegające na udzielaniu tych
świadczeń, jest obowiązany do odbycia przeszkolenia.
2. Przeszkolenie trwa przez okres 6 miesięcy i jest realizowane w podmiocie
leczniczym będącym dysponentem jednostki, w pełnym wymiarze czasu pracy,
przez udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod nadzorem innego ratownika
medycznego lub lekarza systemu, lub pielęgniarki systemu, posiadających co
najmniej 5-letnie doświadczenie zawodowe.

Art. 11. 1. Wykonywanie zawodu ratownika medycznego polega na realizacji
zadań zawodowych, w szczególności na:
1) udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w tym medycznych czynności
ratunkowych udzielanych samodzielnie lub na zlecenie lekarza;
2) zabezpieczeniu osób znajdujących się w miejscu zdarzenia oraz
podejmowaniu działań zapobiegających zwiększeniu liczby osób w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego;
3) transportowaniu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
4) udzielaniu wsparcia psychicznego w sytuacji powodującej stan nagłego
zagrożenia zdrowotnego;
5) edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia.
2. Ratownik medyczny postępuje zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy
medycznej oraz z należytą starannością.
3. Ratownik medyczny wykonuje zadania zawodowe, o których mowa
w ust. 1 pkt 1:
1) w podmiotach leczniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia
15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;
2) w ramach ratownictwa górskiego i narciarskiego, o którym mowa w art. 2
pkt 7 i 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie
w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. z 2019 r. poz. 1084);
3) w ramach ratownictwa wodnego, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia
18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach
wodnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 350);
4) w ramach ratownictwa górniczego, o którym mowa w art. 122–124 ustawy
z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r.
poz. 868, 1214 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284);
5) w ramach Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, o której mowa w art.
116 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2020 r. poz. 680);
6) w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej niebędących
podmiotami leczniczymi;
6a) (uchylony)
7) w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 ustawy
z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2019 r. poz.
1372, 1518 i 1593 oraz z 2020 r. poz. 471), włączonych do krajowego systemu
ratowniczo-gaśniczego, podczas działań ratowniczo-gaśniczych, ćwiczeń oraz szkoleń;
7a) w ramach działań antyterrorystycznych realizowanych przez służby podległe
lub nadzorowane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;
7b) w wyodrębnionych oddziałach prewencji, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt
2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360), w
Centralnym Pododdziale Kontrterrorystycznym Policji „BOA” oraz w
samodzielnych pododdziałach kontrterrorystycznych Policji, o których mowa
w art. 5c ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;
7c) w ramach zadań Służby Ochrony Państwa, o których mowa w art. 3 ustawy z
dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2020 r. poz. 384 i 695);
7d) w ramach zadań Straży Granicznej, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1–2a,
4–5b, 5d, 10, 12–14 i ust. 2a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży
Granicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 305);
8) na lotniskach w związku z zapewnieniem wymagań, o których mowa
w przepisach wydanych na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284);
9) w ramach podmiotu leczniczego wykonując zadania z zakresu zabezpieczenia
medycznego imprezy masowej, o której mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia
20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2171);
10) w ramach wykonywania transportu sanitarnego w rozumieniu art. 161ba
ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm.);
11) w izbach wytrzeźwień, wchodząc w skład zmiany, o której mowa
w przepisach wydanych na podstawie art. 423 ust. 5 ustawy z dnia
26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2277);
12) na stanowisku dyspozytora medycznego.
4. Za wykonywanie zawodu ratownika medycznego uważa się również:
1) nauczanie zawodu ratownika medycznego oraz wykonywanie pracy na rzecz
doskonalenia zawodowego ratowników medycznych i dyspozytorów medycznych;
2) organizowanie i prowadzenie zajęć z zakresu pierwszej pomocy,
kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz medycznych czynności ratunkowych;
3) prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w zakresie
ratownictwa medycznego;
4) kierowanie i zarządzanie:
a) ratownikami medycznymi,
b) dyspozytorami medycznymi;
5) zatrudnienie lub pełnienie służby na stanowiskach administracyjnych, na
których wykonuje się czynności związane z przygotowywaniem,
organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń zdrowotnych
w zakresie ratownictwa medycznego.
5. Ratownik medyczny ma prawo wglądu do dokumentacji medycznej oraz
do uzyskania od lekarza, felczera, pielęgniarki, położnej informacji o stanie
zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych metodach diagnostycznych,
leczniczych, rehabilitacyjnych, zapobiegawczych i dających się przewidzieć
następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym do udzielanych
przez siebie świadczeń zdrowotnych.
6. Ratownik medyczny, w ramach udzielania świadczeń zdrowotnych innych
niż medyczne czynności ratunkowe, wykonuje zlecenia określone w dokumentacji medycznej.
7. Ratownik medyczny dokumentuje świadczenia zdrowotne udzielane
w ramach realizacji zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 2–10, w karcie
indywidualnej ratownika medycznego. Karta indywidualna ratownika medycznego
zawiera dane, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r.
o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r. poz. 1127, 1128,
1590, 1655 i 1696).
8. Do podmiotów, w których ratownik medyczny udziela świadczeń
zdrowotnych, o których mowa w ust. 3 pkt 2–10, stosuje się odpowiednio art. 23,
art. 24 i art. 26–29 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta
i Rzeczniku Praw Pacjenta.
9. Ratownik medyczny jest obowiązany:
1) informować pacjenta o jego prawach zgodnie z przepisami ustawy z dnia
6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;
2) udzielić pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu albo osobie
wskazanej przez pacjenta informacji o stanie zdrowia pacjenta, w zakresie
związanym z podejmowaniem medycznych czynności ratunkowych w
podstawowym zespole ratownictwa medycznego;
2a) zgłosić Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów
Medycznych i Produktów Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za
wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu działanie niepożądane
produktu leczniczego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. – Prawo
farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499, z późn. zm.);
3) do zachowania tajemnicy zawodowej.
10. Ratownik medyczny może, po dokonaniu oceny stanu pacjenta, nie
podejmować lub odstąpić od medycznych czynności ratunkowych albo udzielania
świadczeń zdrowotnych, jeżeli nie spowoduje to niebezpieczeństwa utraty życia,
ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. Ratownik medyczny
uzasadnia i odnotowuje w dokumentacji medycznej przyczyny niepodjęcia lub
odstąpienia od medycznych czynności ratunkowych albo udzielania świadczeń
zdrowotnych.
10a. Ratownik medyczny w ramach realizacji zadań zawodowych, o których
mowa w ust. 3 pkt 1–11, oraz pielęgniarka systemu wykonująca medyczne
czynności ratunkowe mogą udzielić świadczeń zdrowotnych bez zgody pacjenta,
jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy, a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie
może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem
ustawowym lub opiekunem faktycznym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
10b. Decyzję o udzieleniu świadczeń zdrowotnych w okolicznościach, o
których mowa w ust. 10a, ratownik medyczny lub pielęgniarka systemu są
obowiązani, w miarę możliwości, skonsultować z lekarzem wskazanym przez
dysponenta zespołów ratownictwa medycznego.
10c. Okoliczności, o których mowa w ust. 10a i 10b, ratownik medyczny albo
pielęgniarka systemu odnotowują odpowiednio w karcie indywidualnej ratownika
medycznego albo dokumentacji medycznej pacjenta.
11. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres:
1) medycznych czynności ratunkowych, które mogą być udzielane przez
ratownika medycznego samodzielnie lub na zlecenie lekarza,
2) świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności ratunkowe, które
mogą być udzielane przez ratownika medycznego samodzielnie lub na
zlecenie lekarza w jednostkach wymienionych w ust. 3 pkt 1–5 i 8–12, z
wyłączeniem podmiotów leczniczych będących jednostkami budżetowymi i
jednostkami wojskowymi, dla których podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej
– kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia
przed- i podyplomowego.
12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
wzór karty indywidualnej ratownika medycznego, kierując się zakresem wiedzy i
umiejętności nabytych przez ratownika medycznego oraz uwzględniając
konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępu do tej karty oraz rzetelnego jej prowadzenia.

Art. 11a. 1. Ratownik medyczny wykonujący zadania zawodowe w
podmiotach leczniczych będących jednostkami budżetowymi i jednostkami
wojskowymi, dla których podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej,
oraz w jednostkach, o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 6, może samodzielnie
udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w przepisach wydanych na
podstawie ust. 10 pkt 2, po ukończeniu wojskowo-medycznego kursu
kwalifikacyjnego.
2. Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny ma na celu uzyskanie przez
ratownika medycznego dodatkowych umiejętności i kwalifikacji do udzielania
świadczeń zdrowotnych w warunkach sytuacji kryzysowych i przy zabezpieczeniu
medycznym działań jednostek podległych lub nadzorowanych przez Ministra
Obrony Narodowej.
3. Zakres wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego uwzględnia wiedzę
i umiejętności praktyczne niezbędne do udzielania świadczeń zdrowotnych, o
których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 pkt 2.
4. Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny odbywa się na podstawie
programu wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego, który obejmuje:
1) założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia,
czas jego trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów
kształcenia;
2) plan nauczania;
3) wykaz umiejętności wynikowych;
4) treści nauczania;
5) wskazówki metodyczne;
6) standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.
5. Program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego opracowuje
zespół ekspertów powołany przez Ministra Obrony Narodowej spośród osób
legitymujących się doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w
zakresie medycyny ratunkowej i medycyny pola walki.
6. Program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego zatwierdza
Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw
zdrowia.
7. Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny prowadzą jednostki podległe lub
nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej, które:
1) realizują program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego;
2) zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą odpowiednie kwalifikacje
niezbędne do realizacji programu wojskowo-medycznego kursu
kwalifikacyjnego;
3) zapewniają bazę dydaktyczną zgodną ze standardami, o których mowa w ust.
4 pkt 6, niezbędną do realizacji programu wojskowo-medycznego kursu
kwalifikacyjnego, w tym do szkolenia praktycznego;
4) posiadają wewnętrzny system oceny jakości kształcenia;
5) prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem kształcenia, w
szczególności regulaminy organizacyjne kształcenia, protokoły postępowania
kwalifikacyjnego oraz przebiegu egzaminów;
6) prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu danego wojskowomedycznego kursu kwalifikacyjnego.
8. Zaświadczenie o ukończeniu wojskowo-medycznego kursu
kwalifikacyjnego, w zależności od umiejętności wynikowych poszczególnych
wojskowo-medycznych kursów kwalifikacyjnych, jest ważne od 1 roku do 3 lat od
dnia jego wydania.
9. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) ramowe programy wojskowo-medycznych kursów kwalifikacyjnych,
2) kwalifikacje kadry dydaktycznej,
3) szczegółowe wymogi dla podmiotów prowadzących wojskowo-medyczne kursy kwalifikacyjne,
4) skład i tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz sposób
przeprowadzania egzaminów kończących wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny,
5) okres ważności zaświadczeń o ukończeniu poszczególnych wojskowomedycznych kursów kwalifikacyjnych,
6) wzór zaświadczenia o ukończeniu poszczególnych wojskowo-medycznych
kursów kwalifikacyjnych
– uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania
świadczeń zdrowotnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie
ust. 10 pkt 2, oraz mając na uwadze potrzebę przeszkolenia ratowników
medycznych w liczbie niezbędnej do sprawnego funkcjonowania jednostek
podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, a także
zapewnienie jednolitych standardów postępowania, przestrzegania obowiązujących
procedur oraz przejrzystości dokumentowania i zatwierdzania realizacji wojskowomedycznego kursu kwalifikacyjnego.
10. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres świadczeń
zdrowotnych udzielanych przez ratownika medycznego, o którym mowa w ust. 1:
1) samodzielnie lub na zlecenie lekarza,
2) samodzielnie, w warunkach sytuacji kryzysowych i przy zabezpieczeniu
medycznym działań jednostek, o których mowa w ust. 2
– kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia
przed- i podyplomowego oraz uwzględniając specyfikę zagrożeń wynikających z charakteru służby.

Art. 11b. 1. Ratownik medyczny wykonujący zadania zawodowe w
podmiotach, o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 7–7d, może udzielać świadczeń
zdrowotnych:
1) samodzielnie;
2) samodzielnie – w przypadku realizacji zadań służbowych w warunkach
zagrożenia wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w
obszarach katastrof, klęsk żywiołowych i w strefie działań wojennych;
3) pod nadzorem lub w porozumieniu z lekarzem.
2. Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw
wewnętrznych ma na celu uzyskanie przez ratownika medycznego dodatkowych
umiejętności i kwalifikacji do udzielania świadczeń w warunkach zagrożenia
wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w obszarach katastrof,
klęsk żywiołowych i w strefie działań wojennych oraz uprawnia do udzielania
świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.
3. Zakres medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw
wewnętrznych obejmuje wiedzę i umiejętności praktyczne niezbędne do udzielania
świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.
4. Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw
wewnętrznych odbywa się na podstawie programu medycznego kursu
kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który obejmuje:
1) założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia,
czas jego trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów
kształcenia;
2) plan nauczania;
3) wykaz umiejętności wynikowych;
4) treści nauczania;
5) wskazówki metodyczne;
6) standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.
5. Program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do
spraw wewnętrznych opracowuje zespół powołany przez ministra właściwego do
spraw wewnętrznych spośród funkcjonariuszy legitymujących się kwalifikacjami
w zakresie ratownictwa medycznego i doświadczeniem zawodowym w zakresie
ratownictwa medycznego oraz ekspertów legitymujących się doświadczeniem
zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej i medycyny pola walki.
6. Program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do
spraw wewnętrznych zatwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych, po
zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia.
7. Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw
wewnętrznych prowadzą podmioty, które zapewniają:
1) realizację programu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra
właściwego do spraw wewnętrznych;
2) kadrę dydaktyczną posiadającą odpowiednie kwalifikacje;
3) bazę dydaktyczną dostosowaną do programu medycznego kursu
kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
8. Podmioty prowadzące medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego
do spraw wewnętrznych sporządzają dokumentację związaną z przebiegiem tego
kursu i przebiegiem egzaminu oraz prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o
ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych.
9. Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw
wewnętrznych kończy się egzaminem z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
programem tego kursu.
10. Zaświadczenie o ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego
ministra właściwego do spraw wewnętrznych jest ważne przez okres 3 lat od dnia
uzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu.
11. Odnowienie uprawnień wynikających z medycznego kursu
kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych polega na:
1) przystąpieniu do egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych
medycznym kursem kwalifikacyjnym ministra właściwego do spraw
wewnętrznych, a w przypadku nieuzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu
– na odbyciu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych;
2) ponownym odbyciu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra
właściwego do spraw wewnętrznych po upływie 6 lat od jego ukończenia i
uzyskaniu pozytywnego wyniku z egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności
objętych programem medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra
właściwego do spraw wewnętrznych.
12. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz świadczeń
zdrowotnych, które mogą być udzielane przez ratownika medycznego
w podmiotach, o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 7–7d:
1) samodzielnie – niezależnie od ukończenia medycznego kursu
kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
2) samodzielnie – w przypadku realizacji zadań służbowych w warunkach
zagrożenia wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w
obszarach katastrof, klęsk żywiołowych i w strefie działań wojennych,
3) pod nadzorem lub w porozumieniu z lekarzem
– kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia
przed- i podyplomowego, uwzględniając specyfikę zagrożeń wynikających z
charakteru służby oraz zakresu zadań realizowanych przez te służby.
13. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) ramowy program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego
do spraw wewnętrznych,
2) kwalifikacje kadry dydaktycznej,
3) szczegółowe wymogi dla podmiotów prowadzących medyczny kurs
kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
4) skład i tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz sposób
przeprowadzania egzaminów kończących medyczny kurs kwalifikacyjny
ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
5) wzór zaświadczenia o ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego
ministra właściwego do spraw wewnętrznych
– uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania
świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, oraz mając na uwadze
potrzebę przeszkolenia ratowników medycznych w liczbie niezbędnej do
sprawnego funkcjonowania służb podległych lub nadzorowanych przez ministra
właściwego do spraw wewnętrznych, a także zapewnienie jednolitych standardów
postępowania, przestrzegania obowiązujących procedur oraz przejrzystości
dokumentowania i zatwierdzania realizacji kursu kwalifikacyjnego.

