Wejscie w życie: 23 stycznia 2013

Ostatnia Zmiana: 16 maja 2020

Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

Art. 1. Ustawa określa środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi
zapobiegające i zmniejszające negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi wynikający z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz ograniczające ogólne skutki użytkowania zasobów i poprawiające efektywność takiego użytkowania.

Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) gazów i pyłów wprowadzanych do atmosfery;
2) gruntu w pierwotnym położeniu (w miejscu), w tym niewydobytej
zanieczyszczonej gleby, i budynków trwale związanych z gruntem;
3) niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie
naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że
materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym
na terenie, na którym został wydobyty;
4) odpadów promieniotwórczych;
5) wycofanych z użytku materiałów wybuchowych;
6) biomasy w postaci:
a) odchodów podlegających przepisom rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r.
określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych
pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi,
i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie
o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300
z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE)
nr 1069/2009”,
b) słomy,
c) innych, niebędących niebezpiecznymi, naturalnych substancji
pochodzących z produkcji rolniczej lub leśnej
– wykorzystywanej w rolnictwie, leśnictwie lub do produkcji energii z takiej
biomasy za pomocą procesów lub metod, które nie są szkodliwe dla środowiska
ani nie stanowią zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi;
7) osadów przemieszczanych w obrębie wód powierzchniowych w celu związanym
z gospodarowaniem wodami lub drogami wodnymi, zarządzaniem wodami lub
urządzeniami wodnymi lub ochroną przed powodzią bądź ograniczaniem
skutków powodzi i susz, rekultywacją, refulacją, pozyskiwaniem lub
uzdatnianiem terenu, jeżeli osady te nie są niebezpieczne;
8) ścieków;
9) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym produktów
przetworzonych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, z wyjątkiem
tych, które są odpadami przewidzianymi do składowania na składowisku
odpadów albo do przekształcania termicznego lub do wykorzystania w zakładzie
produkującym biogaz lub w kompostowni, zgodnie z tym rozporządzeniem;
10) zwłok zwierząt, które poniosły śmierć w inny sposób niż przez ubój, w tym
zwierząt uśmierconych w celu wyeliminowania chorób epizootycznych, i które
są unieszkodliwiane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009;
11) mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem
kopalin ze złóż, jeżeli koncesja na wydobywanie kopalin ze złóż lub plan ruchu
zakładu górniczego zatwierdzony decyzją, o których mowa w ustawie z dnia
9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 868,
1214 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284), lub miejscowy plan zagospodarowania
przestrzennego dla terenu górniczego określają warunki i sposób ich
zagospodarowania;
12) dwutlenku węgla przeznaczonego do podziemnego składowania w celu
przeprowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania
dwutlenku węgla w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. –
Prawo geologiczne i górnicze.

Art. 3. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) bioodpadach – rozumie się przez to ulegające biodegradacji odpady z ogrodów
i parków, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, gastronomii,
zakładów zbiorowego żywienia, jednostek handlu detalicznego, a także
porównywalne odpady z zakładów produkujących lub wprowadzających do
obrotu żywność;
2) gospodarowaniu odpadami – rozumie się przez to zbieranie, transport,
przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak
również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz
działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika
w obrocie odpadami;
3) gospodarce odpadami – rozumie się przez to wytwarzanie odpadów
i gospodarowanie odpadami;
4) komunalnych osadach ściekowych – rozumie się przez to pochodzący
z oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji
służących do oczyszczania ścieków komunalnych oraz innych ścieków
o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych;
5) magazynowaniu odpadów – rozumie się przez to czasowe przechowywanie
odpadów obejmujące:
a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę,
b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie
odpadów,
c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów;
6) odpadach – rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których
posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest
obowiązany;
7) odpadach komunalnych – rozumie się przez to odpady powstające
w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych
z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych
pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter
lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych;
niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne pozostają niesegregowanymi (zmieszanymi) odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości;
8) odpadach medycznych – rozumie się przez to odpady powstające w związku
z udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń
naukowych w zakresie medycyny;
9) odpadach obojętnych – rozumie się przez to odpady, które nie ulegają istotnym
przemianom fizycznym, chemicznym lub biologicznym; są nierozpuszczalne,
nie wchodzą w reakcje fizyczne ani chemiczne, nie powodują zanieczyszczenia
środowiska lub zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, nie ulegają biodegradacji
i nie wpływają niekorzystnie na materię, z którą się kontaktują; ogólna zawartość
zanieczyszczeń w tych odpadach oraz zdolność do ich wymywania, a także
negatywne oddziaływanie na środowisko odcieku są nieznaczne,
a w szczególności nie stanowią zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych,
wód podziemnych, gleby i ziemi;
10) odpadach ulegających biodegradacji – rozumie się przez to odpady, które ulegają
rozkładowi tlenowemu lub beztlenowemu przy udziale mikroorganizmów;
11) odpadach weterynaryjnych – rozumie się przez to odpady powstające w związku
z badaniem, leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług weterynaryjnych,
a także w związku z prowadzeniem badań naukowych i doświadczeń na
zwierzętach;
12) (uchylony)
13) odpadach z wypadków – rozumie się przez to odpady powstające podczas
prowadzenia akcji ratowniczej lub gaśniczej, z wyłączeniem:
a) odpadów powstałych w wyniku poważnej awarii lub poważnej awarii
przemysłowej, w rozumieniu art. 3 pkt 23 i 24 ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.),
b) odpadów powstałych w wyniku szkody w środowisku, o której mowa
w art. 6 pkt 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom
w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1862 oraz z 2020 r. poz. 284);
14) odzysku – rozumie się przez to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem
jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych
materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej
funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej
funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce;
15) odzysku energii – rozumie się przez to termiczne przekształcanie odpadów
w celu odzyskania energii;
16) olejach odpadowych – rozumie się przez to wszelkie mineralne lub syntetyczne
oleje smarowe lub przemysłowe, które przestały się nadawać do użytku, do
jakiego były pierwotnie przeznaczone, w szczególności zużyte oleje z silników
spalinowych i oleje przekładniowe, oleje smarowe, oleje turbinowe oraz oleje
hydrauliczne;
17) PCB – rozumie się przez to polichlorowane bifenyle, polichlorowane trifenyle,
monometylotetrachlorodifenylometan, monometylodichlorodifenylometan,
monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające jakąkolwiek
z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie;
18) ponownym użyciu – rozumie się przez to działanie polegające na
wykorzystywaniu produktów lub części produktów niebędących odpadami
ponownie do tego samego celu, do którego były przeznaczone;
19) posiadaczu odpadów – rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę
fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości
prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający
powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na
nieruchomości;
20) pośredniku w obrocie odpadami – rozumie się przez to każdego, kto organizuje
przetwarzanie odpadów w imieniu innych podmiotów, w tym również podmiot,
który nie obejmuje odpadów fizycznie w posiadanie;
20a) prowadzącym zakład recyklingu statków – rozumie się przez to prowadzącego
zakład recyklingu statków w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada 2013 r.
w sprawie recyklingu statków oraz zmieniającego rozporządzenie (WE)
nr 1013/2006 i dyrektywę 2009/16/WE (Dz. Urz. UE L 330 z 10.12.2013, str. 1),
zwanego dalej „rozporządzeniem 1257/2013”;
21) przetwarzaniu – rozumie się przez to procesy odzysku lub unieszkodliwiania,
w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie;
22) przygotowaniu do ponownego użycia – rozumie się przez to odzysk polegający
na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach którego produkty lub
części produktów, które wcześniej stały się odpadami, są przygotowywane do
tego, aby mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych
czynności wstępnego przetwarzania;
23) recyklingu – rozumie się przez to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie
przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane
w pierwotnym celu lub innych celach; obejmuje to ponowne przetwarzanie
materiału organicznego (recykling organiczny), ale nie obejmuje odzysku energii
i ponownego przetwarzania na materiały, które mają być wykorzystane jako
paliwa lub do celów wypełniania wyrobisk;
23a) recyklingu statków – rozumie się przez to recykling statków w rozumieniu
art. 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia 1257/2013;
24) selektywnym zbieraniu – rozumie się przez to zbieranie, w ramach którego dany
strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje
jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi
samymi cechami;
25) składowisku odpadów – rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony do
składowania odpadów;
26) spalarni odpadów – rozumie się przez to zakład lub jego część przeznaczone do
termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem lub bez odzysku
wytwarzanej energii cieplnej, obejmujące instalacje i urządzenia służące do
prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów wraz
z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich do powietrza,
kontrolą, sterowaniem i monitorowaniem procesów oraz instalacjami
związanymi z przyjmowaniem, wstępnym przetwarzaniem i magazynowaniem
odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania oraz instalacjami
związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych
w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych; jeżeli współspalanie
odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem tej instalacji nie jest
wytwarzanie energii ani wytwarzanie produktów materialnych, tylko termiczne przekształcenie odpadów, wówczas instalacja ta uważana jest za spalarnię odpadów;
27) sprzedawcy odpadów – rozumie się przez to podmiot, który nabywa, a następnie
zbywa odpady, we własnym imieniu, w tym również podmiot, który nie
obejmuje odpadów fizycznie w posiadanie;
28) stosowaniu komunalnych osadów ściekowych – rozumie się przez to
rozprowadzanie komunalnych osadów ściekowych na powierzchni ziemi lub
wprowadzanie ich do gleby;
29) termicznym przekształcaniu odpadów – rozumie się przez to:
a) spalanie odpadów przez ich utlenianie,
b) inne niż wskazane w lit. a procesy termicznego przetwarzania odpadów,
w tym pirolizę, zgazowanie i proces plazmowy, o ile substancje powstające
podczas tych procesów są następnie spalane;
30) unieszkodliwianiu odpadów – rozumie się przez to proces niebędący odzyskiem,
nawet jeżeli wtórnym skutkiem takiego procesu jest odzysk substancji lub energii;
31) współspalarni odpadów – rozumie się przez to zakład lub jego część, których
głównym przedmiotem działalności jest wytwarzanie energii lub produktów,
w których wraz z paliwami są przekształcane termicznie odpady w celu
odzyskania zawartej w nich energii lub w celu ich unieszkodliwiania,
obejmujące instalacje i urządzenia służące do prowadzenia procesu termicznego
przekształcania wraz z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich
do atmosfery, kontrolą, sterowaniem i monitorowaniem procesów, instalacjami
związanymi z przyjmowaniem, wstępnym przetwarzaniem i magazynowaniem
odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania oraz instalacjami
związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych
w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych;
32) wytwórcy odpadów – rozumie się przez to każdego, którego działalność lub
bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów),
oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania
powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów
powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki,
remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej;
33) zapobieganiu powstawaniu odpadów – rozumie się przez to środki zastosowane
w odniesieniu do produktu, materiału lub substancji, zanim staną się one odpadami, zmniejszające:
a) ilość odpadów, w tym również przez ponowne użycie lub wydłużenie
okresu dalszego używania produktu,
b) negatywne oddziaływanie wytworzonych odpadów na środowisko
i zdrowie ludzi,
c) zawartość substancji szkodliwych w produkcie i materiale;
34) zbieraniu odpadów – rozumie się przez to gromadzenie odpadów przed ich
transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące
do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany
klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym
mowa w pkt 5 lit. b.
2. Niewyczerpujący wykaz procesów odzysku określa załącznik nr 1 do ustawy.
3. Niewyczerpujący wykaz procesów unieszkodliwiania określa załącznik
nr 2 do ustawy.
3a. Niewyczerpujący wykaz kategorii odpadów niepalnych określa załącznik nr 2a do ustawy.
3b. Za odpady niepalne mogą zostać uznane także odpady należące do kategorii
innych niż wymienione w załączniku nr 2a do ustawy, jeżeli nie mogą one brać udziału
w procesie spalania (nie są zdolne do palenia się), a przez to nie mogą wpływać na
rozwój pożaru oraz jego moc, w szczególności ze względu na sposób magazynowania
lub składowania tych odpadów, ich skład chemiczny lub postać, niezależnie od
przyjętych kodów odpadów zawartych w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3.
3c. Uznania odpadów, o których mowa w ust. 3b, za niepalne dokonuje się
indywidualnie w każdym przypadku w odniesieniu do określonego stanu faktycznego.
Przy dokonywaniu uznania odpadów za niepalne można na zasadzie dobrowolności,
o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1372, 1518 i 1593 oraz z 2020 r. poz. 471), wykorzystać opinie
rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych lub osób, o których
mowa w art. 4 ust. 2a tej ustawy, a w przypadku braku takiej możliwości – instytutów badawczych lub ośrodków naukowych specjalizujących się w badaniach w zakresie palności.
4. Odpady niebezpieczne oznaczają odpady wykazujące co najmniej jedną
spośród właściwości niebezpiecznych. Właściwości powodujące, że odpady są
odpadami niebezpiecznymi, oraz warunki uznania odpadów za niebezpieczne,
z wyjątkiem warunków uznania odpadów za posiadające właściwości zakaźne,
określają przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1357/2014 z dnia 18 grudnia
2014 r. zastępującego załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. Urz.
UE L 365 z 19.12.2014, str. 89, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE)
nr 1357/2014”, oraz rozporządzenia Rady (UE) 2017/997 z dnia 8 czerwca 2017 r.
zmieniającego załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady
2008/98/WE w odniesieniu do niebezpiecznej właściwości HP 14 „Ekotoksyczne”
(Dz. Urz. UE L 150 z 14.06.2017, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2017/997”.
5. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki uznania odpadów za
posiadające właściwości zakaźne oraz sposób ustalania tych właściwości, kierując się
wymaganiami ochrony środowiska oraz zagrożeniami dla życia lub zdrowia ludzi.

Art. 4. 1. Odpady klasyfikuje się przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy,
podgrupy i rodzaju odpadów, uwzględniając:
1) źródło ich powstawania;
2) właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określone
w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997, oraz
przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 5;
3) składniki odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń
substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami
niebezpiecznymi.
2. Składniki odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 3, określa załącznik nr 4 do
ustawy.
3. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, katalog
odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów
niebezpiecznych, kierując się źródłem powstawania odpadów oraz właściwościami
odpadów.
4. (uchylony)

Art. 5. Zakazuje się zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady
inne niż niebezpieczne przez ich rozcieńczanie lub mieszanie ze sobą, lub z innymi
odpadami, substancjami lub materiałami, prowadzące do obniżenia początkowego
stężenia substancji niebezpiecznych do poziomu niższego niż poziom określony dla
odpadów niebezpiecznych.

Art. 6. Odpadami niebezpiecznymi są odpady wskazane w katalogu odpadów,
określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, jako odpady
niebezpieczne, z zastrzeżeniem art. 7.

Art. 7. 1. Posiadacz odpadów może dokonać zmiany klasyfikacji odpadów
niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne, jeżeli wykaże, że nie posiadają
one właściwości powodujących, że odpady są odpadami niebezpiecznymi,
określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997,
a w przypadku odpadów posiadających właściwości zakaźne, również że nie spełniają
one warunków uznania odpadów za posiadające właściwości zakaźne określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 5.
2. (uchylony)
3. (uchylony)

Art. 8. 1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do przedłożenia marszałkowi
województwa, właściwemu odpowiednio ze względu na miejsce wytwarzania lub
gospodarowania odpadami, zgłoszenia zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych
na odpady inne niż niebezpieczne.
2. Zgłoszenie zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż
niebezpieczne zawiera:
1) imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów oraz adres zamieszkania lub
siedziby;
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP);
3) określenie miejsca wytwarzania lub gospodarowania odpadami przewidzianymi
do zmiany klasyfikacji;
4) wskazanie odpadów przewidzianych do zmiany klasyfikacji oraz proponowaną
klasyfikację tych odpadów;
5) opis procesu technologicznego, w którym powstają odpady przewidziane do
zmiany klasyfikacji, oraz jeżeli jest to zasadne, inne okoliczności, które mogły
mieć wpływ na właściwości tych odpadów.
3. Do zgłoszenia zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne
niż niebezpieczne dołącza się wyniki badań właściwości odpadów przewidzianych do
zmiany klasyfikacji oraz ocenę tych wyników badań w odniesieniu do badanych
właściwości odpadów, uwzględniając przepisy rozporządzenia (UE) nr 1357/2014
i rozporządzenia (UE) 2017/997 oraz przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 5.
4. Badania właściwości odpadów, o których mowa w ust. 3, wykonują wyłącznie
laboratoria, o których mowa w art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo
ochrony środowiska. W celu przeprowadzenia badania laboratoria pobierają próbki
odpadów objętych zgłoszeniem.
5. Marszałek województwa wydaje decyzję zatwierdzającą zmianę klasyfikacji
odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne albo decyzję o wyrażeniu
sprzeciwu.

Art. 9. 1. Marszałek województwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw
klimatu:
1) kopie zgłoszeń zmiany kwalifikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne
niż niebezpieczne wraz z kopiami wyników badań właściwości odpadów –
w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji;
2) zbiorczą informację za dany rok o liczbie zgłoszeń, decyzji zatwierdzających
zmianę klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne
oraz decyzji o wyrażeniu sprzeciwu – w terminie do dnia 31 marca następnego
roku.
2. Wymóg przekazania dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy
przypadku, gdy od decyzji marszałka województwa zatwierdzającej zmianę
klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne albo od
decyzji o wyrażeniu sprzeciwu wniesiono odwołanie, które przekazano ministrowi
właściwemu do spraw klimatu.
3. Minister właściwy do spraw klimatu weryfikuje, zamieszczone w Bazie
danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, ostateczne decyzje
zatwierdzające zmianę klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż
niebezpieczne oraz ostateczne decyzje o wyrażeniu sprzeciwu.
4. Minister właściwy do spraw klimatu niezwłocznie zawiadamia Komisję
Europejską o wszystkich przypadkach zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych
na odpady inne niż niebezpieczne.

Art. 10. Przedmiot lub substancja, powstające w wyniku procesu
produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, mogą być uznane
za produkt uboczny, niebędący odpadem, jeżeli są łącznie spełnione następujące
warunki:
1) dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne;
2) przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego
przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa;
3) dany przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu
produkcyjnego;
4) dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym
prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla
określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie
takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko,
życie lub zdrowie ludzi.

Art. 11. 1. Wytwórca przedmiotu lub substancji, o których mowa w art. 10, jest
obowiązany do przedłożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na
miejsce ich wytwarzania zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt
uboczny.
2. Zgłoszenie uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny zawiera:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby;
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP);
3) określenie miejsca wytwarzania przedmiotu lub substancji przewidzianych do
uznania za produkt uboczny;
4) wskazanie przedmiotu lub substancji przewidzianych do uznania za produkt
uboczny oraz ich masy;
5) opis procesu produkcyjnego, w którym powstaje przedmiot lub substancja,
i procesu, w którym zostaną one wykorzystane.
3. Do zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny dołącza
się dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 10, oraz
szczegółowych wymagań, o ile zostały określone. Dowodami mogą być
w szczególności umowy potwierdzające wykorzystanie przedmiotu lub substancji do
określonych celów lub potwierdzające właściwości przedmiotu lub substancji wyniki
badań, wykonanych przez laboratoria, o których mowa w art. 147a ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
4. Uznanie albo odmowa uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny
następuje w drodze decyzji marszałka województwa wydawanej po zasięgnięciu
opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwego ze względu na
miejsce wytwarzania tego przedmiotu lub tej substancji.
4a. Decyzję o uznaniu przedmiotu lub substancji za produkt uboczny wydaje się
na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.
4b. Przed wydaniem opinii, o której mowa w ust. 4, wojewódzki inspektor
ochrony środowiska może przeprowadzić kontrolę w zakresie objętym zgłoszeniem,
o którym mowa w ust. 2.
4c. W kontroli, o której mowa w ust. 4b, może uczestniczyć marszałek
województwa, o którym mowa w ust. 1.
4d. W przypadku negatywnej opinii wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska marszałek województwa wydaje decyzję o odmowie uznania przedmiotu
lub substancji za produkt uboczny.
4e. Kontrola, o której mowa w ust. 4b, wstrzymuje bieg terminu do wydania
opinii, o której mowa w ust. 4.
4f. W przypadku dokonywania zmian w procesie produkcyjnym, w którym
powstają przedmiot lub substancja uznane za produkt uboczny, lub w procesie,
w którym są one wykorzystywane, wytwórca przedmiotu lub substancji jest
obowiązany do dokonania nowego zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za
produkt uboczny. Przepisy ust. 2–4e stosuje się.
5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do materiałów paszowych określonych
w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE)
nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylającego dyrektywę Rady
79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG,
83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji
2004/217/WE (Dz. Urz. UE L 229 z 01.09.2009, str. 1, z późn. zm.5)
) oraz produktów
przetworzenia drewna takich jak kora, strużyny, odziomki pomanipulacyjne, wałki
połuszczarskie, trociny, wióry, zrębki, zrzyny, szczapy i inne pochodzące z przetworzenia tych produktów, w tym brykiety i pelety, stanowiących mechanicznie
przetworzony naturalny surowiec drzewny niezawierający jakichkolwiek innych substancji.
6. Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe kryteria dotyczące uznania przedmiotu lub substancji za produkt
uboczny, kierując się względami ochrony środowiska, życia lub zdrowia ludzi.

Art. 12. (uchylony).

Art. 13. 1. Zakazuje się łącznego magazynowania produktów ubocznych
i odpadów, a także magazynowania produktów ubocznych w miejscach
przeznaczonych do magazynowania odpadów lub składowania odpadów.
2. Substancje lub przedmioty, które przestały spełniać warunki i wymagania,
o których mowa w art. 10 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 6, są odpadami.

Art. 14. 1. Określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek
poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, spełniają:
1) łącznie następujące warunki:
a) przedmiot lub substancja są powszechnie stosowane do konkretnych celów,
b) istnieje rynek takich przedmiotów lub substancji lub popyt na nie,
c) dany przedmiot lub substancja spełniają wymagania techniczne dla
zastosowania do konkretnych celów oraz wymagania określone
w przepisach i w normach mających zastosowanie do produktu,
d) zastosowanie przedmiotu lub substancji nie prowadzi do negatywnych
skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska;
2) wymagania określone przez przepisy Unii Europejskiej.
1a. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu odpowiednio
z ministrem właściwym do spraw: budownictwa, planowania i zagospodarowania
przestrzennego oraz mieszkalnictwa, energii, gospodarki, gospodarki morskiej,
łączności, informatyzacji, rolnictwa, transportu, żeglugi śródlądowej, wewnętrznych,
zdrowia oraz Ministrem Obrony Narodowej, może określić, w drodze rozporządzenia,
odrębnie dla jednej lub kilku spraw, dla niektórych odpadów, szczegółowe kryteria
stosowania warunków utraty statusu odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
obejmujące w szczególności:
1) odpady wykorzystywane w procesie odzysku;
2) dopuszczalne procesy i techniki przetwarzania tych odpadów;
3) kryteria jakościowe stosowane do materiałów powstałych w procesie odzysku,
które utraciły status odpadów, zgodnie z mającymi zastosowanie normami
dotyczącymi produktów obejmującymi w razie potrzeby dopuszczalne wartości
zanieczyszczeń;
4) wymogi dotyczące systemu gospodarowania, aby wykazać zgodność
z warunkami utraty statusu odpadów, obejmujące kontrolę jakości
i monitorowanie własnej działalności;
5) wymogi dotyczące oceny oraz oświadczenia o zgodności z warunkami utraty
statusu odpadów.
1b. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1a, minister właściwy do
spraw klimatu uwzględnia możliwy negatywny wpływ przedmiotów lub substancji,
które utraciły status odpadów, na zdrowie lub życie ludzi oraz środowisko.
2. Przedmiot lub substancja, które przestały spełniać warunki, o których mowa
w ust. 1, są odpadami.

Art. 15. Zakazuje się łącznego magazynowania odpadów i przedmiotu lub
substancji, które utraciły status odpadów, a także magazynowania przedmiotu lub
substancji, które utraciły status odpadów w miejscach przeznaczonych do
magazynowania odpadów lub składowania odpadów.

Art. 16. Gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający
ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może:
1) powodować zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt;
2) powodować uciążliwości przez hałas lub zapach;
3) wywoływać niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc
o szczególnym znaczeniu, w tym kulturowym i przyrodniczym.

Art. 17. Wprowadza się następującą hierarchię sposobów postępowania
z odpadami:
1) zapobieganie powstawaniu odpadów;
2) przygotowywanie do ponownego użycia;
3) recykling;
4) inne procesy odzysku;
5) unieszkodliwianie.

Art. 18. 1. Każdy, kto podejmuje działania powodujące lub mogące powodować
powstanie odpadów, powinien takie działania planować, projektować i prowadzić przy
użyciu takich sposobów produkcji lub form usług oraz surowców i materiałów, aby
w pierwszej kolejności zapobiegać powstawaniu odpadów lub ograniczać ilość
odpadów i ich negatywne oddziaływanie na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko,
w tym przy wytwarzaniu produktów, podczas i po zakończeniu ich użycia.
2. Odpady, których powstaniu nie udało się zapobiec, posiadacz odpadów
w pierwszej kolejności jest obowiązany poddać odzyskowi.
3. Odzysk, o którym mowa w ust. 2, polega w pierwszej kolejności na
przygotowaniu odpadów przez ich posiadacza do ponownego użycia lub poddaniu
recyklingowi, a jeżeli nie jest to możliwe z przyczyn technologicznych lub nie jest uzasadnione z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych – poddaniu innym procesom odzysku.
4. Przez recykling rozumie się także recykling organiczny polegający na obróbce
tlenowej, w tym kompostowaniu, lub obróbce beztlenowej odpadów, które ulegają
rozkładowi biologicznemu w kontrolowanych warunkach przy wykorzystaniu
mikroorganizmów, w wyniku której powstaje materia organiczna lub metan;
składowanie na składowisku odpadów nie jest traktowane jako recykling organiczny.
5. Odpady, których poddanie odzyskowi nie było możliwe z przyczyn, o których
mowa w ust. 3, posiadacz odpadów jest obowiązany unieszkodliwiać.
6. Składowane powinny być wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie
w inny sposób było niemożliwe z przyczyn, o których mowa w ust. 3.
7. Unieszkodliwianiu poddaje się te odpady, z których uprzednio
wysegregowano odpady nadające się do odzysku.

Art. 19. 1. Organy administracji publicznej, w zakresie swojej właściwości,
podejmują działania wspierające ponowne użycie i przygotowanie do ponownego
użycia odpadów, w szczególności:
1) zachęcając do tworzenia i wspierając sieci ponownego wykorzystania i napraw;
2) stwarzając zachęty ekonomiczne.
2. Jednostki sektora finansów publicznych stosują kryteria ponownego użycia
lub przygotowania do ponownego użycia odpadów przy udzielaniu zamówień
publicznych, o ile ponowne użycie lub przygotowanie do ponownego użycia odpadów
jest możliwe.

Art. 20. 1. Odpady, z uwzględnieniem hierarchii sposobów postępowania
z odpadami, w pierwszej kolejności poddaje się przetwarzaniu w miejscu ich powstania.
2. Odpady, które nie mogą być przetworzone w miejscu ich powstania,
przekazuje się, uwzględniając hierarchię sposobów postępowania z odpadami oraz
najlepszą dostępną technikę, o której mowa w art. 207 ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. – Prawo ochrony środowiska, lub technologię, o której mowa w art. 143 tej
ustawy, do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być przetworzone.
3. Zakazuje się:
1) stosowania komunalnych osadów ściekowych,
2) unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów
weterynaryjnych
– poza obszarem województwa, na którym zostały wytworzone.
4. Zakazuje się przywozu na obszar województwa odpadów, o których mowa
w ust. 3, wytworzonych poza obszarem tego województwa, do celów, o których mowa
w ust. 3.
5. Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane na obszarze województwa
innego niż to, na którym zostały wytworzone, jeżeli odległość od miejsca wytwarzania
odpadów do miejsca stosowania położonego na obszarze innego województwa jest
mniejsza niż odległość do miejsca stosowania położonego na obszarze tego samego
województwa.
6. W przypadku unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych
i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.
Dopuszcza się unieszkodliwienie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych
odpadów weterynaryjnych na obszarze województwa innego niż to, na którym zostały
wytworzone, w najbliżej położonej instalacji, w przypadku braku instalacji do
unieszkodliwiania tych odpadów na obszarze danego województwa lub gdy istniejące
instalacje nie mają wolnych mocy przerobowych.
7. (uchylony)
8. (uchylony)
9. (uchylony)
10. (uchylony)
11. (uchylony)

Art. 21. 1. Zakazuje się mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów,
mieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, a także
mieszania odpadów niebezpiecznych z substancjami, materiałami lub przedmiotami,
w tym rozcieńczania substancji niebezpiecznych.
2. Dopuszcza się mieszanie odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów,
mieszanie odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, a także
mieszanie odpadów niebezpiecznych z substancjami, materiałami lub przedmiotami, jeżeli ich zmieszanie służy poprawie bezpieczeństwa procesów przetwarzania
odpadów powstałych po zmieszaniu i jeżeli w wyniku prowadzenia tych procesów nie
nastąpi wzrost zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska.
3. W przypadku gdy odpady niebezpieczne uległy zmieszaniu z innymi
odpadami, substancjami, materiałami lub przedmiotami, rozdziela się je, jeżeli zostaną
spełnione łącznie następujące warunki:
1) w procesie przetwarzania odpadów powstałych po rozdzieleniu nastąpi
ograniczenie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska;
2) jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione.

Art. 22. Koszty gospodarowania odpadami są ponoszone przez pierwotnego
wytwórcę odpadów lub przez obecnego lub poprzedniego posiadacza odpadów.
W przypadkach określonych w przepisach odrębnych koszty gospodarowania
odpadami ponosi producent produktu lub podmiot wprowadzający produkt na
terytorium kraju, określony w tych przepisach.

Art. 23. 1. Odpady są zbierane w sposób selektywny.
2. Zakazuje się zbierania poza miejscem wytwarzania:
1) pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, o ile są przeznaczone do
składowania;
2) komunalnych osadów ściekowych;
3) zakaźnych odpadów medycznych;
4) zakaźnych odpadów weterynaryjnych;
5) niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych;
6) bioodpadów stanowiących odpady komunalne.
3. (uchylony)
4. Jeżeli ze względów bezpieczeństwa lub w celu zapewnienia ciągłości odbioru
zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych, zbieranie
tych odpadów jest konieczne, marszałek województwa właściwy ze względu na
miejsce zbierania odpadów może zezwolić, w drodze decyzji, na ich zbieranie.
5. W przypadku zbierania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych
odpadów weterynaryjnych na terenach zamkniętych zezwolenie, o którym mowa
w ust. 4, wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska właściwy ze względu na
miejsce zbierania tych odpadów.
6. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4 i 5, może być wydane na okres nie
dłuższy niż rok.
7. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 i 5, przepisy art. 42 ust. 1
i art. 43 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
8. Zakaz zbierania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów
weterynaryjnych nie dotyczy zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów
weterynaryjnych powstałych w wyniku świadczenia usług medycznych lub
weterynaryjnych na wezwanie.
9. Wytwórca zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów
weterynaryjnych powstałych w wyniku świadczenia usług na wezwanie jest
obowiązany do bezzwłocznego dostarczenia wytworzonych odpadów do
przystosowanych do tego celu pomieszczeń spełniających wymagania w zakresie
magazynowania takich odpadów.
10. Zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do zbierania odpadów,
o których mowa w ust. 2 pkt 5 i 6, w stacji przeładunkowej prowadzonej przez:
1) podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub
2) prowadzącego instalację komunalną, lub
3) prowadzącego instalację do przetwarzania bioodpadów.
11. Zakazu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się do zbierania bioodpadów
stanowiących odpady komunalne przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania
odpadów komunalnych.

Art. 24. 1. Transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie
ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności
w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan
skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie
z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.
2. Transport odpadów niebezpiecznych stanowiących towary niebezpieczne
w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów
niebezpiecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 154) odbywa się z zachowaniem przepisów
o transporcie towarów niebezpiecznych.
3. Zlecający usługę transportu odpadów jest obowiązany wskazać
transportującemu odpady wykonującemu usługę transportu odpadów miejsce
przeznaczenia odpadów oraz posiadacza odpadów, do którego należy dostarczyć
odpady.
4. Transportujący odpady wykonujący usługę transportu odpadów jest
obowiązany dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia odpadów i przekazać je
posiadaczowi odpadów, o którym mowa w ust. 3.
4a. W przypadku transportu odpadów bez wymaganych dokumentów, w których
wskazany jest posiadacz odpadów przekazujący odpad oraz posiadacz odpadów, do
którego należy dostarczyć odpady, posiadaczem tych odpadów jest transportujący te
odpady.
5. Transportujący odpady wykonujący usługę transportu odpadów umieszcza
indywidualny numer rejestrowy, o którym mowa w art. 54 ust. 1, na dokumentach
związanych z tą usługą.
6. Środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami
wydanymi na podstawie ust. 7.
7. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla
środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowanie środków transportu,
biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz
bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi.