Art. 12. 1. Ratownik medyczny ma prawo i obowiązek stałego
aktualizowania wiedzy i umiejętności przez uczestnictwo w różnych rodzajach
i formach doskonalenia zawodowego.
2. Doskonalenie zawodowe w zawodzie ratownik medyczny może być
realizowane przez:
1) kursy doskonalące;
2) samokształcenie.
3. Ratownik medyczny w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia
zakończenia danego okresu edukacyjnego przekazuje wojewodzie właściwemu ze
względu na miejsce zamieszkania ratownika medycznego kartę doskonalenia
zawodowego w celu potwierdzenia przez wojewodę dopełnienia obowiązku
doskonalenia zawodowego przez ratownika medycznego.

Art. 12a. 1. Kurs doskonalący ma na celu pogłębienie i aktualizację wiedzy
i umiejętności zawodowych, w tym szkolenie praktyczne.
2. Kurs doskonalący odbywa się na podstawie programu kursu
doskonalącego, który zawiera:
1) założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia,
czas jego trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów
kształcenia;
2) plan nauczania;
3) wykaz umiejętności wynikowych;
4) treści nauczania;
5) wskazówki metodyczne;
6) standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.
3. Program kursu doskonalącego aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy,
zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 4. Program kursu doskonalącego redaguje
Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”,
i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.
4. Dyrektor CMKP powołuje zespół ekspertów spośród osób legitymujących
się doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej.
5. CMKP redaguje i przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do
spraw zdrowia opracowany przez zespół ekspertów program kursu doskonalącego.
6. Dyrektor CMKP podaje do publicznej wiadomości zatwierdzony program
kursu doskonalącego w formie publikacji oraz informacji na swojej stronie internetowej.

Art. 12b. Prowadzenie kursów doskonalących przez przedsiębiorcę jest
działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –
Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424).

Art. 12c. 1. Kurs doskonalący mogą prowadzić podmioty, które:
1) realizują program kursu doskonalącego, o którym mowa w art. 12a;
2) zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje zgodne ze
standardami, o których mowa w art. 12a ust. 2 pkt 6;
3) zapewniają bazę dydaktyczną zgodną ze standardami, o których mowa
w art. 12a ust. 2 pkt 6, niezbędną do realizacji programu kursu, w tym do
szkolenia praktycznego;
4) posiadają wewnętrzny system oceny jakości kształcenia;
5) prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem kształcenia,
w szczególności regulaminy organizacyjne kształcenia, protokoły
postępowania kwalifikacyjnego oraz przebiegu sprawdzianów lub innych
form zaliczenia danego rodzaju kształcenia;
6) prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu danego rodzaju
kształcenia, obejmującą:
a) dane osoby, która ukończyła kurs doskonalący:
– imię i nazwisko,
– numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy
dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu
oraz kraj wydania,
– adres miejsca zamieszkania,
b) rodzaj i nazwę kształcenia,
c) nazwę (firmę) organizatora kształcenia,
d) datę wydania i numer zaświadczenia.
2. Podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego, przed jego
rozpoczęciem, jest obowiązany uzyskać wpis na listę podmiotów uprawnionych do
prowadzenia kursu doskonalącego.
3. Podmiot ubiegający się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów
uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego składa do wojewody
właściwego ze względu na miejsce, w którym ten podmiot będzie realizował kurs doskonalący, wniosek zgodny z wzorem, o którym mowa w art. 12e pkt 4, do którego dołącza się:
1) dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3;
2) oświadczenie o zgodności danych zawartych we wniosku oraz znajomości
i spełnianiu warunków wykonywania działalności w zakresie doskonalenia
zawodowego ratowników medycznych, określonych w ustawie.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
1) oznaczenie podmiotu ubiegającego się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów
uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego;
2) liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej;
3) opis bazy dydaktycznej, w której podmiot zamierza prowadzić kurs doskonalący;
4) plan realizacji programu kursu doskonalącego.
5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej jak za składanie fałszywych oświadczeń. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści:
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
6. Wojewoda dokonuje weryfikacji formalnej wniosku, o którym mowa
w ust. 3, oraz załączonych dokumentów i przekazuje je do CMKP w terminie
14 dni od złożenia wszystkich dokumentów określonych ustawą.
7. W przypadku stwierdzenia we wniosku braków formalnych wojewoda
wzywa do ich uzupełnienia, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania,
w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.
8. Dyrektor CMKP, w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot
warunków, o których mowa w ust. 1, powołuje zespół ekspertów, w składzie:
1) przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego
statutu towarzystwem naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym
ratowników medycznych, zgłoszony przez zarząd tego stowarzyszenia;
2) dwóch ekspertów w zakresie ratownictwa medycznego, zgłoszonych przez
konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej.
9. Zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 8, opiniuje wnioski w miarę
potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał i przekazuje swoją opinię dyrektorowi
CMKP niezwłocznie po jej sporządzeniu, nie później jednak niż w terminie 7 dni
od dnia jej sporządzenia. Wnioski mogą być opiniowane w trybie obiegowym,
z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.
10. Dyrektor CMKP dokonuje wpisu na listę podmiotów uprawnionych do
prowadzenia kursu doskonalącego oraz prowadzi listę kursów doskonalących.
Listy te zamieszcza się na stronie internetowej CMKP.
10a. Dyrektor CMKP wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu na listę.
11. Dyrektor CMKP skreśla z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia
kursu doskonalącego. Skreślenie następuje w drodze decyzji administracyjnej w przypadku:
1) złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;
2) wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego podmiotowi
uprawnionemu do prowadzenia kursu doskonalącego działalności objętej
wpisem na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego;
3) naruszenia warunków wymaganych do prowadzenia kursu doskonalącego;
4) niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, będących wynikiem kontroli,
o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4;
5) złożenia przez podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego
wniosku o wykreślenie z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia
kursu doskonalącego.
11a. Decyzja administracyjna, o której mowa w ust. 11, podlega
natychmiastowemu wykonaniu.
11b. Skreślenie z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu
doskonalącego następuje także w przypadku uzyskania przez Dyrektora CMKP
informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo
Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.
12. Każda zmiana programu kursu doskonalącego oraz warunków realizacji
programu powoduje obowiązek ponownego uzyskania wpisu na listę podmiotów
uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.
12a. W przypadku zmiany danych wpisanych na listę podmiotów
uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego, podmiot uprawniony do
prowadzenia kursu doskonalącego jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu
w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana tych danych.
12b. Podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego, który został
skreślony z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego z
przyczyn wskazanych w ust. 11 pkt 1, 3 i 4, może uzyskać ponowny wpis na listę
nie wcześniej niż po upływie 3 lat od wydania decyzji administracyjnej o
skreśleniu.
12c. Przepis ust. 12b stosuje się odpowiednio do podmiotu, który wykonywał
działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia kursów doskonalących bez wpisu
na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.
13. Lista podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego
zawiera następujące dane:
1) numer wpisu;
2) nazwę (firmę);
3) adres siedziby;
4) adres do korespondencji;
5) numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada.
13a. Dyrektor CMKP prostuje z urzędu wpis na listę podmiotów
uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego zawierający oczywiste błędy
lub niezgodności ze stanem faktycznym.
14. Lista kursów doskonalących zawiera następujące dane:
1) nazwę (firmę) podmiotu uprawnionego do prowadzenia kursu doskonalącego;
2) adres siedziby podmiotu uprawnionego do prowadzenia kursu doskonalącego;
3) adres do korespondencji;
4) numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;
5) termin i miejsce prowadzenia kursu doskonalącego.
15. Podmiot wpisany na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu
doskonalącego jest obowiązany zgłaszać właściwemu wojewodzie termin i miejsce prowadzenia danego kursu, w terminie co najmniej 60 dni przed jego rozpoczęciem. Dyrektor CMKP zamieszcza informacje o terminie kursu
doskonalącego na liście, o której mowa w ust. 14.
16. Wojewoda niezwłocznie przesyła informacje, o których mowa w ust. 15
i art. 31 ust. 1 pkt 4, do CMKP.

Art. 12d. 1. Przebieg doskonalenia zawodowego ratownika medycznego
dokumentuje się w karcie doskonalenia zawodowego.
2. Kartę doskonalenia zawodowego na wniosek ratownika medycznego
wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ratownika
medycznego, a w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie właściwego wojewody
– Wojewoda Mazowiecki.
3. Wniosek o wydanie karty doskonalenia zawodowego zawiera:
1) imię i nazwisko;
2) datę i miejsce urodzenia;
3) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu
potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
4) adres miejsca zamieszkania;
5) adres do korespondencji;
6) numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;
7) datę wydania i numer dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu
zawodowego ratownik medyczny albo dyplomu potwierdzającego
kwalifikacje zawodowe w zawodzie ratownik medyczny lub datę wydania i
numer dyplomu ukończenia studiów wyższych, lub datę i numer świadectwa
złożenia PERM, lub datę wydania i numer decyzji ministra właściwego do
spraw zdrowia o uznaniu kwalifikacji ratownika medycznego uzyskanych w
innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej
lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub datę
wydania i numer zaświadczenia wydanego przez właściwą uczelnię na
zakończenie postępowania nostryfikacyjnego, lub datę i numer, jeżeli
widnieją na dokumencie, zaświadczenia wydanego przez właściwego kuratora
oświaty na zakończenie postępowania w sprawie o nostryfikację świadectwa.
4. Karta doskonalenia zawodowego zawiera:
1) imię i nazwisko;
2) datę i miejsce urodzenia;
3) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu
potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;
4) datę wydania i numer dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu
zawodowego ratownik medyczny albo dyplomu potwierdzającego
kwalifikacje zawodowe w zawodzie ratownik medyczny lub datę wydania i
numer dyplomu ukończenia studiów wyższych, lub datę i numer świadectwa
złożenia PERM, lub datę wydania i numer decyzji ministra właściwego do
spraw zdrowia o uznaniu kwalifikacji ratownika medycznego uzyskanych w
innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej
lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
(EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub datę
wydania i numer zaświadczenia wydanego przez właściwą uczelnię na
zakończenie postępowania nostryfikacyjnego, lub datę i numer, jeżeli
widnieją na dokumencie, zaświadczenia wydanego przez właściwego kuratora
oświaty na zakończenie postępowania w sprawie o nostryfikację świadectwa;
5) nazwę i adres podmiotu, u którego ratownik medyczny wykonuje zawód;
6) datę rozpoczęcia okresu edukacyjnego;
7) informację o terminach i miejscach odbycia doskonalenia zawodowego;
8) nazwę i adres podmiotu przeprowadzającego kurs doskonalący;
9) informację o dopełnieniu obowiązku doskonalenia zawodowego.

Art. 12e. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
rozporządzenia:
1) formy samokształcenia, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2,
2) sposób i tryb odbywania doskonalenia zawodowego przez ratowników medycznych,
3) zakres doskonalenia zawodowego ratowników medycznych,
4) wzór wniosku o wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu
doskonalącego,
5) sposób potwierdzania zrealizowania przez ratownika medycznego
poszczególnych form doskonalenia zawodowego oraz potwierdzenia przez wojewodę dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego przez ratownika medycznego,
6) wzór karty doskonalenia zawodowego
– uwzględniając zapewnienie jednolitości odbywania doskonalenia zawodowego,
szybkości i jednolitości postępowania oraz przejrzystości wniosku,
dokumentowania oraz zatwierdzania form doskonalenia zawodowego i karty
doskonalenia zawodowego.

Art. 12f. Koszty doskonalenia zawodowego ponosi ratownik medyczny lub
podmiot, u którego ratownik medyczny wykonuje zawód, lub jednostka
prowadząca szkolenie.

Art. 12g. Podmiot, u którego ratownik medyczny wykonuje zawód, jest
obowiązany ułatwić ratownikowi medycznemu aktualizowanie wiedzy
i umiejętności przez uczestnictwo w różnych rodzajach i formach doskonalenia zawodowego.

Art. 12h. Ratownik medyczny przedstawia podmiotowi, u którego wykonuje
zawód, dokumenty poświadczające realizację obowiązku określonego w art. 12 ust. 1.

Art. 13. 1. Ratownikiem może być osoba:
1) posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych;
2) (uchylony)
3) posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie
kwalifikowanej pierwszej pomocy, zwanego dalej „kursem”, i uzyskaniu
tytułu ratownika;
4) której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy.
1a. Ratownik posiadający kwalifikacje wymagane dla ratownika medycznego,
lekarza systemu lub pielęgniarki systemu, realizujący doskonalenie zawodowe,
posiada uprawnienia do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy bez
obowiązku ukończenia kursu.
1b. Ratownicy Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, którzy
ukończyli przeszkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy oraz
przeszkolenie w zakresie sprawowania opieki medycznej nad chorym zgodnie z
programem, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, i posiadają
świadectwo o ukończeniu tego przeszkolenia, mają prawo udzielania
kwalifikowanej pierwszej pomocy w jednostkach współpracujących z systemem
bez obowiązku ukończenia kursu.
2. Podmiot prowadzący kurs, przed jego rozpoczęciem, jest obowiązany
uzyskać zatwierdzenie programu kursu.
3. Program kursu zatwierdza wojewoda właściwy ze względu na siedzibę
podmiotu prowadzącego kurs.
4. Wojewoda zatwierdza program kursu po:
1) stwierdzeniu jego zgodności z ramowym programem, o którym mowa
w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1;
2) przeprowadzeniu weryfikacji kwalifikacji kadry dydaktycznej w zakresie ich
zgodności z przepisami wydanymi na podstawie ust. 8 pkt 2.
5. Wojewoda odmawia zatwierdzenia albo cofa zatwierdzenie programu
kursu, jeżeli program nie spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na
podstawie ust. 8 pkt 1 lub podmiot prowadzący kurs nie zapewnia kadry
dydaktycznej o kwalifikacjach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 2.
6. Odmowa zatwierdzenia oraz cofnięcie zatwierdzenia programu kursu
następuje w drodze decyzji administracyjnej.
7. Każda zmiana programu kursu obejmująca zakres merytoryczny powoduje
obowiązek ponownego uzyskania zatwierdzenia programu.
8. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) ramowy program kursu obejmujący założenia organizacyjno-programowe,
plan nauczania zawierający rozkład zajęć, wykaz umiejętności wynikowych
i treści nauczania, uwzględniając w szczególności zakres wiedzy
i umiejętności niezbędnych do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy;
2) kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej kurs, mając na celu
zapewnienie odpowiedniego jej poziomu;
3) sposób przeprowadzania egzaminu kończącego kurs, skład, tryb powoływania
i odwoływania komisji egzaminacyjnej, okres ważności oraz wzór
zaświadczenia o ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu ratownika, mając na celu uwzględnienie obiektywnych kryteriów weryfikacji wiedzy i umiejętności zdobytych podczas kursu.

Art. 14. Zakres czynności wykonywanych przez ratownika w ramach
kwalifikowanej pierwszej pomocy obejmuje:
1) resuscytację krążeniowo-oddechową, bezprzyrządową i przyrządową,
z podaniem tlenu oraz zastosowaniem według wskazań defibrylatora
zautomatyzowanego;
2) tamowanie krwotoków zewnętrznych i opatrywanie ran;
3) unieruchamianie złamań i podejrzeń złamań kości oraz zwichnięć;
4) ochronę przed wychłodzeniem lub przegrzaniem;
5) prowadzenie wstępnego postępowania przeciwwstrząsowego poprzez
właściwe ułożenie osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, ochronę
termiczną osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
6) stosowanie tlenoterapii biernej;
7) ewakuację z miejsca zdarzenia osób w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego;
8) wsparcie psychiczne osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
9) prowadzenie wstępnej segregacji medycznej w rozumieniu art. 43 ust. 2.