Art. 24a. 1. Jeżeli w trakcie kontroli transportu odpadów ujawniono:
1) naruszenie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów,
2) przemieszczanie odpadów do nieuprawnionego odbiorcy,
3) naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów
– pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany przez Krajową Administrację
Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy
Inspekcji Ochrony Środowiska.
2. Zatrzymany pojazd wraz z odpadami jest kierowany do najbliższego
dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami
spełniającego warunki magazynowania odpadów. Plan ten w części dotyczącej
wyznaczenia miejsc spełniających warunki magazynowania odpadów podlega
zaopiniowaniu przez właściwych starostów, na terenie działania których mają zostać wyznaczone te miejsca. Starosta wyraża opinię w terminie nie dłuższym niż miesiąc od dnia otrzymania planu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się za opinię pozytywną.
2a. Skierowanie, o którym mowa w ust. 2, polega na:
1) nadzorowaniu przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy lub inspektorów
podmiotów, o których mowa w ust. 1, albo
2) usunięciu pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie.
2b. Dyspozycję przewiezienia lub holowania pojazdu wydaje się podmiotowi,
któremu starosta właściwy ze względu na miejsce kontroli powierzył zadanie
usuwania pojazdów w trybie art. 130a ust. 5f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –
Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, 284 i 568), a jeżeli jest to
niemożliwe, dyspozycję wydaje się innemu przedsiębiorcy prowadzącemu działalność
gospodarczą obejmującą usuwanie pojazdów.
2c. Jeżeli w związku z ujawnieniem przypadków, o których mowa w ust. 1,
niezbędne jest przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 217, art. 228 oraz
art. 308 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 30, 413 i 568), skierowanie, o którym mowa w ust. 2, jest
realizowane po wykonaniu tych czynności.
3. Miejsca, o których mowa w ust. 2, wyznacza się uwzględniając jedno miejsce
magazynowania odpadów na 1 mln mieszkańców w województwie, nie więcej jednak
niż trzy miejsca w województwie.
4. Starosta w terminie 6 miesięcy od uchwalenia wojewódzkiego planu
gospodarki odpadami utworzy miejsce, o którym mowa w ust. 2.
5. Pojazd wraz z odpadami umieszcza się w miejscu wyznaczonym zgodnie
z ust. 2 do czasu usunięcia naruszeń szczegółowych wymagań dla transportu odpadów
lub ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie tych odpadów.
6. Za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym
mowa w ust. 2, pobiera się opłaty.
7. Do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów.
8. Starosta właściwy ze względu na miejsce, o którym mowa w ust. 2, ustala,
w drodze postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie
pojazdu w tym miejscu, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią
ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania; w postanowieniu starosta ustala termin i sposób wniesienia opłat.
9. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 8, służy zażalenie.
10. W przypadku konieczności ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za
gospodarowanie odpadami zwrot pojazdu z miejsca, o którym mowa w ust. 2,
następuje po przedstawieniu podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, ostatecznej
decyzji, o której mowa w art. 24b ust. 3, albo rozstrzygnięcia wydanego na podstawie
przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
11. Jeżeli ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu,
o którym mowa w ust. 2, starosta właściwy ze względu na miejsce, na które został
skierowany zatrzymany pojazd wraz z odpadami, zawiadamia uprawnionego
o możliwości odebrania pojazdu. W przypadku nieodebrania pojazdu w terminie
60 dni od dnia otrzymania zawiadomienia stosuje się odpowiednio przepisy działu II
rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.), dotyczące egzekucji
należności pieniężnych z ruchomości. Zawiadomienie zawiera pouczenie o skutkach
nieodebrania pojazdu w terminie.
12. Od dnia następującego po upływie terminu wniesienia opłat, o których mowa
w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe. Opłaty wraz z odsetkami podlegają egzekucji
w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
13. Egzekucji, o której mowa w ust. 12, nie wszczyna się, a wszczętą umarza,
jeżeli od dnia doręczenia prawomocnego postanowienia, o którym mowa w ust. 8,
upłynęło 5 lat.
14. W zakresie nieuregulowanym w ustawie do wydania dyspozycji
przewiezienia lub holowania pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy wydane na
podstawie art. 130a ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu
drogowym dotyczące dyspozycji usunięcia pojazdu.
Art. 24b. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 24 ust. 4a, gdy nie ustalono
podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie zatrzymanych odpadów, podmiot
wykonujący transport odpadów jest obowiązany do zagospodarowania odpadów na
własny koszt.
2. W przypadku ustalenia posiadacza odpadów, odpowiedzialnego za
zagospodarowanie odpadów jest on obowiązany do zagospodarowania odpadów na
własny koszt.
3. Obowiązek zagospodarowania odpadów nakłada, w drodze decyzji, na
podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 2, starosta właściwy ze względu na miejsce, na
które został skierowany zatrzymany transport odpadów.
4. Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do transportu odpadów umieszczonych
w miejscach, o których mowa w art. 24a ust. 2, w wyniku realizacji przepisów
o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Art. 25. 1. Magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami
w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi,
w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne
odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady,
w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie
ust. 7.
2. Magazynowanie odpadów odbywa się na terenie, do którego posiadacz
odpadów ma tytuł prawny.
3. Magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania,
zbierania lub przetwarzania odpadów.
4. Odpady mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania
wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów
uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez:
1) 1 rok – w przypadku magazynowania odpadów niebezpiecznych, odpadów
palnych, niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i odpadów
pochodzących z przetworzenia odpadów komunalnych;
2) 3 lata – w przypadku magazynowania pozostałych odpadów.
4a. W ramach zbierania odpadów maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów
odpadów, które w tym samym czasie mogą być magazynowane, nie może przekroczyć
połowy maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być
magazynowane w okresie roku, określonej w zezwoleniu na zbieranie odpadów lub zezwoleniu na przetwarzanie odpadów lub pozwoleniu na wytwarzanie odpadów
uwzględniającym zbieranie lub przetwarzanie odpadów.
4b. (uchylony)
5. Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane wyłącznie
w celu zebrania odpowiedniej ilości tych odpadów do transportu na składowisko
odpadów, nie dłużej jednak niż przez rok.
6. Okresy magazynowania odpadów, o których mowa w ust. 4 i 5, są liczone
łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów.
6a. Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez
ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub zarządzający
składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli
miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b–6f, 6h i 6i oraz
przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a.
6b. Zapis obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub
składowania odpadów przechowuje się przez miesiąc od daty dokonania zapisu.
6c. Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów udostępnia
utrwalony obraz lub jego kopię na żądanie organu uprawnionego do kontroli
działalności w zakresie gospodarki odpadami, sądu, prokuratury, Policji, Krajowej
Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
6d. Wizyjny system kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów
prowadzi się przy użyciu urządzeń technicznych zapewniających przez całą dobę zapis
obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu.
6e. Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany
do właściwego przechowywania i zabezpieczenia zapisu obrazu wizyjnego systemu
kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów przed dostępem osób
nieuprawnionych oraz jego utratą, w szczególności wskutek zniszczenia lub kradzieży.
6f. W przypadku magazynowania lub składowania następujących odpadów palnych:
1) paliwo alternatywne oraz odpady przeznaczone bezpośrednio do produkcji
takiego paliwa,
2) papier oraz tektura,
3) tekstylia,
4) odpady wielkogabarytowe, z wyłączeniem odpadów metali,
5) tworzywa sztuczne, w tym folia, oraz opony i inne odpady z gumy,
6) drewno i odpady drewnopochodne,
7) odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych, z wyłączeniem
odpadów pochodzących z termicznego przetwarzania odpadów,
8) odpady wielomateriałowe złożone z materiałów, o których mowa w pkt 2, 3, 5
lub 6
– posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów
uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów zapewnia
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na
lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępność obrazu
z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system
teleinformatyczny.
6g. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wykorzystuje dostęp do
rejestrowanego obrazu w czasie rzeczywistym w przypadku:
1) prowadzonej kontroli, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r.
o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1355, 1501 i 1680 oraz z
2020 r. poz. 284);
2) powzięcia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przeciwko
środowisku określonego w art. 182, art. 183 lub art. 186 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128 oraz z 2020 r.
poz. 568) albo wykroczenia określonego w art. 154 § 2 ustawy z dnia 20 maja
1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r. poz. 821 i 1238 oraz z 2020 r. poz.
568), albo wykroczeń, o których mowa w art. 10b ust. 1 pkt 1–15 ustawy z dnia
20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska.
6h. Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie
odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący
magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów zapewnia
dostępność obrazu w czasie rzeczywistym wojewódzkiemu inspektorowi ochrony
środowiska, o którym mowa w ust. 6f, przez przekazanie informacji umożliwiających
logowanie do wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania
odpadów w sposób zapewniający zachowanie tych informacji w poufności.
6i. W przypadku miejsca magazynowania lub składowania odpadów:
1) w jednostkach organizacyjnych podległych albo nadzorowanych przez Ministra
Obrony Narodowej,
2) stanowiącego element obiektów, instalacji, urządzeń i usług ujętych
w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących
w skład infrastruktury krytycznej, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy
z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2019 r.
poz. 1398 oraz z 2020 r. poz. 148, 284 i 374)
– nie stosuje się przepisów ust. 6f–6h.
6j. Przepisów ust. 6a–6i nie stosuje się do popiołów, żużli, gipsów, fosfogipsów
i wydobytej w trakcie robót budowlanych niezanieczyszczonej gleby lub ziemi.
7. Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe wymagania dla magazynowania odpadów, obejmującego wstępne
magazynowanie odpadów przez wytwórcę odpadów, tymczasowe magazynowanie
odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów oraz magazynowanie odpadów
przez prowadzącego przetwarzanie odpadów, kierując się właściwościami odpadów,
wymaganiami ochrony środowiska, życia i zdrowia ludzi oraz ograniczeniem
uciążliwości związanych z magazynowaniem odpadów.
8. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw
klimatu może określić czas magazynowania, kierując się rodzajem magazynowania
i właściwościami odpadów.
8a. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania dla prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub
składowania odpadów, minimalne wymagania dla urządzeń technicznych wizyjnego
systemu kontroli oraz wymogi przechowywania i udostępniania zapisanego obrazu,
kierując się koniecznością umożliwienia sprawowania nadzoru nad działalnością
w zakresie gospodarowania odpadami.

Art. 26. 1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia
odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
2. Z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1,
wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje
posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich
składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia
odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką
odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej
z gospodarką odpadami.
3. Nakaz usunięcia odpadów, o którym mowa w ust. 2, z terenów zamkniętych
oraz z nieruchomości, którymi gmina włada jako władający powierzchnią ziemi,
a niebędących w posiadaniu innego podmiotu – wydaje właściwy regionalny dyrektor
ochrony środowiska.
3a. Decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się w stosunku do wszystkich
posiadaczy odpadów odpowiedzialnych za gospodarowanie odpadami, o których
mowa w ust. 1. Za wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji posiadacze
odpadów odpowiedzialni są solidarnie.
3b. Jeżeli po wydaniu ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy
organ stwierdzi, że za gospodarowanie odpadami odpowiedzialny jest również inny
posiadacz odpadów, może wydać decyzję o nałożeniu obowiązku wykonania
ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 2, przez tego posiadacza odpadów.
Odpowiedzialność posiadaczy odpadów za wykonanie decyzji jest solidarna.
3c. Właściwy organ może zmienić, bez odszkodowania, sposób wykonania
decyzji, o której mowa w ust. 2, w przypadku gdy wykonanie decyzji w sposób w niej
wskazany okaże się niemożliwe lub może stwarzać zagrożenia dla życia, zdrowia lub
środowiska lub inny sposób wykonania jest bardziej racjonalny ze względu na
wymagania ochrony środowiska lub ze względów ekonomicznych przy zachowaniu
właściwego poziomu ochrony życia, zdrowia ludzi i środowiska.
4. Jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości,
z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest
obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji – organowi egzekucyjnemu.
5. Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów
wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości.
6. W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności:
1) termin usunięcia odpadów;
2) rodzaj odpadów;
3) sposób usunięcia odpadów.

Art. 26a. 1. W przypadku gdy ze względu na zagrożenie dla życia lub zdrowia
ludzi lub środowiska konieczne jest niezwłoczne usunięcie odpadów, właściwy organ
podejmuje działania polegające na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi.
2. Właściwym organem w sprawach, o których mowa w ust. 1, jest:
1) w przypadku terenów zamkniętych oraz nieruchomości, którymi gmina włada
jako władający powierzchnią ziemi – regionalny dyrektor ochrony środowiska;
2) w przypadku gdy obowiązek usunięcia odpadów powstał w związku z wydaniem
decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzeniem
nieważności, uchyleniem lub wygaśnięciem decyzji związanej z gospodarką
odpadami – organ właściwy do wydania tej decyzji;
3) w pozostałych przypadkach – wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
3. W celu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ
określa, w drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi:
1) zakres i termin udostępnienia przez niego powierzchni ziemi, obiektów lub
innych miejsc, w których znajdują się odpady;
2) zakres i sposób przeprowadzenia działań mających na celu usunięcie odpadów
przez ten organ;
3) termin rozpoczęcia i zakończenia działań, o których mowa w pkt 2.
4. Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Przepisów art. 61 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu
przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) nie stosuje się.
5. Decyzję, o której mowa w ust. 3, wydaje się po zasięgnięciu opinii w sprawie
spełnienia przesłanek konieczności niezwłocznego usunięcia odpadów:
1) wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;
2) odpowiednio organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, albo organu Wojskowej
Inspekcji Sanitarnej stosownie do ich właściwości miejscowej w odniesieniu do:
a) oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi
w związku z obecnością tych odpadów,
b) zanieczyszczenia w ujęciach wody przeznaczonej do spożycia w związku
z obecnością tych odpadów;
3) regionalnego dyrektora ochrony środowiska, z wyjątkiem przypadku gdy
decyzję wydaje ten organ;
4) komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.
6. Właściwy organ żąda od posiadacza odpadów odpowiedzialnego za
gospodarowanie odpadami zwrotu poniesionych przez siebie kosztów działań
polegających na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi. Posiadacz odpadów jest
obowiązany zwrócić te koszty w terminie 14 dni od dnia doręczenia żądania.
7. Właściwy organ może odstąpić od żądania zwrotu całości lub części kosztów
działań polegających na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi, jeżeli:
1) wobec posiadacza odpadów nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego
lub egzekucja okazała się bezskuteczna;
2) koszt postępowania egzekucyjnego jest wyższy niż kwota możliwa do
odzyskania.
8. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 6, w stosunku
do posiadacza odpadów, który ustanowił zabezpieczenie roszczeń, o którym mowa
w art. 48a ust. 1, właściwy organ wydaje decyzję o przeznaczeniu środków z tego
zabezpieczenia na pokrycie kosztów, o których mowa w ust. 6, określając w decyzji
wysokość tych kosztów. W przypadku gdy wysokość ustanowionego zabezpieczenia
roszczeń jest niewystarczająca na pokrycie kosztów, o których mowa w ust. 6,
właściwy organ w decyzji nakłada na posiadacza odpadów także obowiązek zwrotu
różnicy między wysokością tych kosztów a wysokością tego zabezpieczenia,
określając wysokość tej różnicy oraz sposób i termin jej uiszczenia.
9. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 6, w stosunku
do posiadacza odpadów, który nie ustanowił zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa
w art. 48a ust. 1, właściwy organ, w drodze decyzji, nakłada na posiadacza odpadów
obowiązek zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 6, oraz określa wysokość tych
kosztów oraz sposób i termin ich uiszczenia.
10. Roszczenie o zwrot:
1) kosztów, o których mowa w ust. 6,
2) różnicy, o której mowa w ust. 8
– przedawnia się po upływie 10 lat od dnia, w którym decyzja, o której mowa
odpowiednio w ust. 8 albo 9, stała się ostateczna.
11. Do należności z tytułu obowiązku zwrotu kosztów poniesionych przez
właściwy organ, w ramach realizacji działań polegających na usunięciu odpadów
i gospodarowaniu nimi, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.),
z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują właściwemu organowi.
12. Przepisów ust. 1–11 nie stosuje się, w przypadku gdy:
1) odpady są składowane:
a) na eksploatowanym lub zamkniętym składowisku odpadów,
b) w miejscu, w którym przed dniem 1 października 2001 r. były składowane odpady;
2) odpady są przemieszczane na podstawie przepisów o międzynarodowym
przemieszczaniu odpadów;
3) zastosowanie ma art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie.

Art. 27. 1. Wytwórca odpadów jest obowiązany do gospodarowania
wytworzonymi przez siebie odpadami.
2. Wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie
obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają:
1) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, lub
2) koncesję na podziemne składowanie odpadów, pozwolenie zintegrowane,
decyzję zatwierdzającą program gospodarowania odpadami wydobywczymi,
zezwolenie na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych
lub wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów
komunalnych od właścicieli nieruchomości – na podstawie odrębnych
przepisów, lub
3) wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5
– chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania decyzji lub wpisu do rejestru.
3. Jeżeli wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów przekazuje odpady
następnemu posiadaczowi odpadów, który posiada decyzję wymienioną w ust. 2 pkt 1
lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50
ust. 1 pkt 5 lit. a, odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami, z chwilą ich
przekazania, przechodzi na tego następnego posiadacza odpadów.
3a. Jeżeli po przekazaniu odpadów przez wytwórcę odpadów następnemu
posiadaczowi odpadów nie jest możliwe ustalenie wytwórcy odpadów, za
zagospodarowanie odpadów odpowiada aktualny lub poprzedni posiadacz odpadów.
3b. Wytwórca odpadów niebezpiecznych, z wyłączeniem wytwórcy pojazdów
wycofanych z eksploatacji oraz zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, jest
zwolniony z odpowiedzialności za gospodarowanie tymi odpadami z chwilą
przekazania ich do ostatecznego procesu odzysku lub ostatecznego procesu
unieszkodliwienia przez posiadacza odpadów prowadzącego taki proces. Ostateczny
proces odzysku oznacza proces R1–R11, zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy,
a także proces przygotowania do ponownego użycia. Ostateczny proces
unieszkodliwiania oznacza proces D1–D12, zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy.
3c. Przepisu ust. 3b nie stosuje się do:
1) wytwórcy odpadów komunalnych;
2) wytwórcy odpadów, o których mowa w art. 71 pkt 1 lit. a, który przekazuje te
odpady posiadaczowi odpadów posiadającemu decyzję wymienioną
w ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiadającemu wpis do rejestru w zakresie, o którym
mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a.
4. Posiadacza odpadów, który przekazał odpady transportującemu odpady, nie
zwalnia się z odpowiedzialności za zbieranie lub przetwarzanie odpadów, do czasu
przejęcia odpowiedzialności przez następnego posiadacza odpadów, który posiada decyzję wymienioną w ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a.
5. Wytwórca zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów
weterynaryjnych jest zwolniony z odpowiedzialności za zbieranie lub przetwarzanie
tych odpadów, z chwilą dokonania unieszkodliwienia tych odpadów przez następnego
posiadacza odpadów przez termiczne przekształcenie zakaźnych odpadów
medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych w spalarni odpadów niebezpiecznych.
6. (uchylony)
7. Sprzedawca odpadów oraz pośrednik w obrocie odpadami nie przejmują
odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami, jeżeli nie są posiadaczami tych
odpadów.
8. Osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą
poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku,
określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które
mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne.
9. Posiadacz odpadów może przekazywać osobie fizycznej lub jednostce
organizacyjnej niebędącym przedsiębiorcami określone rodzaje odpadów, do
wykorzystania na potrzeby własne za pomocą dopuszczalnych metod odzysku,
zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 10.
10. Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze rozporządzenia:
1) określi listę rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka
organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na
potrzeby własne, oraz dopuszczalne metody odzysku,
2) może określić dla niektórych rodzajów odpadów, o których mowa w pkt 1,
warunki magazynowania odpadów przeznaczonych do wykorzystania na
potrzeby własne oraz dopuszczalne ilości, które te podmioty mogą przyjąć i
magazynować w ciągu roku, lub sposób określenia tych ilości
– kierując się właściwościami odpadów oraz możliwościami ich bezpiecznego
wykorzystania.

Art. 28. 1. W przypadku korzystania przez wytwórców odpadów ze wspólnego
lokalu dopuszcza się przeniesienie odpowiedzialności za wytworzone odpady na rzecz
jednego z nich lub na rzecz wynajmującego lokal, jeżeli podmiot ten zapewni
postępowanie z przyjętymi odpadami w sposób zgodny z niniejszą ustawą.
2. Przeniesienie odpowiedzialności, o którym mowa w ust. 1, oznacza
przeniesienie praw i obowiązków ciążących na wytwórcy odpadów i następuje pod
warunkiem zawarcia umowy w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

Art. 29. 1. Odpady są przetwarzane w instalacjach lub urządzeniach.
2. Instalacje oraz urządzenia do przetwarzania odpadów eksploatuje się tylko
wówczas, gdy:
1) spełniają wymagania ochrony środowiska, w tym nie powodują przekroczenia
standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach o ochronie środowiska, oraz
2) pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z przetwarzaniem
odpadów będą przetwarzane z zachowaniem wymagań określonych w ustawie.

Art. 29a. 1. Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli
nieruchomości jest obowiązany przekazywać niesegregowane (zmieszane) odpady
komunalne do instalacji komunalnej zapewniającej przetwarzanie, o którym mowa
w art. 35 ust. 6 pkt 1, z zastrzeżeniem art. 158 ust. 4.
2. Wytwórca odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego
przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych lub
pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, przeznaczonych do składowania,
jest obowiązany przekazywać te odpady do instalacji komunalnej zapewniającej
składowanie, o którym mowa w art. 35 ust. 6 pkt 3.
3. Odpady, o których mowa w ust. 1 i 2, przekazuje się do instalacji
komunalnych, o których mowa w art. 38b ust. 1.

Art. 30. 1. Zakazuje się przetwarzania odpadów poza instalacjami lub
urządzeniami.
2. Dopuszcza się odzysk poza instalacjami lub urządzeniami w przypadku:
1) odzysku w procesie odzysku R10, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy,
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 4;
2) rodzajów odpadów wymienionych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5,
poddawanych odzyskowi, zgodnie z warunkami określonymi w tych przepisach,
w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy;
3) osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne.
3. Odzysk poza instalacjami lub urządzeniami, o którym mowa w ust. 2, może
być prowadzony, jeżeli nie stwarza zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi
oraz jest prowadzony zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych
odpowiednio na podstawie ust. 4 lub 5.
4. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,
warunki odzysku w procesie odzysku R10, wymienionego w załączniku nr 1 do
ustawy, i rodzaje odpadów dopuszczonych do takiego procesu odzysku,
uwzględniając potrzebę ochrony życia i zdrowia ludzi oraz środowiska.
5. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje
odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach odzysku R3, R5, R11
i R12 wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, poza instalacjami i urządzeniami,
uwzględniając właściwości tych odpadów oraz możliwość bezpiecznego dla
środowiska i zdrowia ludzi wykorzystania tych odpadów.

Art. 31. 1. Jeżeli spalanie odpadów w instalacjach lub urządzeniach
przeznaczonych do tego celu jest niemożliwe ze względów bezpieczeństwa, marszałek
województwa może zezwolić, w drodze decyzji, na spalanie odpadów poza
instalacjami lub urządzeniami.
2. Zezwolenie na spalanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami dla
terenów zamkniętych wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska.
3. Organem właściwym do wydania zezwolenia na spalanie odpadów poza
instalacjami i urządzeniami jest organ właściwy ze względu na miejsce spalania odpadów.
4. Wniosek o wydanie zezwolenia na spalanie odpadów poza instalacjami
i urządzeniami zawiera:
1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do spalania poza
instalacjami i urządzeniami;
2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych spalaniu
w okresie roku;
3) oznaczenie miejsca spalania odpadów;
4) szczegółowy opis stosowanej metody spalania odpadów;
5) proponowany czas obowiązywania decyzji.
5. W przypadku gdy określenie rodzajów odpadów jest niewystarczające do
ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów.
6. W zezwoleniu na spalanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami określa się:
1) rodzaj odpadów przewidzianych do spalania poza instalacjami i urządzeniami,
w tym podstawowy skład chemiczny i właściwości odpadów – w przypadku,
o którym mowa w ust. 5;
2) ilość odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych spalaniu w okresie roku;
3) miejsce spalania odpadów;
4) warunki spalania odpadów danego rodzaju poza instalacjami i urządzeniami;
5) czas obowiązywania zezwolenia.
7. Dopuszcza się spalanie zgromadzonych pozostałości roślinnych poza
instalacjami i urządzeniami, chyba że są one objęte obowiązkiem selektywnego zbierania.

Art. 32. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, w drodze decyzji,
kierując się stopniem zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi, wstrzymać
działalność posiadacza odpadów w przypadku naruszenia:
1) hierarchii sposobów postępowania z odpadami, polegającego na
niewysegregowaniu odpadów nadających się do odzysku spośród odpadów
przeznaczonych do unieszkodliwiania, wbrew art. 18 ust. 7;
2) zakazu dotyczącego postępowania z odpadami niebezpiecznymi, o którym
mowa w art. 21;
3) zakazów określonych w art. 23 ust. 2;
4) obowiązku określonego w art. 27 ust. 2;
5) wymagań dotyczących eksploatacji instalacji lub urządzeń do przetwarzania
odpadów, o których mowa w art. 29 ust. 2;
6) zakazu przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami, o którym
mowa w art. 30 ust. 1.
1a. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymuje, w drodze decyzji,
działalność posiadacza odpadów, w przypadku gdy posiadacz ten zbiera lub przetwarza odpady bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
1b. Jeżeli w okresie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
decyzja o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie polegające na
gospodarowaniu odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie
odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie odpadów stała się ostateczna,
posiadaczowi odpadów została wymierzona po raz drugi administracyjna kara
pieniężna za naruszenie polegające na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z
posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie
odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymuje, w drodze decyzji,
działalność tego posiadacza odpadów.
2. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o których mowa w ust. 1–1b,
wszczyna się z urzędu.
3. W przypadkach określonych w ust. 1 i 1b, na wniosek posiadacza odpadów,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, w drodze postanowienia, określić
termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, zawieszając na ten czas
postępowanie. Termin nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia postanowienia.
4. W razie nieusunięcia nieprawidłowości w terminie określonym na podstawie
ust. 3, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymuje, w drodze decyzji,
działalność posiadacza odpadów w zakresie, o którym mowa w ust. 1 lub 1b, związaną
z gospodarowaniem odpadami.
5. W decyzji o wstrzymaniu działalności określa się termin wstrzymania
działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zaprzestania
wykonywania działalności w sposób, o którym mowa w ust. 1–1b. Termin
wstrzymania działalności nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia decyzji
o wstrzymaniu działalności.
5a. Decyzja, o której mowa w ust. 1a lub 1b, podlega natychmiastowemu
wykonaniu. Przepisów art. 61 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stosuje się.
6. Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności, wojewódzki
inspektor ochrony środowiska, na wniosek zainteresowanego, wyraża, w drodze
decyzji, zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności.

Art. 33. 1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami
w sposób zgodny z zasadami gospodarki odpadami, o których mowa w art. 16–31,
w tym do prowadzenia procesów przetwarzania odpadów w taki sposób, aby procesy
te oraz powstające w ich wyniku odpady nie stwarzały zagrożenia dla życia lub
zdrowia ludzi oraz dla środowiska, a także w sposób zgodny z przepisami o ochronie
środowiska i planami gospodarki odpadami.
2. Ministrowie właściwi do spraw: budownictwa, planowania
i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, gospodarki, gospodarki
morskiej, łączności, informatyzacji, rolnictwa, transportu, żeglugi śródlądowej,
wewnętrznych, zdrowia oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw klimatu, każdy w zakresie swojego działania, mogą
określić, w drodze rozporządzeń, szczegółowy sposób postępowania z niektórymi
rodzajami odpadów, z wyłączeniem wymagań dla prowadzenia procesów
przetwarzania, kierując się potrzebą zapewniania prawidłowego postępowania z odpadami.
3. Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia,
wymagania dla określonych procesów przetwarzania lub dla instalacji do
przetwarzania odpadów, z wyjątkiem składowania na składowiskach odpadów
i termicznego przekształcania w spalarniach odpadów lub współspalarniach odpadów,
oraz wymagania dla odpadów powstających w wyniku tych procesów, kierując się
zapobieganiem zagrożeniom dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, a także
zapobieganiem nieprawidłowościom przy przetwarzaniu odpadów.
4. Minister właściwy do spraw klimatu, wydając rozporządzenie, o którym
mowa w ust. 3, może uwzględnić również wymagania tylko dla określonego rodzaju
lub rodzajów odpadów.

Art. 34. 1. Dla osiągnięcia celów założonych w polityce ochrony środowiska,
oddzielenia tendencji wzrostu ilości wytwarzanych odpadów i ich wpływu na
środowisko od tendencji wzrostu gospodarczego kraju, wdrażania hierarchii sposobów
postępowania z odpadami oraz zasady samowystarczalności i bliskości, a także utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji gospodarowania odpadami, spełniających wymagania ochrony środowiska, opracowuje się plany gospodarki odpadami.
2. (uchylony)
3. Plany gospodarki odpadami są opracowywane na poziomie krajowym i wojewódzkim.
4. Plany gospodarki odpadami dotyczą odpadów wytworzonych na obszarze, dla
którego jest sporządzany plan, oraz przywożonych na ten obszar, w tym odpadów
komunalnych, odpadów ulegających biodegradacji, odpadów opakowaniowych
i odpadów niebezpiecznych.
5. Plany gospodarki odpadami obejmują również środki służące zapobieganiu
powstawaniu odpadów, przykładowo wskazane w załączniku nr 5 do ustawy.

Art. 35. 1. Plany gospodarki odpadami zawierają:
1) analizę aktualnego stanu gospodarki odpadami na obszarze, dla którego jest
sporządzany plan, w tym informacje na temat:
a) istniejących środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów
i oceny ich użyteczności,
b) rodzajów, ilości i źródeł powstawania odpadów,
c) rodzajów i ilości odpadów poddawanych poszczególnym procesom
odzysku, również w instalacjach położonych poza terytorium kraju,
d) rodzajów i ilości odpadów poddawanych poszczególnym procesom
unieszkodliwiania, również w instalacjach położonych poza terytorium kraju,
e) istniejących systemów gospodarowania odpadami, w tym również zbierania odpadów,
f) rodzajów, rozmieszczenia i mocy przerobowych instalacji do przetwarzania
odpadów komunalnych, w tym olejów odpadowych i innych odpadów
niebezpiecznych, oraz odpadów objętych szczegółowymi przepisami,
g) identyfikacji problemów w zakresie gospodarki odpadami, w tym oceny
potrzeby tworzenia nowych lub zmiany systemów zbierania odpadów oraz
budowy dodatkowej infrastruktury służącej gospodarowaniu odpadami,
zgodnie z zasadą bliskości, oraz, w razie potrzeby, realizacji inwestycji
w celu zaspokojenia istniejących potrzeb, a także zamknięcia istniejących
obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami, uwzględniające, w razie potrzeby, podstawowe informacje charakteryzujące z punktu widzenia gospodarki odpadami obszar, dla którego jest sporządzany plan
gospodarki odpadami, a w szczególności położenie geograficzne, sytuację
demograficzną, sytuację gospodarczą oraz warunki glebowe,
hydrogeologiczne i hydrologiczne, mogące mieć wpływ na lokalizację
istniejących instalacji gospodarowania odpadami;
2) prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami, w tym wynikające ze
zmian demograficznych i gospodarczych;
3) przyjęte cele w zakresie gospodarki odpadami z podaniem terminów ich
osiągnięcia, w tym cele dotyczące zapobiegania powstawaniu odpadów
i ograniczania ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji
kierowanych na składowisko odpadów;
4) kierunki działań w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów oraz
kształtowania systemu gospodarki odpadami, podejmowanych dla osiągnięcia
celów, o których mowa w pkt 3, w tym:
a) rozwiązania dotyczące olejów odpadowych i innych odpadów
niebezpiecznych oraz odpadów objętych szczegółowymi przepisami
w zakresie gospodarki odpadami,
b) określenie polityki w zakresie gospodarki odpadami, wraz z planowanymi
technologiami i metodami, lub polityki w zakresie postępowania
z odpadami powodującymi problemy w gospodarowaniu odpadami, w tym
środków zachęcających do selektywnego zbierania bioodpadów w celu ich
kompostowania i uzyskiwania z nich sfermentowanej biomasy,
przetwarzania bioodpadów w sposób, który zapewnia wysoki poziom
ochrony środowiska, stosowania bezpiecznych dla środowiska materiałów
wyprodukowanych z bioodpadów przy zachowaniu wysokiego poziomu
ochrony życia i zdrowia ludzi oraz środowiska,
c) w razie potrzeby określenie kryteriów lokalizacji obiektów przeznaczonych
do gospodarowania odpadami oraz mocy przerobowych przyszłych
instalacji do przetwarzania odpadów;
5) harmonogram, określenie wykonawców i sposobu finansowania zadań
wynikających z przyjętych kierunków działań, o których mowa w pkt 4;
6) informację o strategicznej ocenie oddziaływania planu na środowisko;
7) określenie sposobu monitoringu i oceny wdrażania planu pozwalającego na
określenie sposobu oraz stopnia realizacji celów i zadań zdefiniowanych
w planie;
8) streszczenie w języku niespecjalistycznym.
2. W przypadku przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania planu
gospodarki odpadami na środowisko podsumowanie, o którym mowa w art. 55 ust. 3
ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach
oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283, 284, 322 i 471),
a w przypadku odstąpienia od jej przeprowadzenia – uzasadnienie, o którym mowa
w art. 42 pkt 2 tej ustawy, stanowi załącznik do planu.
3. Plany gospodarki odpadami mogą zawierać, z uwzględnieniem uwarunkowań
geograficznych i obszaru objętego planem, następujące informacje:
1) opis aspektów organizacyjnych związanych z gospodarowaniem odpadami,
w tym opis podziału odpowiedzialności pomiędzy podmioty publiczne
i prywatne zajmujące się gospodarowaniem odpadami;
2) ocenę użyteczności i przydatności stosowania instrumentów ekonomicznych
i innych instrumentów do rozwiązywania problemów związanych z gospodarką
odpadami, z uwzględnieniem potrzeby utrzymywania niezakłóconego
funkcjonowania rynku wewnętrznego;
3) dane dotyczące kampanii informacyjnych i informowania społeczeństwa lub
określonej grupy osób w zakresie gospodarki odpadami;
4) informacje dotyczące skażonych miejsc unieszkodliwiania odpadów i środków
podjętych dla ich przywrócenia do stanu pozwalającego na ich gospodarcze
wykorzystanie;
5) kwestie specyficzne związane z gospodarką odpadami, wynikające
z uwarunkowań dotyczących obszaru, dla którego jest sporządzany plan.
4. Wojewódzkie plany gospodarki odpadami, oprócz elementów określonych
w ust. 1–3, zawierają:
1) (uchylony)
2) wskazanie instalacji komunalnych na obszarze województwa;
3) plan zamykania instalacji niespełniających wymagań ochrony środowiska,
których modernizacja nie jest możliwa z przyczyn technicznych lub nie jest
uzasadniona z przyczyn ekonomicznych.
4a. (uchylony)
4b. (uchylony)
5. (uchylony)
5a. (uchylony)
6. Instalacją komunalną jest instalacja do przetwarzania niesegregowanych
(zmieszanych) odpadów komunalnych lub pozostałości z przetwarzania tych
odpadów, określona na liście, o której mowa w art. 38b ust. 1 pkt 1, spełniająca
wymagania najlepszej dostępnej techniki, o której mowa w art. 207 ustawy z dnia 27
kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, lub technologii, o której mowa
w art. 143 tej ustawy, zapewniająca:
1) mechaniczno-biologiczne przetwarzanie niesegregowanych (zmieszanych)
odpadów komunalnych i wydzielanie z niesegregowanych (zmieszanych)
odpadów komunalnych frakcji nadających się w całości lub w części do odzysku,
lub
2) (uchylony)
3) składowanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego
przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz
pozostałości z sortowania odpadów komunalnych.
6a. (uchylony)
7. Wojewódzki plan gospodarki odpadami powinien być zgodny z krajowym
planem gospodarki odpadami i służyć realizacji zawartych w nim celów.
8. Organy administracji publicznej opracowują plany gospodarki odpadami,
które wspierają działania zmierzające do osiągnięcia celów i spełnienia wymagań
wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej, w szczególności z dyrektywy
94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie
opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz. Urz. WE L 365 z 31.12.1994, str. 10,
z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 13, str. 349),
dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania
odpadów (Dz. Urz. WE L 182 z 16.07.1999, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 4, str. 228) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego
i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej
niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L 312 z 22.11.2008, str. 3).
9. Warunkiem dopuszczalności finansowania budowy, rozbudowy lub
modernizacji instalacji przeznaczonych do przetwarzania odpadów komunalnych, w tym odpadów budowlanych i rozbiórkowych, ze środków Unii Europejskiej lub funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej jest ich ujęcie w planie
inwestycyjnym, o którym mowa w art. 35a; warunek ten nie dotyczy instalacji do recyklingu odpadów.

Art. 35a. 1. Plan inwestycyjny określa potrzebną infrastrukturę dotyczącą
odpadów komunalnych, w tym odpadów budowlanych i rozbiórkowych, wraz
z mocami przerobowymi, służącą zapobieganiu powstawaniu tych odpadów oraz
gospodarowaniu tymi odpadami, zapewniającą osiągnięcie celów wyznaczonych
w przepisach, o których mowa w art. 35 ust. 8.
2. Plan inwestycyjny zawiera w szczególności:
1) wskazanie planowanych inwestycji;
2) oszacowanie kosztów planowanych inwestycji oraz wskazanie źródeł ich
finansowania;
3) harmonogram realizacji planowanych inwestycji.
3. Projekt planu inwestycyjnego podlega uzgodnieniu z ministrem właściwym do
spraw klimatu.
4. Plan inwestycyjny stanowi załącznik do wojewódzkiego planu gospodarki
odpadami.

Art. 35b. 1. Udział masy termicznie przekształcanych odpadów komunalnych
oraz odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych na terenie kraju
w stosunku do masy wytworzonych odpadów komunalnych na terenie kraju nie może
przekraczać 30%.
2. Odpady komunalne oraz odpady pochodzące z przetwarzania odpadów
komunalnych przekształca się termicznie wyłącznie w instalacjach ujętych na
liście, określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.
3. Jeżeli instalacja, przeznaczona do termicznego przekształcania odpadów
komunalnych lub odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych,
nie została ujęta na liście, określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 4,
odmawia się wydania dla tej instalacji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie
odpadów w tej instalacji.
4. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, listę
instalacji przeznaczonych do termicznego przekształcania odpadów komunalnych lub
odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych, z podziałem na istniejące, planowane do modernizacji, planowane do rozbudowy w zakresie zwiększenia mocy przerobowych i planowane do budowy, wskazując dla każdej
instalacji moc przerobową istniejącą oraz moc przerobową planowaną, maksymalne
terminy realizacji modernizacji, rozbudowy albo budowy oraz podmiot prowadzący
instalację lub wskazany do prowadzenia instalacji.
5. Minister właściwy do spraw klimatu, wydając rozporządzenie, o którym
mowa w ust. 4, kieruje się koniecznością zapewnienia nieprzekraczania udziału,
o którym mowa w ust. 1, hierarchią sposobów postępowania z odpadami oraz celami
w zakresie gospodarki odpadami.

Art. 35c. 1. Podmiot wskazany do prowadzenia instalacji ujętej na liście, o której
mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 35b ust. 4, jako planowana do
modernizacji, planowana do rozbudowy w zakresie zwiększenia mocy przerobowych
lub planowana do budowy, jest obowiązany, w terminie do dnia 31 stycznia każdego
roku, do złożenia ministrowi właściwemu do spraw klimatu informacji o stanie
zaawansowania realizacji poszczególnych etapów inwestycji polegającej na
modernizacji, rozbudowie albo budowie, zwanej dalej „inwestycją”.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby podmiotu
realizującego inwestycję;
2) adres realizowanej inwestycji;
3) planowany harmonogram realizacji poszczególnych etapów inwestycji ze
wskazaniem ich terminów;
4) wykaz uzyskanych decyzji administracyjnych związanych z realizacją
inwestycji;
5) stan zaawansowania prac budowlanych, w tym termin złożenia zawiadomienia
do organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy;
6) oświadczenie potwierdzające, że dane zawarte w tej informacji są zgodne ze
stanem faktycznym;
7) inne istotne informacje.
3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
4. W przypadku:
1) opóźnień w realizacji inwestycji o co najmniej 2 lata w odniesieniu do terminów
określonych na liście, o której mowa w art. 35b ust. 2,
2) niezłożenia w wyznaczonym terminie przed podmiot, o którym mowa w ust. 1,
informacji, o której mowa w ust. 1,
3) złożenia wniosku do ministra właściwego do spraw klimatu o wykreślenie z listy,
o której mowa w art. 35b ust. 4, przez podmiot, o którym mowa w ust. 1
– instalacja może być wykreślona z listy, o której mowa w art. 35b ust. 4.
5. W miejsce wykreślanych instalacji z listy, o której mowa w art. 35b ust. 4,
mogą zostać wpisane inne instalacje przeznaczone do termicznego przekształcania
odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów
komunalnych.

Art. 36. 1. Rada Ministrów uchwala krajowy plan gospodarki odpadami
opracowany przez ministra właściwego do spraw klimatu, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej.
2. Sejmik województwa uchwala wojewódzki plan gospodarki odpadami
opracowany przez zarząd województwa.
3. Zarząd województwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
uchwalony wojewódzki plan gospodarki odpadami, w postaci papierowej, w terminie
miesiąca od dnia uchwalenia planu.
4. Projekt wojewódzkiego planu gospodarki odpadami podlega zaopiniowaniu
przez organy wykonawcze gmin z obszaru województwa, niebędących członkami
związków międzygminnych, oraz organy wykonawcze związków międzygminnych,
a w zakresie związanym z ochroną wód – przez właściwego dyrektora regionalnego
zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.
5. Po zaopiniowaniu projektu wojewódzkiego planu gospodarki odpadami przez
organy, o których mowa w ust. 4, zarząd województwa jest obowiązany przekazać
projekt wojewódzkiego planu gospodarki odpadami do zaopiniowania, a projekt planu
inwestycyjnego do uzgodnienia, ministrowi właściwemu do spraw klimatu.
6. Organy, o których mowa w ust. 4 i 5, wyrażają opinie w terminie nie dłuższym
niż miesiąc od dnia otrzymania projektu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje
się za opinię pozytywną.
6a. Jeżeli minister właściwy do spraw
klimatu nie zgłasza uwag do projektu planu inwestycyjnego w terminie, o którym
mowa w ust. 6, projekt uznaje się za uzgodniony.
6b. Dokonanie przez sejmik województwa zmian w planie inwestycyjnym
uzgodnionym z ministrem właściwym do spraw klimatu oraz w pozostałej części
wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, która odnosi się do inwestycji
wskazanych w planie inwestycyjnym, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym
do spraw klimatu.
7. Przy opracowywaniu projektów planów gospodarki odpadami stosuje się
przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o
ocenach oddziaływania na środowisko, dotyczące udziału społeczeństwa w ochronie
środowiska oraz strategicznej oceny oddziaływania na środowisko.
8. W przypadku nieprzeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na
środowisko, organ przygotowujący projekt planu gospodarki odpadami jest
obowiązany zapewnić udział społeczeństwa, o którym mowa w dziale III w
rozdziale 3, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko.

Art. 37. 1. Plany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji nie rzadziej niż co 6 lat.
2. Zarząd województwa przedkłada projekt zaktualizowanego wojewódzkiego
planu gospodarki odpadami, w celu uchwalenia, sejmikowi województwa, nie później
niż na miesiąc przed upływem terminu jego aktualizacji.
3. Przepisy art. 36 stosuje się odpowiednio do aktualizacji planów gospodarki
odpadami.

Art. 38. (uchylony).

Art. 38a. (uchylony).

Art. 38b. 1. Marszałek województwa w Biuletynie Informacji Publicznej
prowadzi listę:
1) funkcjonujących instalacji spełniających wymagania dla instalacji komunalnych,
które zostały oddane do użytkowania i posiadają wymagane decyzje pozwalające
na przetwarzanie odpadów, o których mowa w art. 35 ust. 6;
2) instalacji komunalnych planowanych do budowy, rozbudowy lub modernizacji.
2. Lista, o której mowa w ust. 1, jest aktualizowana na bieżąco.
3. Wpisu na listę, o której mowa w ust. 1, dokonuje się na pisemny wniosek
prowadzącego instalację komunalną.
4. Do pisemnego wniosku, o którym mowa w ust. 3, dotyczącego instalacji,
o której mowa w ust. 1 pkt 1, dołącza się dokumenty potwierdzające zakończenie
budowy i oddanie do użytkowania instalacji komunalnej oraz kopię zezwolenia na
przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego
przetwarzanie odpadów albo pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego
przetwarzanie odpadów w tej instalacji.
5. Marszałek województwa odmawia, w drodze decyzji, wpisu na listę instalacji
komunalnej, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli ta instalacja nie spełnia wymagań dla
instalacji komunalnej.
6. Marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, z listy instalację
komunalną, o której mowa w ust. 1 pkt 1:
1) jeżeli instalacja przestała spełniać wymagania dla instalacji komunalnej lub
2) jeżeli wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymał działalność
posiadacza odpadów w zakresie przetwarzania odpadów, lub
3) jeżeli prowadzący instalację komunalną nie ma wymaganej decyzji w zakresie
przetwarzania odpadów, lub
4) jeżeli instalacja komunalna przestała funkcjonować z innych przyczyn;
5) na wniosek prowadzącego instalację komunalną.
7. Ponownego wpisu na listę instalacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje
się na pisemny wniosek prowadzącego instalację komunalną, jeżeli ustały przyczyny
wykreślenia. Do wniosku dołącza się dowody potwierdzające ustanie tych przyczyn,
w szczególności kopię zgody wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska na
podjęcie wstrzymanej działalności albo kopię wymaganej decyzji w zakresie
przetwarzania odpadów.
8. Marszałkiem województwa właściwym w sprawach, o których mowa
w ust. 1–7, jest marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce prowadzenia
działalności w zakresie przetwarzania odpadów.

Art. 39. 1. Z realizacji planów gospodarki odpadami są sporządzane
sprawozdania, obejmujące okres 3 lat kalendarzowych, według stanu na dzień
31 grudnia roku kończącego ten okres, zwany dalej „okresem sprawozdawczym”.
2. Sprawozdania z realizacji planów gospodarki odpadami zawierają informacje
dotyczące realizacji postanowień tych planów, ocenę stanu gospodarki odpadami,
ocenę stanu realizacji zadań oraz osiągnięcia celów.
3. Sprawozdanie z realizacji:
1) krajowego planu gospodarki odpadami – przygotowuje i przedkłada Radzie
Ministrów minister właściwy do spraw klimatu, w terminie 18 miesięcy po
upływie okresu sprawozdawczego;
2) wojewódzkiego planu gospodarki odpadami – przygotowuje i przedkłada
sejmikowi województwa oraz ministrowi właściwemu do spraw klimatu zarząd
województwa, w terminie 12 miesięcy po upływie okresu sprawozdawczego.

Art. 40. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób i formę sporządzania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami oraz
wzór planu inwestycyjnego,
2) szczegółowy zakres, sposób i formę sporządzania sprawozdania z realizacji
wojewódzkiego planu gospodarki odpadami
– kierując się potrzebą ujednolicenia sposobu przygotowywania wojewódzkich
planów gospodarki odpadami wraz z planami inwestycyjnymi oraz sprawozdań
z realizacji tych planów, a także przepisami prawa Unii Europejskiej.

Art. 41. 1. Prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania
odpadów wymaga uzyskania zezwolenia.
2. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów
wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce
zbierania lub przetwarzania odpadów.
3. Organem właściwym jest:
1) marszałek województwa:
a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko
w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie
odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie
przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku
odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność
wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,
c) dla instalacji komunalnych,
d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy
maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych
w okresie roku przekracza 3000 Mg;
2) starosta – w pozostałych przypadkach.
4. Organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów
i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenach zamkniętych jest regionalny
dyrektor ochrony środowiska.
5. Działalność wymagająca uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów
i zezwolenia na przetwarzanie odpadów może być, na wniosek posiadacza odpadów,
objęta jednym zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów.
6. W przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, z których co
najmniej jedno należy do przedsięwzięć wymienionych w ust. 3 pkt 1, organem
właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest
marszałek województwa.
6a. Organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na
przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta
miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub
przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy
prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia.
6b. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.
z 2020 r. poz. 256) przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną.
7. (uchylony)
8. Do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów stosuje się
odpowiednio przepisy dotyczące zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia
na przetwarzanie odpadów.
9. Ilekroć w ustawie jest mowa o zezwoleniu na zbieranie odpadów lub
zezwoleniu na przetwarzanie odpadów rozumie się przez to również zezwolenie na
zbieranie i przetwarzanie odpadów.
10. (uchylony)

Art. 41a. 1. Zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie
odpadów oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub
przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez wojewódzkiego
inspektora ochrony środowiska, z udziałem przedstawiciela właściwego organu,
kontroli instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania
odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie
odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony
środowiska.
1a. Zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów
oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub
przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez komendanta
powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej kontroli instalacji, obiektu
budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być
prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania
wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz
w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa
w operacie przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz
w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c.
2. Do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska oraz komendanta
powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej z wnioskiem
o przeprowadzenie kontroli występuje właściwy organ, przekazując kopię niezbędnej
do przeprowadzenia kontroli dokumentacji, w szczególności wniosku, o którym mowa
w art. 42 ust. 1 lub 2, oraz operatu przeciwpożarowego, o którym mowa
w art. 42 ust. 4b pkt 1, wraz z postanowieniem, o którym mowa w art. 42 ust. 4c.
3. Po przeprowadzeniu kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska
niezwłocznie wydaje postanowienie w przedmiocie spełnienia wymagań określonych
w przepisach ochrony środowiska. Na postanowienie nie służy zażalenie.
3a. Po przeprowadzeniu kontroli komendant powiatowy (miejski) Państwowej
Straży Pożarnej wydaje postanowienie w przedmiocie spełnienia wymagań
określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie
zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie
przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz w postanowieniu,
o którym mowa w art. 42 ust. 4c. Na postanowienie nie służy zażalenie.
4. W przypadku postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska
negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony
środowiska właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów,
zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów
uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów.
4a. W przypadku postanowienia komendanta powiatowego (miejskiego)
Państwowej Straży Pożarnej negatywnie opiniującego spełnienie wymagań
określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej lub zgodność
z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie
przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz w postanowieniu,
o którym mowa w art. 42 ust. 4c, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na
zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów.
5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy zezwolenie na przetwarzanie
odpadów dotyczy przygotowania do ponownego użycia.
5a. Przepisu ust. 1a nie stosuje się w przypadku, gdy zezwolenie na
przetwarzanie odpadów dotyczy odzysku poza instalacjami i urządzeniami lub
przygotowania do ponownego użycia.
6. W przypadku istotnej zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia
na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów
uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów stosuje się przepisy ust. 1–5a.
7. Do kontroli, o której mowa w ust. 1, 1a i 6, nie stosuje się art. 48 ustawy z dnia
6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z
2020 r. poz. 424).
8. Przepisów dotyczących przeprowadzania kontroli przez komendanta
powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej oraz wykonania operatu
przeciwpożarowego, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, nie stosuje się w przypadku:
1) zakładu stwarzającego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,
o którym mowa w art. 3 pkt 48a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo
ochrony środowiska;
2) zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów oraz
pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie lub
przetwarzanie odpadów, które dotyczą wyłącznie odpadów niepalnych.
9. Do kontroli, o której mowa w ust. 1a, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy
z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1499,
1635, 1726 i 2020) dotyczące czynności kontrolno-rozpoznawczych.

Art. 41b. 1. Gospodarowanie odpadami, polegające na zbieraniu odpadów
niebezpiecznych, odzysku odpadów przez wypełnianie terenów niekorzystnie
przekształconych, zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów komunalnych lub odpadów
pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych, wymagające uzyskania
zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia
na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub
pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów,
odbywa się wyłącznie na nieruchomości, której właścicielem, użytkownikiem
wieczystym, użytkownikiem albo dzierżawcą jest posiadacz odpadów gospodarujący
odpadami.
2. Ustanowienie użytkowania nieruchomości, na której będą zbierane lub
przetwarzane odpady, wymaga złożenia oświadczenia w formie aktu notarialnego
również przez użytkownika. W oświadczeniu wskazuje się masę i rodzaje odpadów,
które mogą być zbierane lub przetwarzane w okresie roku na nieruchomości będącej
przedmiotem użytkowania.
3. Umowa dzierżawy nieruchomości, na której będą zbierane lub przetwarzane
odpady, wymaga zawarcia w formie aktu notarialnego. W umowie wskazuje się masę
i rodzaje odpadów, które mogą być zbierane lub przetwarzane w okresie roku na tej
nieruchomości.
4. Ustanawiający użytkowanie oraz dzierżawca są obowiązani zawrzeć,
odpowiednio w oświadczeniu o ustanowieniu użytkowania lub w umowie dzierżawy,
oświadczenie, że są świadomi odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 12
ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.
5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do jednostek budżetowych.

Art. 42. 1. Zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza
odpadów. Wniosek zawiera:
1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów;
2) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do zbierania;
3) oznaczenie miejsca zbierania odpadów;
4) wskazanie:
a) miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych
odpadów,
b) maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej
łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być
magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane
w okresie roku,
c) największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym
samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym
miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji,
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów,
d) całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego
lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;
5) szczegółowy opis stosowanej metody lub metod zbierania odpadów;
6) przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających
należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów, ze
szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia
pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń
odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska;
7) oznaczenie przewidywanego okresu wykonywania działalności w zakresie
zbierania odpadów;
8) opis czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli działalności
objętej zezwoleniem;
9) opis czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności
objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność ta
była prowadzona;
9a) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a;
10) informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów.
2. Zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza
odpadów. Wniosek zawiera:
1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów;
2) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do przetwarzania;
3) określenie masy odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych
przetwarzaniu i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku;
4) oznaczenie miejsca przetwarzania odpadów;
5) wskazanie:
a) miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych
odpadów,
b) maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej
łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być
magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane
w okresie roku,
c) największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym
samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym
miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji,
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów,
d) całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego
lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;
6) szczegółowy opis stosowanej metody lub metod przetwarzania odpadów, w tym
wskazanie procesu przetwarzania zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do ustawy,
oraz opis procesu technologicznego z podaniem rocznej mocy przerobowej
instalacji lub urządzenia, a w uzasadnionych przypadkach, w szczególności
w przypadku instalacji do termicznego przekształcania odpadów – także
godzinowej mocy przerobowej;
7) przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających
należycie wykonywać działalność w zakresie przetwarzania odpadów, ze
szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia
pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń
odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska;
8) oznaczenie przewidywanego okresu wykonywania działalności w zakresie
przetwarzania odpadów;
9) opis czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli działalności
objętej zezwoleniem;
10) opis czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności
objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność ta
była prowadzona;
11) informacje dotyczące:
a) minimalnej i maksymalnej ilości odpadów niebezpiecznych, ich najniższej
i najwyższej wartości kalorycznej oraz maksymalnej zawartości
zanieczyszczeń, w szczególności PCB, pentachlorofenolu (PCP), chloru,
fluoru, siarki i metali ciężkich,
b) środków, które zostaną podjęte w celu zagwarantowania, że ciepło
wytworzone w trakcie termicznego przekształcania odpadów będzie
odzyskiwane w zakresie, w jakim jest to wykonalne, przez produkcję ciepła,
wytwarzanie pary technologicznej lub energii elektrycznej,
c) sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości
odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
d) dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania,
transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów
– w przypadku zezwoleń dotyczących instalacji do termicznego przekształcania odpadów;
12) (uchylony)
13) informacje, o których mowa w art. 98 ust. 1 – w przypadku zezwoleń na
przetwarzanie dotyczących unieszkodliwiania odpadów pochodzących
z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów,
przez ich składowanie – do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować
dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska;
13a) informacje, o których mowa w art. 102a ust. 1 pkt 1–4 – w przypadku
zezwolenia na przetwarzanie dla prowadzącego zakład recyklingu statków;
13b) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a;
14) informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów.
3. W przypadku gdy określenie rodzajów odpadów jest niewystarczające do
ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować dla życia lub zdrowia ludzi oraz
dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania
podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów.
3a. Do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów oraz do wniosku
o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dołącza się:
1) zaświadczenie o niekaralności:
a) posiadacza odpadów będącego osobą fizyczną prowadzącą działalność
gospodarczą,
b) wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej
posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej
– za przestępstwa przeciwko środowisku lub przestępstwa, o których mowa
w art. 163, art. 164 lub art. 168 w związku z art. 163 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny;
2) zaświadczenie o niekaralności posiadacza odpadów za przestępstwa przeciwko
środowisku na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r.
o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą
kary (Dz. U. z 2020 r. poz. 358);
3) oświadczenie o niekaralności osób, o których mowa w pkt 1, lub o liczbie
prawomocnych wyroków skazujących te osoby, za wykroczenia określone
w art. 175, art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191;
4) oświadczenie, że w stosunku do:
a) osoby, o której mowa w pkt 1 lit. a,
b) posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, wspólnika, prokurenta, członka
zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów
prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna
– w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia
na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na
zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów
uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co
najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194,
w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł;
5) oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady
nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem,
członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy:
a) w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję
o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie
odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia
na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie
odpadów lub
b) któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę
pieniężną, o której mowa w art. 194, w ostatnich 10 latach, w wysokości
przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł
– za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem,
członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy.
3b. Oświadczenia, o których mowa w ust. 3a pkt 3–5, składa się pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta
zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
zeznań.
3c. Do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów oraz do wniosku
o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dołącza się decyzję o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia
27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r.
poz. 293 i 471), w przypadku gdy dla terenu, którego wniosek dotyczy, nie został
uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, chyba że uzyskanie
decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagane.
4. (uchylony)
4a. Do wniosku o zezwolenie na:
1) zbieranie odpadów niebezpiecznych,
2) przetwarzanie odpadów przez wypełnianie terenów niekorzystnie
przekształconych,
3) zbieranie odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących z przetwarzania
odpadów komunalnych,
4) przetwarzanie odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących
z przetwarzania odpadów komunalnych
– posiadacz odpadów, z wyłączeniem jednostek budżetowych, dołącza dokument
potwierdzający prawo własności, prawo użytkowania wieczystego, prawo
użytkowania albo umowę dzierżawy nieruchomości, o której mowa w art. 41b ust. 1.
4b. Do wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów oraz do wniosku
o zezwolenie na przetwarzanie odpadów dołącza się:
1) operat przeciwpożarowy, zawierający warunki ochrony przeciwpożarowej
instalacji, obiektu lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów,
uzgodnione z komendantem powiatowym (miejskim) Państwowej Straży
Pożarnej, wykonany przez:
a) rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, o którym mowa
w rozdziale 2a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej – w przypadku gdy organem właściwym jest marszałek
województwa albo regionalny dyrektor ochrony środowiska,
b) osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2a tej ustawy – w przypadku gdy
organem właściwym jest starosta;
2) postanowienie, o którym mowa w ust. 4c.
4c. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 4b pkt 1, następuje w drodze
postanowienia komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej,
na które przysługuje zażalenie.
4d. Uzgadniając warunki ochrony przeciwpożarowej instalacji, obiektu
budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów,
komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej:
1) wyraża zgodę na ich zastosowanie albo
2) wyraża zgodę na ich zastosowanie pod warunkiem spełnienia dodatkowych
wymagań, albo
3) nie wyraża zgody na ich zastosowanie.
4e. Operat przeciwpożarowy stanowi opinię, o której mowa w art. 11n
ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.
5. Do wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów przez termiczne
przekształcanie odpadów lub składowanie odpadów dołącza się świadectwo
stwierdzające kwalifikacje kierownika odpowiednio spalarni lub współspalarni albo składowiska odpadów w zakresie gospodarowania odpadami, odpowiednie do prowadzonych procesów przetwarzania odpadów.
6. (uchylony)
6a. Do wniosku o zezwolenie na przetwarzanie dla prowadzącego zakład
recyklingu statków dołącza się zaświadczenie, o którym mowa w art. 102a ust. 1 pkt 5.
7. Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach
i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie
środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w postępowaniu, którego
przedmiotem jest wydanie zezwolenia dotyczącego instalacji do termicznego
przekształcania odpadów lub decyzji o zmianie tego zezwolenia.

Art. 43. 1. W zezwoleniu na zbieranie odpadów określa się:
1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów;
2) rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania;
3) oznaczenie miejsca zbierania odpadów;
4) wskazanie:
a) miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów,
b) maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej
łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które w tym samym czasie
mogą być magazynowane oraz które mogą być magazynowane w okresie roku,
c) największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym
samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym
miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji,
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów,
d) całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego
lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;
5) opis metody lub metod zbierania odpadów;
6) dodatkowe warunki zbierania odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów,
w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania wymagań ochrony
życia lub zdrowia ludzi lub środowiska;
6a) wymagania wynikające z warunków ochrony przeciwpożarowej instalacji,
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów;
7) wymagania wynikające z przepisów odrębnych;
8) czas obowiązywania zezwolenia.
2. W zezwoleniu na przetwarzanie odpadów określa się:
1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów;
2) rodzaj i masę odpadów przewidywanych do przetworzenia i powstających
w wyniku przetwarzania w okresie roku;
3) miejsce i dopuszczoną metodę lub metody przetwarzania odpadów, ze
wskazaniem procesu przetwarzania zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do ustawy,
oraz opis procesu technologicznego z podaniem rocznej mocy przerobowej
instalacji lub urządzenia, a w uzasadnionych przypadkach, w szczególności
w przypadku instalacji do termicznego przekształcania odpadów – także
godzinowej mocy przerobowej;
4) dodatkowe warunki przetwarzania odpadów, jeżeli wymaga tego rodzaj
odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania wymagań
ochrony życia, zdrowia ludzi lub środowiska;
5) wskazanie:
a) miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych
odpadów,
b) maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej
łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które w tym samym czasie
mogą być magazynowane oraz które mogą być magazynowane w okresie
roku,
c) największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym
samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym
miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji,
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów,
d) całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego
lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;
6) minimalną i maksymalną ilość odpadów niebezpiecznych, ich najniższą
i najwyższą wartość kaloryczną oraz maksymalną zawartość zanieczyszczeń, w szczególności PCB, pentachlorofenolu (PCP), chloru, fluoru, siarki i metali ciężkich – w przypadku zezwoleń dotyczących instalacji do termicznego
przekształcania odpadów;
7) (uchylony)
7a) informacje, o których mowa w art. 102a ust. 1 pkt 1–4 – w przypadku
zezwolenia na przetwarzanie dla prowadzącego zakład recyklingu statków;
7b) wymagania wynikające z warunków ochrony przeciwpożarowej instalacji,
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania
odpadów;
8) informacje wynikające z przepisów odrębnych;
9) czas obowiązywania zezwolenia.
3. Jeżeli zezwolenie na przetwarzanie odpadów jest wydawane na okres krótszy
niż rok, w zezwoleniu określa się ilość odpadów przewidywanych do przetworzenia
w okresie obowiązywania tego zezwolenia.
4. W zezwoleniu na przetwarzanie odpadów można dodatkowo określić
uzasadnione technologicznie warunki eksploatacyjne odbiegające od normalnych oraz
czas ich utrzymywania, uzasadniony względami technologicznymi.
5. W przypadku nowej instalacji do przetwarzania odpadów, zezwolenie na
przetwarzanie odpadów może dodatkowo określać warunki eksploatacyjne
odbiegające od normalnych na czas potrzebny do rozruchu tej instalacji i osiągnięcia
przez nią mocy przerobowej, nie dłuższy niż rok.
6. Przepisu ust. 4 i 5 nie stosuje się do składowiska odpadów.
7. Instalacje, obiekty budowlane lub ich części oraz inne miejsca przeznaczone
do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów są projektowane,
wykonywane, wyposażane, uruchamiane, użytkowane i zarządzane w sposób
ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający:
1) zachowanie nośności konstrukcji obiektów budowlanych przez określony czas;
2) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu w ich obrębie;
3) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe;
4) możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób;
5) uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych, a w szczególności
zapewnienie warunków do podejmowania przez te ekipy działań gaśniczych.
8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty budowlane lub ich
części oraz inne miejsca przeznaczone do zbierania, magazynowania lub
przetwarzania odpadów, kierując się możliwością wdrożenia wymagań z zakresu
bezpieczeństwa pożarowego oraz ryzykiem związanym z zagrożeniem pożarowym.
9. Przepis ust. 7 i przepisy wydane na podstawie ust. 8 stanowią przepisy
przeciwpożarowe w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie
przeciwpożarowej.

Art. 44. 1. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie
odpadów wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.
2. Zezwolenie na przetwarzanie dla prowadzącego zakład recyklingu statków
wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 5 lat.
3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużone na czas
oznaczony, nie dłuższy niż kolejne 5 lat.

Art. 45. 1. Z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się:
1) podmiot prowadzący działalność inną niż działalność gospodarcza w zakresie
gospodarowania odpadami, który zbiera odpady opakowaniowe i odpady
w postaci zużytych artykułów konsumpcyjnych, w tym zbieranie leków
i opakowań po lekach przez apteki, przyjmowanie zużytych artykułów
konsumpcyjnych w sklepach, systemy zbierania odpadów w szkołach,
placówkach oświatowo-wychowawczych, urzędach i instytucjach
(nieprofesjonalna działalność w zakresie zbierania odpadów);
2) osobę fizyczną i jednostkę organizacyjną niebędące przedsiębiorcami,
wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8;
3) osobę władającą powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady
ściekowe w celach, o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1–3;
4) podmiot obowiązany do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa
w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;
5) posiadacza odpadów prowadzącego działalność w zakresie unieszkodliwiania
odpadów przez ich składowanie w składowiskach podziemnych, który jest
obowiązany do uzyskania koncesji na prowadzenie takiej działalności na
podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze;
6) posiadacza odpadów obowiązanego do uzyskania decyzji zatwierdzającej
program gospodarowania odpadami wydobywczymi lub zezwolenia na
prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, o których
mowa w ustawie z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (Dz. U.
z 2017 r. poz. 1849 oraz z 2020 r. poz. 284);
7) wytwórcę odpadów, który wytwarzane przez siebie odpady, niebędące odpadami
niebezpiecznymi, unieszkodliwia w miejscu ich wytworzenia zgodnie
z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 3;
8) posiadacza odpadów, który poddaje odzyskowi odpady zgodnie z wymaganiami
określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 3;
9) władającego nieruchomością, który zbiera odpady komunalne, wytwarzane na
terenie tej nieruchomości;
10) wytwórcę odpadów, który wytwarzane przez siebie odpady zbiera w miejscu ich
wytworzenia;
11) punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzony samodzielnie
przez gminę lub wspólnie z inną gminą lub gminami.
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązany posiadać umowę
zawartą w formie pisemnej pod rygorem nieważności, z posiadaczem odpadów
posiadającym zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie
odpadów wymienionych w ust. 1 pkt 1, dotyczącą co najmniej nieodpłatnego
przyjmowania odpadów.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i ilość
odpadów, jakie mogą być objęte zwolnieniem, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, oraz
metodę przetwarzania odpadów, która ma być zastosowana, a w przypadku odpadów
niebezpiecznych – także szczegółowe warunki zwolnień w zakresie odzysku
odpadów, kierując się właściwościami odpadów oraz potencjalnym zagrożeniem dla
środowiska w trakcie przetwarzania odpadów.
4. Wytwórca odpadów, który prowadzi zbieranie odpadów lub przetwarzanie
odpadów, może być zwolniony z obowiązku uzyskania odrębnego zezwolenia na
prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów.
5. Wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązany uwzględnić
we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów odpowiednio
wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów lub wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w tym dołączyć wymagane załączniki.
5a. Przepis ust. 5 stosuje się do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego
określającego wymagania dla zbierania lub przetwarzania odpadów.
6. Właściwy organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów, uwzględnia
odpowiednio wymagania przewidziane dla zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
7. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w ust. 6, wydaje organ
właściwy do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
8. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w ust. 6, jest
jednocześnie odpowiednio zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie odpadów.
9. Jeżeli pozwolenie zintegrowane obejmuje zbieranie odpadów lub ich
przetwarzanie, przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio.

Art. 46. 1. Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów
lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób
gospodarowania odpadami:
1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;
2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;
3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.
1a. Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów przedsiębiorcy będącemu osobą prawną albo
jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, jeżeli w stosunku do:
1) tego przedsiębiorcy lub
2) wspólnika, prokurenta, członka rady nadzorczej lub członka zarządu tego
przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna
– wydano decyzję, o której mowa w art. 47 ust. 2, a nie minęło 10 lat od dnia, gdy
decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna.
1b. Przepis ust. 1a stosuje się także, jeżeli wspólnik, prokurent, członek rady
nadzorczej lub członek zarządu tego przedsiębiorcy jest lub był, w czasie gdy zostało
popełnione naruszenie, z powodu którego cofnięto zezwolenie na zbieranie odpadów
lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, wspólnikiem, prokurentem, członkiem
rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy, w stosunku do którego wydano decyzję o cofnięciu zezwolenia, a nie minęło 10 lat od dnia, w którym decyzja
o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna.
1c. Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną,
jeżeli osoba ta została ukarana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa
przeciwko środowisku lub przestępstwa, o których mowa w art. 163, art. 164 lub
art. 168 w związku z art. 163 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny.
1d. Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów przedsiębiorcy będącemu osobą prawną albo
jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, jeżeli:
1) wobec przedsiębiorcy prawomocnie orzeczono karę pieniężną za przestępstwa
przeciwko środowisku na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 października
2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod
groźbą kary;
2) wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu
tego przedsiębiorcy jest osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem
sądu za przestępstwa przeciwko środowisku lub przestępstwa, o których mowa
w art. 163, art. 164 lub art. 168 w związku z art. 163 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny.
1e. Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów:
1) przedsiębiorcy będącemu osobą prawną albo jednostką organizacyjną
nieposiadającą osobowości prawnej, jeżeli co najmniej trzykrotnie:
a) będący osobą fizyczną wspólnik, prokurent, członek rady nadzorczej lub
członek zarządu tego przedsiębiorcy został skazany prawomocnym
wyrokiem sądu za wykroczenia, o których mowa w art. 175, art. 183,
art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191,
b) wymierzono administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194,
w ostatnich 10 latach, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł:
– temu przedsiębiorcy,
– wspólnikowi, prokurentowi, członkowi zarządu lub członkowi rady
nadzorczej tego przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą
jako osoba fizyczna,
– innemu przedsiębiorcy, którego wspólnikiem, prokurentem, członkiem
rady nadzorczej lub członkiem zarządu, w czasie gdy zostało
popełnione naruszenie, z powodu którego wymierzono administracyjną
karę pieniężną, jest lub był wspólnik, prokurent, członek zarządu lub
członek rady nadzorczej posiadacza odpadów składającego wniosek;
2) przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, jeżeli co najmniej trzykrotnie:
a) został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za wykroczenia, o których
mowa w art. 175, art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191,
b) wymierzono mu administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194,
w ostatnich 10 latach, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę
150 000 zł.
1f. Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy na terenie, którego wniosek
dotyczy, nie ma instalacji, obiektu budowlanego lub jego części, wskazanych we
wniosku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 lub 2.
2. Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów
przez termiczne przekształcenie odpadów lub składowanie odpadów, w przypadku
gdy kierownik spalarni odpadów lub współspalarni odpadów albo kierownik
składowiska odpadów nie posiadają świadectwa stwierdzającego kwalifikacje
w zakresie gospodarowania odpadami odpowiednie do prowadzonych procesów
przetwarzania odpadów.
3. Marszałek województwa odmawia wydania zezwolenia na przetwarzanie
odpadów lub pozwolenia zintegrowanego, w przypadku gdy instalacja komunalna nie
spełnia wymagań ochrony środowiska lub wymagań określonych dla takiej instalacji.
4. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do odmowy przedłużenia zezwolenia
na przetwarzanie dla prowadzącego zakład recyklingu statków.

Art. 47. 1. Jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie
odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy
w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania
dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem,
właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając
termin usunięcia nieprawidłowości.
1a. Jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na przetwarzanie dla
prowadzącego zakład recyklingu statków, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, lub prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których
mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ wzywa
prowadzącego zakład recyklingu statków do niezwłocznego zaniechania naruszeń,
wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości.
2. W przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1 i 1a, mimo
wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem,
narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub gdy prowadzony przez
niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa
w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ cofa to zezwolenie,
w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania.
3. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, powoduje zakończenie
działalności objętej tym zezwoleniem.
4. Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ może nadać rygor
natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska
zakończenia działalności.
5. Posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest obowiązany do
usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku
w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom
w środowisku i ich naprawie, w ramach prowadzonej działalności objętej tym
zezwoleniem, na własny koszt, w terminie wskazanym w decyzji, o której mowa
w ust. 2. Przepisy art. 26 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.
6. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.
7. Nie wydaje się zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na
przetwarzanie odpadów, jeżeli wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych
decyzją, o której mowa w ust. 2, a nie minęło 10 lat od dnia, gdy decyzja o cofnięciu
zezwolenia stała się ostateczna.
8. W przypadku stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia
zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów przepisy
ust. 3 i 5 stosuje się odpowiednio.
9. W przypadku, o którym mowa w ust. 8, nie stosuje się przepisów art. 26 ust. 2 i 3.

Art. 48. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie
odpadów wygasa:
1) po upływie czasu, na jaki zostało wydane;
2) jeżeli podmiot objęty zezwoleniem zaprzestał działalności objętej zezwoleniem
lub z innych powodów zezwolenie stało się bezprzedmiotowe;
3) na wniosek podmiotu objętego zezwoleniem;
4) jeżeli podmiot objęty zezwoleniem nie rozpoczął działalności objętej
zezwoleniem w terminie 2 lat od dnia, w którym zezwolenie stało się ostateczne;
5) jeżeli podmiot objęty zezwoleniem nie prowadził działalności objętej
zezwoleniem przez 2 lata.