Art. 15. 1. Jednostkami współpracującymi z systemem są:
1) jednostki organizacyjne Państwowej Straży Pożarnej,
2) jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do krajowego systemu
ratowniczo-gaśniczego,
3) jednostki organizacyjne Policji i Straży Granicznej,
4) jednostki podległe Ministrowi Obrony Narodowej,
5) podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego na podstawie
przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie
w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich,
6) podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego na podstawie
przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób
przebywających na obszarach wodnych,
7) podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górniczego na podstawie
przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze,
8) jednostki organizacyjne Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, o
której mowa w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim,
9) podmioty niewymienione w pkt 1–8 oraz społeczne organizacje, które w
ramach swoich zadań ustawowych lub statutowych są obowiązane do
niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
– które uzyskały wpis do rejestru jednostek współpracujących z systemem.
1a. Jednostki, o których mowa w ust. 1 pkt 3–7 i 9, mogą być jednostkami
współpracującymi z systemem, pod warunkiem że:
1) osiągają gotowość operacyjną w czasie nie dłuższym niż 30 minut od
przekazania powiadomienia o zdarzeniu;
2) dysponują ratownikami w liczbie niezbędnej do zapewnienia gotowości, o
której mowa w pkt 1;
3) dysponują środkami łączności niezbędnymi do zapewnienia gotowości, o
której mowa w pkt 1.
2. (uchylony)
3. Jednostki współpracujące z systemem udzielają kwalifikowanej pierwszej
pomocy osobom znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
4. W jednostkach współpracujących z systemem, o których mowa w ust. 1 pkt
1–8, osoba będąca ratownikiem medycznym może udzielać w tych jednostkach
świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności ratunkowe, o których
mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 11 pkt 2, osobom
znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

Art. 16. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony
Narodowej zapewniają przeszkolenie pracowników podległych lub nadzorowanych
przez nich służb, policjantów, funkcjonariuszy, strażaków oraz żołnierzy
w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, i uzyskanie przez nich tytułu
ratownika oraz aktualizację wiedzy w tym zakresie.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony
Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określą,
w drodze rozporządzenia, sposób i organizację przeprowadzenia szkoleń, o których
mowa w ust. 1, mając na względzie potrzebę przeszkolenia osób wymienionych
w tym przepisie w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy w liczbie niezbędnej do sprawnego funkcjonowania służb podległych lub nadzorowanych przez tych ministrów.

Art. 17. 1. Wojewoda prowadzi w postaci elektronicznej rejestr jednostek
współpracujących z systemem, zwany dalej „rejestrem”.
1a. W celu uzyskania wpisu do rejestru, dane, o których mowa w ust. 3, są
przekazywane wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce stacjonowania
jednostki współpracującej z systemem, o której mowa w art. 15 ust. 1:
1) pkt 1 i 2 – przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej;
2) pkt 8 – przez dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa.
2. Wojewoda właściwy ze względu na miejsce stacjonowania jednostki
współpracującej z systemem wpisuje do rejestru jednostkę współpracującą z
systemem, o której mowa w art. 15 ust. 1:
1) pkt 1, 2 i 8 – z urzędu;
2) pkt 3–7 i 9 – na jej wniosek zawierający dane, o których mowa w ust. 3, w
drodze decyzji administracyjnej.
2a. Wojewoda właściwy ze względu na miejsce stacjonowania jednostki
współpracującej z systemem zawiadamia jednostkę współpracującą z systemem, o
której mowa w art. 15, o dokonaniu wpisu do rejestru jednostek współpracujących
z systemem.
3. Rejestr obejmuje następujące dane:
1) nazwę, siedzibę i adres jednostki współpracującej z systemem;
2) teren działania jednostki współpracującej z systemem;
3) liczbę ratowników
posiadających ważne zaświadczenia o ukończeniu kursu i
uzyskaniu tytułu ratownika, a w przypadku jednostek organizacyjnych
Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa – liczbę ratowników
posiadających świadectwo, o którym mowa w art. 13 ust. 1b;
4) wykaz wyposażenia niezbędnego do udzielania kwalifikowanej pierwszej
pomocy, jakim dysponuje jednostka współpracująca z systemem;
5) maksymalny czas osiągnięcia gotowości operacyjnej, licząc od chwili
przekazania powiadomienia o zdarzeniu;
6) numery telefonów kontaktowych;
7) wskazanie rodzaju wykonywanych działań ratowniczych;
8) współrzędne geograficzne miejsca stacjonowania jednostki współpracującej z
systemem;
9) czas pozostawania jednostki współpracującej z systemem w gotowości
operacyjnej do wykonywania działań ratowniczych w ciągu doby i w ciągu
roku.
4. Jednostka współpracująca z systemem jest obowiązana niezwłocznie
informować wojewodę o wszelkich zmianach dotyczących danych, o których
mowa w ust. 3.
5. Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej:
1) odmawia jednostce współpracującej z systemem, o której mowa w art. 15 ust.
1 pkt 3–7 i 9, wpisu do rejestru,
2) wykreśla z rejestru jednostkę współpracującą z systemem
– jeżeli jednostka ta nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 15 ust. 1a.
6. Dane, o których mowa w ust. 3, wojewoda udostępnia dyspozytorom
medycznym i wojewódzkiemu koordynatorowi ratownictwa medycznego.
6a. Wojewoda zawiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych o
wydaniu decyzji, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i ust. 5, w stosunku do podmiotów,
o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 i 6.
7. Administratorem rejestru, o którym mowa w ust. 1, jest jednostka podległa
ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwa w zakresie systemów
informacyjnych ochrony zdrowia.

Art. 18. Organami administracji rządowej właściwymi w zakresie
wykonywania zadań systemu są:
1) minister właściwy do spraw zdrowia;
2) wojewoda.

Art. 19. 1. Nadzór nad systemem na terenie kraju sprawuje minister właściwy
do spraw zdrowia.
2. Planowanie, organizowanie, koordynowanie systemu oraz nadzór nad
systemem na terenie województwa jest zadaniem wojewody.

Art. 20. 1. W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 1, minister
właściwy do spraw zdrowia:
1) zatwierdza wojewódzki plan działania systemu i jego aktualizacje;
2) może żądać od wojewody wszelkich informacji dotyczących funkcjonowania
systemu na terenie województwa;
3) może żądać od wojewody dokonania czynności kontrolnych na podstawie art. 31;
4) może przeprowadzać kontrolę dysponentów jednostek oraz dyspozytorni
medycznej na zasadach określonych w dziale VI ustawy z dnia 15 kwietnia
2011 r. o działalności leczniczej.
2. W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 2, wojewoda może:
1) żądać informacji, wyjaśnień oraz dokumentów od dysponentów jednostek;
2) przeprowadzać kontrolę, o której mowa w art. 31.
3. Dysponenci jednostek są obowiązani, na żądanie wojewody, do
umożliwienia realizacji czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2.

Art. 21. 1. System działa na obszarze województwa na podstawie
wojewódzkiego planu działania systemu, zwanego dalej „planem”, sporządzanego
przez wojewodę.
2. Plan w razie potrzeb podlega aktualizacji.
2a. Plan, w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 10, jest aktualizowany co
najmniej raz w roku, nie później niż do dnia 30 marca, według danych za rok poprzedni.
3. Plan obejmuje w szczególności:
1) (uchylony)
2) liczbę i rozmieszczenie na obszarze województwa jednostek systemu,
o których mowa w art. 32 ust. 1;
3) obszary działania i rejony operacyjne;
4) sposób koordynowania działań jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;
5) kalkulację kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego;
6) sposób współpracy z organami administracji publicznej i jednostkami
systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z innych województw, zapewniający sprawne i skuteczne ratowanie życia i zdrowia, bez względu na przebieg granic województw;
7) sposób współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z
jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15, ze
szczególnym uwzględnieniem sposobu powiadamiania, alarmowania i
dysponowania jednostek, o których mowa w art. 15 oraz art. 32 ust. 1,
organizacji działań ratowniczych na miejscu zdarzenia, analizy działań
ratowniczych oraz organizacji wspólnych ćwiczeń, w szczególności
obejmujących przypadki, o których mowa w art. 30 ust. 1;
8) informacje o lokalizacji centrów powiadamiania ratunkowego w rozumieniu
ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego;
9) opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia
zdrowotnego w celu dokonania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych
zestawienia koniecznych łączy telekomunikacyjnych, zapewniających
możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z centrum powiadamiania
ratunkowego do właściwych jednostek organizacyjnych Policji, Państwowej
Straży Pożarnej i dysponenta zespołów ratownictwa medycznego;
10) dane dotyczące:
a) dyspozytorni medycznej, obejmujące:
– lokalizację dyspozytorni medycznej,
– liczbę stanowisk dyspozytorów medycznych w poszczególnych
dyspozytorniach medycznych, przyjmując za kryterium, że jedno
stanowisko dyspozytora medycznego przypada na każde rozpoczęte
200 tys. mieszkańców; do kryterium nie wlicza się stanowiska
głównego dyspozytora medycznego,
– sposób współpracy między dyspozytorniami medycznymi,
– liczbę i kwalifikacje zawodowe dyspozytorów medycznych,
b) wyjazdów zespołów ratownictwa medycznego, obejmujące:
– medianę czasu dotarcia na miejsce zdarzenia,
– maksymalny czas dotarcia na miejsce zdarzenia,
– średni i maksymalny czas trwania akcji medycznej,
– liczbę wyjazdów przekraczających maksymalny czas dotarcia na miejsce zdarzenia,
c) liczby pacjentów szpitalnego oddziału ratunkowego oraz izby przyjęć
szpitala,
d) liczby pacjentów urazowych oraz liczby pacjentów urazowych
dziecięcych,
e) liczby osób wykonujących zawód medyczny w jednostkach systemu, o
których mowa w art. 32 ust. 1;
11) sposób organizacji i działania łączności radiowej, w tym z wykorzystaniem
przydzielonych numerów identyfikacyjnych zespołów ratownictwa
medycznego i dyspozytorni medycznych, zapewniający sprawną komunikację
między zespołami ratownictwa medycznego, dyspozytorami medycznymi,
wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego a szpitalnymi
oddziałami ratunkowymi, izbami przyjęć szpitali, centrami urazowymi,
centrami urazowymi dla dzieci, jednostkami organizacyjnymi szpitali
wyspecjalizowanymi w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych
niezbędnych dla ratownictwa medycznego oraz jednostkami
współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15.
3a. (uchylony)
3b. Po dokonaniu przez wojewodę analizy liczby, natężenia i czasu obsługi
zgłoszeń jest możliwe dostosowanie liczby stanowisk dyspozytorów medycznych,
o której mowa w ust. 3 pkt 10 lit. a tiret drugie, do aktualnych potrzeb systemu.
3c. Elementy planu, o których mowa w ust. 3 pkt 2–4 i 7–9, uwzględniają
postanowienia umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej
w zakresie ratownictwa medycznego.
4. W planie umieszcza się ponadto:
1) odpowiednią do potrzeb liczbę szpitalnych oddziałów ratunkowych i ich
rozmieszczenie, kierując się kryterium zapewnienia odpowiedniego czasu
dotarcia z miejsca zdarzenia do szpitalnego oddziału ratunkowego oraz liczbą zdarzeń;
2) wykaz jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;
3) informację o centrum urazowym oraz centrum urazowym dla dzieci wraz
z informacją o zakresie świadczeń opieki zdrowotnej, niezbędnych do realizacji jego zadań, jeżeli centrum urazowe lub centrum urazowe dla dzieci znajduje się na obszarze danego województwa.
5. Umieszczenie elementów planu:
1) o których mowa w ust. 4, wymaga uzgodnienia z dyrektorem właściwego
wojewódzkiego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia;
2) dotyczących sposobu współpracy jednostek systemu, o których mowa w art.
32 ust. 1, z jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w
art. 15, wymaga uzgodnienia z właściwym:
a) komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej,
b) komendantem wojewódzkim Policji,
c) dyrektorem Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa,
d) komendantem oddziału Straży Granicznej
– jeżeli jednostki podległe lub nadzorowane przez te organy zostały wpisane
do rejestru.
6. Projekt aktualizacji planu sporządza wojewoda i uzgadnia go
z podmiotami, o których mowa w ust. 5.
7. Projekt aktualizacji planu uzgodniony z podmiotami, o których mowa
w ust. 5, wojewoda przekazuje do zaopiniowania właściwym powiatowym
i wojewódzkim jednostkom samorządu terytorialnego. Jednostki te przedstawiają
opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania projektu aktualizacji planu.
8. Organy jednostek samorządu terytorialnego, podmioty lecznicze oraz inne
podmioty są obowiązane dostarczyć, na żądanie wojewody, wszelkich informacji
niezbędnych do sporządzenia projektu aktualizacji planu oraz do zaplanowania
środków finansowych, o których mowa w art. 46.
9. Wojewoda przekazuje projekt aktualizacji planu, w postaci elektronicznej,
ministrowi właściwemu do spraw zdrowia w celu zatwierdzenia.
10. Minister właściwy do spraw zdrowia, w terminie 30 dni od dnia
otrzymania projektu aktualizacji planu:
1) może zgłosić zastrzeżenia do poszczególnych postanowień projektu
aktualizacji planu;
2) uzupełnia projekt aktualizacji planu o część dotyczącą lotniczych zespołów
ratownictwa medycznego.
11. W przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, minister właściwy do
spraw zdrowia odmawia zatwierdzenia projektu aktualizacji planu i zaleca
wojewodzie dokonanie zmian, określając termin wprowadzenia zmian nie dłuższy
niż 7 dni.
12. Wojewoda zmienia projekt aktualizacji planu zgodnie z zaleceniami
ministra właściwego do spraw zdrowia i przesyła go ministrowi w celu
zatwierdzenia, chyba że w terminie 3 dni od dnia otrzymania tych zaleceń zgłosi do
nich zastrzeżenia.
13. W terminie 3 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń minister właściwy do
spraw zdrowia rozpatruje je, w razie uwzględnienia – zatwierdza projekt
aktualizacji planu albo zaleca wojewodzie wprowadzenie zmian w terminie nie
dłuższym niż 3 dni.
14. W przypadku zalecenia wprowadzenia zmian, o których mowa w ust. 13,
wojewoda zmienia projekt aktualizacji planu zgodnie z zaleceniami ministra
właściwego do spraw zdrowia.
15. Plan zostaje zaktualizowany z chwilą zatwierdzenia projektu aktualizacji
planu.
16. Ujednolicony tekst planu, w wersji zaktualizowanej, zatwierdzonej przez
ministra właściwego do spraw zdrowia, wojewoda w terminie 7 dni od dnia jego
otrzymania podaje do publicznej wiadomości, w szczególności przez zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej, z wyłączeniem informacji, o których mowa
w ust. 3 pkt 5–9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie.
16a. Informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 5–9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze
i trzecie, stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają udostępnieniu na
podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
oraz nie podlegają udostępnieniu lub przekazywaniu w celu ponownego
wykorzystania na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym
wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1446).
17. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy zakres danych objętych planem,
2) ramowy wzór planu,
3) zakres danych podlegających upublicznieniu w Biuletynie Informacji Publicznej
– mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego planowania i nadzoru nad
systemem oraz utrzymania przejrzystości i jednolitej konstrukcji planów
tworzonych w poszczególnych województwach.

Art. 21a. 1. Wojewoda w porozumieniu z dyrektorem właściwego oddziału
wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, na wniosek świadczeniodawców
udzielających świadczeń na terenie tego oddziału, może ustalić harmonogram
funkcjonowania jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego, w warunkach zwiększonej gotowości do udzielania świadczeń opieki
zdrowotnej na rzecz osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, uwzględniając
konieczność właściwego zabezpieczenia dostępu do tych świadczeń.
W harmonogramie nie umieszcza się jednostek organizacyjnych szpitali
wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych
dla ratownictwa medycznego, w których są udzielane świadczenia zdrowotne na
rzecz pacjentów urazowych lub pacjentów urazowych dziecięcych.
2. Harmonogram, o którym mowa w ust. 1, ogłasza się niezwłocznie
w Biuletynie Informacji Publicznej wojewody oraz właściwego oddziału
wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Wojewoda przekazuje
harmonogram do wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego,
podmiotu leczniczego utworzonego przez ministra właściwego do spraw zdrowia
w celu realizacji zadań lotniczych zespołów ratownictwa medycznego
i dysponentów zespołów ratownictwa medycznego działających w województwie.
3. Harmonogram, o którym mowa w ust. 1, dysponenci zespołów
ratownictwa medycznego, niezwłocznie po jego otrzymaniu, przekazują zespołom
ratownictwa medycznego.

Art. 22. Zatwierdzony plan jest podstawą do zawierania przez dyrektorów
oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia umów na wykonywanie
medycznych czynności ratunkowych, z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2.

Art. 23. (uchylony).

Art. 23a. 1. Wojewoda prowadzi ewidencję szpitalnych oddziałów
ratunkowych, centrów urazowych, centrów urazowych dla dzieci i jednostek
organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego na terenie województwa. Ewidencja jest prowadzona w systemie teleinformatycznym.
2. Ewidencja, o której mowa w ust. 1, zawiera następujące dane:
1) numer kolejny wpisu do ewidencji;
2) daty wpisu i wykreślenia z ewidencji;
3) nazwę podmiotu leczniczego;
4) numer REGON zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, w strukturze
którego działa szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum
urazowe dla dzieci lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w
zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego na terenie województwa;
5) adres siedziby podmiotu leczniczego;
6) adres szpitalnego oddziału ratunkowego, centrum urazowego, centrum
urazowego dla dzieci lub jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego na terenie województwa;
7) całodobowy numer telefonu podmiotu leczniczego;
8) całodobowy adres poczty elektronicznej podmiotu leczniczego;
9) (uchylony)
10) identyfikator terytorialny miejscowości lub dzielnicy oraz współrzędne
geograficzne lokalizacji szpitalnego oddziału ratunkowego, centrum
urazowego, centrum urazowego dla dzieci lub jednostek organizacyjnych
szpitala wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych
niezbędnych dla ratownictwa medycznego na terenie województwa;
11) nazwę własną oddziału szpitalnego;
12) specjalność zgodnie z VIII częścią kodu resortowego;
13) datę rozpoczęcia, zmiany i zakończenia realizacji umów o udzielanie
świadczeń opieki zdrowotnej zawartych zgodnie z art. 47.
3. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, w
terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy na udzielanie świadczeń opieki
zdrowotnej przez jednostki, o których mowa w ust. 1, przekazuje wojewodzie dane,
o których mowa w ust. 2 pkt 3–8 i 10–13.
4. Administratorem systemu teleinformatycznego ewidencji, o której mowa
w ust. 1, jest jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia
właściwa w zakresie systemów informacyjnych w ochronie zdrowia.

Art. 23b. Wojewoda przekazuje do systemu informacji w ochronie zdrowia,
o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji
w ochronie zdrowia dane, o których mowa w art. 17 i art. 23a.

Art. 24. 1. Wojewoda podejmuje działania organizacyjne zmierzające do
zapewnienia następujących parametrów czasu dotarcia na miejsce zdarzenia dla
zespołu ratownictwa medycznego od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora
medycznego:
1) mediana czasu dotarcia – w skali każdego miesiąca – jest nie większa niż
8 minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 15 minut poza miastem
powyżej 10 tysięcy mieszkańców;
2) trzeci kwartyl czasu dotarcia – w skali każdego miesiąca – jest nie większy
niż 12 minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 20 minut poza
miastem powyżej 10 tysięcy mieszkańców;
3) maksymalny czas dotarcia nie może być dłuższy niż 15 minut w mieście
powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej
10 tysięcy mieszkańców.
2. Przyjmuje się, że 0,5% przypadków o najdłuższych czasach dotarcia
w skali każdego miesiąca nie bierze się pod uwagę w naliczaniu parametrów
określonych w ust. 1, z zastrzeżeniem, że przypadki te nie podlegają kumulacji
pomiędzy miesiącami.

Art. 24a. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia:
1) nadzoruje System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa
Medycznego, zwany dalej „SWD PRM”;
2) określa kierunki rozwoju SWD PRM;
3) jest administratorem SWD PRM;
4) jest podmiotem odpowiedzialnym za rozbudowę i modyfikacje SWD PRM.
2. Wojewoda zapewnia utrzymanie i funkcjonowanie SWD PRM na terenie
województwa.
3. Utrzymanie i funkcjonowanie SWD PRM jest finansowane z budżetu
państwa, z części:
1) której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia;
2) których dysponentami są właściwi wojewodowie.
4. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, minister właściwy do spraw
zdrowia powierza dysponentowi lotniczych zespołów ratownictwa medycznego
będącemu jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
5. Minister właściwy do spraw zdrowia może powierzyć, w drodze
porozumienia, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych lub
Komendantowi Głównemu Policji wykonywanie czynności związanych z
utrzymaniem i funkcjonowaniem SWD PRM w zakresie zapewnienia utrzymania
powierzchni serwerowej.
6. Realizacja zadania, o którym mowa w ust. 5, jest finansowana z budżetu
państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów
publicznych lub minister właściwy do spraw wewnętrznych.
7. Minister właściwy do spraw zdrowia dokonuje zakupu sprzętu
przeznaczonego do obsługi SWD PRM w specjalistycznych środkach
transportu sanitarnego wykorzystywanych przez zespoły ratownictwa
medycznego, na stanowiskach pracy wojewódzkich koordynatorów
ratownictwa medycznego i na stanowiskach pracy dyspozytorów medycznych.
8. Sprzęt, o którym mowa w ust. 7, jest przekazywany przez ministra
właściwego do spraw zdrowia wojewodom. Sprzęt przeznaczony do obsługi
SWD PRM w specjalistycznych środkach transportu sanitarnego wykorzystywanych przez zespoły ratownictwa medycznego wojewodowie przekazują dysponentom zespołów ratownictwa medycznego w terminie 14 dni od dnia
otrzymania tego sprzętu od ministra właściwego do spraw zdrowia.

Art. 24b. 1. Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego
będący jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia
administruje SWD PRM, który umożliwia bezpieczne przetwarzanie danych, w tym
kontrolę dostępu użytkowników do danych, oraz dokumentuje dokonywane przez
nich zmiany, umożliwiając w szczególności odtworzenie historii każdego
zgłoszenia alarmowego i powiadomienia o zdarzeniu.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent lotniczych
zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną przez ministra
właściwego do spraw zdrowia i dysponenci zespołów ratownictwa medycznego
przetwarzają dane zarejestrowane w SWD PRM, w tym nagrania rozmów, dane
osobowe osoby zgłaszającej, dane innych osób wskazanych w trakcie
przyjmowania zgłoszenia, pozycje geograficzne, dane teleadresowe lub opis
zdarzenia, i udostępniają je na wniosek sądu, prokuratury, Policji, Rzecznika Praw
Pacjenta lub Narodowego Funduszu Zdrowia.
3. Mechanizmy, w które jest wyposażony SWD PRM, zapewniają
zachowanie ciągłości jego funkcjonowania.
4. SWD PRM zawiera rozwiązania techniczne przeznaczone do szkolenia
dyspozytorów medycznych.

Art. 24c. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent
lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną
przez ministra właściwego do spraw zdrowia i dysponenci zespołów ratownictwa
medycznego są współadministratorami danych w SWD PRM oraz innych danych
uzyskanych w związku z przyjmowaniem oraz obsługą zgłoszeń alarmowych i
powiadomień o zdarzeniach z wykorzystaniem SWD PRM.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia:
1) wydaje i cofa upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD
PRM dla pracowników urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
zdrowia oraz konsultantów krajowych i wojewódzkich, o których mowa w
ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2019 r. poz. 886) w zakresie, o którym mowa w pkt 2;
2) określa zakres danych, które mogą być udostępniane konsultantom krajowym
i wojewódzkim, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o
konsultantach w ochronie zdrowia, oraz podmiotom, o których mowa w art. 39;
3) określa uprawnienia w SWD PRM;
4) przetwarza dane w SWD PRM niezbędne do realizacji zadań, o których mowa
w art. 19 ust. 1 oraz art. 24a ust. 1;
5) realizuje obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z
04.05.2016, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”.
3. Wojewodowie:
1) wydają i cofają upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD
PRM dla pracowników urzędu wojewódzkiego;
2) nadają i cofają uprawnienia w SWD PRM;
3) przetwarzają dane w SWD PRM niezbędne do realizacji zadań, o których
mowa w art. 19 ust. 2;
4) realizują obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w
zakresie wprowadzonych przez nich danych do SWD PRM;
5) realizują obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.
4. Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący
jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia:
1) przetwarza w SWD PRM dane niezbędne do realizacji zadań, o których mowa
w art. 27a ust. 2 i art. 48;
2) przetwarza dane w celu zapewnienia utrzymania, rozbudowy, modyfikacji i
obsługi technicznej SWD PRM;
3) wydaje i cofa upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w zakresie
obejmującym zadania wynikające z administrowania SWD PRM;
4) nadaje i cofa uprawnienia w SWD PRM w ramach realizacji powierzonych zadań;
5) może powierzyć przetwarzanie danych przetwarzanych w SWD PRM
podmiotom wyspecjalizowanym w zapewnianiu obsługi technicznej
systemów teleinformatycznych, w zakresie niezbędnym do prawidłowej
realizacji zadań związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem, rozbudową i
modyfikacjami SWD PRM;
6) realizuje obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w
zakresie wprowadzonych przez niego danych do SWD PRM;
7) realizuje obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.
5. Dysponenci zespołów ratownictwa medycznego:
1) wydają i cofają upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD
PRM dla pracowników;
2) nadają i cofają uprawnienia w SWD PRM;
3) przetwarzają dane w SWD PRM w celu i zakresie niezbędnym do prawidłowej
realizacji zadań wynikających z przepisów ustawy;
4) realizują obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w
zakresie wprowadzonych przez nich danych do SWD PRM;
5) realizują obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.
6. Dane osobowe, o których mowa w ust. 1, podlegają zabezpieczeniom
zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub
przekazywaniu polegającym co najmniej na:
1) dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób
posiadających pisemne upoważnienie;
2) pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych
osobowych do zachowania ich w poufności.
7. Podmioty, o których mowa w ust. 2–5, podejmują działania mające na celu:
1) zapewnienie ochrony przed nieuprawnionym dostępem do SWD PRM;
2) zapewnienie integralności danych w SWD PRM;
3) zapewnienie dostępności SWD PRM dla podmiotów przetwarzających dane w tym systemie;
4) przeciwdziałanie uszkodzeniom SWD PRM;
5) określenie zasad bezpieczeństwa przetwarzanych danych, w tym danych osobowych;
6) określenie zasad zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych;
7) zapewnienie rozliczalności w SWD PRM;
8) zapewnienie poprawności danych przetwarzanych w SWD PRM.
8. Podmioty wyspecjalizowane w zapewnieniu obsługi technicznej systemów
teleinformatycznych, którym powierzono przetwarzanie danych osobowych w
SWD PRM, nie mogą powierzać przetwarzania danych innym podmiotom ani
udostępniać danych innym podmiotom niż upoważnionym na podstawie przepisów prawa.
9. W przypadku zaistnienia konieczności udostępnienia danych osobowych
podmiotom upoważnionym na podstawie przepisów prawa, podmiot
wyspecjalizowany w zapewnieniu obsługi technicznej systemów
teleinformatycznych, który udostępnił dane, informuje o tym fakcie administratora
SWD PRM, nie później niż w terminie 3 dni od dnia zaistnienia tego faktu.
10. W przypadku zaistnienia okoliczności skutkujących zaprzestaniem
przetwarzania danych przetwarzanych w SWD PRM przez podmioty
wyspecjalizowane w zapewnianiu obsługi technicznej systemów
teleinformatycznych, podmioty te są obowiązane, w terminie 3 dni od dnia
zaistnienia okoliczności skutkujących zaprzestaniem przetwarzania danych, do
przekazania przetwarzanych danych administratorowi SWD PRM.
11. Podmioty, o których mowa w ust. 2–5, realizują obowiązek, o którym
mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w związku z przetwarzaniem
danych osobowych w SWD PRM, przez udostępnienie informacji w Biuletynie
Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej lub na swojej stronie
internetowej.
12. Osoba zwracająca się z żądaniem na podstawie art. 15 rozporządzenia
2016/679 obowiązana jest do podania informacji o okolicznościach zdarzenia,
którego to żądanie dotyczy, w tym daty i miejsca zdarzenia oraz numeru telefonu,
z którego zostało wykonane połączenie dotyczące powiadomienia o zdarzeniu.
13. Podmioty, o których mowa w ust. 2–5, udostępniają informację o
ograniczeniach, o których mowa w ust. 12, w Biuletynie Informacji Publicznej na
swojej stronie podmiotowej lub na swojej stronie internetowej.
14. Podmioty, o których mowa w ust. 2–5, prowadzą ewidencję osób
upoważnionych do przetwarzania danych, którym wydały upoważnienia do
przetwarzania danych osobowych w SWD PRM.

Art. 24d. 1. SWD PRM uzyskuje za pośrednictwem centralnego punktu
systemu powiadamiania ratunkowego, o którym mowa w art. 78 ust. 4 pkt 1 ustawy
z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 oraz
z 2020 r. poz. 374 i 695) informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci,
z którego zostało wykonane połączenie do numeru alarmowego 112 albo innego
numeru alarmowego, oraz dane dotyczące abonenta, o których mowa w art. 78
ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.
2. SWD PRM uzyskuje nieodpłatnie dostęp do danych przestrzennych
i związanych z nimi usług, udostępnianych za pośrednictwem systemu, o którym
mowa w art. 40 ust. 3e ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276, 284 i 782).

Art. 24e. 1. Dyspozytorzy medyczni, wojewódzcy koordynatorzy
ratownictwa medycznego oraz zespoły ratownictwa medycznego wykonują
zadania z wykorzystaniem SWD PRM.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent lotniczych
zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną przez ministra
właściwego do spraw zdrowia oraz dysponenci zespołów ratownictwa medycznego
przy użyciu SWD PRM przetwarzają i udostępniają dane:
1) dotyczące usługobiorców w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 28
kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, w zakresie
określonym w art. 4 ust. 3 tej ustawy;
2) obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania wojewódzkich
koordynatorów ratownictwa medycznego;
3) obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania dyspozytora medycznego;
4) obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania członków zespołów
ratownictwa medycznego;
5) obejmujące dane osobowe osób wykonujących wyłącznie zadania kierowców,
o których mowa w art. 36 ust. 3;
6) obejmujące dane osobowe osób wykonujących na podstawie danych z SWD
PRM zadania polegające na: zarządzaniu, kontroli, sporządzaniu raportów
statystycznych i analiz;
7) obejmujące dane osobowe osób dokonujących zgłoszenia na numer
alarmowy, numery ich telefonów oraz stopień pokrewieństwa z osobą w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego, jeżeli dotyczy;
8) umożliwiające wymianę dokumentów elektronicznych między
usługodawcami oraz usługodawcami a płatnikami w rozumieniu art. 2 pkt 9
lit. a i pkt 15 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.
3. Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1–5, 7 i 8, są udostępniane:
1) Narodowemu Funduszowi Zdrowia;
2) jednostce podległej ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwej w
zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia;
3) konsultantom krajowym i wojewódzkim, o których mowa w ustawie z dnia 6
listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia, w zakresie, o którym
mowa w art. 24c ust. 2 pkt 2;
4) podmiotom, o których mowa w art. 39, w zakresie określonym w art. 24c ust. 2 pkt 2.
4. (uchylony)
5. SWD PRM przekazuje dane, o których mowa w ust. 2, do systemu
informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011
r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.
6. W SWD PRM na potrzeby obsługi zgłoszeń alarmowych i
powiadomień o zdarzeniach prowadzona jest dokumentacja dyspozytorni medycznej.
7. Do dokumentacji, o której mowa w ust. 6, stosuje się przepisy art. 24
oraz art. 26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 2a i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach
pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
8. Dokumentacja dyspozytorni medycznej jest przechowywana przez
okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu.
9. Wojewoda po upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, niszczy
dokumentację dyspozytorni medycznej w sposób uniemożliwiający
identyfikację pacjentów, których ta dokumentacja dotyczyła.
10. Administrator SWD PRM po upływie terminu, o którym mowa w ust.
8, niszczy elektroniczną dokumentację dyspozytorni medycznej w SWD PRM
w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjentów, których ta dokumentacja dotyczyła.