Art. 48a. 1. Posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na
zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, z wyłączeniem
zarządzającego składowiskiem odpadów, jest obowiązany do ustanowienia
zabezpieczenia roszczeń w wysokości umożliwiającej pokrycie kosztów wykonania
zastępczego:
1) decyzji nakazującej posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca
nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, o której mowa
w art. 26 ust. 2,
2) obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 5
– w tym usunięcia odpadów i ich zagospodarowania łącznie z odpadami stanowiącymi
pozostałości z akcji gaśniczej lub usunięcia negatywnych skutków w środowisku lub
szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie w ramach prowadzonej działalności
polegającej na zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów.
1a. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 26a ust. 1, posiadacz odpadów nie
zwrócił poniesionych przez właściwy organ kosztów działań polegających na
usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi zgodnie z art. 26a ust. 6, środki
z zabezpieczenia roszczeń przeznacza się na pokrycie tych kosztów.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy:
1) odpadów obojętnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 118;
2) odpadów spełniających kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na
składowisku odpadów obojętnych, określone w przepisach wydanych na
podstawie art. 118;
3) popiołów, żużli i gipsów oraz wydobytej w trakcie robót budowlanych
niezanieczyszczonej gleby lub ziemi.
3. Wysokość zabezpieczenia roszczeń oblicza się jako iloczyn największej masy
odpadów, które mogłyby być magazynowane w instalacji, obiekcie budowlanym lub
jego części lub miejscu magazynowania odpadów, z uwzględnieniem wymiarów
obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów,
oraz stawki zabezpieczenia roszczeń.
3a. Wysokość zabezpieczenia roszczeń dla odzysku polegającego na
wypełnianiu terenu niekorzystnie przekształconego oblicza się jako iloczyn masy
odpadów przewidywanych do przetworzenia w okresie roku oraz stawki
zabezpieczenia roszczeń w wysokości określonej dla magazynowanych odpadów
w przepisach wydanych na podstawie ust. 22.
3b. W przypadku gdy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22
odpadom, o których mowa w ust. 3a, można przyporządkować więcej niż jedną
stawkę zabezpieczenia roszczeń, przyjmuje się najwyższą stawkę spośród tych stawek.
4. Zabezpieczenie roszczeń może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej,
gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.
5. W gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisie
ubezpieczeniowej stwierdza się, że w dowolnym czasie, do wydania ostatecznej
decyzji o zwrocie gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy
ubezpieczeniowej, o której mowa w ust. 18, w razie wystąpienia negatywnych
skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia
13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie,
powstałych w wyniku niewywiązania się przez podmiot z obowiązków określonych
w niniejszej ustawie, w tym obowiązków wynikających z posiadanego zezwolenia na
zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, lub konieczności
usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich magazynowania lub
składowania, bank lub zakład ubezpieczeniowy uregulują zobowiązania na rzecz
organu prowadzącego egzekucję tych obowiązków.
6. W przypadku gdy zabezpieczenie roszczeń ma formę gwarancji bankowej lub
gwarancji ubezpieczeniowej, gwarantem może być wyłącznie instytucja finansowa:
1) upoważniona do gwarantowania długu celnego;
2) mająca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
7. Właściwy organ określa formę i wysokość zabezpieczenia w drodze
postanowienia, na które służy zażalenie.
8. W przypadku zmiany okoliczności faktycznych mających wpływ na wysokość
określonego zabezpieczenia roszczeń, podmiot jest obowiązany do złożenia wniosku
o zmianę formy lub wysokości zabezpieczenia roszczeń. Zmiana następuje w drodze
postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
9. Zabezpieczenie roszczeń w formie depozytu jest wpłacane na odrębny
rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy do wydania zezwolenia na
zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a zabezpieczenie
roszczeń w formie gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy
ubezpieczeniowej jest składane do tego organu, a w przypadku decyzji wydawanych
przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska – do wojewody właściwego ze
względu na miejsce prowadzenia działalności.
10. Posiadacz odpadów jest obowiązany wpłacić zabezpieczenie roszczeń
w formie depozytu i poinformować o tym organ właściwy do wydania zezwolenia na
zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów albo złożyć oryginały
gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej
organowi, o którym mowa w ust. 9, w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia
ostatecznego postanowienia, o którym mowa w ust. 7 lub 8.
11. Posiadacz odpadów jest obowiązany utrzymywać ustanowione
zabezpieczenie roszczeń przez okres obowiązywania zezwolenia na zbieranie
odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów i po zakończeniu obowiązywania
tych zezwoleń, do czasu uzyskania ostatecznej decyzji o zwrocie zabezpieczenia
roszczeń, o której mowa w ust. 18.
12. Właściwy organ przechowuje złożone przez posiadacza odpadów dokumenty
potwierdzające wniesienie zabezpieczenia roszczeń przez cały okres obowiązywania
zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
13. W razie stwierdzenia, że zabezpieczenie roszczeń nie zostało ustanowione
lub zostało ustanowione niezgodnie z postanowieniem, o którym mowa w ust. 7,
w szczególności w wysokości niższej niż wymagana, właściwy organ odmawia
wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
14. W razie stwierdzenia po wydaniu zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów, że zabezpieczenie roszczeń nie zostało
ustanowione lub zostało ustanowione niezgodnie z postanowieniem, o którym mowa w ust. 7 lub 8, w szczególności w wysokości niższej niż wymagana, właściwy organ cofa to zezwolenie.
15. W razie stwierdzenia, że posiadacz odpadów, wbrew obowiązkowi, o którym
mowa w ust. 11, nie utrzymuje ustanowionego zabezpieczenia roszczeń, właściwy
organ cofa zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie
odpadów, a w przypadku zakończenia obowiązywania zezwolenia, niezwłocznie
wszczyna egzekucję wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 47 ust. 5, zgodnie
z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
16. Odsetki od depozytu, po potrąceniu kosztów obsługi rachunku bankowego,
na którym jest on przechowywany, są dopisywane do sumy depozytu i zwracane wraz
z nim. Na wniosek posiadacza odpadów odsetki są zwracane po zakończeniu roku
kalendarzowego, za który przysługują, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
17. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ prowadzący egzekucję
orzeka, w drodze decyzji, o przeznaczeniu środków z zabezpieczenia roszczeń
zgodnie z ust. 1, o ile posiadacz odpadów wszystkich tych działań nie wykonał
w całości i o ile nie wykonał ich na własny koszt.
18. Właściwy organ orzeka, na wniosek posiadacza odpadów, w drodze decyzji,
o zwrocie zabezpieczenia roszczeń w formie depozytu wraz z odsetkami lub o zwrocie
gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej:
1) jeżeli odmówił wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów;
2) jeżeli zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie
odpadów wygasło z powodu, o którym mowa w art. 48 pkt 4, albo
3) w przypadku wykonania przez posiadacza odpadów wszystkich obowiązków
związanych z usunięciem oraz zagospodarowaniem odpadów i usunięciem
negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu
ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.
19. Do wniosku o zwrot zabezpieczenia roszczeń dołącza się, odpowiednio:
1) decyzję o wygaszeniu zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na
przetwarzanie odpadów z powodu, o którym mowa w art. 48 pkt 4;
2) decyzję odmawiającą wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia
na przetwarzanie odpadów;
3) dowody, w tym dokumenty stosowane na potrzeby ewidencji odpadów,
potwierdzające wykonanie przez posiadacza odpadów wszystkich obowiązków
związanych z usunięciem oraz zagospodarowaniem odpadów i usunięciem
negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu
ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich
naprawie w ramach prowadzonej działalności.
20. W przypadku obniżenia wysokości ustanowionego zabezpieczenia roszczeń
w formie depozytu, wynikającego ze zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów lub
zezwolenia na przetwarzanie odpadów, właściwy organ może orzec, w drodze decyzji,
o zwrocie części depozytu wraz z odsetkami.
21. W przypadku gdy organem właściwym do wydania decyzji jest regionalny
dyrektor ochrony środowiska, kompetencje organu egzekucyjnego przysługują
wojewodzie.
22. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość stawek zabezpieczenia roszczeń za Mg magazynowanych odpadów,
kierując się właściwościami odpadów oraz kosztami usunięcia odpadów z działalności
polegającej na zbieraniu lub przetwarzaniu odpadów i ich zagospodarowania, w tym
odpadów stanowiących pozostałości z akcji gaśniczej, oraz usunięcia negatywnych
skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia
13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.
23. Przepisy ust. 1–22 stosuje się do pozwoleń na wytwarzanie odpadów
uwzględniających zbieranie lub przetwarzanie odpadów oraz do pozwoleń
zintegrowanych uwzględniających zbieranie lub przetwarzanie odpadów.

Art. 49. 1. Marszałek województwa prowadzi rejestr podmiotów:
1) wprowadzających produkty,
2) wprowadzających produkty w opakowaniach,
3) prowadzących jednostki handlu detalicznego lub hurtowego, w których są
oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego, objęte opłatą recyklingową,
o której mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce
opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 542, 1403
i 1579 oraz z 2020 r. poz. 284),
4) gospodarujących odpadami
– zwany dalej „rejestrem”.
2. Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na wniosek lub z urzędu.
3. Wpisu do rejestru na wniosek dokonuje marszałek województwa, właściwy ze
względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podmiotu.
4. Wpisu do rejestru z urzędu, w przypadkach, o których mowa
w art. 51 ust. 1 pkt 1–5, dokonuje marszałek województwa, właściwy ze względu na
miejsce wykonywania działalności.
5. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym w rozumieniu
art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346 i 568).
6. Rejestr stanowi integralną część Bazy danych o produktach i opakowaniach
oraz o gospodarce odpadami.
7. Rejestr jest publicznie dostępny, z wyłączeniem:
1) warunków umowy, jaką wprowadzający sprzęt w rozumieniu ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U.
z 2019 r. poz. 1895 oraz z 2020 r. poz. 150 i 284), zwany dalej
„wprowadzającym sprzęt”, albo autoryzowany przedstawiciel, o którym mowa
w art. 26 tej ustawy, zwany dalej „autoryzowanym przedstawicielem”, zawarł
z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego;
2) dokumentów, o których mowa w art. 53 ust. 7 pkt 6;
3) rodzaju i wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym mowa
w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym;
4) numeru PESEL;
5) adresu e-mail.
8. Rejestr zawiera linki do rejestrów prowadzonych w innych niż Rzeczpospolita
Polska państwach członkowskich w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w celu ułatwienia rejestracji
w nich.
9. Rejestr zawiera wykaz funkcjonujących spalarni odpadów i współspalarni
odpadów, w podziale na województwa oraz w podziale na instalacje o przepustowości
poniżej 2 Mg na godzinę oraz instalacje o mocy przerobowej 2 Mg na godzinę lub więcej.

Art. 50. 1. Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na wniosek:
1) z zakresu ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców
w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1932, z 2019 r. poz. 1403 oraz z 2020 r. poz. 284):
a) wprowadzających na terytorium kraju produkty,
b) prowadzących odzysk lub recykling odpadów powstałych z produktów,
c) organizacji odzysku,
d) dokonujących eksportu oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów
powstałych z produktów w celu poddania ich odzyskowi lub recyklingowi;
2) z zakresu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych
z eksploatacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1610 oraz z 2020 r. poz. 284):
a) wprowadzających pojazdy,
b) prowadzących punkty zbierania pojazdów,
c) prowadzących stacje demontażu,
d) prowadzących strzępiarki;
3) z zakresu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym:
a) wprowadzających sprzęt lub autoryzowanych przedstawicieli;
b) zbierających zużyty sprzęt,
c) prowadzących zakład przetwarzania,
d) organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
e) prowadzących działalność w zakresie recyklingu,
f) prowadzących działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku;
4) z zakresu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U.
z 2019 r. poz. 521 i 1403 oraz z 2020 r. poz. 150 i 284):
a) wprowadzających baterie lub akumulatory,
b) prowadzących zakłady przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów,
c) podmiotów pośredniczących;
5) z zakresu niniejszej ustawy:
a) posiadaczy odpadów prowadzących przetwarzanie odpadów zwolnionych
z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, z wyjątkiem
wymienionych w art. 45 ust. 1 pkt 2 i 3,
b) transportujących odpady,
c) sprzedawców odpadów i pośredników w obrocie odpadami, o ile nie
podlegają wpisowi do rejestru na podstawie pkt 1 i 3 lub z urzędu,
d) prowadzących zakłady recyklingu statków,
e) wytwórców odpadów obowiązanych do prowadzenia ewidencji odpadów,
z wyłączeniem posiadaczy odpadów wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1
i 2;
6) z zakresu ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi – organizacji samorządu gospodarczego, o których
mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy, a także przedsiębiorców:
a) będących organizacjami odzysku opakowań,
b) dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy:
– odpadów opakowaniowych,
– produktów w opakowaniach,
c) eksportujących:
– odpady opakowaniowe,
– opakowania,
– produkty w opakowaniach,
d) prowadzących recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów
opakowaniowych,
e) wprowadzających opakowania,
f) wprowadzających produkty w opakowaniach,
g) przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu detalicznego lub
hurtowego, w których są oferowane torby na zakupy z tworzywa
sztucznego, objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi;
7) z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 150 i 284):
a) punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonych
samodzielnie przez gminę lub wspólnie z inną gminą lub gminami,
b) podmiotów, które uzyskały wpis do rejestru działalności regulowanej
w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.
2. Przed rozpoczęciem działalności w zakresie, o którym mowa w ust. 1,
podmiot jest obowiązany uzyskać wpis do rejestru.
3. Działalność w zakresie, o którym mowa w ust. 1, może prowadzić wyłącznie
podmiot wpisany do rejestru.
4. Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do wprowadzającego sprzęt, który korzysta
z uprawnienia określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
5. Autoryzowany przedstawiciel jest obowiązany zamieścić w rejestrze wykaz
wprowadzających sprzęt, którzy przekazali mu informacje, o których mowa
w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym.
6. Organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi,
składa wniosek o wpis do rejestru niezwłocznie po zawarciu porozumienia, o którym
mowa w tym przepisie.

Art. 51. 1. Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru z urzędu:
1) posiadacza odpadów, który uzyskał pozwolenie zintegrowane,
2) posiadacza odpadów, który uzyskał pozwolenie na wytwarzanie odpadów,
3) posiadacza odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub
zezwolenie na przetwarzanie odpadów,
4) podmiotu, który uzyskał decyzję zatwierdzającą program gospodarowania
odpadami wydobywczymi lub zezwolenie na prowadzenie obiektu
unieszkodliwiania odpadów wydobywczych,
5) podmiotu, który uzyskał koncesję na podziemne składowanie odpadów na
podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze
6) (uchylony)
– jeżeli nie uzyskali wpisu do rejestru na podstawie art. 50 ust. 2.
2. Nie podlegają wpisowi do rejestru:
1) osoba fizyczna oraz jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami
wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8;
2) podmiot władający powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady
ściekowe w celach, o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1–3, zwolniony
z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów;
3) podmiot prowadzący działalność inną niż działalność gospodarcza w zakresie
gospodarowania odpadami, który zbiera odpady opakowaniowe i odpady
w postaci zużytych artykułów konsumpcyjnych, w tym zbieranie leków i
opakowań po lekach przez apteki, przyjmowanie zużytych artykułów
konsumpcyjnych w sklepach, systemy zbierania odpadów w szkołach,
placówkach oświatowo-wychowawczych, urzędach i instytucjach
(nieprofesjonalna działalność w zakresie zbierania odpadów);
4) transportujący wytworzone przez siebie odpady;
5) wytwórca odpadów będący rolnikiem gospodarującym na powierzchni użytków
rolnych poniżej 75 ha, o ile nie podlega wpisowi do rejestru na podstawie ust. 1.

Art. 52. 1. W przypadku podmiotów wpisywanych do rejestru na wniosek,
rejestr zawiera następujące informacje:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby, adres
e-mail, a w przypadku wyznaczenia autoryzowanego przedstawiciela – również
kod pocztowy, miejscowość, nazwę ulicy, numer domu i lokalu, kraj, numer
telefonu i faksu oraz osobę do kontaktu, a także imię i nazwisko lub nazwę oraz
adres zamieszkania lub siedziby producenta w rozumieniu ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym,
zwanego dalej „producentem sprzętu”, który go wyznaczył;
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz europejski numer identyfikacji
podatkowej, o ile został nadany;
3) (uchylony)
3a) numer PESEL – w przypadku podmiotów będących osobami fizycznymi
nieobowiązanymi do posiadania numeru identyfikacji podatkowej (NIP);
4) z zakresu ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców
w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej
w odniesieniu do:
a) przedsiębiorcy wprowadzającego na terytorium kraju produkty:
– informację o sposobie wykonania obowiązku zapewnienia odzysku,
a w szczególności recyklingu, odpadów powstałych z produktów,
– nazwę i numer rejestrowy organizacji odzysku, która przejęła
obowiązek zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów powstałych
z produktów, o ile została zawarta umowa z organizacją odzysku,
b) prowadzącego recykling odpadów powstałych z produktów:
– kod i nazwę rodzaju odpadów przyjmowanych do recyklingu,
– informację o stosowanym procesie recyklingu,
– adres miejsca prowadzenia działalności w zakresie recyklingu,
– informację o decyzjach związanych z recyklingiem odpadów,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
– informację o rocznej mocy przerobowej instalacji do recyklingu
w odniesieniu do poszczególnych rodzajów odpadów,
c) prowadzącego odzysk odpadów powstałych z produktów:
– kod i nazwę rodzaju odpadów przyjmowanych do odzysku,
– informację o stosowanym procesie odzysku,
– adres miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku,
– informację o decyzjach związanych z odzyskiem,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
– informację o masie poszczególnych rodzajów odpadów dopuszczonych
do odzysku wraz z podaniem rocznej mocy przerobowej instalacji lub
urządzenia służących do odzysku,
d) dokonującego eksportu odpadów powstałych z produktów oraz
wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów powstałych z produktów w celu
poddania ich odzyskowi i recyklingowi:
– kod i nazwę rodzajów odpadów powstałych z produktów
przyjmowanych w celu eksportu lub wewnątrzwspólnotowej dostawy,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
e) organizacji odzysku:
– informację o rodzaju produktów, w stosunku do których organizacja
odzysku zamierza wykonywać obowiązek zapewniania odzysku
i recyklingu odpadów z nich powstałych,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku;
5) z zakresu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych
z eksploatacji w odniesieniu do:
a) wprowadzającego pojazdy:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informację o stacjach demontażu i punktach zbierania pojazdów
działających w ramach sieci zbierania pojazdów wraz z datą, od której
dana stacja lub punkt funkcjonuje w sieci oraz datę, do której dane
stacje lub punkty funkcjonowały w tej sieci, w przypadku zaprzestania
ich funkcjonowania,
b) prowadzącego punkt zbierania pojazdów:
– adres punktu zbierania pojazdów,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
c) prowadzącego stację demontażu:
– adres stacji demontażu,
– informację o stosowanych procesach przetwarzania,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
d) prowadzącego strzępiarkę:
– adres strzępiarki,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku;
6) z zakresu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym w odniesieniu do:
a) wprowadzającego sprzęt lub autoryzowanego przedstawiciela:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– nazwę marki sprzętu, numer i nazwę grupy sprzętu, typ sprzętu (sprzęt
przeznaczony dla gospodarstw domowych lub sprzęt inny niż
przeznaczony dla gospodarstw domowych),
– informację o umowie z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, o której mowa w art. 11 ust. 3 tej ustawy,
a w przypadku wprowadzającego sprzęt, który wprowadził do obrotu
sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, który nie zawarł
umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego
– informację o masie sprzętu, który zamierza wprowadzić do obrotu
w danym roku kalendarzowym, zaliczonego do poszczególnych grup sprzętu oraz o formie i wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 tej ustawy,
– informację o stosowanej technice sprzedaży sprzętu,
– wykaz producentów sprzętu, z którymi autoryzowany przedstawiciel
zawarł umowę, o której mowa w art. 26 ust. 3 tej ustawy, zawierający
ich imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby –
w przypadku autoryzowanego przedstawiciela,
b) zbierającego zużyty sprzęt:
– numer i nazwę grupy sprzętu, z której powstał zebrany przez niego
zużyty sprzęt,
– adresy miejsc, w których jest zbierany zużyty sprzęt,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
c) prowadzącego zakład przetwarzania:
– numer i nazwę grupy sprzętu, z której powstał przyjmowany przez
niego zużyty sprzęt,
– adres zakładu przetwarzania,
– informację o rocznej mocy przerobowej zakładu przetwarzania,
– informację o zbieranym zużytym sprzęcie, w tym adresy miejsc,
w których jest zbierany zużyty sprzęt,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
d) prowadzącego działalność w zakresie recyklingu:
– kod i nazwę rodzaju przyjmowanych odpadów,
– informację o stosowanym procesie recyklingu,
– informację o rocznej mocy przerobowej instalacji służącej do
recyklingu,
– adres miejsca prowadzenia działalności w zakresie recyklingu,
– informację o decyzjach związanych z recyklingiem odpadów,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
e) prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów
odzysku:
– kod i nazwę rodzajów przyjmowanych odpadów,
– informację o stosowanym procesie odzysku,
– informację o rocznej mocy przerobowej instalacji służącej do odzysku,
– adres miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku,
– informację o decyzjach związanych z odzyskiem odpadów,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
f) organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego:
– wykaz autoryzowanych przedstawicieli z informacją o imieniu
i nazwisku lub nazwie oraz adresie zamieszkania lub siedziby
producentów sprzętu, którzy ich wyznaczyli, lub wykaz
wprowadzających sprzęt, z którymi organizacja zawarła umowy,
o których mowa w art. 11 ust. 3 tej ustawy, zawierający firmy
przedsiębiorców oraz oznaczenia ich siedzib i numery rejestrowe,
– kopię zaświadczenia wydanego przez bank prowadzący rachunek
organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego o wpłacie
kwoty równej wysokości kapitału zakładowego organizacji odzysku
sprzętu elektrycznego i elektronicznego na pokrycie tego kapitału;
7) z zakresu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach
w odniesieniu do:
a) wprowadzającego baterie lub akumulatory:
– informację o rodzaju wprowadzanych baterii i akumulatorów,
– informację o sposobie realizowania obowiązków wynikających
z ustawy, a w przypadku realizacji obowiązków za pośrednictwem
innego podmiotu – dane tego podmiotu,
– informację o marce wprowadzanych baterii i akumulatorów, o ile
posiada on taką informację,
b) prowadzącego zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów:
– informację o rodzajach przetwarzanych baterii i akumulatorów oraz
o prowadzonych procesach przetwarzania i recyklingu,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o rocznej mocy przerobowej zakładu przetwarzania,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
c) podmiotu pośredniczącego:
− wykaz wprowadzających baterie lub akumulatory, z którymi podmiot
pośredniczący zawarł umowę, o której mowa w art. 28 ust. 4 tej
ustawy, zawierający firmy przedsiębiorców oraz oznaczenia ich siedzib
i numery rejestrowe,
− informację o wdrożonym systemie zarządzania środowiskowego albo
o jego braku;
7a) z zakresu ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi w odniesieniu do:
a) organizacji odzysku opakowań:
– wskazanie rodzajów opakowań, w stosunku do których organizacja
odzysku opakowań zamierza wykonywać obowiązek zapewniania
odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
b) przedsiębiorców eksportujących odpady opakowaniowe oraz
przedsiębiorców dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów
opakowaniowych:
– kod i rodzaj odpadów opakowaniowych przyjmowanych w celu
poddania ich recyklingowi lub innemu niż recykling procesowi odzysku
poza terytorium kraju,
– informację o decyzjach związanych z gospodarowaniem odpadami,
c) przedsiębiorców prowadzących recykling lub inny niż recykling proces
odzysku odpadów opakowaniowych:
– kod i rodzaj odpadów opakowaniowych przyjmowanych do recyklingu
lub innego niż recykling procesu odzysku,
– informację o decyzjach związanych z gospodarowaniem odpadami,
– informację o stosowanym procesie odzysku,
– informację o masie poszczególnych rodzajów odpadów dopuszczonych
do odzysku wraz z podaniem rocznej mocy przerobowej instalacji lub
urządzenia służących do odzysku,
– informację o miejscu prowadzenia działalności w zakresie recyklingu
lub innego niż recykling procesu odzysku,
– informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku,
d) wprowadzających produkty w opakowaniach:
– informację o sposobie wykonania obowiązku zapewnienia odzysku
i recyklingu odpadów opakowaniowych samodzielnie,
za pośrednictwem organizacji odzysku opakowań lub organizacji
samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy,
– nazwę i numer rejestrowy organizacji odzysku opakowań, która
przejęła obowiązek zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów
opakowaniowych, o ile została zawarta umowa z organizacją odzysku
opakowań,
– nazwę i numer rejestrowy organizacji samorządu gospodarczego,
o której mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy – w przypadku
wprowadzających produkty w opakowaniach wielomateriałowych lub
wprowadzających środki niebezpieczne w opakowaniach, którzy
przystąpili do porozumienia, o którym mowa w art. 25 tej ustawy,
e) wprowadzających opakowania oraz eksportujących produkty
w opakowaniach i dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy
produktów w opakowaniach:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informację o rodzaju wytwarzanych, przywożonych z zagranicy oraz
wywożonych za granicę opakowań,
f) organizacji samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1 tej
ustawy – informację o zakresie i terminie realizacji zawartego przez tę
organizację porozumienia z marszałkiem województwa,
g) przedsiębiorców prowadzących jednostki handlu detalicznego lub
hurtowego, w których są oferowane torby na zakupy z tworzywa
sztucznego, objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi:
– informację o rodzaju prowadzonej działalności,
– informację o miejscu albo miejscach prowadzenia działalności;
7b) z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach w odniesieniu do podmiotu, który uzyskał wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – nazwę gminy, powiatu i województwa, w których
podmiot ten odbiera odpady komunalne;
8) z zakresu niniejszej ustawy w odniesieniu do:
a) transportującego odpady – kod i nazwę rodzajów transportowanych odpadów,
b) sprzedawcy odpadów – kod i nazwę rodzajów nabywanych i zbywanych odpadów,
c) pośrednika w obrocie odpadami – kod i nazwę rodzajów odpadów będących przedmiotem obrotu,
d) posiadacza odpadów, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a:
– kod i nazwę rodzajów przetwarzanych odpadów,
– informację o przyczynie zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów,
e) prowadzącego zakład recyklingu statków:
– adres zakładu recyklingu statków,
– informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
– informację o metodzie recyklingu statków,
– informację o rodzaju i wielkości statków, które można poddać recyklingowi statków,
– informację o ograniczeniach i uwarunkowaniach w funkcjonowaniu
zakładu recyklingu statków, w tym dotyczących gospodarowania odpadami niebezpiecznymi,
– informację o maksymalnej rocznej wielkości recyklingu statków, którą
oblicza się jako sumę mas statków wyrażoną w tonach masy statku
pustego (LDT) w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 24 rozporządzenia 1257/2013,
f) wytwórcy odpadów – informację o miejscu wytwarzania odpadów
niepodlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na wytwarzanie
odpadów albo pozwolenia zintegrowanego,
g) punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych, o którym mowa
w art. 45 ust. 1 pkt 11:
– adres punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych,
– kod i nazwę rodzajów zbieranych odpadów komunalnych.
2. W przypadku podmiotów wpisanych do rejestru z urzędu, rejestr zawiera
następujące informacje:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby;
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;
2a) adres e-mail;
3) (uchylony)
4) odpowiednio informację o decyzjach związanych z gospodarką odpadami,
a także o decyzji zatwierdzającej program gospodarowania odpadami
wydobywczymi, zezwoleniu na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania
odpadów wydobywczych, o których mowa w ustawie z dnia 10 lipca 2008 r.
o odpadach wydobywczych, koncesji na podziemne składowanie odpadów,
o której mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne
i górnicze lub o wpisie do rejestru działalności regulowanej w zakresie
odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – na podstawie
ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach;
5) informacje zawarte w decyzjach, o których mowa w pkt 4:
a) nazwę i adres instalacji lub nazwę i adres miejsca zbierania odpadów,
b) informacje o rodzajach odpadów wytwarzanych, zbieranych lub
przetwarzanych,
c) informacje o dopuszczonej w decyzji mocy przerobowej instalacji lub
urządzenia,
d) informacje o procesie odzysku lub procesie unieszkodliwiania;
6) informację o wdrożonym systemie jakości, systemie zarządzania
środowiskowego albo o ich braku;
7) (uchylony)
8) wskazanie czy jest prowadzona regeneracja olejów odpadowych – w przypadku
przetwarzania olejów odpadowych;
9) współrzędne geograficzne instalacji:
a) składowisk odpadów,
b) obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych,
c) spalarni odpadów,
d) współspalarni odpadów.
3. W przypadku gdy marszałek województwa nie dysponuje informacją, o której
mowa w ust. 2 pkt 2, 2a i 9, wzywa podmiot do przekazania tej informacji.
4. Podmiot, o którym mowa w ust. 2, który wdrożył system jakości lub system
zarządzania środowiskowego, niezwłocznie informuje o tym fakcie marszałka
województwa.
5. Przez decyzje związane z gospodarką odpadami w rozumieniu niniejszego
rozdziału rozumie się:
1) zezwolenie na zbieranie odpadów;
2) zezwolenie na przetwarzanie odpadów;
3) pozwolenie na wytwarzanie odpadów;
4) pozwolenie zintegrowane.

Art. 53. 1. Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na wniosek
podmiotu, po stwierdzeniu, że wniosek o wpis do rejestru nie zawiera braków
formalnych, niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia
otrzymania wniosku.
2. Wniosek o wpis do rejestru składa się przy użyciu rejestrowego formularza
elektronicznego za pośrednictwem strony internetowej określonej w przepisach
wydanych na podstawie art. 84.
2a. Przedsiębiorca zagraniczny, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,
składa w formie pisemnej wniosek o wpis do rejestru wygenerowany
za pośrednictwem strony internetowej określonej w przepisach wydanych na
podstawie art. 84, opatrzony podpisem tego przedsiębiorcy lub osoby go
reprezentującej.
3. Przedsiębiorca zagraniczny wykonujący działalność w zakresie, o którym
mowa w art. 50 ust. 1, składa wniosek o wpis do rejestru:
1) za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania, zgodnie
z art. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1079, 1214, 1495 i
1655), do marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę oddziału
– jeżeli ustanowił oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) bezpośrednio do Marszałka Województwa Mazowieckiego – jeżeli nie ustanowił
oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3a. Przedsiębiorca zagraniczny, będący wprowadzającym baterie lub
akumulatory w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach
i akumulatorach, składa wniosek o wpis do rejestru:
1) za pośrednictwem osoby upoważnionej do jego reprezentowania, zgodnie
z art. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do marszałka województwa właściwego
ze względu na siedzibę oddziału – jeżeli ustanowił oddział na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
2) za pośrednictwem podmiotu pośredniczącego, z którym zawarł umowę, o której
mowa w art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach
i akumulatorach, do marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę
podmiotu pośredniczącego – jeżeli nie ustanowił oddziału na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
4. (uchylony)
5. Wniosek o wpis do rejestru zawiera:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby, adres
e-mail, a w przypadku wyznaczenia autoryzowanego przedstawiciela – również
kod pocztowy, miejscowość, nazwę ulicy, numer domu i lokalu, kraj, numer
telefonu i faksu oraz osobę do kontaktu, a także szczegółowe dane producenta
sprzętu, który go wyznaczył, obejmujące informację o imieniu i nazwisku lub
nazwie oraz adresie zamieszkania lub siedziby oraz wykaz wprowadzających
sprzęt, którzy mogą korzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 25 ust. 3
ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym,
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile posiada, a w przypadku
wprowadzających baterie lub akumulatory – także europejski numer
identyfikacji podatkowej, o ile został nadany,
2a) imię i nazwisko oraz adres e-mail osoby uprawnionej do reprezentacji podmiotu,
3) (uchylony)
4) imię i nazwisko oraz adres e-mail osoby wypełniającej formularz rejestrowy
– oraz odpowiednio informacje, o których mowa w art. 52 ust. 1, stosownie do
zakresu działalności.
6. Podmiot wykonujący działalność w więcej niż jednym zakresie, o którym
mowa w art. 50 ust. 1, składa jeden wniosek o wpis do rejestru. Wniosek zawiera
odpowiednio wszystkie wymagane informacje, o których mowa w art. 52 ust. 1,
stosownie do zakresów działalności, którą podmiot zamierza wykonywać.
7. Do wniosku o wpis do rejestru dołącza się:
1) w przypadku wszystkich podmiotów:
a) kopię dowodu uiszczenia opłaty rejestrowej, o ile przedsiębiorca podlega
obowiązkowi jej uiszczenia,
b) oświadczenie o spełnieniu wymagań niezbędnych do wpisu do rejestru lub
oświadczenie o braku okoliczności skutkujących wykreśleniem z rejestru
oraz oświadczenie potwierdzające, że dane zawarte w tych wnioskach są
zgodne ze stanem faktycznym;
2) w przypadku wprowadzającego sprzęt lub autoryzowanego przedstawiciela:
a) kopię umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, o ile została zawarta,
b) kopię dokumentu potwierdzającego wniesienie zabezpieczenia
finansowego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 września
2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, o ile
zabezpieczenie finansowe jest wymagane,
c) kopię umowy, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 11 września
2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym – w przypadku
autoryzowanego przedstawiciela;
3) w przypadku organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
o której mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym – kopię zaświadczenia wydanego przez bank
prowadzący rachunek lub lokatę terminową organizacji odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego o wpłacie kwoty równej wysokości kapitału
zakładowego organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego na
pokrycie tego kapitału albo oświadczenie o wpłacie tej kwoty;
4) w przypadku organizacji odzysku, o której mowa w ustawie z dnia 11 maja
2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi
odpadami oraz o opłacie produktowej – kopię zaświadczenia wydanego przez
bank prowadzący rachunek organizacji odzysku o wpłacie kwoty równej
wysokości kapitału zakładowego organizacji odzysku na pokrycie tego kapitału
albo oświadczenie o wpłacie tej kwoty;
5) w przypadku wprowadzających baterie lub akumulatory – informację
potwierdzającą dobrowolny udział w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS),
o ile uczestniczą w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS);
6) w przypadku wprowadzających pojazdy – umowy z przedsiębiorcami
prowadzącymi stacje demontażu zawarte w postaci elektronicznej albo kopie
tych umów zawartych w postaci papierowej.
8. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7 pkt 1 lit. b, pkt 3 i 4, składa się pod
rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający
oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem
świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula
ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
9. Marszałek województwa zamieszcza w rejestrze dokumenty, o których mowa
w ust. 7, oraz udostępnia na żądanie właściwych organów dokumenty, o których
mowa w ust. 7 pkt 6.

Art. 54. 1. Marszałek województwa, dokonując wpisu do rejestru, nadaje
podmiotowi indywidualny numer rejestrowy.
2. Marszałek województwa zawiadamia podmiot o nadanym numerze
rejestrowym.
3. Po zakończeniu działalności przez dany podmiot, jego numer rejestrowy nie
może być nadany innemu podmiotowi.
4. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, sposób
nadawania numeru rejestrowego, kierując się potrzebą zidentyfikowania podmiotów
wpisanych do rejestru oraz ustalenia jednego numeru rejestrowego uwzględniającego
wszystkie zakresy prowadzonej działalności.

Art. 55. 1. Marszałek województwa, dokonując wpisu do rejestru, tworzy
indywidualne konto w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami.
2. Marszałek województwa zawiadamia podmiot o aktywacji indywidualnego
konta drogą elektroniczną.

Art. 56. 1. Marszałek województwa weryfikuje i zatwierdza:
1) informacje, o których mowa w art. 52 ust. 1, zawarte we wniosku o wpis do
rejestru;
2) wymagane informacje, o których mowa w art. 52 ust. 2.
2. Wpis do rejestru oraz zamieszczenie w rejestrze informacji, o których mowa
w art. 52 ust. 1 i 2, następuje z chwilą zatwierdzenia, o którym mowa w ust. 1.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku zmiany wpisu w rejestrze oraz
wykreślenia z rejestru.

Art. 57. 1. Wpis do rejestru dla:
1) wprowadzających sprzęt i autoryzowanych przedstawicieli,
2) wprowadzających baterie lub akumulatory,
3) wprowadzających pojazdy,
4) producentów, importerów i wewnątrzwspólnotowych nabywców opakowań,
5) wprowadzających na terytorium kraju produkty w opakowaniach,
6) wprowadzających na terytorium kraju opony,
7) wprowadzających na terytorium kraju oleje smarowe
– podlega opłacie rejestrowej.
2. Opłaty rejestrowej nie uiszcza przedsiębiorca wpisany do rejestru, o którym
mowa w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu
(EMAS) (Dz. U. z 2020 r. poz. 634), który składając wniosek o wpis do rejestru
przedłoży informację potwierdzającą dobrowolny udział w systemie ekozarządzania
i audytu (EMAS).
3. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wpisany do rejestru uiszcza w terminie do
końca lutego każdego roku opłatę roczną za dany rok.
4. Opłaty rocznej nie uiszcza się w roku, w którym została uiszczona opłata
rejestrowa.
5. Opłaty rocznej nie uiszcza także przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2,
w roku, w którym uzyskał wpis do rejestru.
6. Wysokość opłaty rejestrowej i wysokość opłaty rocznej wynosi od 50 do
2000 zł.
7. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności, o której mowa
w art. 50 ust. 1, w więcej niż jednym zakresie, przedsiębiorca ten uiszcza jedną opłatę
rejestrową, najwyższą.
8. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawek:
1) opłaty rejestrowej,
2) opłaty rocznej
– biorąc pod uwagę koszty prowadzenia rejestru oraz że opłaty te nie powinny
stanowić przeszkody w uzyskaniu wpisu do rejestru albo w wykonywaniu działalności gospodarczej, zwłaszcza dla mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców.

Art. 58. 1. Opłatę rejestrową i opłatę roczną wnosi się na odrębny rachunek
bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego.
2. Wpływy z opłat rejestrowych i opłat rocznych stanowią w:
1) 35,65% dochód budżetu województwa;
2) 64,35% dochód budżetu państwa.
3. Dochód, o którym mowa w ust. 2, przeznacza się na prowadzenie rejestru oraz
administrowanie i serwisowanie Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz
o gospodarce odpadami.
4. Wpływy z tytułu opłat rejestrowych i opłat rocznych, powiększone
o przychody z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone o dochody
budżetu województwa, o których mowa w ust. 2 pkt 1, marszałek województwa
przekazuje w terminie do dnia 30 czerwca roku kalendarzowego następującego po
roku, w którym zostały wniesione, na rachunek dochodów budżetu państwa.

Art. 59. 1. Podmiot wpisany do rejestru jest obowiązany do złożenia
marszałkowi województwa wniosku o zmianę wpisu w rejestrze przy użyciu
aktualizacyjnego formularza elektronicznego za pośrednictwem indywidualnego
konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami,
w przypadku zmiany:
1) informacji zawartych w rejestrze,
2) zakresu prowadzonej działalności wymagającej wpisu do rejestru
– w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana.
2. Przepisy art. 53 ust. 1, 3 i 7 stosuje się odpowiednio.

Art. 60. 1. W przypadku trwałego zaprzestania wykonywania działalności
wymagającej wpisu do rejestru, podmiot jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia
trwałego zaprzestania wykonywania tej działalności, do złożenia marszałkowi
województwa wniosku o wykreślenie z rejestru przy użyciu formularza
elektronicznego o wykreślenie z rejestru za pośrednictwem indywidualnego konta
w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami.
1a. W przypadku wyznaczenia przez producenta sprzętu autoryzowanego
przedstawiciela zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym
sprzęcie elektrycznym i elektronicznym i posiadania przez tego autoryzowanego przedstawiciela wpisu do rejestru, wprowadzający sprzęt wprowadzający do obrotu sprzęt pochodzący od tego producenta sprzętu może złożyć marszałkowi
województwa wniosek o wykreślenie z rejestru.
2. Marszałek województwa wykreśla podmiot z rejestru, w drodze decyzji.
3. Przepisy art. 53 ust. 1, 3 i 3a stosuje się odpowiednio.
4. (uchylony)

Art. 61. (uchylony).