Art. 24f. 1. W ramach SWD PRM zapewnia się rejestrowanie nagrań rozmów
prowadzonych na stanowisku dyspozytora medycznego oraz wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego, z wykorzystaniem łączności telefonicznej,
i ich przechowywanie przez okres co najmniej 3 lat, licząc od dnia dokonania nagrania.
2. Do nagrań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 24 oraz art.
26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 2a i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i
Rzeczniku Praw Pacjenta.
3. Administrator SWD PRM niszczy nagrania, o których mowa w ust. 1, po
upływie terminu, o którym mowa w ust. 1.

Art. 24g. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
rozporządzenia:
1) minimalne funkcjonalności SWD PRM,
2) sposób utrzymania SWD PRM,
3) sposób zarządzania SWD PRM,
4) sposób działania systemu w sytuacji awarii SWD PRM,
5) minimalne wyposażenie stanowisk pracy SWD PRM w dyspozytorni
medycznej, w miejscu stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego, w
specjalistycznym środku transportu sanitarnego wykorzystywanym przez
zespół ratownictwa medycznego i na stanowisku wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego
– mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawnego działania SWD PRM,
realizacji zadań przez dyspozytorów medycznych, zespoły ratownictwa
medycznego, wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego oraz
współpracy SWD PRM z systemem teleinformatycznym w rozumieniu art. 2 pkt 4
ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego.

Art. 24h. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
rozporządzenia, rodzaje dokumentacji dyspozytorni medycznej prowadzonej
w SWD PRM, mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawnej realizacji
zadań przez dyspozytorów medycznych oraz współpracy SWD PRM z
systemem teleinformatycznym w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22
listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego.

Art. 25. (uchylony).

Art. 25a. 1. Wojewoda tworzy i prowadzi jedną dyspozytornię
medyczną w województwie.
2. W województwie mazowieckim oraz w województwie śląskim
wojewodowie mogą utworzyć i prowadzić dwie dyspozytornie medyczne.
3. Dyspozytornie medyczne działają w sposób zapewniający ich
zastępowalność w przypadku miejscowej awarii sieci teleinformatycznej na
potrzeby obsługi numerów alarmowych w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22
listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego albo jej przeciążenia,
awarii SWD PRM, łączności radiowej lub telefonicznej.
4. Minister właściwy do spraw zdrowia opracowuje wytyczne dotyczące
sposobu i trybu zastępowalności dyspozytorni medycznych i przekazuje je
wojewodom. Wytyczne stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają
udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do
informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu lub przekazywaniu w celu
ponownego wykorzystania na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o
ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego.
5. Dyspozytornie medyczne mają obowiązek stosowania wytycznych, o
których mowa w ust. 4.

Art. 25b. 1. Wojewoda zatrudnia na podstawie stosunku pracy osobę
odpowiedzialną za funkcjonowanie dyspozytorni medycznej, zwaną dalej
„kierownikiem dyspozytorni”.
2. Kierownikiem dyspozytorni może być osoba, która:
1) ukończyła co najmniej studia pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo
i posiada kwalifikacje wymagane dla pielęgniarki systemu lub uzyskała co
najmniej tytuł zawodowy licencjata wymagany dla ratownika medycznego,
posiadająca co najmniej 5-letnie doświadczenie w zakresie realizacji zadań na
stanowisku dyspozytora medycznego;
2) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane
z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.
3. Do zadań kierownika dyspozytorni należy:
1) opracowanie szczegółowego sposobu funkcjonowania dyspozytorni
medycznej, z uwzględnieniem zapewnienia ciągłości jej funkcjonowania oraz
organizacji pracy dyspozytorów medycznych;
2) opracowanie planu postępowania w przypadku wystąpienia awarii
uniemożliwiającej przyjmowanie i obsługę powiadomień o zdarzeniach i
zgłoszeń alarmowych na podstawie wytycznych, o których mowa w art. 25a ust. 4;
3) przygotowanie, weryfikacja i aktualizacja wykazów i opracowań niezbędnych
podczas realizacji zadań przez dyspozytorów medycznych;
4) nadzór nad pracą dyspozytorów medycznych, ze szczególnym
uwzględnieniem sposobu przeprowadzania rozmów, decyzji podejmowanych
w zakresie dysponowania oraz odmów zadysponowania zespołów
ratownictwa medycznego, obsługi zdarzeń, w tym zdarzeń z dużą liczbą
poszkodowanych;
5) dokonywanie oceny sposobu realizacji zadań przez dyspozytorów
medycznych na podstawie formularza oceny pracy dyspozytora medycznego,
uwzględniającego kryteria oceny pracy dyspozytora medycznego, o których
mowa w art. 27a ust. 2 pkt 5.
4. Wojewoda może zatrudnić na podstawie stosunku pracy zastępcę
kierownika dyspozytorni, którym może być osoba, która:
1) ukończyła co najmniej studia pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo
i posiada kwalifikacje wymagane dla pielęgniarki systemu lub uzyskała co
najmniej tytuł zawodowy licencjata wymagany dla ratownika medycznego,
posiadająca co najmniej 3-letnie doświadczenie w realizacji zadań na
stanowisku dyspozytora medycznego;
2) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne
ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.
5. Dyspozytornie medyczne współpracują z innymi podmiotami, w
szczególności z Policją, Państwową Strażą Pożarną i centrami powiadamiania
ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o
systemie powiadamiania ratunkowego, w celu podjęcia działań ratowniczych w
związku z realizacją zadań dyspozytora medycznego, przy wykorzystaniu systemu
teleinformatycznego i sieci teleinformatycznej na potrzeby obsługi numerów
alarmowych w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 22 listopada
2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, na potrzeby przyjmowania i
obsługi powiadomień o zdarzeniach oraz zgłoszeń alarmowych przekazywanych z
centrum powiadamiania ratunkowego przez dyspozytora medycznego.
6. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
organizację, sposób funkcjonowania oraz elementy techniczne dyspozytorni
medycznej, biorąc pod uwagę podział zadań między dyspozytorami medycznymi oraz zapewnienie możliwie najkrótszego czasu oczekiwania na odbiór przez dyspozytora medycznego zgłoszenia alarmowego lub powiadomienia o zdarzeniu.

Art. 25c. 1. Wojewoda zapewnia rejestrowanie i przechowywanie przez
okres co najmniej 3 lat, licząc od dnia dokonania nagrania, nagrań rozmów
prowadzonych na stanowisku:
1) dyspozytora medycznego,
2) wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego
– z wykorzystaniem łączności radiowej.
2. Do nagrań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 24 oraz
art. 26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 2a i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach
pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
3. Wojewoda niszczy nagrania, o których mowa w ust. 1, po upływie
terminu, o którym mowa w ust. 1.

Art. 26. 1. Dyspozytor medyczny wykonuje zadania w ramach stosunku pracy:
1) w podmiocie leczniczym utworzonym przez ministra właściwego do spraw
zdrowia w celu realizacji zadań lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego na stanowisku dyspozytora medycznego związanym z
dysponowaniem i koordynacją działalności lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego oraz innych statków powietrznych będących na wyposażeniu
podmiotu, w tym lotniczego zespołu transportu sanitarnego;
2) na stanowisku dyspozytora medycznego w lokalizacji wskazanej w planie.
1a. (uchylony)
2. Dyspozytorem medycznym może być osoba, która:
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2) posiada wykształcenie wymagane dla pielęgniarki systemu lub ratownika medycznego;
3) posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie w realizacji zadań na stanowisku
dyspozytora medycznego lub w zespole ratownictwa medycznego, lotniczym
zespole ratownictwa medycznego, szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale
anestezjologii i intensywnej terapii lub w izbie przyjęć szpitala posiadającego oddział anestezjologii i intensywnej terapii, oddział chorób wewnętrznych, oddział chirurgii ogólnej oraz oddział ortopedii lub ortopedii i traumatologii;
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko
zdrowiu lub życiu ludzkiemu;
5) ukończyła kurs uprawniający do pracy na stanowisku dyspozytora
medycznego, o którym mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7 lit. b, oraz realizuje
obowiązek indywidualnego rozwoju zawodowego.
2a. W celu zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania dyspozytorni
medycznej wojewoda wyznacza spośród zatrudnionych dyspozytorów medycznych
osoby zapewniające całodobową obsadę stanowiska głównego dyspozytora
medycznego oraz jego zastępcy.
2b. Głównym dyspozytorem medycznym może być osoba, która:
1) spełnia co najmniej wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5;
2) przez okres co najmniej 5 lat w okresie ostatnich 6 lat była zatrudniona na
stanowisku dyspozytora medycznego.
2c. Zastępcą głównego dyspozytora medycznego może być osoba, która:
1) spełnia wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5;
2) przez okres co najmniej 3 lat w okresie ostatnich 4 lat była zatrudniona na
stanowisku dyspozytora medycznego.
2d. Do zadań głównego dyspozytora medycznego należy:
1) koordynowanie funkcjonowania dyspozytorni medycznej;
2) współpraca z wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego;
3) koordynacja współpracy dyspozytorów medycznych w przypadku zdarzeń z
dużą liczbą poszkodowanych w obrębie jednej dyspozytorni medycznej;
4) bieżąca analiza zadań realizowanych przez dyspozytorów medycznych;
5) bieżąca analiza optymalnego wykorzystania zespołów ratownictwa medycznego;
6) udzielanie dyspozytorom medycznym niezbędnych informacji i
merytorycznej pomocy;
7) przygotowywanie raportu dobowego z pracy dyspozytorni medycznej.
2e. Główny dyspozytor medyczny wykonuje zadania, o których mowa w ust.
2d, przy pomocy zastępcy.
3. Dyspozytor medyczny ma prawo i obowiązek, doskonalenia zawodowego
w różnych rodzajach i formach kształcenia, w szczególności:
1) kursu doskonalącego;
2) samokształcenia.
3a. (uchylony)
4. (uchylony)
5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) formy samokształcenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,
2) sposób i tryb odbywania doskonalenia zawodowego przez dyspozytorów medycznych,
3) zakres doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych,
4) wzór wniosku o wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego,
5) sposób potwierdzania dokumentowania i zatwierdzania poszczególnych form
doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych,
6) wzór karty doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych
– uwzględniając zapewnienie jednolitości odbywania doskonalenia zawodowego,
szybkości i jednolitości postępowania oraz przejrzystości wniosku,
dokumentowania i zatwierdzania form doskonalenia zawodowego i karty
doskonalenia zawodowego.

Art. 26a. 1. Wojewoda zapewnia dostęp do wsparcia psychologicznego
dyspozytorów medycznych udzielanego przez psychologów zatrudnionych na
podstawie stosunku pracy w urzędzie wojewódzkim.
2. Wsparcia psychologicznego udziela dyspozytorowi medycznemu
osoba, która spełnia następujące wymagania:
1) ukończyła 5-letnie jednolite studia magisterskie na kierunku psychologia;
2) posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie zawodowe, w tym:
a) co najmniej 2 lata doświadczenia w interwencji kryzysowej lub w
pracy polegającej na udzielaniu wsparcia osobom wykonującym
zawód medyczny lub
b) co najmniej 3 lata doświadczenia w pracy w Policji, wojsku lub w
Państwowej Straży Pożarnej na stanowisku psychologa.
3. Wsparcie psychologiczne udzielane dyspozytorowi medycznemu ma na celu:
1) zapobieganie konsekwencjom zdrowotnym stresu zawodowego;
2) zwiększenie efektywności realizacji zadań przez dyspozytora medycznego.
4. Zadania psychologa w ramach wsparcia psychologicznego obejmują:
1) udział w procedurze rekrutacji przez weryfikację umiejętności radzenia
sobie ze stresem, stabilności emocjonalnej, odporności psychicznej oraz
innych niezbędnych z punktu widzenia specyfiki pracy kompetencji
psychologicznych osób ubiegających się o stanowisko dyspozytora medycznego;
2) prewencję skutków stresorów zawodowych;
3) szkolenia doskonalące dla dyspozytorów medycznych oraz kierownika
dyspozytorni medycznej i zastępcy kierownika dyspozytorni medycznej,
w zakresie kompetencji psychologicznych zapobiegających stresowi na stanowisku pracy oraz służących wypracowaniu umiejętności radzenia sobie ze stresem zawodowym;
4) poradnictwo i pomoc psychologiczną w zakresie problemów
psychologicznych wpływających na dobrostan psychiczny dyspozytora medycznego;
5) interwencje psychologiczne w sytuacjach kryzysowych.
5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres zadań psychologa w ramach wsparcia psychologicznego,
biorąc pod uwagę konieczność zapobiegania skutkom psychicznym stresu
zawodowego oraz traumatycznego, umożliwienie sprawnego podejmowania
decyzji przez dyspozytorów medycznych przez ograniczanie wpływu stresu na
proces decyzyjny, a także diagnozowanie i zapobieganie występowaniu
objawów wypalenia zawodowego wśród dyspozytorów medycznych.

Art. 26b. 1. Pracodawcą dyspozytorów medycznych i psychologów, o
których mowa odpowiednio w art. 26 i art. 26a ust. 1, jest urząd wojewódzki.
2. Wojewoda wykonuje czynności pracodawcy w stosunku do
dyspozytorów medycznych i psychologów, o których mowa odpowiednio w art.
26 i art. 26a ust. 1.

Art. 27. 1. Do zadań dyspozytorów medycznych należy w szczególności:
1) przyjmowanie zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach, ustalanie
priorytetów i niezwłoczne dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego
na miejsce zdarzenia, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5
oraz z uwzględnieniem algorytmu zbierania wywiadu medycznego, o którym
mowa w ust. 6;
2) przekazywanie niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej pomocy;
3) przekazywanie kierującemu akcją medyczną niezbędnych informacji
ułatwiających prowadzenie medycznych czynności ratunkowych na miejscu zdarzenia;
4) zbieranie aktualnych informacji o dostępnych w rejonie operacyjnym
jednostkach systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, i ich gotowości oraz przekazywanie tych informacji wojewódzkiemu koordynatorowi ratownictwa medycznego;
5) zbieranie i archiwizowanie bieżących informacji o zdarzeniach
i prowadzonych medycznych czynnościach ratunkowych;
6) powiadamianie o zdarzeniu szpitalnych oddziałów ratunkowych lub, jeżeli
wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia, centrów urazowych lub jednostek
organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania
świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;
7) powiadamianie o zdarzeniu jednostek współpracujących z systemem,
o których mowa w art. 15, jeżeli wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia;
8) współpraca oraz wymiana informacji z centrami zarządzania kryzysowego, o
których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu
kryzysowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1398 oraz z 2020 r. poz. 148, 284, 374
i 695).
1a. Wykonywanie zadań dyspozytora medycznego, o których mowa w ust. 1,
stanowi udzielanie świadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10
ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
1b. Zadania dyspozytora medycznego uwzględniają postanowienia umów
międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie
ratownictwa medycznego.
1c. Do dyspozytorów medycznych zatrudnionych w podmiocie leczniczym
utworzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia, o których mowa w art.
26 ust. 1 pkt 1, nie stosuje się ust. 1 pkt 2 i 4.
2. W razie konieczności użycia jednostek systemu, o których mowa w art. 32
ust. 1, spoza rejonu operacyjnego dyspozytor medyczny powiadamia o tym fakcie
wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.
3. Wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego w celu sprawnego
podjęcia medycznych czynności ratunkowych, ich prowadzenia i zapewnienia
kierowania tymi czynnościami:
1) wyznacza dyspozytorów medycznych realizujących zadania określone
w ust. 1 pkt 1–4, 6 i 7 dla całego rejonu, którego dotyczy sytuacja określona w ust. 2;
2) koordynuje działania dysponentów jednostek.
4. Dysponent jednostki ma obowiązek prowadzić dokumentację medycznych
czynności ratunkowych zgodnie z przepisami o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw
Pacjenta.
5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
ramowe procedury:
1) przyjmowania oraz obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o
zdarzeniach przez dyspozytora medycznego,
2) dysponowania zespołami ratownictwa medycznego
– mając na względzie potrzebę jak najszybszego ustalenia istotnych elementów
stanu faktycznego w trakcie przyjmowania zgłoszenia alarmowego lub
powiadomienia o zdarzeniu oraz zapewnienia odpowiedniego sposobu obsługi tego
zgłoszenia lub powiadomienia, a także zapewnienie wysłania na miejsce zdarzenia
właściwego zespołu ratownictwa medycznego.
6. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii ekspertów
właściwych w zakresie medycyny ratunkowej i ratownictwa medycznego, ogłasza,
w drodze obwieszczenia, algorytm zbierania wywiadu medycznego przez
dyspozytora medycznego, stanowiący zbiór pytań kierowanych do osoby
dokonującej zgłoszenia, opracowany z uwzględnieniem ramowych procedur, o
których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, zgodnie z aktualną
wiedzą w zakresie medycyny ratunkowej.

Art. 27a. 1. Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący
jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia tworzy
komórkę organizacyjną pod nazwą „Krajowe Centrum Monitorowania
Ratownictwa Medycznego”, zwaną dalej „KCMRM”.
2. Do zadań KCMRM należy:
1) realizowanie zadań powierzonych przez ministra właściwego do spraw
zdrowia w zakresie rozbudowy i modyfikacji SWD PRM;
2) realizowanie zadań powierzonych przez ministra właściwego do spraw
zdrowia w zakresie administrowania SWD PRM;
3) opracowywanie na zlecenie ministra właściwego do spraw zdrowia
opisów przedmiotu zamówienia oraz specyfikacji istotnych warunków
zamówienia do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego na
zakup sprzętu do obsługi SWD PRM;
4) uczestniczenie w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego na
zakup sprzętu do obsługi SWD PRM w specjalistycznych środkach
transportu sanitarnego wykorzystywanych przez zespoły ratownictwa
medycznego, na stanowiskach pracy wojewódzkich koordynatorów
ratownictwa medycznego i na stanowiskach pracy dyspozytorów medycznych;
5) opracowanie kryteriów oceny pracy dyspozytora medycznego;>
6) monitorowanie przebiegu akcji medycznej w zdarzeniu, którego skutki
spowodowały stan nagłego zagrożenia zdrowotnego znacznej liczby osób;
7) przygotowywanie i prowadzenie:
a) kursu uprawniającego do pracy na stanowisku wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego,
b) kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego,
c) kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego, odbywanego w
ramach rozwoju zawodowego dyspozytora medycznego;
8) opracowywanie testów do wstępnej kwalifikacji kandydatów
ubiegających się o zatrudnienie na stanowiskach dyspozytorów
medycznych i wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego.
3. Finansowanie zadań KCMRM, o których mowa w ust. 2:
1) pkt 1,
2) pkt 2,
3) pkt 3–5, 7 i 8,
4) pkt 6
– odbywa się z dotacji celowej, z budżetu państwa, z części, której dysponentem
jest minister właściwy do spraw zdrowia, na podstawie umowy zawartej między
ministrem właściwym do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów
ratownictwa medycznego.
4. Finansowanie wydatków inwestycyjnych związanych w szczególności z
budową i wyposażeniem KCMRM odbywa się z dotacji celowej, z budżetu
państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Art. 27b. 1. Kursy, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, odbywają się
na podstawie programu, który zawiera:
1) założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia
oraz czas jego trwania;
2) plan nauczania;
3) wykaz umiejętności wynikowych;
4) szczegółowy program kursów;
5) wskazówki metodyczne.
2. Ukończenie kursu uprawniającego do pracy na stanowisku
dyspozytora medycznego ma na celu uzyskanie umiejętności niezbędnych do
realizacji przez dyspozytora medycznego zadań, o których mowa w art. 27 ust. 1.
3. Ukończenie kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego ma na
celu aktualizację i doskonalenie posiadanych umiejętności umożliwiających
realizację przez dyspozytora medycznego zadań, o których mowa w art. 27 ust. 1.
4. Ukończenie kursu uprawniającego do pracy na stanowisku
wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego ma na celu uzyskanie
niezbędnych umiejętności do realizacji przez wojewódzkiego koordynatora
ratownictwa medycznego zadań, o których mowa w art. 29 ust. 5.
5. Programy kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, opracowuje
i aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół ekspertów powołany przez
KCMRM spośród osób legitymujących się doświadczeniem zawodowym w
zakresie medycyny ratunkowej, ratownictwa medycznego i powiadamiania
ratunkowego.
6. KCMRM przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do
spraw zdrowia opracowane lub zaktualizowane programy kursów, o których
mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7.
7. KCMRM podaje do publicznej wiadomości zatwierdzone programy
kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, przez ich publikację na swojej
stronie internetowej.
8. Nadzór nad realizacją kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7,
sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia w zakresie:
1) zgodności realizacji zajęć z programami kursów;
2) prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kursów;
3) zapewnienia odpowiedniej jakości kursów;
4) osiągnięcia oczekiwanych wyników kształcenia;
5) sposobu sprawdzania nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;
6) określania praw i obowiązków uczestników kursów;
7) ustalenia zakresu obowiązków kadry dydaktycznej;
8) przeprowadzenia weryfikacji kwalifikacji kadry dydaktycznej;
9) sposobu oceny organizacji i przebiegu kursów przez jego uczestników.
9. Wojewoda, w terminie do dnia 15 października każdego roku,
powiadamia KCMRM o liczbie uczestników, którzy zostaną w roku
następnym skierowani na kurs uprawniający do pracy na stanowisku
dyspozytora medycznego.
10. Do dnia 20 listopada każdego roku KCMRM informuje wojewodę, o
którym mowa w ust. 9, o terminie kursu uprawniającego do pracy na
stanowisku dyspozytora medycznego w roku kolejnym.
11. Wojewoda, o którym mowa w ust. 9, przekazuje KCMRM listę
uczestników kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora
medycznego zawierającą:
1) imię i nazwisko uczestnika,
2) numer telefonu kontaktowego uczestnika,
3) adres poczty elektronicznej uczestnika
– nie później niż na 20 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia tego kursu.
12. Wojewoda, o którym mowa w ust. 9, przekazuje uczestnikowi kursu
informację o terminie i miejscu kursu uprawniającego do pracy na stanowisku
dyspozytora medycznego.
13. Informacje, o których mowa w ust. 9–12, są przekazywane za pomocą
środków komunikacji elektronicznej.
14. Kurs uprawniający do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego
kończy się egzaminem z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem
kursu. W przypadku gdy osoba zdająca nie zda egzaminu lub nie przystąpi do
niego, z ważnych przyczyn losowych, może ona przystąpić do egzaminu w
następnym terminie, nie więcej jednak niż 1 raz.
15. Do egzaminu, o którym mowa w ust. 14, może przystąpić osoba, która
uczestniczyła we wszystkich zajęciach teoretycznych i praktycznych objętych
programem kursu uprawniającego do pracy dyspozytora medycznego.
16. Egzamin, o którym mowa w ust. 14, składa się z części teoretycznej i
praktycznej.
17. Miejsce i termin egzaminu, o którym mowa w ust. 14, ustala KCMRM.
18. Egzamin, o którym mowa w ust. 14, jest przeprowadzany przez
komisję składającą się z:
1) konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej lub
wskazanego przez niego lekarza systemu jako przewodniczącego;
2) przedstawiciela KCMRM;
3) jednej z osób prowadzących zajęcia na kursie uprawniającym do pracy
na stanowisku dyspozytora medycznego.
19. Członków komisji, o której mowa w ust. 18, powołuje i odwołuje
dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką
nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
20. Do składu komisji, o której mowa w ust. 18, nie może być powołana
osoba, która jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym do drugiego
stopnia włącznie osoby zdającej egzamin.
21. Do kursu uprawniającego do pracy na stanowisku wojewódzkiego
koordynatora ratownictwa medycznego oraz kursu doskonalącego dla
dyspozytora medycznego przepisy ust. 9–20 stosuje się odpowiednio.
22. Dyspozytor medyczny i wojewódzki koordynator ratownictwa
medycznego przedstawiają wojewodzie, do wglądu, zaświadczenia o
ukończeniu kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, w terminie 30 dni
od dnia wydania zaświadczenia.
23. Zaświadczenia o ukończeniu kursów, o których mowa w art. 27a ust.
2 pkt 7, są przekazywane osobom, które odbyły kursy i zdały egzamin z
wynikiem pozytywnym, przez KCMRM w postaci elektronicznej i są ważne
przez okres 3 lat od dnia ich wydania.
24. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) ramowe programy kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7,
2) kwalifikacje kadry dydaktycznej,
3) szczegółowy sposób przeprowadzania egzaminów kończących kursy, o
których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7,
4) wzory zaświadczeń o ukończeniu kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7
– mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego indywidualnego rozwoju
zawodowego, jednolitości odbywania kursów, szybkości i jednolitości
postępowania oraz przygotowania do pracy na stanowiskach dyspozytora
medycznego i wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, a także
jednolitych standardów postępowania dyspozytorów medycznych i
wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego, przestrzegania
obowiązujących procedur oraz przejrzystości dokumentowania i
zatwierdzania realizacji obowiązku indywidualnego rozwoju zawodowego.

Art. 28. (uchylony).

Art. 29. 1. W urzędzie wojewódzkim działają wojewódzcy koordynatorzy
ratownictwa medycznego, zatrudnieni przez wojewodę na podstawie stosunku
pracy, w liczbie niezbędnej do zapewnienia całodobowej realizacji zadań, o których
mowa w ust. 5.
2. Pracodawcą dla wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego
jest urząd wojewódzki.
3. Wojewoda wykonuje czynności pracodawcy w stosunku do wojewódzkich
koordynatorów ratownictwa medycznego.
4. Działalność wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego jest
finansowana z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest wojewoda.
5. Do zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego należy:
1) współpraca z głównym dyspozytorem medycznym i jego zastępcą;
2) koordynacja współpracy dyspozytorów medycznych w przypadku zdarzeń
wymagających użycia jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1,
spoza jednego rejonu operacyjnego;
3) rozstrzyganie sporów dotyczących przyjęcia osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego przez szpital od jednostek systemu;
4) udział w pracach wojewódzkiego zespołu zarządzania kryzysowego;
5) współpraca z KCMRM oraz innymi wojewódzkimi koordynatorami
ratownictwa medycznego;
6) współpraca oraz wymiana informacji z centrami zarządzania kryzysowego, o
których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu
kryzysowym.
6. Wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego może być:
1) lekarz systemu lub
2) ratownik medyczny lub pielęgniarka systemu, którzy ukończyli studia
drugiego stopnia i posiadają co najmniej 4-letnie doświadczenie w pracy na
stanowisku dyspozytora medycznego
– posiadający ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu uprawniającego do pracy
na stanowisku wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.
7. Zadania wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, o których
mowa w ust. 5, uwzględniają postanowienia umów międzynarodowych
dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego.
8. Wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego w celu realizacji zadań,
o których mowa w ust. 5, może żądać od kierownika podmiotu leczniczego lub
osoby go zastępującej informacji dotyczących funkcjonowania podmiotu
leczniczego, w skład którego wchodzi jednostka systemu, o której mowa w art. 32
ust. 1, oraz jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, o
której mowa w art. 32 ust. 2.
9. Kierownik podmiotu leczniczego lub osoby go zastępujące są obowiązane,
bez zbędnej zwłoki, udzielać, na żądanie wojewódzkiego koordynatora
ratownictwa medycznego, informacji dotyczących funkcjonowania podmiotu
leczniczego.
10. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego, kierując się koniecznością zapewnienia realizacji zadań, o których
mowa w ust. 5.

Art. 30. 1. W przypadku wystąpienia katastrof naturalnych i awarii
technicznych w rozumieniu odpowiednio art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 18
kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1897) lub gdy w ocenie wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego skutki zdarzenia mogą spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego znacznej liczby osób,
koordynator ten informuje niezwłocznie wojewodę o potrzebie postawienia w stan
podwyższonej gotowości wszystkich lub niektórych podmiotów wykonujących
działalność leczniczą, działających na obszarze danego województwa.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może nałożyć, w drodze
decyzji administracyjnej, na podmioty wykonujące działalność leczniczą określone
w ust. 1 obowiązek pozostawania w stanie podwyższonej gotowości w celu
przyjęcia osób znajdujących się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.
3. Decyzji, o której mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
4. Wojewoda może upoważnić wojewódzkiego koordynatora ratownictwa
medycznego do wydawania decyzji, o których mowa w ust. 2.
5. Jeżeli świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez podmioty
wykonujące działalność leczniczą w ramach wykonania obowiązku, o którym
mowa w ust. 2, nie są finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia na podstawie
umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przepisy art. 19 ust. 2–6 ustawy
z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze
środków publicznych stosuje się odpowiednio.

Art. 31. 1. Wojewoda jest uprawniony do przeprowadzania kontroli
działalności:
1) jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt
3–7 i 9, pod względem spełniania wymagań określonych w art. 15 ust. 1a;
2) dysponentów jednostek działających na obszarze województwa, pod
względem medycznym oraz zgodności z prawem;
3) podmiotów prowadzących kursy, pod względem spełniania wymagań
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 8 pkt 1 i 3;
4) podmiotów prowadzących kursy doskonalące ratowników medycznych, pod
względem spełniania wymagań określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 12e.
2. Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się
odpowiednio art. 122 ust. 1–5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
leczniczej oraz przepisy wydane na podstawie art. 122 ust. 6 tej ustawy.

Art. 32. 1. Jednostkami systemu są:
1) szpitalne oddziały ratunkowe,
2) zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa,
wchodzące w skład podmiotu leczniczego będącego samodzielnym
publicznym zakładem opieki zdrowotnej albo jednostką budżetową, albo
spółką kapitałową, w której co najmniej 51% udziałów albo akcji należy do
Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego
– zwane dalej „jednostkami systemu”, na których świadczenia zawarto umowy
o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
2. Z systemem współpracują centra urazowe oraz jednostki organizacyjne
szpitali wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych
niezbędnych dla ratownictwa medycznego, które zostały ujęte w planie.

Art. 32a. Medyczne czynności ratunkowe są udzielane przez zespół
ratownictwa medycznego w ramach rodzaju działalności leczniczej zgodnego
z rodzajem działalności wykonywanej przez dysponenta jednostki, w którego skład
wchodzi ten zespół ratownictwa medycznego.

Art. 33. 1. Szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe
dla dzieci oraz jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego
niezwłocznie udzielają niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej pacjentowi
urazowemu, pacjentowi urazowemu dziecięcemu albo osobie w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego.
2. W razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział
ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostka
organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń
zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego zapewnia niezwłoczny
transport sanitarny pacjenta urazowego, pacjenta urazowego dziecięcego albo
osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu
leczniczego podmiotu leczniczego udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej
w odpowiednim zakresie.