Art. 62. Marszałek województwa odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru
w przypadku gdy podmiot:
1) nie uiścił opłaty rejestrowej w wymaganej wysokości;
2) będący wprowadzającym sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt
przeznaczony dla gospodarstw domowych, nie wniósł w wymaganej wysokości
zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym;
3) będący organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie wpłacił
na rachunek bankowy w banku prowadzącym rachunek tej organizacji kapitału
zakładowego w wymaganej wysokości, o której mowa w art. 63 ust. 1 ustawy
z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym;
4) będący organizacją odzysku, o której mowa w ustawie z dnia 11 maja 2001 r.
o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi
odpadami oraz o opłacie produktowej, nie wpłacił na rachunek bankowy
w banku prowadzącym rachunek bankowy organizacji odzysku kapitału
zakładowego w wymaganej wysokości, o której mowa w art. 6 ust. 1 tej ustawy.

Art. 63. Podmiot, o którym mowa w art. 57 ust. 1, jest obowiązany umieszczać
numer rejestrowy na dokumentach sporządzanych w związku z prowadzoną
działalnością.

Art. 64. 1. Marszałek województwa dokonuje z urzędu, w drodze decyzji,
wykreślenia podmiotu z rejestru w przypadku:
1) nieuiszczenia opłaty rocznej, w przypadkach gdy jest wymagana;
2) cofnięcia lub wygaśnięcia decyzji związanych z gospodarką odpadami;
3) stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków
określonych w przepisach ustawy;
4) stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków
określonych w przepisach ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach
przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz
o opłacie produktowej, ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów
wycofanych z eksploatacji, ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach
i akumulatorach, ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi oraz ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym
sprzęcie elektrycznym i elektronicznym;
5) stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez podmiot działalności
wymagającej wpisu do rejestru;
6) niewniesienia w wymaganej wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym
mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym – w przypadku wprowadzającego sprzęt, który
wprowadził do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych;
7) niezłożenia zaświadczenia albo dokumentu potwierdzającego wysokość
gwarancji bankowej lub gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w art. 64
ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i
elektronicznym;
8) niezłożenia zaświadczenia, o którym mowa w art. 6 ust. 4a ustawy z dnia
11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej.
2. Jeżeli podmiot prowadzi działalność objętą obowiązkiem wpisu do rejestru
w więcej niż jednym zakresie, a przesłanki, o których mowa w ust. 1, dotyczą tylko
niektórych zakresów działalności, a podmiot nie wystąpił z wnioskiem, o którym
mowa w art. 59 lub art. 60, marszałek województwa dokonuje z urzędu, w drodze
decyzji, zmiany wpisu do rejestru w odpowiednim zakresie.

Art. 65. 1. Do wniosku o wpis do rejestru oraz wniosku o zmianę wpisu
w rejestrze stosuje się art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego.
2. (uchylony)
3. Formularze rejestrowe, aktualizacyjne i o wykreśleniu z rejestru złożone za
pośrednictwem strony internetowej, określonej w przepisach wydanych na podstawie
art. 84 albo indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz
o gospodarce odpadami nie wymagają opatrzenia ich podpisem.
4. Pisma w sprawach dotyczących wpisu do rejestru, zmiany wpisu w rejestrze
oraz wykreślenia z rejestru doręcza się za pomocą środków komunikacji
elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu
usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r. poz. 344), chyba że przepis szczególny
stanowi inaczej.
5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do wezwania do przekazania informacji
w przypadku, o którym mowa w art. 52 ust. 3, gdy marszałek województwa nie
posiada adresu e-mail posiadacza odpadów.

Art. 66. 1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich
ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym
w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, zwanej dalej „ewidencją odpadów”.
2. W przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1, do prowadzenia ewidencji
w zakresie wytwarzanych odpadów obowiązany jest podmiot na rzecz którego
przeniesiono odpowiedzialność za wytwarzane odpady.
3. Sprzedawca odpadów i pośrednik w obrocie odpadami niebędący
posiadaczami odpadów są obowiązani do prowadzenia na bieżąco ilościowej
i jakościowej ewidencji odpadów niebezpiecznych.
4. Obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy:
1) wytwórców:
a) odpadów komunalnych,
b) odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, jeżeli pojazdy te
zostały przekazane do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub
przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów,
c) będących rolnikami gospodarującymi na powierzchni użytków rolnych
poniżej 75 ha, o ile nie podlegają wpisowi do rejestru na podstawie
art. 51 ust. 1;
2) osób fizycznych i jednostek organizacyjnych niebędących przedsiębiorcami,
które wykorzystują odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8;
3) podmiotów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1;
4) rodzajów odpadów lub ilości odpadów określonych w przepisach wydanych na
podstawie ust. 5.
5. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje
odpadów lub ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji
odpadów, kierując się ich szkodliwością oraz potrzebą wprowadzenia ułatwień
w przypadku wytwarzania niewielkich ilości odpadów.

Art. 67. 1. Ewidencję odpadów prowadzi się z zastosowaniem następujących
dokumentów:
1) w przypadku posiadaczy odpadów:
a) karty przekazania odpadów, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa
w pkt 3,
b) karty ewidencji odpadów,
c) karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych,
d) karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
e) karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji;
2) w przypadku sprzedawcy odpadów i pośrednika w obrocie odpadami,
niebędących posiadaczami odpadów – karty ewidencji odpadów
niebezpiecznych;
3) w przypadku:
a) podmiotu odbierającego odpady komunalne od właści
cieli nieruchomości,
b) posiadacza odpadów prowadzącego zbieranie lub przetwarzanie odpadów
komunalnych,
c) transportującego odpady komunalne
– karty przekazania odpadów komunalnych.
2. W przypadku posiadacza odpadów przekazującego odpady do składowania
oraz zarządzającego składowiskiem odpadów ewidencja odpadów obejmuje
dodatkowo dokumenty, o których mowa w dziale VIII w rozdziale 1:
1) podstawową charakterystykę odpadów;
2) wyniki testów zgodności.
3. Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1, zawierają
następujące informacje:
1) imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów, w tym wykonującego usługę
transportu odpadów, adres zamieszkania lub siedziby oraz adres miejsca
prowadzenia działalności;
2) numer rejestrowy, o którym mowa w art. 54 ust. 1;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;
4) imię i nazwisko lub nazwę sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie
odpadami oraz adres zamieszkania lub siedziby, o ile przekazanie odpadów
odbywa się z udziałem tych podmiotów;
5) imię i nazwisko osoby sporządzającej – w przypadku karty ewidencji odpadów;
6) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby władającego
powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady ściekowe w celach,
o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1–3;
7) rodzaj prowadzonej działalności w zakresie gospodarki odpadami,
w szczególności wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów;
8) adres miejsca pochodzenia odpadów, w tym spoza terytorium kraju –
z wyłączeniem wytwórców odpadów;
9) masę odpadów lub suchą masę odpadów oraz kod i rodzaj odpadów;
10) sposób gospodarowania odpadami – w przypadku posiadacza odpadów
prowadzącego przetwarzanie odpadów;
11) adres miejsca przeznaczenia odpadów, a w przypadku przeznaczenia odpadów
poza terytorium kraju również datę rozpoczęcia transportu, rodzaj środka
transportu oraz przewidywaną metodę przetwarzania odpadów.
3a. Karta przekazania odpadów zawiera dodatkowo informacje o:
1) dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów i ich dostarczenia do
następnego posiadacza odpadów;
2) numerach rejestracyjnych środków transportu odpadów stanowiących pojazd
albo zespół pojazdów, w rozumieniu art. 2 pkt 31 i 49 ustawy z dnia 20 czerwca
1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;
3) numerach pojemników oraz numerze certyfikatu wymaganych dla składowania
odpadów rtęci metalicznej – w przypadku posiadacza odpadów przekazującego
odpady rtęci metalicznej do czasowego składowania na składowisku odpadów
niebezpiecznych przeznaczonym do czasowego składowania odpadów rtęci
metalicznej oraz w przypadku zarządzającego składowiskiem odpadów
niebezpiecznych przeznaczonym do czasowego składowania odpadów rtęci
metalicznej przekazującego te odpady do dalszego unieszkodliwienia.
3b. Karta ewidencji odpadów zawiera dodatkowo informacje o:
1) procentowej zawartości PCB w odpadzie, jeżeli odpad zawiera PCB;
2) masie odpadów wytworzonych, odebranych, przyjętych, zagospodarowanych we
własnym zakresie lub przekazanych.
3c. Karta ewidencji komunalnych osadów ściekowych zawiera dodatkowo
informacje o:
1) nazwie oraz adresie oczyszczalni ścieków, w której powstają komunalne osady
ściekowe;
2) rodzaju przeprowadzonej obróbki komunalnych osadów ściekowych;
3) składzie i właściwościach komunalnych osadów ściekowych;
4) dacie, miejscu i powierzchni stosowania komunalnych osadów ściekowych;
5) celu stosowania komunalnych osadów ściekowych.
3d. Karta ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawiera
dodatkowo informacje o:
1) wytworzonych odpadach w wyniku przetwarzania zużytego sprzętu
elektrycznego i elektronicznego, w szczególności o masie i rodzaju tych
odpadów;
2) gospodarowaniu we własnym zakresie odpadami powstałymi w wyniku
przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
w szczególności o masie i rodzaju zagospodarowanych odpadów oraz
o zastosowanym procesie odzysku lub unieszkodliwiania;
3) odpadach powstałych w wyniku przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i
elektronicznego przekazanych innemu posiadaczowi odpadów, w szczególności
o masie i rodzaju przekazanych odpadów.
3e. Karta ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji zawiera dodatkowo
informacje o:
1) pojazdach przyjętych do punktu zbierania pojazdów lub przyjętych do stacji
demontażu pojazdów, w szczególności o masie i liczbie przyjętych pojazdów;
2) odpadach powstałych po demontażu pojazdów, w szczególności o masie
i rodzaju tych odpadów;
3) sposobie przetworzenia odpadów powstałych po demontażu pojazdów,
z podziałem na przetworzone na stacji demontażu oraz przekazane do
przetworzenia w kraju, w szczególności o masie przetworzonych odpadów;
4) masie odpadów powstałych po demontażu pojazdów przekazanych do
przetworzenia do innego kraju;
5) masie przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów wyposażenia i części,
wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji.
4. Karta ewidencji odpadów niebezpiecznych zawiera dodatkowo:
1) imię i nazwisko, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy
posiadacza odpadów, który przekazuje odpad;
2) imię i nazwisko, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy
posiadacza odpadów, który przejmuje odpad;
3) informację o rodzaju prowadzonej działalności w zakresie sprzedaży odpadów
lub pośredniczenia w ich obrocie.
4a. Karta przekazania odpadów komunalnych zawiera dodatkowo informacje o:
1) nazwie gminy, z terenu której odpady komunalne są odbierane od właścicieli
nieruchomości;
2) obszarze gminy, z terenu której odpady komunalne są odbierane od właścicieli
nieruchomości;
3) dacie i godzinie rozpoczęcia i zakończenia odbierania odpadów komunalnych od
właścicieli nieruchomości;
4) dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów komunalnych do następnego
posiadacza odpadów;
5) dacie i godzinie przejęcia odpadów komunalnych przez następnego posiadacza
odpadów albo dacie i godzinie ich przekazania do stacji przeładunkowej, miejscu
zbierania lub miejscu przetwarzania odpadów komunalnych, prowadzonych
przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości.
4b. Posiadacz odpadów zamieszcza informacje w karcie przekazania odpadów
oraz karcie przekazania odpadów komunalnych odpowiednio do zakresu prowadzonej
działalności.
5. Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,
sporządzane za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i
opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, nie wymagają opatrzenia ich podpisem
6. Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1, sporządza się za
pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach
oraz o gospodarce odpadami.
7. W przypadku awarii systemu teleinformatycznego, w którym Baza danych o
produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami jest prowadzona,
uniemożliwiającej sporządzanie dokumentów ewidencji odpadów w sposób określony w ust. 6, sporządza się dokumenty ewidencji odpadów w formie papierowej lub elektronicznej poza Bazą danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami, przez czas trwania awarii. W przypadku zastosowania formy papierowej
przekazujący odpady sporządza kartę przekazania odpadów lub kartę przekazania
odpadów komunalnych w odpowiedniej liczbie egzemplarzy dla każdego z posiadaczy
odpadów – przekazującego odpady, każdego transportującego odpady oraz przejmującego odpady.
8. Administrator Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami zamieszcza komunikat o czasie trwania awarii na swojej stronie Biuletynu
Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej rejestru umożliwiającej dostęp do
indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o
gospodarce odpadami, o ile jest to technicznie możliwe.
9. W przypadku awarii, o której mowa w ust. 7, kierujący środkiem transportu,
którym są transportowane odpady lub odpady komunalne, jest obowiązany posiadać
w trakcie transportu odpowiednio kartę przekazania odpadów lub jej kopię, lub kartę
przekazania odpadów komunalnych lub jej kopię, sporządzoną w formie określonej w ust. 7.
10. Informacje zawarte odpowiednio w karcie ewidencji odpadów, o której mowa
w ust. 1 pkt 1 lit. b–e lub pkt 2, sporządzonej w formie określonej w ust. 7, wprowadza
się do Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami
niezwłocznie po ustaniu awarii, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia ustania awarii.
11. Informacje zawarte w karcie przekazania odpadów albo w karcie przekazania
odpadów komunalnych, sporządzonej w formie określonej w ust. 7, posiadacz
odpadów, który przekazuje odpady, wprowadza do Bazy danych o produktach i
opakowaniach oraz o gospodarce odpadami niezwłocznie po ustaniu awarii, nie
później jednak niż w terminie 30 dni od dnia ustania awarii. Posiadacz odpadów, który
przejmuje odpady, oraz transportujący odpady wprowadzają do Bazy danych o
produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami odpowiednio informacje o
przejęciu odpadów lub o potwierdzeniu transportu odpadów niezwłocznie po
wystawieniu karty przekazania odpadów lub karty przekazania odpadów
komunalnych przez posiadacza odpadów, który przekazuje odpady.
12. Wzór karty przekazania odpadów sporządzanej w przypadku awarii systemu
teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5a do ustawy.
13. Wzór karty przekazania odpadów komunalnych sporządzanej w przypadku
awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5b
do ustawy.
14. Wzór karty ewidencji odpadów sporządzanej w przypadku awarii systemu
teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5c do ustawy.
15. Wzór karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych sporządzanej w
przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa
załącznik nr 5d do ustawy.
16. Wzór karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego
sporządzanej w przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust.
7, określa załącznik nr 5e do ustawy.
17. Wzór karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji sporządzanej w
przypadku awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa
załącznik nr 5f do ustawy.
18. Wzór karty ewidencji odpadów niebezpiecznych sporządzanej w przypadku
awarii systemu teleinformatycznego, o której mowa w ust. 7, określa załącznik nr 5g
do ustawy.

Art. 68. (uchylony).

Art. 69. 1. Kartę przekazania odpadów sporządza posiadacz odpadów, który
przekazuje odpady do następnego posiadacza odpadów albo do prowadzonych przez
siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów, przed
rozpoczęciem ich transportu.
1a. Kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest
obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy
danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające
weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem
rzeczywistym.
2. (uchylony)
3. Posiadacz odpadów, który przejmuje odpady od innego posiadacza odpadów,
niezwłocznie, każdorazowo po przejęciu tych odpadów, jest obowiązany potwierdzić
w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami przejęcie
odpadów oraz dodać w niej informacje o masie odpadów, jeżeli jest ona inna niż masa
podana przez posiadacza, który przekazał odpady, a także informacje o dacie
i godzinie przejęcia odpadów.
3a. Posiadacz odpadów, który przekazuje odpady do prowadzonych przez siebie
miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów, niezwłocznie,
każdorazowo po przekazaniu tych odpadów, dodaje w Bazie danych o produktach
i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami informacje o masie odpadów oraz
o dacie i godzinie ich przekazania.
3b. Transportujący odpady potwierdza transport odpadów w Bazie danych
o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami niezwłocznie po
zakończeniu transportu.
4. Dopuszcza się niesporządzanie karty przekazania odpadów, jeżeli jeden
z posiadaczy odpadów nie jest objęty obowiązkiem prowadzenia ewidencji odpadów.
5. (uchylony)

Art. 70. 1. Posiadacz odpadów prowadzi kartę ewidencji odpadów dla każdego
rodzaju odpadów odrębnie, z tym że:
1) dla komunalnych osadów ściekowych stosowanych w celach, o których mowa
w art. 96 ust. 1 – wytwórca tych osadów prowadzi kartę ewidencji komunalnych
osadów ściekowych;
2) dla zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego – przedsiębiorca
prowadzący zakład przetwarzania w rozumieniu ustawy z dnia 11 września
2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym prowadzi kartę
ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego;
3) dla pojazdów wycofanych z eksploatacji – przedsiębiorca prowadzący stację
demontażu lub punkt zbierania pojazdów, o których mowa w ustawie z dnia
20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, prowadzi
kartę ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji.
2. (uchylony)

Art. 71. Uproszczoną ewidencję odpadów z zastosowaniem jedynie karty
przekazania odpadów prowadzą:
1) podmioty, które:
a) wytwarzają odpady niebezpieczne w ilości do 100 kilogramów rocznie,
b) wytwarzają odpady inne niż niebezpieczne, niebędące odpadami
komunalnymi, w ilości do 5 ton rocznie;
2) transportujący odpady wykonujący wyłącznie usługę transportu odpadów;
3) władający powierzchnią ziemi, na której komunalne osady ściekowe są
stosowane w celach, o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1–3.

Art. 71a. 1. Kartę przekazania odpadów komunalnych sporządza podmiot
odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości przed rozpoczęciem
odbierania tych odpadów, odrębnie dla każdego ładunku transportowanych odpadów
komunalnych danego rodzaju przekazywanych do następnego posiadacza odpadów
albo do prowadzonych przez siebie stacji przeładunkowej, miejsca zbierania odpadów
komunalnych lub miejsca przetwarzania odpadów komunalnych.
2. W przypadku transportu odpadów komunalnych z prowadzonych przez siebie
stacji przeładunkowej, miejsca zbierania odpadów komunalnych lub miejsca
przetwarzania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne od
właścicieli nieruchomości sporządza kartę przekazania odpadów komunalnych przed
rozpoczęciem transportu tych odpadów do następnego posiadacza odpadów.
3. Kierujący środkiem transportu, którym transportowane są odpady komunalne
do posiadacza odpadów prowadzącego zbieranie odpadów komunalnych lub
przetwarzanie odpadów komunalnych, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu
potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o
gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie
przekazania odpadów komunalnych ze stanem rzeczywistym.
4. Posiadacz odpadów prowadzący zbieranie odpadów komunalnych, w tym
w stacji przeładunkowej prowadzonej przez podmiot odbierający odpady komunalne
od właścicieli nieruchomości, lub przetwarzanie odpadów komunalnych,
niezwłocznie, każdorazowo po ich przejęciu, jest obowiązany potwierdzić ich
przejęcie w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami
oraz dodać w niej informacje o masie odpadów komunalnych, a także o dacie
i godzinie przejęcia tych odpadów.
5. Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który
przekazuje te odpady do prowadzonych przez siebie stacji przeładunkowej, miejsca
zbierania odpadów komunalnych lub miejsca przetwarzania odpadów komunalnych,
niezwłocznie, każdorazowo po przekazaniu tych odpadów, dodaje w Bazie danych o
produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami informacje o masie odpadów
komunalnych oraz o dacie i godzinie ich przekazania.
6. Podmiot transportujący odpady komunalne, inny niż podmiot odbierający
odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, potwierdza transport odpadów
komunalnych w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami, niezwłocznie po zakończeniu transportu.

Art. 72. 1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do przechowywania
dokumentów i wszelkich danych, na podstawie których są sporządzane dokumenty
ewidencji odpadów, o których mowa w art. 67 ust. 1, przez 5 lat, licząc od końca roku
kalendarzowego, w którym zostały sporządzone te dokumenty ewidencji odpadów,
z zastrzeżeniem art. 116.
2. Posiadacz odpadów jest obowiązany do udostępniania dokumentów
i wszelkich danych, o których mowa w ust. 1, na żądanie organów uprawnionych do
przeprowadzania kontroli.
3. Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce odbierania
odpadów komunalnych, wytwarzania, przetwarzania odpadów albo miejsce
zamieszkania lub siedzibę transportującego odpady wykonującego usługę transportu
odpadów, w drodze decyzji, zobowiązuje posiadacza odpadów do przedłożenia
dokumentów i wszelkich danych, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy
dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w art. 67 ust. 1, budzą wątpliwości
co do prawidłowości sporządzenia lub gdy jest to niezbędne do prowadzenia innych
postępowań z zakresu ochrony środowiska należących do jego właściwości.

Art. 73. 1. Roczne sprawozdania o produktach, opakowaniach
i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi sporządzają:
1) wprowadzający opakowania oraz eksportujący opakowania, o którym mowa
w ustawie z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi;
2) wprowadzający produkty w opakowaniach, eksportujący i dokonujący
wewnątrzwspólnotowej dostawy produktów w opakowaniach, o którym mowa
w ustawie z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi;
2a) przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego,
w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego, objęte opłatą
recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi;
3) wprowadzający na terytorium kraju produkty, o których mowa w ustawie z dnia
11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej;
4) wprowadzający pojazdy, o którym mowa w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r.
o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji;
5) wprowadzający sprzęt lub autoryzowany przedstawiciel;
6) wprowadzający baterie lub akumulatory, o którym mowa w ustawie z dnia
24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:
1) dane identyfikujące podmiot:
a) numer rejestrowy,
b) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby,
c) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany, a w przypadku
wprowadzającego baterie lub akumulatory – także europejski numer
identyfikacji podatkowej, o ile został nadany;
d) (uchylona)
2) w zakresie opakowań i odpadów opakowaniowych informacje o:
a) masie wytworzonych i przywiezionych z zagranicy opakowań według
rodzajów materiałów, z jakich zostały wykonane, w tym o:
– opakowaniach jednorazowego użytku,
– opakowaniach wielokrotnego użytku,
– przestrzeganiu ograniczeń wynikających z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi,
– toksyczności lub zagrożeniach ze strony materiałów opakowaniowych
lub składników stosowanych do produkcji opakowań,
b) liczbie wprowadzonych do obrotu lekkich toreb na zakupy z tworzywa sztucznego,
c) masie opakowań, w tym opakowań środków niebezpiecznych, w których
zostały wprowadzone do obrotu produkty, z podziałem na poszczególne ich rodzaje,
d) masie poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych,
w tym odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań środków
niebezpiecznych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje oraz z uwzględnieniem podziału na odpady pochodzące z gospodarstw domowych i z innych źródeł niż gospodarstwa domowe, a także według sposobu ich
odzysku i recyklingu,
e) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych,
w tym odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań środków
niebezpiecznych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje,
f) wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, z podziałem
na poszczególne rodzaje opakowań, w tym opakowań środków
niebezpiecznych – w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu
odzysku lub recyklingu,
g) masie wywiezionych za granicę opakowań, według rodzajów materiałów,
z jakich zostały wykonane, z podziałem na opakowania jednorazowego
użytku oraz opakowania wielokrotnego użytku – w przypadku
przedsiębiorcy, który eksportuje lub dokonuje wewnątrzwspólnotowej
dostawy opakowań lub produktów w opakowaniach,
h) przeprowadzonych publicznych kampaniach edukacyjnych wraz
ze wskazaniem wysokości środków przeznaczonych na ten cel lub
wysokości należnych środków, o których mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi, oraz o wysokości środków, które powinny zostać
przeznaczone na publiczne kampanie edukacyjne;
2a) w zakresie lekkich i pozostałych toreb na zakupy z tworzywa sztucznego
objętych opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi –
informację o liczbie nabytych i wydanych lekkich i pozostałych toreb na zakupy
z tworzywa sztucznego;
3) w zakresie produktów wymienionych w załączniku nr 4a do ustawy z dnia
11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, z podziałem na określone
w tym załączniku rodzaje produktów, informacje o:
a) masie produktów wprowadzonych na terytorium kraju,
b) masie poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów poużytkowych,
c) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów poużytkowych,
d) wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie dla
poszczególnych produktów wymienionych w załączniku nr 4a do tej ustawy
– w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku i recyklingu;
4) w zakresie pojazdów informacje o:
a) liczbie pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w ciągu roku,
b) liczbie dni, w których do zapewnienia sieci zbierania pojazdów brakowało
kolejnych stacji demontażu lub punktów zbierania pojazdów,
c) wysokości należnej opłaty za brak sieci zbierania pojazdów;
5) w zakresie sprzętu oraz zużytego sprzętu w rozumieniu ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym:
a) informacje o:
– masie sprzętu wprowadzonego do obrotu, z podziałem na grupy sprzętu,
z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych, oraz na sprzęt
przeznaczony dla gospodarstw domowych i na sprzęt inny niż
przeznaczony dla gospodarstw domowych,
– masie zebranego zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw
domowych oraz z innych źródeł niż gospodarstwa domowe, masie
zużytego sprzętu przetworzonego w zakładzie przetwarzania, masie
zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia, masie
odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przygotowanych do
ponownego użycia, poddanych recyklingowi, innym niż recykling
procesom odzysku oraz unieszkodliwianiu, z podziałem na grupy
sprzętu, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych,
– masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu wywiezionych
z terytorium kraju w celu poddania ich recyklingowi, innym niż
recykling procesom odzysku, oraz unieszkodliwianiu, z podziałem na
odpady wywiezione na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska
państwa członkowskiego w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
oraz na terytorium państwa niebędącego tym państwem członkowskim,
z podziałem na grupy sprzętu, z wyodrębnieniem paneli
fotowoltaicznych,
– osiągniętym minimalnym rocznym poziomie zbierania zużytego
sprzętu, poziomie odzysku oraz poziomie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu, z podziałem na grupy sprzętu, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych,
– wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, dla
poszczególnych grup sprzętu – w przypadku nieosiągnięcia
wymaganego minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego
sprzętu, poziomu odzysku lub poziomu przygotowania do ponownego
użycia i recyklingu zużytego sprzętu,
b) wykaz zakładów przetwarzania, z których prowadzącymi została zawarta
umowa, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, przez
wprowadzającego sprzęt lub organizację odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, za pośrednictwem której autoryzowany przedstawiciel
lub wprowadzający sprzęt realizuje obowiązki wynikające z tej ustawy, zawierający:
– imię i nazwisko lub nazwę podmiotu prowadzącego zakład
przetwarzania, z którym została zawarta umowa, oraz adres
zamieszkania lub siedziby,
– numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany,
– adresy zakładów przetwarzania,
– numer i nazwę grupy sprzętu, z którego powstał przyjmowany przez
prowadzącego zakład przetwarzania zużyty sprzęt,
– informację o zdolnościach przetwórczych zakładów przetwarzania,
– wskazanie, na jaki okres zawarto umowy z prowadzącymi zakłady przetwarzania,
c) informacje o sposobie przeprowadzenia publicznych kampanii
edukacyjnych ze wskazaniem, czy obowiązek ten był zrealizowany
samodzielnie, czy za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego, przy czym w przypadku wprowadzającego
sprzęt przeprowadzającego publiczne kampanie edukacyjne samodzielnie informacje o wysokości:
– środków przeznaczonych na ten cel lub wysokości należnych środków,
o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym,
– osiągniętego przychodu netto z tytułu wprowadzania do obrotu sprzętu
elektrycznego i elektronicznego na terytorium kraju w poprzednim roku
kalendarzowym;
6) w zakresie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i zużytych
akumulatorów:
a) informacje o rodzaju i masie wprowadzonych do obrotu baterii
i akumulatorów,
b) wykaz zakładów przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów, z których prowadzącymi wprowadzający baterie lub
akumulatory ma zawartą umowę, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy
z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, zawierający:
– numer rejestrowy prowadzącego zakład przetwarzania zużytych baterii
lub zużytych akumulatorów,
– imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby
prowadzącego zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów,
– numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego zakład
przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, o ile został
nadany,
– informacje o masie i rodzajach przetworzonych zużytych baterii
i zużytych akumulatorów, w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia
2009 r. o bateriach i akumulatorach,
c) informacje o przeprowadzonych publicznych kampaniach edukacyjnych
wraz ze wskazaniem wysokości środków przeznaczonych na ten cel lub
wysokości należnych środków, o których mowa w art. 37 ust. 4 pkt 2
ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach,
d) w przypadku zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów
przenośnych:
– informacje o osiągniętych poziomach zbierania zużytych baterii
przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych,
– informacje o wysokości należnej opłaty produktowej – w przypadku
nieosiągnięcia wymaganych poziomów zbierania zużytych baterii
przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych,
– wykaz punktów zbierania zużytych baterii przenośnych lub zużytych
akumulatorów przenośnych prowadzonych przez zbierającego zużyte
baterie lub zużyte akumulatory, z którym wprowadzający baterie lub
akumulatory zawarł umowę, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy
z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, oraz wykaz
miejsc odbioru, z których zbierający zużyte baterie lub zużyte
akumulatory odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory
przenośne.
3. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wprowadzającego
sprzęt, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym
sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, nie zawiera informacji, o których mowa
w ust. 2 pkt 5 lit. a tiret drugie, trzecie i czwarte, oraz wykazu zakładów
przetwarzania, o którym mowa w ust. 2 pkt 5 lit. b.

Art. 74. 1. W przypadku gdy:
1) obowiązek określony w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r.
o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi
odpadami oraz o opłacie produktowej,
2) obowiązki wprowadzającego sprzęt określone w ustawie z dnia 11 września
2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym,
3) obowiązek określony w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi
– wykonuje odpowiednio organizacja odzysku albo organizacja odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego albo organizacja odzysku opakowań, roczne
sprawozdanie, o którym mowa w art. 73 ust. 1, w zakresie realizacji tych obowiązków
sporządza ta organizacja.
1a. W przypadku autoryzowanego przedstawiciela sprawozdanie, o którym
mowa w art. 73 ust. 1, sporządza organizacja odzysku sprzętu elektrycznego
i elektronicznego, o której mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym
sprzęcie elektrycznym i elektronicznym; do sprawozdania dołącza się wykaz
wprowadzających sprzęt, o którym w art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2015 r.
o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
1b. W przypadku gdy wprowadzający środki niebezpieczne w opakowaniach lub
wprowadzający produkty w opakowaniach wielomateriałowych wykonuje obowiązki
określone w art. 18 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi przez przystąpienie do porozumienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 tej ustawy, roczne sprawozdanie, o którym mowa w art. 73 ust. 1, w zakresie realizacji tych obowiązków sporządza organizacja samorządu
gospodarczego reprezentująca tych wprowadzających.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje, o których mowa
w art. 73 ust. 2 pkt 1, a także informacje określone w:
1) art. 73 ust. 2 pkt 2 – w przypadku organizacji odzysku opakowań, o której
mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi;
2) art. 73 ust. 2 pkt 3 – w przypadku organizacji odzysku, o której mowa w ustawie
z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej;
3) art. 73 ust. 2 pkt 5 oraz wykaz przedsiębiorców, w odniesieniu do których
organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego wykonywała
obowiązki określone w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym – w przypadku organizacji odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego.
3. W przypadku otwarcia likwidacji albo ogłoszenia upadłości organizacji
odzysku opakowań, przyjęty przez nią obowiązek ponownie staje się, z dniem
otwarcia likwidacji albo ogłoszenia upadłości, obowiązkiem wprowadzającego
produkty w opakowaniach, od którego został on przejęty, w odniesieniu do masy
opakowań wprowadzonych przez niego do obrotu od dnia 1 stycznia roku
kalendarzowego, w którym nastąpiło otwarcie likwidacji lub ogłoszenie upadłości
organizacji odzysku opakowań.
3a. Sprawozdanie organizacji odzysku opakowań zawiera dodatkowo:
1) wykaz przedsiębiorców, od których organizacja odzysku opakowań przejęła
obowiązek określony w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi;
2) informacje o przeprowadzonych przez organizację odzysku opakowań
publicznych kampaniach edukacyjnych wraz ze wskazaniem wysokości środków
przeznaczonych na ten cel oraz o wysokości środków, które organizacja odzysku
opakowań powinna przeznaczyć na publiczne kampanie edukacyjne;
3) wykaz posiadaczy odpadów, którym organizacja odzysku opakowań zleciła
w roku kalendarzowym, którego dotyczy sprawozdanie, wykonanie czynności
określonych w art. 17 ust. 7 tej ustawy, obejmujący:
a) (uchylona)
b) (uchylona)
c) (uchylona)
d) określenie czynności, które zostały zlecone posiadaczowi odpadów
w zakresie gospodarowania odpadami opakowaniowymi,
e) określenie rodzajów odpadów opakowaniowych w odniesieniu do których
posiadaczowi odpadów zostało zlecone wykonanie czynności z zakresu
gospodarowania odpadami opakowaniowymi,
f) określenie okresu, na który zawarto umowę zlecającą posiadaczowi
odpadów wykonanie czynności w zakresie gospodarowania odpadami
opakowaniowymi.
4. (uchylony)
5. (uchylony)
6. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o której mowa
w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym, przedkłada sprawozdanie obejmujące informacje, o których mowa
w art. 73 ust. 2 pkt 5, oddzielnie dla każdego wprowadzającego sprzęt
i autoryzowanego przedstawiciela, dla których wykonywała obowiązki określone
w tej ustawie.
7. Organizacja odzysku, o której mowa w ustawie z dnia 11 maja 2001 r.
o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami
oraz o opłacie produktowej, do rocznego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1,
dołącza wykaz przedsiębiorców, w imieniu których działa.

Art. 74a. Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o której
mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym, jest obowiązana do sporządzania rocznego sprawozdania o:
1) wprowadzających sprzęt, z którymi organizacja zawarła umowy, o których
mowa w art. 11 ust. 3 tej ustawy, zawierający firmy przedsiębiorców oraz
oznaczenia ich siedzib i numery rejestrowe;
2) masie zebranego zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych
oraz z innych źródeł niż gospodarstwa domowe, masie zużytego sprzętu przetworzonego w zakładzie przetwarzania, masie zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia, masie odpadów powstałych ze zużytego
sprzętu przygotowanych do ponownego użycia, poddanych recyklingowi, innym
niż recykling procesom odzysku oraz unieszkodliwianiu, z podziałem na grupy sprzętu;
3) osiągniętych poziomach zbierania, odzysku oraz przygotowaniu do ponownego
użycia i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego;
4) przeprowadzonych przez nią publicznych kampaniach edukacyjnych wraz
ze wskazaniem wysokości środków przeznaczonych na ten cel lub wysokości
należnych środków oraz wysokości osiągniętego przychodu netto, o których
mowa w art. 62 ust. 2 albo 3 tej ustawy.