Art. 33a. 1. W szpitalnym oddziale ratunkowym jest prowadzona segregacja
medyczna. Segregację medyczną przeprowadza pielęgniarka systemu, ratownik
medyczny lub lekarz systemu.
2. W wyniku przeprowadzonej segregacji medycznej osobie w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego jest przydzielana jedna z kategorii
w pięciostopniowej skali.
3. Informacja o czasie oczekiwania na udzielenie świadczeń zdrowotnych
osobom, o których mowa w ust. 2, jest podawana na wyświetlaczu zbiorczym
umieszczonym w obszarze segregacji medycznej, rejestracji i przyjęć.
4. Do prowadzenia segregacji medycznej wykorzystuje się system
zarządzający trybami obsługi pacjenta w szpitalnym oddziale ratunkowym,
w którym są przetwarzane dane osobowe, w tym dane dotyczące zdrowia pacjenta
oraz dane o liczbie osób i czasie oczekiwania na udzielenie świadczenia
zdrowotnego w szpitalnym oddziale ratunkowym, zwany dalej „TOPSOR”.
5. Administrator TOPSOR zapewnia bezpieczne przetwarzanie danych,
w tym kontrolę dostępu użytkowników TOPSOR do danych, oraz dokumentuje
dokonywane przez nich zmiany.
6. Udostępnieniu publicznemu, w szczególności w siedzibie podmiotu
leczniczego, na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej lub na stronie
internetowej podmiotu leczniczego, podlegają wyłącznie dane o liczbie osób
i czasie oczekiwania na udzielenie świadczenia zdrowotnego w szpitalnym
oddziale ratunkowym.
7. Administrator realizuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1
i 2 rozporządzenia 2016/679, w związku z przetwarzaniem danych osobowych
w TOPSOR przez udostępnienie informacji w siedzibie podmiotu leczniczego, na
stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej lub na stronie internetowej
podmiotu leczniczego.
8. Dane osobowe, o których mowa w ust. 4, podlegają zabezpieczeniom
zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub
przekazywaniu polegającym co najmniej na:
1) dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób
posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora;
2) pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych
osobowych do zachowania ich w tajemnicy.
9. Administrator jest uprawniony do przechowywania danych osobowych
przez okres niezbędny do realizacji zadań wynikających z ustawy, nie dłużej jednak
niż przez okres 20 lat od ich uzyskania. Po upływie tego terminu administrator
niszczy przechowywane dane osobowe w sposób uniemożliwiający ich odczyt.
10. Administrator podejmuje działania mające na celu:
1) zapewnienie ochrony przed nieuprawnionym dostępem do TOPSOR;
2) zapewnienie integralności danych w TOPSOR;
3) zapewnienie dostępności TOPSOR dla podmiotów przetwarzających dane
w tym systemie;
4) przeciwdziałanie uszkodzeniom TOPSOR;
5) określenie zasad bezpieczeństwa przetwarzanych danych, w tym danych
osobowych;
6) określenie zasad zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych;
7) zapewnienie rozliczalności w TOPSOR.
11. Administratorem danych przetwarzanych w TOPSOR jest Narodowy
Fundusz Zdrowia.
12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) minimalną funkcjonalność oraz minimalne wymagania techniczne, a także
administrowanie TOPSOR,
2) warunki organizacyjno-techniczne gromadzenia, przetwarzania i pobierania
danych zgromadzonych w TOPSOR
– uwzględniając konieczność zapewnienia współpracy systemu informatycznego
wykorzystywanego przez dysponenta jednostki z TOPSOR oraz umożliwienia
powszechnej dostępności danych, przy zachowaniu odpowiedniego poziomu
bezpieczeństwa tych danych.

Art. 34. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych,
1a) szczegółowe warunki prowadzenia segregacji medycznej w szpitalnych
oddziałach ratunkowych,
2) szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji szpitalnych oddziałów
ratunkowych w strukturze szpitala oraz warunków technicznych,
3) minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe
szpitalnych oddziałów ratunkowych
– uwzględniając konieczność zapewnienia osobom w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej.

Art. 35. (uchylony).

Art. 36. 1. Zespoły ratownictwa medycznego dzielą się na:
1) zespoły specjalistyczne, w skład których wchodzą co najmniej trzy osoby
uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym
lekarz systemu oraz pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny;
2) zespoły podstawowe, w skład których wchodzą co najmniej dwie osoby
uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym
pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny.
2. Zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny
środek transportu sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone
w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane.
3. W skład zespołów, o których mowa w ust. 1, wchodzi kierowca,
w przypadku gdy żaden z członków zespołów ratownictwa medycznego nie spełnia
warunków, o których mowa w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.
o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341, 622, 1287 i 2020).
4. Kierownikiem zespołu ratownictwa medycznego, o którym mowa w ust. 1
pkt 1, jest lekarz systemu.
5. Kierownikiem zespołu ratownictwa medycznego, o którym mowa w ust. 1
pkt 2, może być osoba wskazana przez dysponenta jednostki, będąca ratownikiem medycznym lub pielęgniarką systemu, która posiada doświadczenie w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w zespole ratownictwa medycznego, lotniczym zespole
ratownictwa medycznego lub szpitalnym oddziale ratunkowym, w wymiarze co
najmniej 5000 godzin w okresie ostatnich 5 lat.

Art. 37. 1. Lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej
z trzech osób, w tym co najmniej z: jednego pilota zawodowego, lekarza systemu
oraz ratownika medycznego lub pielęgniarki systemu.
2. Lotniczy zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony
w specjalistyczny środek transportu sanitarnego, spełniający cechy techniczne
i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy
zharmonizowane oraz wymogi określone w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze.

Art. 38. 1. Oznaczenia systemu używają jednostki systemu, o których mowa
w art. 32 ust. 1.
2. (uchylony)
3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) wzór graficzny systemu, będący jego oznaczeniem,
2) sposób oznakowania:
a) jednostek systemu,
b) kierującego akcją medyczną, osób wykonujących medyczne czynności
ratunkowe oraz ratowników z jednostek współpracujących z systemem,
o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9,
3) wymagania w zakresie umundurowania członków zespołu ratownictwa medycznego
– uwzględniając zapewnienie możliwości rozpoznania rodzaju funkcji i zadań
wykonywanych w systemie przez oznaczone osoby i jednostki.

Art. 39. Z systemem współdziałają uczelnie medyczne, placówki kształcenia
ustawicznego dorosłych, stowarzyszenia lekarskie o zasięgu ogólnokrajowym
prowadzące działalność w zakresie medycyny ratunkowej – w zakresie edukacji
i przygotowywania kadr systemu, opracowywania zaleceń proceduralnych
funkcjonowania systemu, inicjowania i realizacji zadań naukowo-badawczych w zakresie medycyny ratunkowej, oceny jakości systemu oraz wytyczania kierunków jego rozwoju.

Art. 39a. W centrum urazowym świadczenia zdrowotne, o których mowa
w art. 39c ust. 1, są udzielane pacjentowi urazowemu przez zespół lekarzy
posiadających tytuł specjalisty, zwany dalej „zespołem urazowym”.

Art. 39b. Centrum urazowe:
1) zabezpiecza, w zakresie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 39c
ust. 1, populację nie mniejszą niż 1 mln mieszkańców, zamieszkującą obszar
pozwalający na dotarcie z miejsca zdarzenia do centrum urazowego w ciągu
1,5 godziny;
2) współpracuje z uczelnią medyczną w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018
r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub inną uczelnią publiczną, która
utworzyła lub prowadzi podmiot leczniczy prowadzący szpital;
3) zapewnia działanie w swojej strukturze specjalistycznych oddziałów
zabiegowych i pracowni diagnostycznych:
a) oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, zapewniającego gotowość
co najmniej dwóch stanowisk intensywnej terapii do udzielania
świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu,
b) bloku operacyjnego, zapewniającego stałą gotowość co najmniej jednej
sali operacyjnej do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi
urazowemu,
c) pracowni endoskopii diagnostycznej i zabiegowej, czynnej całą dobę,
d) oddziałów, w szczególności:
– chirurgii ogólnej lub obrażeń wielonarządowych,
– ortopedii i traumatologii narządu ruchu,
– neurochirurgii lub chirurgii ogólnej z profilem neurotraumatologii,
– chirurgii naczyń lub chirurgii ogólnej z profilem chirurgii naczyń;
4) zapewnia dostęp do pracowni diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej, czynnej całą dobę;
5) zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza
posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie kardiochirurgii lub
torakochirurgii w czasie nie dłuższym niż 30 minut od chwili stwierdzenia
okoliczności uzasadniających udzielanie takich świadczeń;
6) dysponuje lądowiskiem lub lotniskiem dla śmigłowca ratunkowego,
zlokalizowanym w takiej odległości, aby możliwe było przyjęcie pacjenta
urazowego, bez pośrednictwa specjalistycznych środków transportu sanitarnego.

Art. 39c. 1. Centrum urazowe przyjmuje, kompleksowo diagnozuje
i wielospecjalistycznie leczy pacjenta urazowego, zgodnie z aktualną wiedzą
medyczną w zakresie leczenia ciężkich, mnogich lub wielonarządowych obrażeń ciała.
2. Centrum urazowe, po zakończeniu udzielania świadczeń zdrowotnych,
o których mowa w ust. 1, kieruje pacjenta urazowego do innego oddziału szpitala,
w którym znajduje się centrum urazowe lub do zakładu leczniczego innego
podmiotu leczniczego w celu kontynuowania leczenia lub rehabilitacji.
3. Zespół urazowy zaleca wskazania co do dalszego leczenia lub rehabilitacji
pacjenta urazowego w oddziale szpitala lub w zakładzie leczniczym podmiotu
leczniczego, o których mowa w ust. 2, właściwych ze względu na jego stan zdrowia.

Art. 39d. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego, w zakresie
minimalnego wyposażenia diagnostycznego oraz technicznego,
2) minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego,
3) kryteria kwalifikacji osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do
leczenia w centrum urazowym,
4) sposób postępowania z pacjentem urazowym
– uwzględniając konieczność zapewnienia pacjentowi urazowemu odpowiednich
świadczeń opieki zdrowotnej.

Art. 39e. W centrum urazowym dla dzieci świadczenia zdrowotne, o których
mowa w art. 39g ust. 1, są udzielane pacjentowi urazowemu dziecięcemu przez zespół lekarzy posiadających tytuł specjalisty, zwany dalej „zespołem urazowym dziecięcym”, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 39h.

Art. 39f. Centrum urazowe dla dzieci:
1) zabezpiecza, w zakresie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 39g
ust. 1, populację nie mniejszą niż 1 mln mieszkańców, zamieszkującą obszar
pozwalający na dotarcie z miejsca zdarzenia do centrum urazowego dla dzieci
w ciągu 1,5 godziny;
2) współpracuje z uczelnią medyczną w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018
r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub inną uczelnią publiczną, która
utworzyła lub prowadzi podmiot leczniczy prowadzący szpital;
3) zapewnia działanie w swojej strukturze specjalistycznych oddziałów
zabiegowych:
a) oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, zapewniającego gotowość
co najmniej dwóch stanowisk intensywnej terapii do udzielania
świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu dziecięcemu,
b) bloku operacyjnego, zapewniającego stałą gotowość co najmniej jednej
sali operacyjnej do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi
urazowemu dziecięcemu,
c) oddziału chirurgii dziecięcej oraz oddziałów lub specjalistów
neurochirurgii lub neurotraumatologii, ortopedii i traumatologii narządu
ruchu;
4) zapewnia dostęp do pracowni diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej,
endoskopii diagnostycznej i zabiegowej czynnej całą dobę;
5) zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza
posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie
kardiochirurgii lub chirurgii klatki piersiowej w czasie nie dłuższym niż
30 minut od chwili stwierdzenia okoliczności uzasadniających udzielanie
takich świadczeń;
6) zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza
posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie
chirurgii szczękowo-twarzowej w czasie nie dłuższym niż 12 godzin od
chwili stwierdzenia okoliczności uzasadniających udzielanie takich świadczeń;
7) dysponuje lądowiskiem lub lotniskiem dla śmigłowca ratunkowego,
zlokalizowanym w takiej odległości, aby możliwe było przyjęcie pacjenta
urazowego dziecięcego, bez pośrednictwa specjalistycznego środka
transportu sanitarnego.

Art. 39g. 1. Centrum urazowe dla dzieci przyjmuje, kompleksowo diagnozuje
i wielospecjalistycznie leczy pacjenta urazowego dziecięcego, zgodnie z aktualną
wiedzą medyczną w zakresie leczenia ciężkich, mnogich lub wielonarządowych
obrażeń ciała.
2. Centrum urazowe dla dzieci, po zakończeniu udzielania świadczeń
zdrowotnych, o których mowa w ust. 1, kieruje pacjenta urazowego dziecięcego do
innego oddziału szpitala, w którym znajduje się centrum urazowe dla dzieci, lub do
zakładu leczniczego innego podmiotu leczniczego w celu kontynuowania leczenia
lub rehabilitacji.
3. Zespół urazowy dziecięcy zaleca wskazania co do dalszego leczenia lub
rehabilitacji pacjenta urazowego dziecięcego w oddziale szpitala lub w zakładzie
leczniczym podmiotu leczniczego, o których mowa w ust. 2, właściwych ze
względu na jego stan zdrowia.

Art. 39h. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego dla dzieci,
w zakresie minimalnego wyposażenia diagnostycznego oraz technicznego,
2) minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego dziecięcego,
3) kryteria kwalifikacji osoby do ukończenia 18. roku życia będącej w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego do leczenia w centrum urazowym dla dzieci,
4) sposób postępowania z pacjentem urazowym dziecięcym
– uwzględniając konieczność zapewnienia pacjentowi urazowemu dziecięcemu
odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej.

Art. 40. 1. Akcja medyczna rozpoczyna się w momencie przyjęcia zgłoszenia
alarmowego lub powiadomienia o zdarzeniu przez dyspozytora medycznego.
2. Zespół ratownictwa medycznego po przybyciu na miejsce zdarzenia
niezwłocznie rozpoczyna medyczne czynności ratunkowe.

Art. 41. 1. Kierującym akcją medyczną jest kierownik zespołu ratownictwa
medycznego.
2. W przypadku gdy do zdarzenia został zadysponowany więcej niż jeden
zespół ratownictwa medycznego, dyspozytor medyczny wyznacza kierującego
akcją medyczną spośród kierowników zespołów ratownictwa medycznego
zadysponowanych na miejsce zdarzenia.
3. Podczas prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kierujący akcją
medyczną pozostaje w stałym kontakcie z dyspozytorem medycznym wskazanym
przez głównego dyspozytora medycznego lub z głównym dyspozytorem
medycznym.
4. Do zadań kierującego akcją medyczną należy:
1) w przypadku nieobecności na miejscu zdarzenia podmiotów krajowego
systemu ratowniczo-gaśniczego, o których mowa w przepisach wydanych na
podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej, dokonanie weryfikacji warunków panujących na miejscu
zdarzenia ze szczególnym uwzględnieniem zagrożeń panujących na miejscu
zdarzenia;
2) koordynowanie działań realizowanych przez osoby wykonujące medyczne
czynności ratunkowe oraz udzielające kwalifikowanej pierwszej pomocy na
miejscu zdarzenia;
3) współpraca z dyspozytorem medycznym w zakresie ustalania kierunku
transportu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego z miejsca zdarzenia
oraz zapotrzebowania na zespoły ratownictwa medycznego na miejscu
zdarzenia;
4) współpraca z kierującym działaniem ratowniczym, o którym mowa w art. 25
ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej;
5) współpraca z koordynatorem zabezpieczenia pod względem medycznym
imprezy masowej, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art.
5 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych;
6) współpraca z kierującym działaniami antyterrorystycznymi, o którym mowa
w art. 18 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 796).