Art. 75. 1. Roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu
odpadami sporządza:
1) wytwórca obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów;
2) prowadzący działalność polegającą na gospodarowaniu odpadami,
z wyłączeniem prowadzącego odbieranie odpadów komunalnych, w zakresie:
a) zbierania odpadów,
b) przetwarzania odpadów
– obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów;
3) podmiot prowadzący działalność polegającą na wydobywaniu odpadów ze
składowiska odpadów lub ze zwałowiska odpadów, na podstawie zgody na
wydobywanie odpadów lub decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia
składowiska odpadów w fazie poeksploatacyjnej.
2. Roczne sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:
1) dane identyfikujące podmiot, o którym mowa w ust. 1:
a) numer rejestrowy,
b) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby,
c) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;
d) (uchylona)
2) w przypadku podmiotu, o którym mowa w ust. 1 – informacje o:
a) masie i rodzajach odpadów,
b) sposobie gospodarowania odpadami, o ile podmiot gospodaruje odpadami,
c) instalacjach i urządzeniach służących do przetwarzania tych odpadów,
w tym dane techniczne i informacje na temat funkcjonowania instalacji i urządzenia, takie jak terminy i czas trwania postoju lub awarii oraz liczba godzin pracy na dobę, o ile podmiot przetwarza odpady,
d) informacje, o których mowa w art. 99 ust. 1 – w przypadku posiadacza
odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz
z przetwarzania tych odpadów;
3) w przypadku wytwórcy komunalnych osadów ściekowych stosowanych
w celach, o których mowa w art. 96 ust. 1 – informacje o:
a) adresie oczyszczalni ścieków,
b) rodzaju przeprowadzonej obróbki komunalnych osadów ściekowych,
c) masie i suchej masie komunalnych osadów ściekowych,
d) składzie i właściwościach komunalnych osadów ściekowych,
e) władającym powierzchnią ziemi, na której są stosowane komunalne osady
ściekowe, z podaniem imienia i nazwiska lub nazwy podmiotu oraz adresu
jego zamieszkania lub siedziby,
f) miejscu i powierzchni stosowania komunalnych osadów ściekowych,
g) celu stosowania komunalnych osadów ściekowych;
4) w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów, o której
mowa w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych
z eksploatacji – informacje o:
a) liczbie, markach, masie i roku produkcji pojazdów oraz masie pojazdów
wycofanych z eksploatacji, przyjętych do stacji demontażu,
b) masie odpadów poddanych odzyskowi, w tym recyklingowi, oraz
przekazanych do odzysku, w tym recyklingu, a także masie przeznaczonych
do ponownego użycia przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych
z pojazdów wycofanych z eksploatacji,
c) masie odpadów poddanych unieszkodliwianiu lub przekazanych do
unieszkodliwiania,
d) przedsiębiorcach, którym przekazano odpady do odzysku, w tym
recyklingu, z podaniem firmy, siedziby i adresu,
e) przedsiębiorcach, którym przekazano odpady do unieszkodliwiania,
z podaniem firmy przedsiębiorcy, oznaczenia jego siedziby i adresu,
f) osiągniętym w danej stacji demontażu poziomie odzysku i recyklingu,
g) wysokości należnej opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku
i recyklingu;
5) w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego strzępiarkę, o której mowa w ustawie
z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji –
informacje o:
a) wynikach próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów
wycofanych z eksploatacji, jeżeli w roku, którego dotyczy sprawozdanie
przeprowadzono próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów
wycofanych z eksploatacji,
b) masie odpadów przeznaczonych do recyklingu, odzysku energii oraz
unieszkodliwiania, powstałych ze strzępienia odpadów pochodzących
z pojazdów wycofanych z eksploatacji;
6) w przypadku zbierającego zużyty sprzęt w rozumieniu ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym –
informacje o:
a) masie zebranego zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych
oraz z innych źródeł niż gospodarstwa domowe, z podaniem numeru
i nazwy grupy sprzętu, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych,
b) masie zużytego sprzętu przekazanego do prowadzącego zakład
przetwarzania, z podaniem numeru i nazwy grupy sprzętu,
z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych;
7) w przypadku prowadzącego zakład przetwarzania w rozumieniu ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym –
informacje o:
a) adresie zakładu przetwarzania,
b) masie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przyjętego przez
prowadzącego zakład przetwarzania, z podaniem numeru i nazwy grupy
sprzętu, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych, z którego powstał ten
zużyty sprzęt, oraz o procesach przetwarzania,
c) kodzie, rodzaju i masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu,
przekazanych prowadzącemu działalność w zakresie recyklingu, innych niż
recykling procesów odzysku lub unieszkodliwiania, oraz o masie zużytego
sprzętu, a także o kodzie i masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu
przygotowanych do ponownego użycia, z podaniem typu procesu
zastosowanego w zakładzie przetwarzania oraz numeru i nazwy grupy
sprzętu, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych,
d) kodzie, rodzaju i masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu
wywiezionych z terytorium kraju w podziale na inne niż Rzeczpospolita
Polska państwa członkowskie w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy z dnia
11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym oraz
państwa niebędące tymi państwami członkowskimi, w celu poddania
recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku lub
unieszkodliwianiu, z podaniem numeru i nazwy grupy sprzętu,
z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych;
8) w przypadku prowadzącego działalność w zakresie recyklingu oraz
prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku,
o których mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym – informacje o kodzie i masie odpadów
powstałych ze zużytego sprzętu przyjętych oraz poddanych odpowiednio
recyklingowi lub innym niż recykling procesom odzysku wraz z podaniem typu
procesu;
9) w przypadku prowadzącego działalność w zakresie zbierania zużytych baterii lub
zużytych akumulatorów – informacje o masie zebranych zużytych baterii
przenośnych lub zużytych akumulatorów przenośnych, ogółem i z podziałem na
poszczególnych wprowadzających baterie lub akumulatory, z którymi ten
zbierający ma zawartą umowę, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia
24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach lub zbiorcze informacje o masie
zebranych zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych
w przypadku zbierającego, który ma podpisaną umowę z podmiotem
pośredniczącym, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2009 r.
o bateriach i akumulatorach;
10) w przypadku prowadzącego zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych
akumulatorów – informacje o:
a) rodzaju i masie przyjętych do przetwarzania zużytych baterii i zużytych
akumulatorów,
b) rodzaju i masie przetworzonych zużytych baterii i zużytych akumulatorów,
c) osiągniętych poziomach recyklingu,
d) osiągniętych poziomach wydajności recyklingu.

Art. 76. 1. Podmioty obowiązane do sporządzenia sprawozdań, o których mowa
w art. 73, art. 74a i art. 75, składają je w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok
kalendarzowy marszałkowi województwa właściwemu ze względu na:
1) siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy – w przypadku sprawozdania
o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi
oraz sprawozdania o przeprowadzonych publicznych kampaniach edukacyjnych;
w przypadku braku siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej właściwy miejscowo jest Marszałek Województwa
Mazowieckiego;
2) miejsce wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów – w przypadku
sprawozdania o wytwarzanych odpadach i gospodarowaniu odpadami;
3) miejsce prowadzenia przez przedsiębiorcę jednostki handlu detalicznego lub
hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego,
objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca
2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi –
w przypadku sprawozdania o liczbie nabytych i wydanych lekkich i pozostałych
toreb na zakupy z tworzywa sztucznego.
2. Podmioty obowiązane do sporządzania sprawozdań, o których mowa
w art. 73, art. 74a i art. 75, sporządzają te sprawozdania za pośrednictwem
indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz
o gospodarce odpadami.
2a. W przypadku awarii systemu teleinformatycznego, w którym Baza danych o
produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami jest prowadzona,
uniemożliwiającej złożenie sprawozdań, o których mowa w art. 73, art. 74a i art. 75,
w terminie określonym w ust. 1, podmioty obowiązane składają sprawozdania
niezwłocznie po ustaniu awarii.
2b. Administrator Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami zamieszcza komunikat o czasie trwania awarii na swojej stronie Biuletynu
Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej rejestru umożliwiającej dostęp do
indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o
gospodarce odpadami, o ile jest to technicznie możliwe.
3. W przypadku trwałego zaprzestania wykonywania działalności przedsiębiorca
sporządza i składa sprawozdania, o których mowa w art. 73, art. 74a i art. 75,
w terminie 7 dni od dnia zaprzestania wykonywania tej działalności.
4. (uchylony)
5. Do terminu złożenia sprawozdań, o którym mowa w art. 76 ust. 1, stosuje się
art. 57 § 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania
administracyjnego.
6. Sprawozdania sporządzane za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie
danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami nie wymagają
opatrzenia ich podpisem.

Art. 77. 1. Marszałek województwa weryfikuje informacje zawarte
w sprawozdaniach, o których mowa w art. 73, art. 74a i art. 75, za poprzedni rok
kalendarzowy, w terminie do dnia 30 września następnego roku, z tym że w zakresie
sprawozdania, o którym mowa w art. 73 ust. 2 pkt 6 oraz art. 75 ust. 2 pkt 9 i 10 –
w terminie do dnia 15 kwietnia następnego roku.
2. Jeżeli z weryfikacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że informacje zawarte
w sprawozdaniu są niezgodne ze stanem faktycznym, marszałek województwa wzywa
za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami do korekty sprawozdania, określając termin przekazania korekty nie dłuższy
niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Przepis art. 76 ust. 2 stosuje się
odpowiednio.
3. W przypadku niedokonania korekty sprawozdania w wyznaczonym terminie,
o którym mowa w ust. 2, uznaje się, że posiadacz odpadów nie wykonał obowiązku
przekazania sprawozdania.

Art. 78. 1. Dokumenty, na podstawie których są sporządzane sprawozdania,
przechowuje się przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą.
2. Zarządzający składowiskiem odpadów, a w przypadku jego braku władający
powierzchnią ziemi, przechowuje dokumenty, o których mowa w ust. 1, do czasu
zamknięcia składowiska odpadów.
3. Zarządzający składowiskiem odpadów przekazuje dokumenty, na podstawie
których sporządzono roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach
i o gospodarowaniu odpadami, następnemu zarządzającemu składowiskiem odpadów
lub władającemu powierzchnią ziemi.
4. Obowiązek sporządzenia sprawozdań przedawnia się z upływem 5 lat, licząc
od końca roku kalendarzowego, za który sprawozdania należało sporządzić.

Art. 79. 1. Tworzy się Bazę danych o produktach i opakowaniach oraz
o gospodarce odpadami, zwaną dalej „BDO”.
2. W BDO gromadzi się informacje o:
1) wprowadzanych na terytorium kraju opakowaniach, produktach
w opakowaniach, w podziale na poszczególne rodzaje opakowań, oraz odpadach
z nich powstających;
2) wprowadzanych na terytorium kraju olejach smarowych, oponach oraz
o odpadach z nich powstających;
3) wprowadzanych pojazdach, zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym,
bateriach i akumulatorach oraz o odpadach z nich powstających;
4) osiągniętych poziomach:
a) odzysku i recyklingu odpadów powstałych z opakowań i produktów,
o których mowa w pkt 1 i 2,
b) odzysku i recyklingu pojazdów,
c) zbierania, odzysku, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu
zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
d) zbierania, recyklingu i wydajności recyklingu zużytych baterii i zużytych
akumulatorów;
5) rodzajach i ilości wytwarzanych odpadów oraz ich wytwórcach;
6) ilości i jakości komunalnych osadów ściekowych, ich wytwórcach, miejscach
zastosowania i podmiotach władających powierzchnią ziemi, na której te osady
zostały zastosowane;
7) rodzaju i ilości odpadów poddanych przetwarzaniu i zastosowanych procesach
przetwarzania;
8) decyzjach z zakresu gospodarki odpadami, z uwzględnieniem pozwoleń na
wytwarzanie odpadów i pozwoleń zintegrowanych, decyzji zatwierdzających
program gospodarowania odpadami wydobywczymi oraz zezwoleń na
prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych;
9) innych niż wymienione w pkt 8 decyzjach wydawanych na podstawie niniejszej ustawy;
10) transgranicznym przemieszczaniu odpadów, w tym odpadów opakowaniowych,
zużytych baterii i zużytych akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego
i elektronicznego;
11) wpływach z opłat produktowych wraz z odsetkami, z podziałem na poszczególne
rodzaje opakowań i produktów, a także podmiotach, które te opłaty uiściły;
12) (uchylony)
13) składowiskach odpadów, z podziałem na składowiska w fazie eksploatacyjnej
i poeksploatacyjnej, w tym informacje o zamkniętych składowiskach odpadów
w trakcie monitoringu, zamkniętych składowiskach odpadów, dla których został
zakończony monitoring, z podaniem współrzędnych położenia granic obszaru
składowiska określonych w państwowym systemie odniesień przestrzennych
oraz rodzajów składowanych odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem
składowisk odpadów, na których są składowane odpady zawierające azbest lub
wydzielonych części na terenie składowisk zaliczonych do składowisk innych
niż niebezpieczne i obojętne, przeznaczonych do składowania wyłącznie
odpadów zawierających azbest;
14) poszczególnych rodzajach instalacji do zagospodarowania odpadów wraz
z podaniem ich położenia, mocy przerobowych i rodzaju stosowanej technologii
oraz ilości i rodzajów odpadów przetwarzanych w tych instalacjach;
15) podmiotach odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości
wraz z informacjami o ilości odebranych odpadów komunalnych, z podziałem na
odbierane selektywnie i zmieszane, z wyodrębnieniem odpadów komunalnych
ulegających biodegradacji;
16) gospodarowaniu odpadami komunalnymi w zakresie objętym rocznym
sprawozdaniem z realizacji zadań, o których mowa w art. 9q i art. 9s ustawy
z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
3. BDO zawiera także informacje objęte rejestrem.
4. W BDO gromadzi się również informacje niezbędne do realizacji
obowiązków, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE)
nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 25 listopada 2002 r.
w sprawie statystyk odpadów (Dz. Urz. WE L 332 z 09.12.2002, str. 1; Dz. Urz. UE
Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 257).
5. W BDO gromadzi się również informacje zawarte w:
1) dokumentach ewidencji odpadów, o których mowa w art. 67 ust. 1;
2) sprawozdaniach, o których mowa w art. 73–75;
3) dokumentach, o których mowa w art. 23 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi;
4) dokumentach, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r.
o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi
odpadami oraz o opłacie produktowej;
5) zaświadczeniach, o których mowa w art. 53 ust. 1, art. 55 ust. 1 i art. 57 ust. 1
ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym
i elektronicznym;
6) zaświadczeniach, o których mowa w art. 59a ust. 1 oraz art. 64a ust. 1 ustawy
z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach.
6. Baza danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami
umożliwia dla danego rodzaju odpadów identyfikację ich wytwórcy oraz kolejnych
posiadaczy tych odpadów.
7. W celu dokonywania czynności w BDO gromadzi się w niej również
informacje: imię, nazwisko, numer PESEL oraz adres e-mail osoby fizycznej, która
jest użytkownikiem BDO upoważnionym przez podmiot, niezbędne do dokonywania
tych czynności.

Art. 80. 1. Marszałek województwa:
1) prowadzi i aktualizuje BDO, w tym rejestr;
2) przetwarza dane i informacje gromadzone w BDO;
3) zapewnia bezpieczeństwo przetwarzanych danych, informacji oraz dokumentów,
które otrzymał w związku z prowadzeniem BDO, zgodnie z przepisami
o ochronie danych osobowych.
1a. Marszałek województwa w celu realizacji zadań związanych
z prowadzeniem BDO przetwarza dane osobowe i jest administratorem tych danych.
1b. Dane osobowe, o których mowa w ust. 1a, przechowuje się:
1) w przypadku dokumentów ewidencji odpadów – przez 5 lat, licząc od końca roku
kalendarzowego, w którym zostały sporządzone te dokumenty;
2) w przypadku dokumentów innych niż dokumenty ewidencji odpadów – przez
100 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały sporządzone te dokumenty.
1c. Dane osobowe, o których mowa w ust. 1a, podlegają zabezpieczeniom
zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub
przekazywaniu polegającym co najmniej na:
1) dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób
posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych;
2) pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych
osobowych do zachowania ich w poufności.
2. Marszałek województwa niezwłocznie weryfikuje informacje, o których
mowa w art. 79 ust. 2, na podstawie:
1) rocznych sprawozdań, o których mowa w art. 73, art. 74a i art. 75;
2) decyzji, o których mowa w art. 79 ust. 2 pkt 8 i 9;
3) odrębnych przepisów ustawowych o umieszczaniu informacji w BDO.
3. Marszałek województwa zamieszcza w BDO kopie ostatecznych decyzji
w zakresie gospodarki odpadami, o których mowa w art. 79 ust. 2.
4. Organy właściwe do wydawania decyzji w zakresie gospodarki odpadami oraz
innych decyzji wydawanych na podstawie niniejszej ustawy przekazują do
właściwego marszałka województwa – w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia,
w którym decyzja stała się ostateczna – kopie ostatecznych decyzji w formie
dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r.
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne – w celu
umieszczenia ich w BDO.
5. Właściwym marszałkiem województwa, o którym mowa w ust. 4, jest
marszałek tego województwa, na obszarze którego znajduje się obszar właściwości
organu, który wydał decyzję w I instancji.

Art. 81. 1. Administratorem BDO jest minister właściwy do spraw klimatu.
2. Administratorem danych osobowych przetwarzanych w BDO jest minister
właściwy do spraw klimatu. Przepisy art. 80 ust. 1b i 1c stosuje się odpowiednio.
3. Minister właściwy do spraw klimatu może powierzyć innemu podmiotowi
administrowanie BDO w całości lub w określonym zakresie.
4. Podmiotem, o którym mowa w ust. 3, jest jednostka sektora finansów
publicznych lub jednostka podległa lub nadzorowana przez ministra właściwego do
spraw klimatu.
5. Administrator BDO koordynuje realizację zadań określonych w art. 80 ust. 1.
6. Administrator BDO trwale zabezpiecza przed utratą i nieuprawnionym
dostępem informacje zawarte w rejestrze dotyczące podmiotu wykreślonego z rejestru
oraz informacje, które uległy zmianie.
7. Administrator BDO zbiera, przetwarza, przechowuje i zabezpiecza przed
utratą dane i informacje gromadzone w BDO.
8. Administrator BDO wykonuje obowiązki organu właściwego do określenia
wzorów dokumentów elektronicznych i przekazuje je w celu umieszczenia
w centralnym repozytorium wzorów dokumentów elektronicznych, w tym zamieszcza
na stronie internetowej określonej w przepisach wydanych na podstawie
art. 84 formularz, o którym mowa w art. 53 ust. 2, oraz w BDO formularze, o których
mowa w art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1.
9. Zadania administratora BDO są finansowane ze środków budżetu państwa
z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw klimatu lub
ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Art. 82. 1. BDO jest prowadzona w systemie teleinformatycznym w rozumieniu
art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne.
2. BDO jest prowadzona zgodnie z minimalnymi wymaganiami dla systemów
teleinformatycznych oraz zgodnie z minimalnymi wymaganiami dla rejestrów
publicznych i wymiany informacji w formie elektronicznej w rozumieniu ustawy
z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne.

Art. 83. 1. Dostęp do BDO posiadają:
1) minister właściwy do spraw klimatu,
2) administrator, jeżeli nie jest nim minister właściwy do spraw klimatu,
2a) minister właściwy do spraw środowiska,
3) minister właściwy do spraw gospodarki,
4) minister właściwy do spraw rolnictwa,
5) minister właściwy do spraw transportu,
6) minister właściwy do spraw zdrowia,
6a) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej,
7) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i regionalni dyrektorzy ochrony środowiska,
8) Prezes Głównego Urzędu Statystycznego i dyrektorzy urzędów statystycznych,
9) Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie,
10) Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i wojewódzkie
fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej,
11) Główny Geodeta Kraju,
12) marszałek województwa,
13) wojewoda,
14) starosta,
15) wójt, burmistrz lub prezydent miasta,
16) organy Inspekcji Ochrony Środowiska,
17) organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej,
18) zarząd związku międzygminnego utworzonego w celu realizacji zadań z zakresu
gospodarki odpadami komunalnymi,
19) Policja,
20) Inspekcja Transportu Drogowego,
21) organy nadzoru górniczego
– zwani dalej „użytkownikami”, z tym że dostęp do rejestru odbywa się zgodnie
z art. 49 ust. 7.
2. Użytkownicy posiadają uprawnienia do nieodpłatnego dostępu do BDO
w zakresie związanym z ich kompetencjami i zadaniami.
2a. Użytkownicy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 7 oraz 12–21, posiadają
możliwość weryfikacji zgodności ze stanem rzeczywistym prowadzonej przez
posiadaczy odpadów ewidencji odpadów.
3. Administrator BDO współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji
Kryminalnej w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

Art. 84. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia:
1) adres strony internetowej rejestru umożliwiającej dostęp do indywidualnego
konta w BDO,
2) zakres uprawnień dla poszczególnych użytkowników
– mając na uwadze zapewnienie sprawnego przetwarzania informacji zgodnie
z wymaganiami informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
publiczne, a także zakres zadań publicznych realizowanych przez użytkowników.

Art. 84a. Do doręczeń pism dokonywanych za pośrednictwem indywidualnego
konta w BDO stosuje się odpowiednio art. 46 § 3–8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.
– Kodeks postępowania administracyjnego, z tym że urzędowe poświadczenia odbioru
pism w BDO nie wymagają opatrzenia ich podpisem.

Art. 85. Zakazuje się odzysku PCB.

Art. 86. 1. Odpady zawierające PCB mogą być przetwarzane tylko po usunięciu
z tych odpadów PCB.
2. Jeżeli usunięcie PCB z odpadów jest niemożliwe, do unieszkodliwiania
odpadów zawierających PCB stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania PCB.

Art. 87. 1. PCB unieszkodliwia się przez spalanie w spalarni odpadów.
2. Dopuszcza się również unieszkodliwianie PCB w procesach
unieszkodliwiania D8, D9, D12 i D15, wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy,
jeżeli zastosowana w tych procesach technika zapewnia bezpieczne dla środowiska
oraz dla życia i zdrowia ludzi unieszkodliwianie PCB.

Art. 88. Zakazuje się spalania PCB na statkach.

Art. 89. W karcie ewidencji odpadów zamieszcza się informacje o zawartości
PCB w odpadach.

Art. 90. 1. Oleje odpadowe zbiera się osobno, o ile jest to technicznie wykonalne.
2. W przypadkach gdy jest to technicznie wykonalne i opłacalne ekonomicznie
oleje odpadowe o różnych cechach nie powinny być mieszane, jeżeli mieszanie
stanowi przeszkodę w ich przetworzeniu. Zakaz ten dotyczy także mieszania olejów
odpadowych z innymi odpadami lub substancjami.

Art. 91. 1. Oleje odpadowe powinny być przetwarzane zgodnie z hierarchią
sposobów postępowania z odpadami oraz wymaganiami ochrony życia i zdrowia ludzi
oraz środowiska, w tym bez niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc
o szczególnym znaczeniu, w szczególności przyrodniczym lub kulturowym.
2. Oleje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane regeneracji.
3. Jeżeli regeneracja olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień
ich zanieczyszczenia, oleje te powinny być poddawane innym procesom odzysku.
4. Jeżeli regeneracja lub inne procesy odzysku olejów odpadowych są
niemożliwe, dopuszcza się ich unieszkodliwianie.
5. Przez regenerację, o której mowa w ust. 2–4, rozumie się jakikolwiek proces
recyklingu, w którym w wyniku rafinacji olejów odpadowych mogą zostać
wyprodukowane oleje bazowe, w szczególności przez usunięcie znajdujących się
w olejach odpadowych zanieczyszczeń, produktów reakcji utleniania i dodatków.
6. Szczegółowy sposób postępowania z olejami odpadowymi określają przepisy
wydane na podstawie art. 33 ust. 2.

Art. 92. Zakazuje się mieszania olejów odpadowych z innymi odpadami
niebezpiecznymi, w tym zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub
magazynowania, jeżeli poziom określonych substancji przekracza dopuszczalne
wartości.

Art. 93. Zakazuje się zrzutu olejów odpadowych do wód, gleby lub ziemi.

Art. 94. 1. Zakazuje się odzysku odpadów medycznych i odpadów
weterynaryjnych, z wyjątkiem rodzajów odpadów określonych w przepisach
wydanych na podstawie ust. 2.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw klimatu oraz właściwym do spraw rolnictwa określi, w drodze
rozporządzenia, rodzaje odpadów medycznych i odpadów weterynaryjnych, których
odzysk jest dopuszczalny, kierując się brakiem zagrożeń stwarzanych przez niektóre
odpady medyczne i odpady weterynaryjne oraz możliwościami poddania ich
odzyskowi.

Art. 95. 1. Posiadacz odpadów medycznych lub odpadów weterynaryjnych
unieszkodliwiający te odpady jest obowiązany do prowadzenia procesów
unieszkodliwiania oraz do ich monitoringu, z uwzględnieniem właściwości odpadów
i charakteru procesu oraz zgodnie z wymaganiami i sposobami prowadzenia
unieszkodliwiania odpadów, określonymi w przepisach wydanych na podstawie
ust. 11.
2. Zakaźne odpady medyczne lub zakaźne odpady weterynaryjne unieszkodliwia
się przez termiczne przekształcanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych.
3. Zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub
zakaźnych odpadów weterynaryjnych we współspalarniach odpadów.
4. (uchylony)
5. (uchylony)
6. (uchylony)
7. (uchylony)
8. (uchylony)
9. (uchylony)
10. (uchylony)
11. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw rolnictwa określi,
w drodze rozporządzenia:
1) dopuszczalne sposoby unieszkodliwiania odpadów medycznych i odpadów
weterynaryjnych, nieposiadających właściwości zakaźnych,
2) warunki prowadzenia procesów unieszkodliwiania odpadów medycznych
i odpadów weterynaryjnych,
3) warunki magazynowania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych
odpadów weterynaryjnych przez prowadzącego unieszkodliwianie odpadów,
4) sposób i zakres prowadzenia monitoringu procesów, o których mowa w pkt 2
– kierując się potrzebą zapobiegania zagrożeniom stwarzanym przez odpady
medyczne i odpady weterynaryjne oraz koniecznością zapewnienia prowadzenia
prawidłowego monitoringu procesów unieszkodliwiania odpadów medycznych
i odpadów weterynaryjnych.
12. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 11, minister właściwy do
spraw zdrowia kieruje się:
1) potrzebą zapobiegania zagrożeniom stwarzanym przez odpady medyczne
i odpady weterynaryjne;
2) potrzebą zapewnienia skuteczności unieszkodliwiania zakaźnych odpadów
medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, tak aby odpady te utraciły
właściwości zakaźne;
3) koniecznością zapewniania prowadzenia prawidłowego monitoringu procesów
unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów
weterynaryjnych;
4) koniecznością pozbawienia właściwości zakaźnych każdej partii zakaźnych
odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych.
13. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy sposób wydawania dokumentu potwierdzającego unieszkodliwienie,
terminy jego przekazywania oraz wzór tego dokumentu, kierując się potrzebą
zapewnienia wiarygodnych dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań
w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych
odpadów weterynaryjnych.

Art. 96. 1. Odzysk polegający na stosowaniu komunalnych osadów ściekowych:
1) w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych
wprowadzanych do obrotu handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane do
produkcji pasz,
2) do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,
3) do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz,
4) do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,
5) przy dostosowaniu gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów
gospodarki odpadami, planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu
– odbywa się z zachowaniem warunków określonych w ust. 2–13.
2. Komunalne osady ściekowe mogą być przekazywane do stosowania
władającemu powierzchnią ziemi wyłącznie przez wytwórcę tych osadów.
3. Odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie komunalnych osadów
ściekowych w celach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, spoczywa na wytwórcy tych
osadów.
4. Stosowanie komunalnych osadów ściekowych jest możliwe, jeżeli są one
ustabilizowane oraz przygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania,
w szczególności przez poddanie ich obróbce biologicznej, chemicznej, termicznej lub innemu procesowi, który obniża podatność komunalnych osadów ściekowych na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub życia i zdrowia ludzi.
5. Zakazuje się nawadniania komunalnych osadów ściekowych poddanych
uprzednio procesowi osuszania.
6. Przed stosowaniem komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których osady
te mają być stosowane, poddaje się badaniom, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie ust. 13, przez wytwórcę komunalnych osadów ściekowych.
7. Wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany do
przekazywania, wraz z tymi osadami, władającemu powierzchnią ziemi, na której
komunalne osady ściekowe mają być stosowane, informacji o dawkach tego osadu,
które mogą być stosowane na poszczególnych gruntach, oraz wyników badań,
o których mowa w ust. 6.
8. Wytwórca komunalnych osadów ściekowych stosowanych w celach,
o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, powiadamia wojewódzkiego inspektora ochrony
środowiska o zamiarze przekazania tych osadów władającemu powierzchnią ziemi, na
której te osady mają być stosowane, na co najmniej 7 dni przed przekazaniem.
9. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 8, jest dokonywane w formie pisemnej
i zawiera informacje wskazujące władającego powierzchnią ziemi oraz numery
ewidencyjne działek, na których komunalne osady ściekowe mają być stosowane.
10. Władający powierzchnią ziemi, na której mają być stosowane komunalne
osady ściekowe, jest obowiązany przechowywać wyniki badań, o których mowa
w ust. 6, oraz informacje, o których mowa w ust. 7, przez okres 5 lat od dnia
zastosowania komunalnych osadów ściekowych.
11. Władający powierzchnią ziemi, na której komunalne osady ściekowe mają
być stosowane w celach, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, jest zwolniony
z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub obowiązku wpisu do rejestru.
12. Zakazuje się stosowania komunalnych osadów ściekowych:
1) na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody;
2) na terenach ochrony pośredniej stref ochronnych ujęć wody, w przypadku ich
ustanowienia w akcie prawa miejscowego wydanym na podstawie
art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U.
z 2020 r. poz. 310 i 284);
3) w pasie gruntu o szerokości 50 m bezpośrednio przylegającego do brzegów
jezior i cieków;
4) na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oraz na terenach czasowo
podtopionych i bagiennych;
5) na terenach czasowo zamarzniętych i pokrytych śniegiem;
6) na gruntach o dużej przepuszczalności, stanowiących w szczególności piaski
luźne i słabogliniaste oraz piaski gliniaste lekkie, jeżeli poziom wód gruntowych
znajduje się na głębokości mniejszej niż 1,5 m poniżej powierzchni gruntu;
7) na gruntach rolnych o spadku przekraczającym 10%;
8) na obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, w przypadku ich
ustanowienia w akcie prawa miejscowego wydanym na podstawie art. 141 ust. 1
ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne;
9) na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody niewymienionymi
w pkt 1, jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza tymi terenami;
10) na terenach położonych w odległości mniejszej niż 100 m od ujęcia wody, domu
mieszkalnego lub zakładu produkcji żywności;
11) na gruntach, na których rosną rośliny sadownicze i warzywa, z wyjątkiem drzew
owocowych;
12) na gruntach przeznaczonych pod uprawę roślin jagodowych i warzyw, których
części jadalne bezpośrednio stykają się z ziemią i są spożywane w stanie
surowym – w ciągu 18 miesięcy poprzedzających zbiory i w czasie zbiorów;
13) na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i łąki;
14) na gruntach wykorzystywanych do upraw pod osłonami.
13. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki stosowania komunalnych osadów ściekowych, w tym dawki tych osadów,
które można stosować na gruntach, a także zakres, częstotliwość i metody
referencyjne badań komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na których osady te
mają być stosowane, kierując się zasadami ochrony środowiska oraz ochrony gruntów rolnych.

Art. 97. Zakazuje się unieszkodliwiania, polegającego na odprowadzaniu do
morza, w tym lokowania na dnie morza, odpadów pochodzących z procesów
wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów.

Art. 98. 1. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania
dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, ubiegający się o zezwolenie na
przetwarzanie odpadów polegające na unieszkodliwianiu tych odpadów przez ich
składowanie, jest obowiązany do podania we wniosku o wydanie tego zezwolenia
informacji dotyczących:
1) właściwości fizycznych łącznie z określeniem postaci (stała, szlam, płynna lub
gazowa) oraz właściwości chemicznych, biochemicznych i biologicznych
odpadów;
2) toksyczności, trwałości fizycznej, chemicznej i biologicznej odpadów;
3) akumulowania i biotransformacji składników odpadów w organizmach żywych
lub osadach;
4) podatności odpadów na zmiany fizyczne, chemiczne i biochemiczne oraz
wzajemnego oddziaływania w danym środowisku z innymi substancjami
organicznymi i nieorganicznymi;
5) położenia geograficznego składowiska odpadów wraz z charakterystyką
przyległych obszarów;
6) sposobu opakowania oraz stosowanych sposobów ograniczania
rozprzestrzeniania się odpadów;
7) środków ostrożności podjętych w celu uniknięcia zanieczyszczenia środowiska.
2. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu
oraz z przetwarzania tych odpadów jest obowiązany do prowadzenia monitoringu
składowisk oraz miejsc magazynowania tych odpadów.
3. Marszałek województwa, biorąc pod uwagę stan środowiska oraz zagrożenia
dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi, może, w drodze decyzji, zobowiązać
posiadacza odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz
z przetwarzania tych odpadów do prowadzenia dodatkowych badań wpływu tych
odpadów na jakość wód oraz zwiększyć częstotliwość prowadzenia wszystkich badań.
4. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, wszczyna
się z urzędu.

Art. 99. 1. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania
dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów jest obowiązany
w sprawozdaniu o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami, o którym
mowa w art. 75, zamieścić informację o ilości siarczanów lub chlorków w odpadach
przypadających na Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu.
2. W procesie siarczanowym wytwarzania dwutlenku tytanu ilość wytwarzanych
odpadów w przeliczeniu na tonę wyprodukowanego dwutlenku tytanu nie może
przekraczać 5,0 Mg siarczanów.

Art. 100. 1. Minister właściwy do spraw
klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki określi,
w drodze rozporządzenia, odpady pochodzące z procesów wytwarzania dwutlenku
tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, które nie mogą być unieszkodliwiane przez
ich składowanie, kierując się właściwościami odpadów oraz ich oddziaływaniem na
środowisko w trakcie długotrwałego składowania.
2. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, zakres,
obowiązkowe i dodatkowe badania wpływu odpadów pochodzących z procesów
wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów na jakość wód,
sposoby, metody referencyjne badań i warunki prowadzenia monitoringu składowisk
tych odpadów oraz miejsc ich magazynowania, kierując się właściwościami odpadów
oraz ich oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania.

Art. 101. 1. Jeżeli wymagają tego względy ochrony życia, zdrowia ludzi lub
środowiska, starosta właściwy ze względu na miejsce powstania odpadów
z wypadków, w drodze decyzji, wydanej z urzędu, może nałożyć na sprawcę wypadku
obowiązki dotyczące gospodarowania odpadami z wypadków, w tym obowiązek
przekazania ich wskazanemu posiadaczowi odpadów.
2. W przypadku odpadów z wypadków powodujących zanieczyszczenie morza
za sprawcę wypadku uważa się armatora statku, który spowodował powstanie odpadu,
o ile statek jest znany.
3. Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje w przypadku:
1) przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych regionalny dyrektor ochrony
środowiska;
2) odpadów z wypadków powodujących zanieczyszczenie morza dyrektor urzędu
morskiego właściwy ze względu na miejsce powstania odpadów.
4. Decyzji, o której mowa w ust. 1, może być nadany rygor natychmiastowej
wykonalności.
5. Organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, dokonuje
gospodarowania odpadami z wypadków, jeżeli:
1) nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku
zagospodarowania odpadów z wypadków albo egzekucja okazała się
bezskuteczna lub
2) konieczne jest natychmiastowe zagospodarowanie tych odpadów ze względu na
zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych
szkód w środowisku.
6. W przypadku braku możliwości ustalenia sprawcy wypadku albo
bezskuteczności egzekucji wobec sprawcy wypadku koszty gospodarowania
odpadami z wypadków, z wyjątkiem kosztów gospodarowania odpadami z wypadków
powodujących zanieczyszczenie morza, są pokrywane, na wniosek odpowiednio
starosty lub regionalnego dyrektora ochrony środowiska, ze środków finansowych
wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

Art. 102. 1. Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali
jest obowiązany, przy przyjmowaniu tych odpadów od osób fizycznych niebędących
przedsiębiorcami, do wypełniania formularza przyjęcia odpadów metali w dwóch
egzemplarzach, po jednym egzemplarzu dla przekazującego i dla przyjmującego
odpady.
2. Formularz, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:
1) określenie rodzaju odpadów, rodzaju produktu, z którego powstał odpad, oraz
źródło pochodzenia;
2) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer dowodu osobistego lub innego
dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby przekazującej odpady.
3. Osoba przekazująca odpady metali jest obowiązana do okazania dokumentu,
o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w celu potwierdzenia jej tożsamości.
4. Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest
obowiązany odmówić przyjęcia odpadów metali w przypadku, gdy osoba
przekazująca te odpady odmawia okazania dokumentu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.
5. Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest
obowiązany przechowywać wypełnione formularze przez okres 5 lat, licząc od końca
roku kalendarzowego, w którym je sporządzono.
6. Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest
obowiązany przedstawić przechowywane formularze na żądanie organów
przeprowadzających kontrolę, Policji, straży miejskiej i służb ochrony kolei.
7. Przepisy ust. 1–6 nie dotyczą:
1) metalowych odpadów opakowaniowych po produktach żywnościowych;
2) odpadów komunalnych przyjmowanych przez podmiot prowadzący punkt
selektywnego zbierania odpadów komunalnych w ramach systemu
gospodarowania odpadami komunalnymi.
8. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, wzór
formularza, o którym mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia tego
dokumentu, zapewnienia właściwej kontroli obrotu odpadami metali oraz
zapobiegania kradzieży i dewastacji w szczególności urządzeń telekomunikacyjnych,
elektroenergetycznych, kolejowych i wodno-kanalizacyjnych.

Art. 102a. 1. Do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie dla
prowadzącego zakład recyklingu statków dołącza się:
1) informację o metodzie recyklingu statków;
2) informację o rodzaju i wielkości statków, które można poddać recyklingowi
statków;
3) informację o ograniczeniach i uwarunkowaniach w funkcjonowaniu zakładu
recyklingu statków, w tym dotyczące gospodarowania odpadami
niebezpiecznymi;
4) informację o maksymalnej rocznej wielkości recyklingu statków, którą oblicza
się jako sumę masy statków wyrażoną w tonach masy statku pustego (LDT)
w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 24 rozporządzenia 1257/2013;
5) zaświadczenie o zgodności z wymogami, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b–
j rozporządzenia 1257/2013, wydane przez uznaną organizację upoważnioną
zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie
morskim (Dz. U. z 2019 r. poz. 1452, 1702, 2197 i 2303), wydane nie wcześniej
niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.
2. Do wniosku o przedłużenie zezwolenia na przetwarzanie dla prowadzącego
zakład recyklingu statków dołącza się zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 5.

Art. 102b. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia na przetwarzanie dla
prowadzącego zakład recyklingu statków zatwierdza plan recyklingu statku, o którym
mowa w art. 7 rozporządzenia 1257/2013, w drodze decyzji, w terminie 60 dni, licząc
od dnia jego przedłożenia przez prowadzącego zakład recyklingu statków.
2. Zatwierdzenie planu recyklingu statku wymaga zasięgnięcia opinii dyrektora
urzędu morskiego właściwego ze względu na miejsce przetwarzania. Właściwość
dyrektora urzędu morskiego określa się zgodnie z art. 17 ust. 1a i 1b ustawy z dnia
18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.
3. Dyrektor urzędu morskiego wydaje opinię o planie recyklingu statku
w terminie 30 dni, licząc od dnia jego otrzymania. Niewydanie opinii w tym terminie
uznaje się za brak zastrzeżeń do planu.
4. W przypadku gdy plan recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których
mowa w art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, organ, o którym mowa w ust. 1,
odmawia zatwierdzenia tego planu, w drodze decyzji.

Art. 102c. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia na przetwarzanie dla
prowadzącego zakład recyklingu statków, pozwolenia na wytwarzanie odpadów dla
prowadzącego zakład recyklingu statków oraz pozwolenia zintegrowanego dla
prowadzącego zakład recyklingu statków informuje niezwłocznie ministra
właściwego do spraw klimatu o wydaniu, przedłużeniu i cofnięciu tego zezwolenia
oraz pozwolenia, a także przekazuje informacje, które są istotne dla zaktualizowania
europejskiego wykazu, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia 1257/2013.
2. Minister właściwy do spraw klimatu informuje niezwłocznie Komisję
Europejską o uzyskaniu przez prowadzącego zakład recyklingu statków zezwolenia
oraz pozwolenia, o których mowa w ust. 1, o ich przedłużeniu i cofnięciu oraz o wstrzymaniu działalności prowadzącego zakład recyklingu statków, a także przekazuje informacje, które są istotne dla zaktualizowania europejskiego wykazu,
o którym mowa w art. 16 rozporządzenia 1257/2013.

Art. 103. 1. Odpady składuje się:
1) na składowisku odpadów;
2) w podziemnym składowisku odpadów, o którym mowa w ustawie z dnia
9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze;
3) w obiekcie unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, o którym mowa
w ustawie z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych.
2. Wyróżnia się następujące typy składowisk odpadów:
1) składowisko odpadów niebezpiecznych;
2) składowisko odpadów obojętnych;
3) składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.

Art. 104. 1. Zakazuje się magazynowania odpadów na składowisku odpadów.
2. Zakazuje się zbierania lub przetwarzania odpadów na składowisku odpadów
w inny sposób niż składowanie odpadów, z wyjątkiem przypadków określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 124 ust. 6.

Art. 105. 1. Odpady przed umieszczeniem na składowisku odpadów poddaje się
procesowi przekształcenia fizycznego, chemicznego, termicznego lub biologicznego,
włącznie z segregacją, w celu ograniczenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub
dla środowiska oraz ograniczenia ilości lub objętości składowanych odpadów, a także
ułatwienia postępowania z nimi lub prowadzenia odzysku.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do odpadów obojętnych oraz odpadów,
w stosunku do których proces przekształcenia fizycznego, chemicznego, termicznego
lub biologicznego, włącznie z segregacją, nie doprowadzi do osiągnięcia celów,
o których mowa w ust. 1.

Art. 106. 1. Na składowisku odpadów niebezpiecznych nie mogą być
składowane odpady inne niż niebezpieczne.
2. Stałe odpady niebezpieczne mogą być składowane na wydzielonych częściach
składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.
3. Wydzielone części składowiska odpadów, o których mowa w ust. 2, muszą
spełniać wymagania określone dla składowiska odpadów niebezpiecznych.
4. Na wydzielonych częściach składowisk odpadów, o których mowa w ust. 2,
nie mogą być składowane odpady inne niż niebezpieczne.

Art. 107. 1. Na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne,
mogą być składowane:
1) odpady komunalne;
2) odpady inne niż niebezpieczne i obojętne;
3) stałe odpady niebezpieczne lub odpady powstałe w wyniku przekształcenia
odpadów niebezpiecznych, spełniające kryteria dopuszczenia do składowania na
składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne określone
w przepisach wydanych na podstawie art. 118.
2. Odpady, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie mogą być składowane na
wydzielonych częściach składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne
przeznaczonych do składowania odpadów innych niż niebezpieczne, które ulegają
biodegradacji.

Art. 108. Na składowisku odpadów obojętnych mogą być składowane tylko
odpady obojętne.

Art. 109. Do składowania na składowisku odpadów mogą być dopuszczone
wyłącznie odpady:
1) w stosunku do których została sporządzona podstawowa charakterystyka
odpadów, przeprowadzono testy zgodności, o ile są wymagane zgodnie
z art. 113, i dokonano weryfikacji, o której mowa w art. 114 ust. 2;
2) spełniają kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku
odpadów, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 118.

Art. 110. 1. Podstawową charakterystykę odpadów sporządza wytwórca lub
posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami, kierujący odpady
do składowania na składowisko odpadów, a w przypadku odpadów komunalnych –
podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, o którym
mowa w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
2. Podstawowa charakterystyka odpadów zawiera:
1) informacje podstawowe:
a) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby,
b) rodzaj odpadów,
c) syntetyczny opis procesu wytwarzania odpadów uwzględniający
podstawowe użyte surowce i wytworzone produkty,
d) oświadczenie o braku wśród odpadów kierowanych na składowisko
odpadów, odpadów objętych zakazem składowania wymienionych
w art. 122 ust. 1,
e) opis zastosowanego procesu przetwarzania odpadów, a także opis sposobu
segregowania odpadów lub oświadczenie o przyczynie, dla której
wymienione działania nie zostały wykonane,
f) opis odpadów podający kolor, postać fizyczną oraz jego zapach,
g) wykaz właściwości w odniesieniu do odpadów, które mogą zostać
przekwalifikowane na odpady inne niż niebezpieczne zgodnie z art. 7 i art. 8,
h) wskazanie typu składowiska odpadów, na którym odpady mogą być
składowane po przeprowadzeniu badań, o których mowa w art. 117,
zgodnie z kryteriami dopuszczenia odpadów do składowania na
składowisku odpadów określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 118,
i) oświadczenie o braku możliwości odzysku, w tym recyklingu odpadów,
j) podanie częstotliwości przeprowadzania testów zgodności;
2) informacje dodatkowe, o ile są istotne dla eksploatacji danego typu składowiska
odpadów, dotyczące:
a) fizykochemicznego składu oraz podatności odpadów na wymywanie,
b) zachowania środków ostrożności na składowisku odpadów.
3. W przypadku gdy wydano pozwolenie zintegrowane albo pozwolenie na
wytwarzanie odpadów, które zawiera wszystkie informacje, o których mowa w ust. 2,
nie sporządza się podstawowej charakterystyki odpadów.
4. W przypadku gdy wydano pozwolenie zintegrowane albo pozwolenie na
wytwarzanie odpadów, które nie zawiera wszystkich informacji, o których mowa
w ust. 2, sporządza się podstawową charakterystykę odpadów, która zawiera
brakujące informacje.
5. Podstawową charakterystykę odpadów bez przeprowadzenia badań, o których
mowa w ust. 2 pkt 1 lit. h, sporządza się dla odpadów:
1) obojętnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 118,
2) dla których wszelkie informacje niezbędne do sporządzenia podstawowej
charakterystyki są znane i uzasadnione, zgodnie z wymaganiami dotyczącymi
składowania odpadów, określonymi w decyzjach właściwych organów,
3) dla których wykonywanie badań jest niepraktyczne lub dla których testy
zgodności nie mogą zostać wykonane ze względów technicznych lub właściwe
metody badań poszczególnych kryteriów dopuszczania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 118, są niedostępne,
4) komunalnych
– o ile pochodzą od jednego wytwórcy odpadów i stanowią jeden strumień odpadów.
6. W przypadku odpadów komunalnych, za jeden strumień odpadów uznaje się
odpady pochodzące z jednego regionu gospodarki odpadami komunalnymi.
7. W przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 3, odpady mogą być dopuszczone
do składowania na składowisku odpadów danego typu, jeżeli wytwórca lub posiadacz
odpadów odpowiedzialny za ich zagospodarowanie przekaże uzasadnienie w tym
zakresie zarządzającemu składowiskiem odpadów, odpowiednio je dokumentując.

Art. 111. 1. Podstawowa charakterystyka odpadów dla odpadów wytwarzanych
regularnie zawiera informacje, o których mowa w art. 110 ust. 2, oraz wskazuje:
1) zmiany mogące wystąpić w składzie odpadów;
2) zmiany cech charakterystycznych odpadów;
3) podatność odpadów na wymywanie ustalane podczas testu wymywania
przeprowadzonego dodatkowo na partii odpadów, o ile test jest uzasadniony;
4) główne zmieniające się właściwości odpadów.
2. Przez odpady wytwarzane regularnie rozumie się odpady powstające
w instalacjach jednego rodzaju pod względem technologicznym, przy zastosowaniu
surowców charakterystycznych dla tego procesu technologicznego.
3. Jeżeli w instalacji wprowadzono zmiany związane z zastosowaniem innych
surowców, materiałów lub zmiany powodujące zmniejszenie albo zwiększenie
negatywnego oddziaływania na środowisko, sporządza się nową podstawową
charakterystykę odpadów.

Art. 112. 1. Dla każdej partii odpadów wytwarzanych nieregularnie przed ich
skierowaniem na składowisko odpadów sporządza się odrębną podstawową
charakterystykę odpadów.
2. Przez odpady wytwarzane nieregularnie rozumie się odpady powstające
w instalacjach i procesach różnego rodzaju lub odpady, których skład nie może zostać
jednoznacznie scharakteryzowany, w szczególności odpady powstające wskutek
wstępnego przetwarzania, mieszania lub innych działań powodujących zmianę
charakteru lub składu tych odpadów.

Art. 113. 1. Odpady wytwarzane regularnie, kierowane na składowisko
odpadów danego typu, poddaje się testowi zgodności, podczas którego sprawdza się
dopuszczalne graniczne wartości wymywania oraz wybrane parametry
charakterystyczne dla danego rodzaju odpadów.
2. Test zgodności przeprowadza posiadacz odpadów, o którym mowa
w art. 110 ust. 1.
3. Test zgodności przeprowadza się:
1) co najmniej raz na 12 miesięcy lub częściej, jeżeli wynika to z podstawowej
charakterystyki odpadów;
2) w przypadku zmian w procesie produkcji, w szczególności dotyczących zmiany
użytych surowców lub materiałów.
4. W przypadku braku zgodności wyniku testu zgodności z informacjami
zawartymi w podstawowej charakterystyce odpadów sporządza się nową podstawową
charakterystykę odpadów.
5. Testu zgodności nie przeprowadza się dla odpadów, o których mowa
w art. 110 ust. 5.

Art. 114. 1. Podstawową charakterystykę odpadów oraz testy zgodności
wytwórca lub posiadacz odpadów odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami
przekazuje zarządzającemu składowiskiem odpadów, przed przekazaniem odpadów
na składowisko odpadów.
2. Zarządzający składowiskiem odpadów dokonuje weryfikacji odpadów, która
polega na:
1) oględzinach przed i po rozładunku odpadów;
2) sprawdzeniu zgodności przyjmowanych odpadów z informacjami zawartymi
w podstawowej charakterystyce odpadów.
3. Weryfikacja odpadów może być przeprowadzana w miejscu ich wytwarzania,
jeżeli są one składowane na składowisku odpadów zarządzanym przez ich wytwórcę.

Art. 115. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów pobiera próbki odpadów
dostarczonych do składowania na składowisku odpadów co najmniej raz w miesiącu
i przechowuje je przez okres co najmniej miesiąca.
2. Próbek nie pobiera się w przypadku odpadów, o których mowa
w art. 110 ust. 5.

Art. 116. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów, a w przypadku jego braku
władający powierzchnią ziemi, przechowuje do czasu zamknięcia składowiska
odpadów podstawową charakterystykę odpadów oraz wyniki testów zgodności.
2. Zarządzający składowiskiem odpadów przekazuje podstawową
charakterystykę odpadów i wyniki testów zgodności następnemu zarządzającemu
składowiskiem odpadów lub władającemu powierzchnią ziemi.

Art. 117. 1. Kryteria dopuszczania odpadów do składowania na składowisku
odpadów danego typu uważa się za spełnione, jeżeli są potwierdzone badaniami
laboratoryjnymi wykonanymi przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ustawy
z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
2. Kryteria dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów
danego typu obejmują:
1) dopuszczalne graniczne wartości wymywania;
2) parametry charakterystyczne dla danego rodzaju odpadów.

Art. 118. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia:
1) odpady obojętne, dla których podstawową charakterystykę odpadów sporządza
się bez przeprowadzania badań, o których mowa w art. 110 ust. 2 pkt 1 lit. h,
2) kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów
danego typu,
3) zakres badań, o których mowa w art. 117 ust. 1
– kierując się właściwościami odpadów i potrzebą zapewnienia właściwego
postępowania z odpadami na składowisku odpadów oraz uwzględniając rodzaje
odpadów i zawartość w nich substancji organicznych.

Art. 119. Zarządzający składowiskiem odpadów, przed przyjęciem odpadów do
składowania na składowisku odpadów, jest obowiązany także:
1) ustalić masę przyjmowanych odpadów;
2) sprawdzić zgodność przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie
przekazania odpadów lub dokumentach wymaganych przy międzynarodowym
przemieszczaniu odpadów;
3) w przypadku odpadów rtęci metalicznej – sprawdzić pojemniki i certyfikat
wymagane dla składowania tych odpadów.

Art. 120. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów odmawia przyjęcia odpadów
do składowania na składowisku odpadów w przypadku stwierdzenia:
1) niezgodności przyjmowanych odpadów z informacjami zawartymi
w podstawowej charakterystyce odpadów lub niedostarczenia testów zgodności,
o ile są wymagane, niezwłocznie po ich przeprowadzeniu;
2) niezgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie
przekazania odpadów lub dokumentami wymaganymi przy międzynarodowym
przemieszczaniu odpadów;
3) niezgodności przyjmowanych odpadów z decyzją zatwierdzającą instrukcję
prowadzenia składowiska odpadów, instrukcją prowadzenia składowiska
odpadów, pozwoleniem zintegrowanym lub zezwoleniem na przetwarzanie
odpadów.
2. W przypadku przekazywania do składowania na składowisku odpadów,
odpadów niezgodnych z dokumentami, o których mowa w ust. 1, zarządzający
składowiskiem odpadów zawiadamia o tym niezwłocznie wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska.

Art. 121. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do
składowania odpadów na składowisku odpadów w sposób selektywny, mając na
uwadze uniknięcie szkodliwych dla środowiska reakcji pomiędzy składnikami tych
odpadów, możliwość dalszego ich wykorzystania oraz rekultywację i ponowne
zagospodarowanie terenu składowiska odpadów.
2. Dopuszcza się składowanie odpadów, określonych w przepisach wydanych na
podstawie ust. 3, na składowisku odpadów w sposób nieselektywny, jeżeli w wyniku
takiego składowania nie nastąpi zwiększenie negatywnego oddziaływania tych
odpadów na środowisko.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów,
które mogą być składowane na składowisku odpadów w sposób nieselektywny, kierując się właściwościami odpadów oraz mając na uwadze, aby w wyniku reakcji pomiędzy wspólnie składowanymi odpadami nie nastąpiło zwiększenie zagrożenia dla
środowiska.

Art. 122. 1. Zakazuje się składowania na składowisku odpadów następujących
odpadów:
1) występujących w postaci ciekłej, w tym odpadów zawierających wodę w ilości
powyżej 95% masy całkowitej, z wyłączeniem szlamów;
2) o właściwościach wybuchowych, żrących, utleniających, wysoce łatwopalnych
lub łatwopalnych;
3) zakaźnych medycznych i zakaźnych weterynaryjnych;
4) powstających w wyniku badań naukowych i prac rozwojowych lub działalności
dydaktycznej, które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których oddziaływanie
na środowisko jest nieznane;
5) opon i ich części, z wyłączeniem opon rowerowych i opon o średnicy
zewnętrznej większej niż 1400 mm;
6) ulegających biodegradacji selektywnie zebranych;
7) określonych w przepisach odrębnych.
2. Zakazuje się składowania odpadów w śródlądowych wodach
powierzchniowych i podziemnych, w polskich obszarach morskich oraz
w przypadkach określonych w przepisach odrębnych.
3. Zakazuje się rozcieńczania lub sporządzania mieszanin odpadów ze sobą lub
z innymi substancjami lub przedmiotami w celu spełnienia kryteriów dopuszczenia
odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu, określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 118.

Art. 123. 1. Okres przygotowania do budowy, budowy oraz prowadzenia
składowiska odpadów obejmuje fazy:
1) przedeksploatacyjną – okres poprzedzający uzyskanie pierwszej ostatecznej
decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów;
2) eksploatacyjną – okres od dnia uzyskania pierwszej ostatecznej decyzji
zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów do dnia
zakończenia rekultywacji składowiska odpadów;
3) poeksploatacyjną – okres 30 lat liczony od dnia zakończenia rekultywacji
składowiska odpadów.
2. Dzień zakończenia rekultywacji składowiska odpadów jest równocześnie
dniem zamknięcia tego składowiska.

Art. 124. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów posiada tytuł prawny do całej
nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi
instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska, w okresie
obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną.
2. Lokalizacja, budowa oraz prowadzenie składowiska odpadów musi spełniać
wymagania zapewniające bezpieczne dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska
składowanie odpadów, w szczególności wymagania zapobiegające zanieczyszczeniu
wód powierzchniowych i podziemnych, gleby i ziemi oraz powietrza.
3. Prowadzenie składowiska odpadów obejmuje wszystkie działania
podejmowane w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej dotyczące funkcjonowania
składowiska odpadów, w tym monitoring składowiska odpadów. Składowisko
odpadów prowadzi zarządzający składowiskiem odpadów.
4. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany prowadzić monitoring
składowiska odpadów w fazie przedeksploatacyjnej, eksploatacyjnej
i poeksploatacyjnej.
5. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany przekazywać wyniki
monitoringu składowiska odpadów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony
środowiska w terminie do końca pierwszego kwartału następnego roku
kalendarzowego po zakończeniu roku, którego te wyniki dotyczą.
6. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji, budowy i prowadzenia
składowiska odpadów, jakim odpowiadają poszczególne typy składowisk
odpadów,
2) zakres, czas i częstotliwość oraz sposób i warunki prowadzenia monitoringu
składowisk odpadów
– kierując się zależnościami między możliwością występowania zagrożeń dla życia
i zdrowia ludzi oraz dla środowiska a lokalizacją, technicznymi parametrami
i sposobem prowadzenia składowiska odpadów oraz uwzględniając zjawiska
przyrodnicze i uwarunkowania geologiczne, a także systemy kontroli poszczególnych
elementów środowiska, oraz kierując się specyficznymi wymaganiami dotyczącymi
składowania niektórych rodzajów odpadów.

Art. 125. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do
ustanowienia zabezpieczenia roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków
w środowisku oraz szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia
2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w związku
z prowadzeniem składowiska odpadów.
2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu,
gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.
3. Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek
bankowy wskazany przez organ wydający decyzję zatwierdzającą instrukcję
prowadzenia składowiska odpadów, a zabezpieczenie w formie gwarancji bankowej,
gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu
wydającego tę decyzję.
4. Gwarancja bankowa, gwarancja ubezpieczeniowa lub polisa ubezpieczeniowa
powinna stwierdzać, że w razie wystąpienia negatywnych skutków w środowisku lub
szkód w środowisku, bank lub firma ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania
w przypadku, o którym mowa w art. 131 ust. 4, na rzecz organu, o którym mowa
w art. 129 ust. 1.

Art. 126. 1. Wyznaczenie lokalizacji składowiska odpadów wymaga zgody
dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa
Wodnego Wody Polskie w zakresie związanym z ochroną wód.
2. Wyznaczenie lokalizacji składowiska odpadów:
1) w pobliżu lotnisk – wymaga zgody organów administracji lotniczej;
2) w pobliżu obiektów zabytkowych lub na terenie, na którym znajdują się zabytki
archeologiczne – wymaga zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków;
3) w obszarze pasa nadbrzeżnego oraz portów i przystani morskich – wymaga
zgody dyrektora urzędu morskiego.
3. Organ właściwy do wydania dla składowiska odpadów decyzji o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu odmawia wydania decyzji w przypadku:
1) braku zgody, o której mowa w ust. 1 lub 2;
2) określonym w przepisach odrębnych.

Art. 127. 1. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów,
z zastrzeżeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane,
dodatkowo zawiera:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby oraz
adres składowiska odpadów;
2) określenie rodzajów odpadów przewidzianych do składowania na składowisku
odpadów;
3) określenie przewidywanej rocznej i całkowitej masy składowanych odpadów
oraz pojemności składowiska odpadów i jego docelowej rzędnej (maksymalnej
wysokości składowania);
4) opis terenu składowiska odpadów, w szczególności jego charakterystykę
geologiczną i hydrogeologiczną;
5) opis sposobu zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska lub ograniczenia ilości
odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;
6) plan dotyczący prowadzenia, w tym zarządzania i monitoringu składowiska
odpadów;
7) wytyczne technicznego zamknięcia składowiska odpadów i kierunek jego
rekultywacji;
8) określenie sposobów zapobiegania awariom i sposobów postępowania
w przypadku ich wystąpienia.
2. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów dołącza
się oświadczenie o posiadanym tytule prawnym do dysponowania całą
nieruchomością, na której będzie zlokalizowane składowisko odpadów wraz ze
wszystkimi instalacjami i urządzeniami, związanymi z prowadzeniem tego
składowiska odpadów, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną
i poeksploatacyjną.
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów
określa w tym pozwoleniu wymagania zapewniające ochronę życia i zdrowia ludzi,
ochronę środowiska oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.
4. Wymagania, o których mowa w ust. 3, dotyczą:
1) typu składowiska odpadów;
2) warunków technicznych składowiska odpadów;
3) rodzaju odpadów przeznaczonych do składowania na składowisku odpadów;
4) rodzaju odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do składowania na
wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne,
jeżeli część tego składowiska wydzielono do składowania odpadów
niebezpiecznych;
5) rocznej i całkowitej masy odpadów dopuszczonych do składowania oraz
pojemności składowiska odpadów i docelowej rzędnej (maksymalnej wysokości
składowania);
6) sposobu prowadzenia składowiska odpadów;
7) sposobu gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania odcieków;
8) sposobu gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania
gazu składowiskowego;
9) sposobu, częstotliwości i czasu prowadzenia monitoringu składowiska odpadów;
10) sposobu postępowania w przypadku wystąpienia awarii;
11) wytycznych technicznego zamknięcia składowiska odpadów i kierunku jego
rekultywacji.
5. W przypadku gdy budowa składowiska odpadów nie jest określona
w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, organ właściwy do wydania
pozwolenia na budowę składowiska odpadów odmawia wydania tego pozwolenia.

Art. 128. Zarządzający składowiskiem odpadów może rozpocząć działalność
polegającą na prowadzeniu składowiska odpadów po uzyskaniu kolejno:
1) pozwolenia zintegrowanego albo zezwolenia na przetwarzanie odpadów;
2) pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów;
3) decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów.

Art. 129. 1. Decyzję zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska
odpadów wydaje, na wniosek zarządzającego składowiskiem, marszałek
województwa, a w przypadku przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych –
regionalny dyrektor ochrony środowiska. Właściwość miejscową organu określa się
według miejsca lokalizacji składowiska odpadów.
2. Wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia
składowiska odpadów zawiera:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby oraz
adres składowiska odpadów;
2) informację o uzyskanym pozwoleniu na użytkowanie składowiska odpadów;
3) informację o proponowanej formie i wysokości zabezpieczenia roszczeń,
o którym mowa w art. 125.
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:
1) instrukcję prowadzenia składowiska odpadów;
2) dokumenty potwierdzające posiadanie tytułu prawnego do dysponowania całą
nieruchomością, na której będzie zlokalizowane składowisko wraz ze
wszystkimi instalacjami i urządzeniami, związanymi z prowadzeniem tego
składowiska, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną;
3) kopię świadectwa stwierdzającego kwalifikacje kierownika składowiska
odpadów w zakresie gospodarowania odpadami, odpowiednie do prowadzonych
procesów przetwarzania odpadów;
4) zaświadczenie o niekaralności zarządzającego składowiskiem:
a) a w przypadku zarządzającego składowiskiem będącego osobą prawną albo
jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, także jego
wspólnika, prokurenta, członka rady nadzorczej lub członka zarządu, za
przestępstwa przeciwko środowisku,
b) będącego osobą fizyczną, a w przypadku zarządzającego składowiskiem
będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą
osobowości prawnej, jego wspólnika, prokurenta, członka rady nadzorczej
lub członka zarządu, za przestępstwa, o których mowa w art. 163, art. 164
lub art. 168 w związku z art. 163 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –
Kodeks karny.
4. Instrukcja prowadzenia składowiska odpadów obejmuje fazę eksploatacyjną
oraz fazę poeksploatacyjną i zawiera:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby oraz
adres składowiska odpadów;
2) określenie typu składowiska odpadów;
3) określenie, czy na składowisku odpadów, którego dotyczy instrukcja, jeżeli jest
to składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zostały
wydzielone części, na których mają być składowane określone rodzaje odpadów
niebezpiecznych;
4) rodzaje odpadów przeznaczonych do składowania na składowisku odpadów;
5) roczną i całkowitą masę odpadów dopuszczonych do składowania;
6) docelową rzędną (maksymalną wysokość składowania) i pojemność składowiska
odpadów;
7) rodzaje odpadów, które mogą zostać użyte na tym składowisku odpadów,
zamiast innych materiałów, w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej, oraz
sposób ich użycia;
8) wyszczególnienie urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego
funkcjonowania składowiska odpadów;
9) wyszczególnienie aparatury kontrolno-pomiarowej wraz ze schematem
rozmieszczenia punktów pomiarowych;
10) określenie sposobu składowania poszczególnych rodzajów odpadów;
11) określenie rodzaju i grubości stosowanej warstwy izolacyjnej;
12) określenie godzin otwarcia składowiska odpadów;
13) określenie sposobu zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób
nieuprawnionych;
14) określenie procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów;
15) określenie sposobów i częstotliwości prowadzonych badań, o których mowa
w art. 117;
16) określenie planu awaryjnego, w szczególności na wypadek wykrycia zmian
w jakości wód gruntowych z powodu emisji substancji ze składowiska odpadów;
17) sposób technicznego zamknięcia składowiska odpadów i kierunek jego
rekultywacji;
18) inne działania prowadzone na składowisku odpadów dotyczące prowadzenia
i nadzoru nad składowiskiem odpadów w celu zapewnienia jego prawidłowego
funkcjonowania.
5. Instrukcja prowadzenia składowiska odpadów stanowi załącznik do decyzji
zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów.
6. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany posiadać instrukcję
prowadzenia składowiska odpadów do czasu zakończenia fazy poeksploatacyjnej
składowiska.
7. Na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów, organ o którym mowa
w ust. 1, po zakończeniu fazy poeksploatacyjnej, wydaje decyzję o wygaśnięciu
decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów.

Art. 130. 1. Właściwy organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, w decyzji
zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów może określić
dodatkowe wymagania związane ze specyfiką składowania odpadów.
2. W decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów,
właściwy organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, zatwierdza również wysokość
i formę zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 125.

Art. 131. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do
ustanowienia zabezpieczenia roszczeń nie później niż 3 miesiące od dnia, w którym
decyzja zatwierdzająca instrukcję prowadzenia składowiska odpadów stała się
ostateczna.
2. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany utrzymywać
ustanowione zabezpieczenie roszczeń przez okres zarządzania przez niego
składowiskiem odpadów.
3. Zarządzający składowiskiem odpadów, po uzyskaniu decyzji o wygaśnięciu
decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, o której mowa
w art. 129 ust. 7, może złożyć wniosek o zwrot ustanowionego zabezpieczenia
roszczeń.
4. W przypadku wystąpienia negatywnych skutków w środowisku lub szkód
w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu
szkodom w środowisku i ich naprawie, właściwy organ, o którym mowa w art. 129
ust. 1, orzeka, w drodze decyzji, o przeznaczeniu środków z zabezpieczenia roszczeń
na usunięcie tych skutków, o ile działań tych nie wykonał na własny koszt
zarządzający składowiskiem odpadów.

Art. 132. Na stanowisku kierownika składowiska odpadów zarządzający
składowiskiem odpadów zatrudnia osobę posiadającą świadectwo stwierdzające
kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami, odpowiednie do prowadzonych
procesów przetwarzania odpadów.

Art. 133. W przypadku gdy z przeglądu ekologicznego lub dokumentacji
hydrogeologicznej wynika brak możliwości monitorowania wód powierzchniowych,
podziemnych lub gazu składowiskowego, właściwy organ, o którym mowa w art. 129
ust. 1, w decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, może
określić odrębny zakres prowadzenia monitoringu danego składowiska odpadów,
odstępując od wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie
art. 124 ust. 6 pkt 2.

Art. 134. Właściwy organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, odmawia, w drodze
decyzji, zatwierdzenia instrukcji prowadzenia składowiska odpadów, w przypadku gdy:
1) zarządzający składowiskiem odpadów nie posiada tytułu prawnego do
dysponowania całą nieruchomością, na której jest zlokalizowane składowisko odpadów wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami, związanymi z prowadzeniem tego składowiska, w okresie obejmującym fazę eksploatacyjną i poeksploatacyjną;
2) sposób prowadzenia składowiska odpadów jest sprzeczny z pozwoleniem na budowę;
3) sposób prowadzenia składowiska odpadów mógłby powodować zagrożenia dla
życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska;
4) kierownik składowiska odpadów nie posiada świadectwa stwierdzającego
kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami, odpowiednie do
prowadzonych procesów przetwarzania odpadów;
5) zarządzający składowiskiem odpadów będący osobą fizyczną prowadzącą
działalność gospodarczą albo wspólnik, prokurent, członek rady nadzorczej lub
członek zarządu zarządzającego składowiskiem będącego osobą prawną albo
jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej został skazany
prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko środowisku lub za
przestępstwa, o których mowa w art. 163, art. 164 lub art. 168 w związku
z art. 163 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny;
6) wobec zarządzającego składowiskiem prawomocnie orzeczono karę pieniężną za
przestępstwa przeciwko środowisku na podstawie przepisów ustawy z dnia
28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny
zabronione pod groźbą kary.

Art. 135. 1. Zarządzający składowiskiem odpadów ponosi odpowiedzialność za
całokształt działalności składowiska odpadów i jest obowiązany do realizacji
wszystkich obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów i decyzji,
o których mowa w art. 128.
2. Zarządzający składowiskiem odpadów utrzymuje i prowadzi składowisko
odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych
stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań
sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także wymagań
ochrony środowiska, zgodnie z instrukcją prowadzenia składowiska odpadów
i decyzją zatwierdzającą tę instrukcję.
3. Zmiany na składowisku odpadów, o których mowa w art. 129 ust. 4 pkt 2–7,
9–11 i 17, wymagają wydania decyzji zatwierdzającej nową instrukcję prowadzenia
składowiska odpadów.
4. W decyzji zatwierdzającej nową instrukcję prowadzenia składowiska
odpadów organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, orzeka o wygaśnięciu
dotychczasowej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska
odpadów.

Art. 136. Zarządzającym gminnym składowiskiem odpadów nie może być
jednostka sektora finansów publicznych. Gmina może utworzyć podmiot niebędący
taką jednostką w celu prowadzenia gminnego składowiska odpadów lub powierzyć
wykonywanie praw i obowiązków zarządzającego gminnym składowiskiem odpadów
podmiotowi niebędącemu jednostką sektora finansów publicznych na zasadach
określonych w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U.
z 2019 r. poz. 712 i 2020).

Art. 137. 1. Cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisku
odpadów uwzględnia w szczególności koszty budowy, prowadzenia, w tym
zamknięcia i rekultywacji, oraz nadzoru, w tym monitoringu składowiska odpadów.
2. Z dniem rozpoczęcia przyjmowania odpadów na składowisko odpadów,
zarządzający składowiskiem odpadów tworzy fundusz rekultywacyjny, na którym
gromadzi środki pieniężne na realizację obowiązków związanych z zamknięciem,
rekultywacją, nadzorem, w tym monitoringiem. Środki są odprowadzane na fundusz
w wysokości wystarczającej do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 1,
z wyłączeniem kosztów budowy.
3. Fundusz rekultywacyjny może mieć formę odrębnego rachunku bankowego,
rezerwy lub gwarancji bankowej.
4. Z dniem, gdy decyzja o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska
odpadów albo decyzja o zamknięciu składowiska odpadów stała się ostateczna,
zarządzający składowiskiem odpadów może przeznaczyć środki zgromadzone na
funduszu rekultywacyjnym na realizację obowiązków, o których mowa w ust. 2.
5. Funduszem rekultywacyjnym zarządza zarządzający składowiskiem odpadów.
6. Zarządzający składowiskiem odpadów podaje do publicznej wiadomości,
w tym zamieszcza na stronie internetowej, o ile ją posiada, udział w cenie za przyjęcie
odpadów do składowania na składowisku odpadów środków odprowadzanych na
fundusz rekultywacyjny, o którym mowa w ust. 2.
7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się do podmiotu zarządzającego gminnym
składowiskiem odpadów, o którym mowa w art. 136.

Art. 138. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany powiadomić
niezwłocznie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub państwowego
wojewódzkiego inspektora sanitarnego o stwierdzonych na składowisku odpadów
zmianach obserwowanych parametrów, wskazujących na możliwość wystąpienia lub
powstanie zagrożeń dla środowiska lub dla życia lub zdrowia ludzi.

Art. 139. 1. W przypadku stwierdzenia na składowisku odpadów zmian
obserwowanych parametrów, wskazujących na możliwość wystąpienia lub powstanie
zagrożeń dla środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska określa,
w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do ustalenia przyczyn
zmian obserwowanych parametrów oraz możliwych zagrożeń dla środowiska.
2. Po ustaleniu przyczyn zmian obserwowanych parametrów oraz możliwych
zagrożeń dla środowiska wojewódzki inspektor ochrony środowiska określa, w drodze
decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia przyczyn i skutków
stwierdzonych zagrożeń dla środowiska.
3. W decyzji, o której mowa w ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska
uwzględnia w szczególności plan awaryjny, o którym mowa w art. 129 ust. 4 pkt 16.
4. W przypadku zmian obserwowanych parametrów wskazujących na
możliwość wystąpienia lub powstanie zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi decyzje,
o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.

Art. 140. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję
o wstrzymaniu użytkowania składowiska odpadów w przypadku stwierdzenia:
1) niedopełnienia przez zarządzającego składowiskiem odpadów obowiązków,
o których mowa w art. 138, lub
2) niewykonania obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa
w art. 139 ust. 2.
2. W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków wynikających
z decyzji, o której mowa w art. 139 ust. 2, decyzję o wstrzymaniu użytkowania
składowiska wydaje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.
3. W decyzjach, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się termin wstrzymania
użytkowania składowiska odpadów. Termin ten nie może być późniejszy niż rok od
dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, na wniosek zarządzającego
składowiskiem odpadów, odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub
państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, kierując się stopniem niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, może ustalić, w drodze postanowienia, termin do usunięcia stwierdzonych
nieprawidłowości, zawieszając na ten czas postępowanie. Ustalony termin nie może
być dłuższy niż rok od dnia doręczenia postanowienia.
5. W przypadku nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie
odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy wojewódzki
inspektor sanitarny wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie składowiska odpadów.
6. Odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy
wojewódzki inspektor sanitarny, na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów,
po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania użytkowania składowiska
odpadów, wyraża, w drodze decyzji, zgodę na wznowienie użytkowania składowiska
odpadów. Zarządzający składowiskiem odpadów może wznowić użytkowanie
składowiska odpadów z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna.
7. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w art. 139 ust. 1 i 2, są wydawane
z urzędu.
8. Odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy
wojewódzki inspektor sanitarny decyzjom, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz
art. 139 ust. 1 i 2, może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, kierując się
stopniem niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla życia lub zdrowia ludzi
lub dla środowiska.

Art. 141. 1. Decyzja o wstrzymaniu użytkowania składowiska odpadów nie
wyłącza odpowiedzialności zarządzającego składowiskiem odpadów za skutki
zagrożeń dla środowiska oraz dla życia i zdrowia ludzi spowodowane
niedopełnieniem obowiązków nałożonych na niego niniejszą ustawą lub określonych
w decyzjach, o których mowa w art. 139 ust. 1 i 2.
2. Usunięcie przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska oraz
dla życia i zdrowia ludzi odbywa się na koszt zarządzającego składowiskiem odpadów.
3. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy wojewódzki
inspektor sanitarny przekazuje kopie wydanych decyzji, o których mowa
w art. 139 ust. 1 i 2, art. 140 ust. 1, 2 i 6, właściwemu organowi, o którym mowa
w art. 129 ust. 1, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja stała
się ostateczna.