Art. 42. 1. Podczas zdarzeń, w których prowadzone są także działania
w zakresie gaszenia pożarów, ratownictwa chemicznego, ekologicznego lub
technicznego, kierowanie jest prowadzone przez kierującego działaniem
ratowniczym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący akcją medyczną
koordynuje medyczne czynności ratunkowe i wspomaga kierującego działaniem
ratowniczym.
2a. W sytuacji wystąpienia zdarzeń o charakterze terrorystycznym w
rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach
antyterrorystycznych kierujący akcją medyczną koordynuje medyczne czynności
ratunkowe i wspomaga kierującego działaniami antyterrorystycznymi, o którym
mowa w art. 41 ust. 4 pkt 6.
3. Członkowie zespołów ratownictwa medycznego wskazanych do realizacji
umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie
ratownictwa medycznego, zgodnie z planem, o którym mowa w art. 21, są
obowiązani do przestrzegania postanowień tych umów.
4. Do członków zespołów ratownictwa medycznego udzielających świadczeń
czasowo i okazjonalnie wyłącznie w ramach umów międzynarodowych zawartych
z państwem członkowskim Unii Europejskiej w celu współpracy transgranicznej w
zakresie ratownictwa medycznego nie stosuje się przepisów art. 31–38 ustawy z
dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych
w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Art. 43. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii
Naczelnej Rady Lekarskiej oraz stowarzyszeń będących, zgodnie z
postanowieniami ich statutów, towarzystwami naukowo-lekarskimi albo
towarzystwami naukowymi o zasięgu ogólnokrajowym wpisanymi do Krajowego
Rejestru Sądowego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, standardy postępowania zespołu ratownictwa medycznego i kierującego akcją medyczną, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie medycyny ratunkowej.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia uwzględnia w obwieszczeniu,
o którym mowa w ust. 1, konieczność ustalenia kolejności udzielania pomocy
poszczególnym osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego (segregacji
medycznej), ich transportu i udzielania wsparcia psychicznego tym osobom.

Art. 44. 1. Zespół ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie
nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego, pod względem czasu dotarcia,
szpitalnego oddziału ratunkowego lub do szpitala wskazanego przez dyspozytora
medycznego lub wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.
2. (uchylony)
3. Zespół ratownictwa medycznego nie transportuje osoby w stanie nagłego
zagrożenia zdrowotnego do jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego, która zgodnie z harmonogramem, o którym mowa w art. 21a ust. 1,
nie udziela świadczeń w warunkach zwiększonej gotowości.

Art. 45. W przypadku gdy u osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego
zostanie stwierdzony stan, który wymaga transportu z miejsca zdarzenia
bezpośrednio do szpitala, w którym znajduje się centrum urazowe lub centrum
urazowe dla dzieci, albo do jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w
zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa
medycznego, lub gdy tak zadecyduje kierownik zespołu ratownictwa medycznego,
osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego transportuje się bezpośrednio do
szpitala, w którym znajduje się odpowiednie centrum albo jednostka organizacyjna
szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych
niezbędnych dla ratownictwa medycznego, wskazanego przez dyspozytora
medycznego lub wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego. W
przypadku transportu poza obszar działania dyspozytorni medycznej transport
koordynuje wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego.

Art. 45a. Odmowa przyjęcia osoby w stanie nagłego zagrożenia
zdrowotnego, pacjenta urazowego albo pacjenta urazowego dziecięcego przez
szpital od jednostek systemu skutkuje zastosowaniem kary umownej określonej w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lub niezwłocznym rozwiązaniem tej umowy.

Art. 46. 1. Zadania zespołów ratownictwa medycznego, z wyłączeniem
lotniczych zespołów ratownictwa medycznego, w tym wynikające z umów
międzynarodowych, są finansowane z budżetu państwa z części, których
dysponentami są poszczególni wojewodowie.
2. Koszty funkcjonowania dyspozytorni medycznej oraz wsparcia
psychologicznego dyspozytorów medycznych są finansowane z budżetu
państwa, z części, których dysponentami są poszczególni wojewodowie.
2a. Kalkulacji rocznych kosztów finansowania dyspozytorni medycznej
dokonuje się z uwzględnieniem kryterium, o którym mowa w art. 21 ust. 3 pkt 10
lit. a tiret drugie, z podziałem na:
1) koszty osobowe;
2) koszty eksploatacyjne;
3) koszty administracyjno-gospodarcze;
4) odpis amortyzacyjny z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów
trwałych zakupionych z budżetu ministra właściwego do spraw zdrowia.
3. Wojewodowie, do dnia 15 marca roku poprzedzającego rok budżetowy,
przedstawiają ministrowi właściwemu do spraw zdrowia założenia dotyczące finansowania:
1) zespołów ratownictwa medycznego,
2) wsparcia psychologicznego dyspozytorów medycznych,
3) dyspozytorni medycznych
– z wyodrębnieniem środków na realizację umów międzynarodowych dotyczących
współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego – w przypadku realizowania przez zespoły ratownictwa medycznego w danym województwie tych umów.
4. Na podstawie założeń, o których mowa w ust. 3, minister właściwy do
spraw zdrowia, do dnia 6 maja roku poprzedzającego rok budżetowy, przedstawia
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych propozycję wysokości
środków na finansowanie zadań, o których mowa w ust. 1, wraz z podziałem tych
środków między poszczególne województwa.
5. W celu ustalenia propozycji wysokości środków na finansowanie zadań, o
których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem podziału tych środków między
poszczególne województwa, minister właściwy do spraw zdrowia wydziela środki
na realizację umów międzynarodowych, a następnie kolejno oblicza:
1) dla każdego województwa – sumę:
a) iloczynu liczby zespołów podstawowych w tym województwie i
wskaźnika kosztów całodobowego utrzymania zespołu podstawowego
stanowiącego 0,75 kosztów całodobowego utrzymania zespołu
specjalistycznego oraz
b) liczby zespołów specjalistycznych
– zwaną dalej „unormowaną liczbą zespołów”;
2) sumę unormowanej liczby zespołów łącznie dla wszystkich województw;
3) dla każdego województwa – udział procentowy unormowanej liczby
zespołów w sumie, o której mowa w pkt 2.
6. Liczby zespołów, o których mowa w ust. 5 pkt 1, ustala się na podstawie
planów, uwzględniając współczynniki stanowiące stosunek okresu funkcjonowania
zespołu ratownictwa medycznego w danym roku do całego roku.
7. W terminie określonym w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.
o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,
minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje Prezesowi
Narodowego Funduszu Zdrowia informację o wysokości środków na finansowanie,
o którym mowa w ust. 1, które będą ujęte w projekcie ustawy budżetowej.
8. Wysokość środków na finansowanie zadań, o których mowa w ust. 1, dla
danego województwa stanowi sumę środków na realizację zadań zespołów
ratownictwa medycznego wynikających z umów międzynarodowych w tym
województwie oraz iloczynu ogólnej kwoty środków planowanych na zadania zespołów ratownictwa medycznego pomniejszonych o środki wydzielone zgodnie z ust. 5 na realizację zadań wynikających z umów międzynarodowych i udziału
procentowego, o którym mowa w ust. 5 pkt 3.

Art. 47. 1. Świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez szpitalne oddziały
ratunkowe oraz jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie
udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego są
finansowane na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia
2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków
publicznych, w ramach środków określonych w planie finansowym Narodowego
Funduszu Zdrowia.
2. Finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych pacjentowi
urazowemu lub pacjentowi urazowemu dziecięcemu odbywa się oddzielnie dla
każdego zakresu tych świadczeń, na zasadach i w trybie określonych w ustawie
z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze
środków publicznych, w ramach środków określonych w planie finansowym
Narodowego Funduszu Zdrowia.

Art. 48. 1. Działalność lotniczych zespołów ratownictwa medycznego jest
finansowana w formie dotacji podmiotowej z budżetu państwa, z części, której
dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
2. Do zadań lotniczego zespołu ratownictwa medycznego należy
wykonywanie medycznych czynności ratunkowych.
3. Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1, jest zapewnienie
ciągłej gotowości lotniczego zespołu ratownictwa medycznego do wykonywania
medycznych czynności ratunkowych w zakresie określonym w umowie, o której
mowa w ust. 5.
4. Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów ratownictwa
medycznego dokonywana jest z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich
i pośrednich, a w szczególności:
1) kosztów osobowych;
2) kosztów eksploatacyjnych;
3) kosztów administracyjno-gospodarczych;
4) odpisu amortyzacyjnego z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od
aktywów trwałych, na które podmiot otrzymał dotację budżetową.
5. Finansowanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się na podstawie umowy
zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia a podmiotem leczniczym
utworzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia w celu realizacji zadań
lotniczych zespołów ratownictwa medycznego.
6. (uchylony)
7. (uchylony)
8. (uchylony)
9. Lotnicze zespoły ratownictwa medycznego mogą wykonywać zadania
ratownicze w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego (ASAR).
10. Zadania, o których mowa w ust. 9, są finansowane ze środków
przeznaczonych na funkcjonowanie ASAR.

Art. 49. 1. Wojewoda powierza przeprowadzenie postępowania o zawarcie
umów z dysponentami zespołów ratownictwa medycznego na wykonywanie zadań
zespołów ratownictwa medycznego, zawieranie i rozliczanie wykonania tych
umów dyrektorowi właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu
Zdrowia. Kontrolę realizacji umów wykonuje Prezes Narodowego Funduszu
Zdrowia na zasadach określonych w dziale IIIA ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.
o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
2. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia
zawiera umowy, o których mowa w ust. 1, na rejony operacyjne, na podstawie
planu oraz w ramach środków przewidzianych w budżecie państwa, w części,
której dysponentem jest wojewoda, ujętych w planie finansowym Narodowego
Funduszu Zdrowia.
3. Środki na finansowanie umów, o których mowa w ust. 1, wojewoda
przekazuje Narodowemu Funduszowi Zdrowia w formie dotacji celowej w trybie
i na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych w celu
zapewnienia finansowania zadań zespołów ratownictwa medycznego na terenie
właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.
4. Koszty medycznych czynności ratunkowych wykonanych w roku
poprzednim mogą być pokrywane ze środków finansowych przekazanych
Narodowemu Funduszowi Zdrowia, w formie dotacji celowej, w roku następnym.
5. Do postępowania w sprawie zawarcia umów, o których mowa w ust. 1, ich
zawierania, rozliczania i kontroli stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia
27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków
publicznych.
5a. Dysponenci zespołów ratownictwa medycznego mogą wspólnie ubiegać
się o zawarcie umowy na wykonywanie zadań zespołów ratownictwa medycznego
w rejonie operacyjnym.
6. Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu
Zdrowia informuje wojewodę o wszelkich nieprawidłowościach związanych
z wykonywaniem umów, o których mowa w ust. 1, przez zespoły ratownictwa
medycznego.
7. Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu
Zdrowia, działając w porozumieniu z wojewodą, może rozwiązać umowę na
wykonywanie medycznych czynności ratunkowych w związku z
niewywiązywaniem się lub nienależytym wywiązywaniem się zespołów
ratownictwa medycznego z obowiązków wynikających z zawartej umowy.

Art. 49a. W przypadku stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo
w razie niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które
może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, w szczególności wystąpienia
choroby szczególnie niebezpiecznej lub wysoce zakaźnej, o których mowa w
przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi,
wojewoda może zawrzeć dodatkową umowę na finansowanie zadań zespołów
ratownictwa medycznego związanych z zabezpieczeniem wybranych miejsc lub
dokonania czynności wykraczających poza zadania określone w planie, z
dysponentem zespołów ratownictwa medycznego. Do tej umowy nie stosuje się
przepisów o zamówieniach publicznych.

Art. 50. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, inni właściwi ministrowie,
podmiot tworzący podmiot leczniczy, wojewodowie oraz jednostki samorządu
terytorialnego mogą finansować lub dofinansować nakłady na inwestycje związane
z działalnością:
1) zespołów ratownictwa medycznego – w liczbie właściwej dla zapewnienia
parametrów czasu określonych w art. 24;
2) szpitalnych oddziałów ratunkowych oraz centrów urazowych;
3) stanowisk pracy dyspozytorów medycznych.
2. Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonywane jest także na
podstawie programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów na
zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych, dotyczących rozwoju
ratownictwa medycznego, w formie dotacji celowej z budżetu państwa na rzecz
właściwego dysponenta jednostki.

Art. 51. (pominięty).

Art. 52. (pominięty).

Art. 53. (pominięty).

Art. 54. (pominięty).

Art. 55. (pominięty).

Art. 56. (pominięty).

Art. 56a. 1. W 2009 r. na podstawie założeń, o których mowa w art. 46 ust. 3,
minister właściwy do spraw zdrowia, do dnia 15 stycznia 2009 r., przedstawia
ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wysokość środków na
finansowanie zadań, o których mowa w art. 46 ust. 1, wraz z podziałem tych
środków pomiędzy poszczególne województwa.
2. W celu ustalenia wysokości środków na finansowanie zespołów
ratownictwa medycznego pomiędzy poszczególne województwa należy kolejno
obliczyć:
1) dla każdego województwa – sumę:
a) iloczynu liczby zespołów podstawowych w tym województwie
i wskaźnika kosztów całodobowego utrzymania zespołu podstawowego
stanowiącego 0,75 kosztów całodobowego utrzymania zespołu
specjalistycznego oraz
b) liczby zespołów specjalistycznych
– zwaną dalej „unormowaną liczbą zespołów”;
2) sumę unormowanej liczby zespołów łącznie dla wszystkich województw;
3) dla każdego województwa – udział procentowy unormowanej liczby
zespołów w sumie, o której mowa w pkt 2.
3. Wysokość środków na finansowanie zespołów ratownictwa medycznego
dla danego województwa stanowi iloczyn środków ustalonych w ustawie budżetowej z przeznaczeniem na finansowanie zadań zespołów ratownictwa
medycznego i udziału procentowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.
4. Na rok 2009 liczby zespołów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, ustala się na
podstawie planów, o których mowa w art. 21, uwzględniając współczynniki
stanowiące stosunek okresu funkcjonowania zespołu ratownictwa medycznego
w danym roku do całego roku.

Art. 57. 1. Do dnia 31 grudnia 2020 r. lekarzem systemu może być lekarz
posiadający:
1) (uchylony)
2) 3000 godzin w wykonywaniu zawodu lekarza w szpitalnym oddziale
ratunkowym, zespole ratownictwa medycznego, lotniczym zespole
ratownictwa medycznego lub izbie przyjęć szpitala.
2. Lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany rozpocząć
szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny ratunkowej do dnia 1 stycznia 2018 r.
3. W przypadku niespełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 2, lekarz
przestaje być lekarzem systemu, o którym mowa w ust. 1.

Art. 58. 1. Osoby, które przed dniem:
1) wejścia w życie ustawy uzyskały tytuł zawodowy:
a) „ratownik medyczny”,
b) licencjata na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne,
2) 1 października 2008 r. rozpoczęły studia wyższe na kierunku innym niż
ratownictwo medyczne i uzyskały tytuł zawodowy licencjata w zakresie
(specjalności) ratownictwa medycznego
– stają się z dniem wejścia w życie ustawy ratownikami medycznymi w rozumieniu
niniejszej ustawy. Przepisy art. 12 stosuje się odpowiednio.
2. Z dniem wejścia w życie ustawy ratownicy jednostek współpracujących
z systemem, o których mowa w art. 15, stają się ratownikami w rozumieniu
niniejszej ustawy.
3. Osoba zatrudniona na stanowisku dyspozytora medycznego w dniu wejścia
w życie niniejszej ustawy, niespełniająca wymagania określonego w art. 26 ust. 2 pkt 2 może pełnić tę funkcję po tym dniu. Osoba ta ma obowiązek realizacji indywidualnego rozwoju zawodowego, o którym mowa w art. 26 ust. 3.

Art. 59. (pominięty).

Art. 60. (pominięty).

Art. 61. (uchylony).

Art. 62. (pominięty).

Art. 63. (pominięty).

Art. 64. (pominięty).

Art. 65. (pominięty).

Art. 66. Tracą moc ustawy:
1) z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U.
poz. 1207, z późn. zm.);
2) z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego
(Dz. U. poz. 2073, z 2003 r. poz. 920 oraz z 2004 r. poz. 2135).

Art. 67. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem:
1) art. 64, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;
2) art. 18–22, 49 i 60, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;
3) art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2009 r.;
4) art. 52 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2008 r.