Art. 142. W przypadku wstrzymania użytkowania składowiska odpadów na
okres dłuższy niż rok cofa się zezwolenie na przetwarzanie odpadów.

Art. 143. 1. Dopuszcza się wydobywanie odpadów składowanych na
składowisku odpadów.
2. Wydobywanie odpadów ze składowiska odpadów posiadającego instrukcję
prowadzenia składowiska odpadów odbywa się na zasadach ustalonych w tej
instrukcji.
3. W przypadku wydobywania odpadów ze składowiska odpadów instrukcja
prowadzenia składowiska odpadów dodatkowo określa:
1) rodzaj i ilość odpadów przewidzianych do wydobycia;
2) techniczny sposób wydobywania odpadów;
3) sposób zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu wydobywania odpadów na
życie lub zdrowie ludzi oraz na środowisko;
4) opis oddziaływania planowanego wydobywania odpadów na środowisko;
5) opis technicznego zabezpieczenia miejsca po wydobyciu odpadów,
a w przypadku zamkniętego składowiska odpadów lub jego części także opis
działań rekultywacyjnych.

Art. 144. 1. Wydobywanie odpadów:
1) z zamkniętego składowiska odpadów nieposiadającego instrukcji prowadzenia
składowiska odpadów,
2) ze zwałowiska odpadów
– wymaga uzyskania zgody na wydobywanie odpadów.
2. Przez zwałowisko odpadów rozumie się miejsce składowania odpadów
przemysłowych, dla którego nie było wymagane uzyskanie decyzji dotyczącej
lokalizacji lub decyzji o pozwoleniu na budowę.
3. Zgoda na wydobywanie odpadów jest wydawana, w drodze decyzji, przez
właściwy organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1.
4. Wniosek o wydanie zgody na wydobywanie odpadów zawiera:
1) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby;
2) adres składowiska odpadów albo lokalizację zwałowiska odpadów, którego
wniosek dotyczy.
5. Do wniosku zainteresowany wydobyciem odpadów dołącza ekspertyzę
dotyczącą wydobywania odpadów, która obejmuje w szczególności:
1) rodzaj i szacunkową masę odpadów przewidzianych do wydobycia;
2) techniczny sposób wydobywania odpadów;
3) sposób zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu wydobywania odpadów na
życie lub zdrowie ludzi oraz na środowisko;
4) opis oddziaływania planowanego wydobywania odpadów na środowisko;
5) opis technicznego zabezpieczenia miejsca po wydobyciu odpadów,
a w przypadku zamkniętego składowiska odpadów lub jego części także opis
działań rekultywacyjnych.
6. Zgoda na wydobywanie odpadów określa:
1) rodzaj i masę odpadów dopuszczonych do wydobycia;
2) techniczny sposób wydobywania odpadów;
3) sposób zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu wydobywania odpadów na
życie lub zdrowie ludzi oraz na środowisko;
4) opis oddziaływania planowanego wydobywania odpadów na środowisko;
5) opis technicznego zabezpieczenia miejsca po wydobyciu odpadów,
a w przypadku zamkniętego składowiska odpadów lub jego części także opis
działań rekultywacyjnych.

Art. 145. 1. Zakazane jest wydobywanie odpadów ze składowiska odpadów, na
którym są składowane niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne lub
niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne z innymi rodzajami odpadów.
2. Dopuszcza się wydobywanie odpadów, o których mowa w ust. 1,
w przypadku rozbiórki składowiska odpadów, w tym zrekultywowanego składowiska
odpadów, jeżeli:
1) w inny sposób nie można usunąć negatywnego oddziaływania składowiska
odpadów na środowisko;
2) jest to konieczne w związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia
w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko.

Art. 146. 1. Zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części
wymaga uzyskania zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części.
2. Zgoda jest wydawana, w drodze decyzji, przez właściwy organ, o którym
mowa w art. 129 ust. 1, na wniosek złożony przez zarządzającego składowiskiem odpadów.
3. Wniosek o wyrażenie zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części zawiera:
1) datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku
odpadów lub jego wydzielonej części;
2) określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części wraz z harmonogramem prac związanych z tym
zamknięciem;
3) określenie sposobu rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części wraz z harmonogramem prac związanych z tą rekultywacją;
4) termin zakończenia rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części.
4. Jeżeli określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub
jego wydzielonej części, lub określenie sposobu rekultywacji składowiska odpadów
wraz z harmonogramem prac związanych z tym zamknięciem lub tą rekultywacją
wymaga zmiany instrukcji prowadzenia składowiska odpadów, zarządzający
składowiskiem odpadów jest obowiązany równocześnie z wnioskiem o wydanie
zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części złożyć
wniosek o zatwierdzenie nowej instrukcji prowadzenia składowiska odpadów.
5. Przed wydaniem zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części wojewódzki inspektor ochrony środowiska, na wniosek
właściwego organu, o którym mowa w art. 129 ust. 1, oraz z udziałem przedstawiciela
tego organu przeprowadza kontrolę składowiska odpadów.
6. Kontroli, o której mowa w ust. 5, nie przeprowadza się, jeżeli konieczność
zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wynika z zarządzenia
pokontrolnego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

Art. 147. 1. Decyzja o wyrażeniu zgody na zamknięcie składowiska odpadów
lub jego wydzielonej części zawiera:
1) datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku
odpadów lub jego wydzielonej części, przy czym data ta nie może być późniejsza
niż 3 miesiące od dnia doręczenia tej decyzji;
2) określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części wraz z harmonogramem prac związanych z tym
zamknięciem;
3) określenie sposobu rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części wraz z harmonogramem prac związanych z tą rekultywacją;
4) termin zakończenia rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części;
5) określenie sposobu sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem
odpadów lub jego wydzieloną częścią, w tym monitoringu, oraz warunki
wykonywania tego nadzoru.
2. Zarządzający składowiskiem odpadów zawiadamia właściwy organ, o którym
mowa w art. 129 ust. 1, oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska
o wykonaniu prac rekultywacyjnych określonych w decyzji o wyrażeniu zgody na
zamknięcie składowiska odpadów.

Art. 148. 1. W przypadku gdy zarządzający składowiskiem odpadów nie
wystąpił z wnioskiem o wyrażenie zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub
jego wydzielonej części, a zachodzą następujące okoliczności:
1) składowisko odpadów lub jego wydzielona część nie spełnia wymogów
technicznych lub formalnych określonych w przepisach prawa lub
2) w wyniku przeprowadzonej kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska
stwierdzi, że na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, na
którym są składowane odpady komunalne, co najmniej od roku nie są
przyjmowane odpady, lub
3) pojemność składowiska odpadów, określona w zatwierdzonej instrukcji
prowadzenia składowiska odpadów, została zapełniona
– właściwy organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, sporządza ekspertyzę dotyczącą
zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części oraz nową instrukcję
prowadzenia składowiska odpadów.
2. Ekspertyza dotycząca zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części określa w szczególności:
1) techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części
wraz z harmonogramem prac związanych z tym zamknięciem;
2) sposób rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wraz
z harmonogramem prac związanych z tą rekultywacją;
3) sposób sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów
lub jego wydzieloną częścią, w tym monitoringu, oraz warunki wykonywania
tego nadzoru.
3. Na podstawie ekspertyzy dotyczącej zamknięcia składowiska odpadów lub
jego wydzielonej części właściwy organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, z urzędu,
wydaje decyzję o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej części.
4. Wydając decyzję o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części właściwy organ, o którym mowa w art. 129 ust. 1, jednocześnie wydaje,
z urzędu, decyzję zatwierdzającą nową instrukcję prowadzenia składowiska odpadów.

Art. 149. 1. Decyzję o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części i instrukcję prowadzenia składowiska odpadów wraz z decyzją zatwierdzającą
tę instrukcję jest obowiązany wykonać zarządzający składowiskiem odpadów.
2. W przypadku gdy zarządzającego składowiskiem odpadów nie można
zidentyfikować lub egzekucja okazała się bezskuteczna, obowiązanym do wykonania
decyzji, o których mowa w ust. 1, jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy
ze względu na lokalizację składowiska odpadów.
3. Władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie
decyzji, o których mowa w ust. 1.
4. Decyzja o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej części zawiera:
1) datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku
odpadów lub jego wydzielonej części;
2) określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części wraz z harmonogramem prac związanych z tym zamknięciem;
3) określenie sposobu rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części wraz z harmonogramem prac związanych z tą rekultywacją;
4) termin zakończenia rekultywacji składowiska odpadów lub jego wydzielonej części;
5) sposób sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów
lub jego wydzieloną częścią, w tym monitoringu, oraz warunki wykonywania tego nadzoru.
5. Decyzję o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej części
wydaje się nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wykonania ekspertyzy
dotyczącej zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części.
6. Przepis art. 147 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 150. 1. Koszty sporządzenia ekspertyzy dotyczącej zamknięcia składowiska
odpadów lub jego wydzielonej części oraz nowej instrukcji prowadzenia składowiska
odpadów, o których mowa w art. 148 ust. 1, ponosi zarządzający składowiskiem odpadów.
2. Na pokrycie kosztów związanych:
1) ze sporządzeniem ekspertyzy dotyczącej zamknięcia składowiska odpadów lub
jego wydzielonej części oraz nowej instrukcji prowadzenia składowiska odpadów,
2) z zamknięciem składowiska odpadów lub jego wydzielonej części
w przypadkach, o których mowa w art. 149 ust. 2
− mogą być przeznaczone środki finansowe z ustanowionego zabezpieczenia roszczeń.

Art. 151. 1. Zmiana zarządzającego składowiskiem odpadów wymaga:
1) przeniesienia na podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów praw
i obowiązków wynikających z decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia
składowiska odpadów oraz odpowiednio z:
a) pozwolenia zintegrowanego albo zezwolenia na przetwarzanie odpadów,
b) zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części lub
decyzji o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej części;
2) uzyskania przez podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów
tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością, na której jest
zlokalizowane składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami
i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska odpadów.
2. Warunkiem przejęcia składowiska odpadów jest ustanowienie zabezpieczenia
roszczeń przez podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów oraz
wyrażenie zgody przez:
1) podmiot zainteresowany przejęciem składowiska odpadów – na przyjęcie
wszystkich praw i obowiązków zawartych w decyzjach, o których mowa
w ust. 1 pkt 1;
2) zarządzającego dotychczas składowiskiem odpadów – na przejęcie składowiska
odpadów przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
3. Podmioty, o których mowa w ust. 2, wyrażają zgodę, składając pisemne oświadczenia.
4. Przeniesienie praw i obowiązków może nastąpić w przypadku, gdy podmiot
zainteresowany przejęciem składowiska odpadów daje rękojmię prawidłowego
wykonania obowiązków wynikających z decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1.
5. Przeniesienie praw i obowiązków z pozwolenia zintegrowanego następuje na
zasadach określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony
środowiska.
6. Przeniesienie praw i obowiązków następuje na wniosek podmiotu
zainteresowanego przejęciem składowiska odpadów.
7. Do wniosku, o którym mowa w ust. 6, dołącza się oświadczenia, o których
mowa w ust. 3, oraz dokumenty i oświadczenia potwierdzające możliwość
prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających z decyzji, o których mowa
w ust. 1 pkt 1.
8. Przeniesienie praw i obowiązków lub odmowa przeniesienia praw
i obowiązków następuje w drodze decyzji właściwego organu, o którym mowa
w art. 129 ust. 1.

Art. 152. 1. Podmiot, który uzyskał decyzję o przeniesieniu praw i obowiązków
oraz tytuł prawny do dysponowania całą nieruchomością, na której jest zlokalizowane
składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi
z prowadzeniem tego składowiska, przejmuje wszystkie prawa i obowiązki
wynikające z decyzji, o których mowa w art. 151 ust. 1 pkt 1.
2. Z dniem uzyskania przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, tytułu prawnego,
środki zgromadzone na funduszu rekultywacyjnym przechodzą, z mocy prawa, na
podmiot, który uzyskał decyzję o przeniesieniu praw i obowiązków.
3. W decyzji o przeniesieniu praw i obowiązków zatwierdza się wysokość
i formę ustanowionego zabezpieczenia roszczeń.

Art. 153. Zarządzający dotychczas składowiskiem odpadów może złożyć
wniosek o zwrot ustanowionego zabezpieczenia roszczeń po uzyskaniu przez nowego
zarządzającego składowiskiem tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością, na której jest zlokalizowane składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi
instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska.

Art. 154. 1. Decyzja o przeniesieniu praw i obowiązków wywołuje skutki
prawne po uzyskaniu przez wnioskodawcę tytułu prawnego do dysponowania całą
nieruchomością, na której jest zlokalizowane składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego składowiska.
2. Decyzja o przeniesieniu praw i obowiązków wygasa po upływie roku od dnia
jej doręczenia, jeżeli wnioskodawca nie uzyskał tytułu prawnego do dysponowania
całą nieruchomością, na której jest zlokalizowane składowisko odpadów, wraz ze
wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem tego
składowiska.

Art. 155. Termiczne przekształcanie odpadów prowadzi się wyłącznie
w spalarniach odpadów lub we współspalarniach odpadów, z zastrzeżeniem art. 31.

Art. 156. 1. Zarządzającym spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów jest
podmiot prowadzący termiczne przekształcanie odpadów odpowiednio w spalarni
odpadów lub współspalarni odpadów.
2. Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów jest obowiązany
zatrudniać na stanowisku kierownika spalarni odpadów lub współspalarni odpadów
wyłącznie osobę posiadającą świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie
gospodarowania odpadami, odpowiednie do prowadzonych procesów przetwarzania
odpadów.

Art. 157. 1. Spalarnie odpadów oraz współspalarnie odpadów są projektowane,
budowane, wyposażane i użytkowane w sposób zapewniający osiągnięcie poziomu
termicznego przekształcania odpadów, przy którym ilość i szkodliwość dla życia,
zdrowia ludzi lub dla środowiska, odpadów i innych emisji powstających wskutek
termicznego przekształcania odpadów będzie jak najmniejsza.
2. Jeżeli do termicznego przekształcania odpadów stosuje się procesy inne niż
utlenianie, takie jak piroliza, zgazowanie lub proces plazmowy, wówczas spalarnia
odpadów lub współspalarnia odpadów obejmuje zarówno te procesy, jak i następujący
po nich proces spalania substancji powstających podczas tych procesów termicznego
przekształcania odpadów.

Art. 158. 1. Termiczne przekształcanie:
1) odpadów niebezpiecznych,
2) stałych odpadów komunalnych
– stanowi proces unieszkodliwiania D10, wymieniony w załączniku nr 2 do ustawy.
2. Termiczne przekształcanie, w celu odzysku energii:
1) odpadów opakowaniowych,
2) odpadów innych niż niebezpieczne,
3) stałych odpadów komunalnych w spalarniach odpadów przeznaczonych do
przetwarzania stałych odpadów komunalnych, których efektywność
energetyczna jest co najmniej równa wartościom określonym w załączniku
nr 1 do ustawy,
4) odpadów, o których mowa w art. 163
– stanowi proces odzysku R1, wymieniony w załączniku nr 1 do ustawy.

Art. 159. 1. Część energii odzyskanej z termicznego przekształcania odpadów
zawierających frakcje biodegradowalne może stanowić energię z odnawialnego źródła
energii, jeżeli są spełnione warunki techniczne zakwalifikowania części energii
odzyskanej z termicznego przekształcenia odpadów jako energii z odnawialnego
źródła energii, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.
2. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne
kwalifikowania części energii odzyskanej z termicznego przekształcania odpadów
jako energii z odnawialnego źródła energii, kierując się możliwościami technicznymi,
frakcjami biodegradowalnymi zawartymi w określonych rodzajach odpadów oraz
ochroną środowiska.

Art. 160. 1. Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów jest
obowiązany, w czasie przyjmowania i termicznego przekształcania odpadów, do
podejmowania niezbędnych środków ostrożności mających na celu zapobieżenie lub
ograniczenie negatywnych skutków dla środowiska, w szczególności w odniesieniu
do zanieczyszczeń powietrza, gleby, wód powierzchniowych i gruntowych oraz
zapachów i hałasu, a także bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, oraz
przestrzegania wymagań w zakresie termicznego przekształcania odpadów.
2. Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów, przyjmując
odpady do ich termicznego przekształcenia, jest obowiązany również do:
1) ustalenia masy odpadów;
2) sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w:
a) karcie przekazania odpadów,
b) dokumentach wymaganych na podstawie rozporządzenia (WE)
nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r.
w sprawie przemieszczania odpadów – w przypadku przywozu odpadów
z zagranicy,
c) dokumentach wymaganych przepisami o transporcie towarów
niebezpiecznych – w przypadku transportu odpadów stanowiących towary
niebezpieczne.
3. Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów, przyjmując
odpady niebezpieczne do ich termicznego przekształcenia, jest obowiązany również
do:
1) zapoznania się z przekazywanym przez posiadacza odpadów opisem odpadów,
który powinien obejmować:
a) stan fizyczny i skład chemiczny odpadów niebezpiecznych oraz informacje
niezbędne do dokonania oceny przydatności tych odpadów do procesu
termicznego przekształcenia odpadów,
b) właściwości odpadów,
c) wskazanie substancji, z którymi te odpady nie mogą być łączone w celu ich
łącznego termicznego przekształcenia,
d) niezbędne środki ostrożności związane z postępowaniem z tymi odpadami;
2) pobrania próbek, przed rozładowaniem odpadów, w celu zweryfikowania
zgodności stanu fizycznego i składu chemicznego oraz właściwości odpadów
z opisem, o którym mowa w pkt 1;
3) przechowywania próbek, o których mowa w pkt 2, przez okres co najmniej
jednego miesiąca po termicznym przekształceniu odpadów.
4. Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się do odpadów medycznych i odpadów
weterynaryjnych.
5. Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów, termicznie
przekształcając odpady, jest obowiązany do:
1) badania fizycznych i chemicznych właściwości odpadów powstałych w wyniku
termicznego przekształcania odpadów, w tym w szczególności rozpuszczalnych
frakcji metali ciężkich;
2) transportu i magazynowania odpadów w postaci pylistej, powstałych w wyniku
termicznego przekształcania odpadów, w zamkniętych pojemnikach;
3) określenia bezpiecznej trasy transportu odpadów niebezpiecznych powstałych
w wyniku termicznego przekształcania odpadów, jeżeli odpadów tych nie udało
się poddać odzyskowi lub unieszkodliwić w miejscu ich powstania.
6. Przepisów ust. 3 nie stosuje się do wytwórcy odpadów, który termicznie
przekształca wyłącznie własne odpady w miejscu ich powstania, pod warunkiem
dotrzymywania wymagań dla spalarni odpadów lub współspalarni odpadów.
7. Spalanie lub współspalanie odpadów z odzyskiem energii odbywa się przy
zachowaniu wysokiego poziomu efektywności energetycznej.
8. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące
prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, z wyjątkiem odpadów
medycznych i weterynaryjnych, oraz sposoby postępowania z odpadami powstałymi
w wyniku termicznego przekształcania odpadów, kierując się właściwościami
odpadów i ochroną środowiska.

Art. 161. 1. W przypadku niewykonania przez zarządzającego spalarnią
odpadów lub współspalarnią odpadów obowiązków, o których mowa w art. 155–160,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska, kierując się stopniem niewykonania
obowiązków oraz zagrożeniem dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, może
wydać decyzję o wstrzymaniu termicznego przekształcania odpadów w tej spalarni
lub współspalarni.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek zarządzającego spalarnią
odpadów lub współspalarnią odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska,
kierując się stopniem niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla życia, zdrowia
ludzi lub dla środowiska, może, w drodze postanowienia, ustalić termin do usunięcia
stwierdzonych nieprawidłowości, zawieszając na ten czas postępowanie. Termin ten
nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia postanowienia.
3. W przypadku nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, termiczne
przekształcanie odpadów w spalarni odpadów lub współspalarni odpadów.
4. W decyzjach, o których mowa w ust. 1 i 3, określa się również termin
wstrzymania termicznego przekształcania odpadów, uwzględniając potrzebę
bezpiecznego dla życia lub zdrowia ludzi, lub dla środowiska wstrzymania
termicznego przekształcania odpadów. Termin ten nie może być dłuższy niż rok od
dnia doręczenia decyzji.
5. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu termicznego
przekształcania odpadów wszczyna się z urzędu.
6. Decyzjom, o których mowa w ust. 1 i 3, wojewódzki inspektor ochrony
środowiska może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, kierując się stopniem
niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla życia lub zdrowia ludzi, lub dla
środowiska.

Art. 162. 1. Wstrzymanie termicznego przekształcania odpadów nie wyłącza
obowiązku usunięcia skutków termicznego przekształcenia odpadów na koszt
zarządzającego spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów.
2. Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności, wojewódzki
inspektor ochrony środowiska, na wniosek zarządzającego spalarnią lub
współspalarnią odpadów, wyraża, w drodze decyzji, zgodę na podjęcie termicznego
przekształcania odpadów.
3. W przypadku wstrzymania termicznego przekształcania odpadów na okres
dłuższy niż rok cofa się zezwolenie na przetwarzanie odpadów.

Art. 163. 1. Przepisów art. 155–162 nie stosuje się do instalacji termicznie
przekształcających wyłącznie odpady:
1) roślinne z rolnictwa i leśnictwa;
2) roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się
wytwarzaną energię cieplną;
3) włókniste, roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu
produkcji papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu produkcji,
a wytwarzana energia cieplna jest odzyskiwana;
4) korka;
5) drewna, z wyjątkiem drewna zanieczyszczonego impregnatami i powłokami
ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale
ciężkie, w skład których wchodzą w szczególności odpady drewna
pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki obiektów budowlanych oraz
infrastruktury drogowej;
6) pochodzące z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy i gazu ziemnego na
platformach wydobywczych na morzu oraz spalanych na tych platformach.
2. Przepisów art. 155–162 nie stosuje się również do eksperymentalnych
instalacji wykorzystywanych do badań, rozwoju i testowania prowadzonych w celu
poprawy procesu spalania, w których jest przetwarzane mniej niż 50 Mg odpadów
rocznie, pod warunkiem że instalacje te są eksploatowane w okresie nie dłuższym niż rok.
2a. Przepisów art. 155–162 nie stosuje się również do instalacji do zgazowania
lub pirolizy odpadów, jeżeli gazy powstałe w wyniku procesów zgazowania lub
pirolizy są oczyszczone w takim stopniu, że przed spaleniem nie stanowią już
odpadów i nie mogą spowodować emisji większych niż w wyniku spalania gazu ziemnego.
3. Wymagania dotyczące termicznego przekształcania odpadów
niebezpiecznych nie mają zastosowania w odniesieniu do następujących odpadów niebezpiecznych:
1) ciekłych odpadów palnych, w tym olejów odpadowych spełniających łącznie
następujące warunki:
a) zawartość PCB i pentachlorofenolu (PCP) nie przekracza wartości, które
powodowałyby, że odpady te są niebezpieczne,
b) zawartość składników wymienionych w załączniku nr 4 do ustawy nie
przekracza stężeń powodujących, że odpady te są niebezpieczne.
c) (uchylona)
2) (uchylony)

Art. 164. Kierownikiem spalarni odpadów, współspalarni odpadów,
składowiska odpadów, a także osobą zarządzającą obiektem unieszkodliwiania
odpadów wydobywczych może być wyłącznie osoba posiadająca świadectwo
stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami, odpowiednie do
prowadzonych procesów przetwarzania odpadów.

Art. 165. 1. Świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania
odpadami wydaje marszałek województwa, po złożeniu przez zainteresowanego,
z wynikiem pozytywnym, egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami.
2. Za wydanie świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie
gospodarowania odpadami pobiera się opłatę w wysokości 1% przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw za ostatni kwartał,
ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Art. 166. 1. Wniosek o przeprowadzenie egzaminu w zakresie gospodarowania
odpadami zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, datę i miejsce urodzenia oraz
miejsce zamieszkania wnioskodawcy, a także wskazanie zakresu kwalifikacji, o jakie
ubiega się wnioskodawca.
2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dowód uiszczenia opłaty za
przeprowadzenie egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami.
3. Za przeprowadzenie egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami pobiera
się opłatę w wysokości 34% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym
mowa w art. 165 ust. 2.

Art. 167. 1. Egzamin w zakresie gospodarowania odpadami przeprowadza się
i świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami
wydaje się w następujących zakresach:
1) termiczne przekształcanie odpadów;
2) składowanie odpadów;
3) prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych.
2. Egzamin w zakresie gospodarowania odpadami przeprowadza komisja
egzaminacyjna powołana przez marszałka województwa.
3. W skład komisji egzaminacyjnej mogą być powołane osoby posiadające
wyższe wykształcenie z zakresu nauk biologicznych, chemicznych, prawa, ochrony
środowiska, inżynierii środowiska, inżynierii chemicznej lub technologii chemicznej
oraz spełniające szczegółowe wymagania określone w przepisach wydanych na
podstawie ust. 7.
4. Członkom komisji egzaminacyjnej za udział w pracach komisji przysługuje
wynagrodzenie, w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.
5. W przypadku uzyskania negatywnego wyniku z egzaminu w zakresie
gospodarowania odpadami zainteresowany może ponownie przystąpić do egzaminu
nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia przeprowadzenia egzaminu, z którego
uzyskał wynik negatywny.
6. Opłaty, o których mowa w art. 165 ust. 2 i art. 166 ust. 3, ponosi
zainteresowany. Wpływy z tych opłat stanowią dochód budżetu państwa.
7. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia:
1) tryb powoływania komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust. 2, jej skład oraz
szczegółowe wymagania wobec członków komisji,
2) szczegółowy zakres wiadomości podlegających sprawdzeniu na egzaminie
w zakresie gospodarowania odpadami,
3) tryb przeprowadzania egzaminu w zakresie gospodarowania odpadami,
4) sposób uiszczenia opłaty związanej z przeprowadzeniem egzaminu w zakresie
gospodarowania odpadami i wydaniem świadectwa stwierdzającego kwalifikacje
w zakresie gospodarowania odpadami,
5) wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,
6) wzór świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania
odpadami
– mając na uwadze konieczność sprawnego przeprowadzenia egzaminu i zapewnienia
należytego sprawdzenia wiadomości zainteresowanych oraz kierując się potrzebą
zapewnienia prawidłowego unieszkodliwiania odpadów oraz potrzebami ochrony
środowiska.

Art. 168. Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 8 ust. 5,
art. 23 ust. 4, art. 31 ust. 1, art. 41 ust. 3 pkt 1 i ust. 6, art. 46, art. 47 ust. 1, 1a, 2, 4 i 7,
art. 48a ust. 10–13 oraz 15, art. 102b ust. 1 i 4, art. 102c ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 130,
art. 131 ust. 4, art. 133, art. 134, art. 135 ust. 3 i 4, art. 144 ust. 3, art. 146 ust. 2 i 5,
art. 148 ust. 1, 3 i 4, art. 151 ust. 8, art. 165 ust. 1 i art. 167 ust. 2, są zadaniami
zleconymi z zakresu administracji rządowej.

Art. 169. Minister właściwy do spraw klimatu jest organem wyższego stopnia
w stosunku do marszałka województwa w sprawach, o których mowa w art. 11 ust. 4
i art. 168, z wyjątkiem spraw określonych w art. 165 ust. 1 i art. 167 ust. 2.

Art. 170. 1. Do postępowań w sprawach zezwolenia na zbieranie odpadów,
zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części oraz zgody
na wydobywanie odpadów ze składowiska odpadów nie stosuje się art. 31 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
1a. Przepis ust. 1 stosuje się do postępowań w sprawach dotyczących uznania
albo odmowy uznania przedmiotów lub substancji za produkt uboczny.
2. Stronami postępowań, o których mowa w ust. 1, nie są właściciele
nieruchomości sąsiadujących z instalacją lub nieruchomością, na której będzie
prowadzone zbieranie odpadów, przetwarzanie odpadów lub wydobywanie odpadów
ze składowiska odpadów.
3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w postępowaniu o wydanie pozwolenia
zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla spalarni lub
współspalarni odpadów.

Art. 171. Kto prowadzi gospodarkę odpadami niezgodnie z nakazem
określonym w art. 16
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 172. 1. Kto wbrew przepisowi art. 20 ust. 3, poza obszarem województwa,
na którym zostały wytworzone:
1) stosuje komunalne osady ściekowe albo
2) unieszkodliwia zakaźne odpady medyczne albo zakaźne odpady weterynaryjne
podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisowi art. 20 ust. 4 przywozi na
obszar województwa odpady, o których mowa w ust. 1, wytworzone poza obszarem
tego województwa, do celów, o których mowa w ust. 1.

Art. 173. (uchylony).

Art. 174. (uchylony).

Art. 175. Kto, będąc posiadaczem odpadów, zleca, wbrew przepisowi
art. 27 ust. 2, gospodarowanie odpadami podmiotom, które nie uzyskały wymaganych
decyzji lub wymaganego wpisu do rejestru
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 176. 1. Kto wbrew przepisowi art. 33 ust. 1 prowadzi procesy
przetwarzania odpadów w sposób niezapewniający, aby procesy te nie stwarzały
zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska
podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisowi art. 33 ust. 1 prowadzi
procesy przetwarzania odpadów w sposób niezapewniający, aby odpady powstające
z tych procesów nie stwarzały zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla
środowiska.

Art. 177. 1. Kto, nie mając zawartej umowy, o której mowa w art. 45 ust. 2,
zbiera odpady
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 178. Kto gospodaruje odpadami niezgodnie z informacjami zgłoszonymi do
rejestru, o których mowa w art. 52
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 179. Kto wbrew przepisom art. 50 ust. 1, art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 nie
składa wniosku o wpis do rejestru, o zmianę wpisu do rejestru lub o wykreślenie
z rejestru albo składa wniosek niezgodny ze stanem faktycznym, podlega karze aresztu
albo grzywny.

Art. 180. 1. Kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi ewidencji odpadów albo
prowadzi tę ewidencję w sposób nieterminowy lub niezgodnie ze stanem
rzeczywistym,
podlega karze grzywny.
2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia ciążących na nim obowiązków
w zakresie:
1) posiadania w trakcie transportu odpadów potwierdzenia wygenerowanego
z BDO, zgodnie z art. 69 ust. 1a;
2) posiadania w trakcie transportu odpadów komunalnych potwierdzenia
wygenerowanego z BDO, zgodnie z art. 71a ust. 3.
3. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisowi art. 72 nie przechowuje przez
określony czas, nie udostępnia lub nie przedkłada dokumentów i wszelkich danych,
o których mowa w art. 72 ust. 1.
4. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 67
ust. 10 albo ust. 11, nie wprowadza albo nie wprowadza w terminie do BDO informacji
zawartych w dokumentach ewidencji odpadów sporządzonych w formie określonej w
art. 67 ust. 7.

Art. 180a. Kto, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 76, nie składa
sprawozdania, podlega karze grzywny.

Art. 181. Kto wbrew przepisom art. 85 i art. 88, PCB:
1) poddaje odzyskowi lub
2) spala na statkach
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 182. Kto wbrew przepisowi art. 92 miesza oleje odpadowe z innymi
odpadami niebezpiecznymi, w tym zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub
magazynowania, jeżeli poziom określonych substancji w olejach odpadowych
przekracza dopuszczalne wartości,
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 183. 1. Kto:
1) poddaje odzyskowi takie rodzaje odpadów medycznych i odpadów
weterynaryjnych, których odzysk jest niedopuszczalny zgodnie z art. 94 ust. 1 lub
2) unieszkodliwia odpady medyczne lub odpady weterynaryjne z naruszeniem
art. 95 ust. 1 lub 2
podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisowi art. 95 ust. 3 unieszkodliwia
zakaźne odpady medyczne lub zakaźne odpady weterynaryjne przez ich współspalanie.
3. (uchylony)

Art. 184. 1. Kto, nie będąc wytwórcą komunalnych osadów ściekowych,
przekazuje do stosowania władającemu powierzchnią ziemi komunalne osady
ściekowe
podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisowi art. 96 ust. 8, nie powiadamia
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zamiarze przekazania komunalnych
osadów ściekowych władającemu powierzchnią ziemi, na której te osady mają być
stosowane.

Art. 185. 1. Kto niezgodnie z warunkami określonymi w art. 96 ust. 4 lub wbrew
zakazom, o których mowa w art. 96 ust. 5 lub 12, stosuje komunalne osady ściekowe
podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega wytwórca komunalnych osadów ściekowych, który
niezgodnie z art. 96 ust. 6 i 7, przed stosowaniem, nie poddaje badaniom
komunalnych osadów ściekowych oraz gruntów, na których osady te mają być
stosowane albo nie przekazuje wraz z komunalnymi osadami ściekowymi informacji
o dawkach osadów oraz wyników badań.

Art. 186. Kto, będąc władającym powierzchnią ziemi, wbrew obowiązkowi,
o którym mowa w art. 96 ust. 10, nie przechowuje wyników badań lub informacji,
o których mowa w art. 96 ust. 6 i 7
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 187. Kto wbrew przepisowi art. 97, unieszkodliwia poprzez odprowadzanie
do morza, w tym lokowanie na dnie morza, odpady pochodzące z procesów
wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 188. Kto, prowadząc punkt zbierania odpadów metali, przyjmuje odpady
metali inne niż metalowe odpady opakowaniowe po produktach żywnościowych:
1) bez potwierdzenia tożsamości osoby przekazującej te odpady, lub
2) bez wypełnienia formularza przyjęcia odpadów metali, lub
3) wypełniając formularz przyjęcia odpadów metali niezgodnie ze stanem rzeczywistym
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 189. 1. Kto, będąc zarządzającym składowiskiem odpadów, przyjmuje do
składowania odpady, w stosunku do których:
1) nie została sporządzona podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa
w art. 110 ust. 2, lub
2) nie przeprowadzono testu zgodności, o którym mowa w art. 113 ust. 1, o ile jest wymagany
podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega, kto, będąc zarządzającym składowiskiem odpadów,
nie dopełnia ciążących na nim obowiązków w zakresie:
1) dokonania weryfikacji, o której mowa w art. 114 ust. 2, lub
2) pobierania i przechowywania próbek odpadów dostarczonych do składowania na
składowisko odpadów zgodnie z art. 115 ust. 1, lub
3) ustalenia masy odpadów przyjmowanych do składowania, zgodnie
z art. 119 pkt 1, lub
4) sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie
przekazania odpadów lub dokumentach wymaganych przy międzynarodowym
przemieszczaniu odpadów, zgodnie z art. 119 pkt 2, lub
5) sprawdzenia pojemników i certyfikatu wymaganych dla składowania odpadów
rtęci metalicznej, zgodnie z art. 119 pkt 3, lub
6) odmowy przyjęcia odpadów do składowania na składowisku odpadów
w przypadkach, o których mowa w art. 120 ust. 1, lub
7) zapewnienia selektywnego składowania odpadów, o którym mowa
w art. 121 ust. 1, składowanych na składowisku odpadów, z uwzględnieniem
warunku określonego w art. 121 ust. 2, lub
8) prowadzenia monitoringu składowiska odpadów, zgodnie z art. 124 ust. 4, lub
9) przekazywania wyników monitoringu składowiska odpadów wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska, zgodnie z art. 124 ust. 5, lub
10) utrzymywania i prowadzenia składowiska odpadów w sposób zapewniający
właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie
składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa
i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także wymagań ochrony środowiska,
zgodnie z instrukcją prowadzenia składowiska odpadów i decyzją
zatwierdzającą tę instrukcję, zgodnie z art. 135 ust. 2, lub
11) powiadamiania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub
państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego o stwierdzonych na
składowisku odpadów zmianach obserwowanych parametrów, zgodnie
z art. 138, lub
12) przechowywania dokumentów, na podstawie których jest sporządzane
sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami do czasu
zamknięcia składowiska odpadów oraz przekazania tych dokumentów następnemu zarządzającemu składowiskiem lub władającemu powierzchnią ziemi, zgodnie z art. 78 ust. 2 i 3, lub
13) zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisko odpadów
lub jego wydzielonej części w przypadku uzyskania zgody na zamknięcie
składowiska odpadów lub jego wydzielonej części, o której mowa w art. 146
ust. 1, albo decyzji o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części, o której mowa w art. 148 ust. 3.

Art. 190. Kto zatrudnia, wbrew przepisom art. 132 i art. 156 ust. 2, na
stanowisku kierownika składowiska odpadów, spalarni odpadów lub współspalarni
odpadów, osobę nieposiadającą świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie
gospodarowania odpadami, odpowiednie do prowadzonego procesu
unieszkodliwiania odpadów
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 191. Kto, wbrew przepisowi art. 155, termicznie przekształca odpady poza
spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 192. Kto będąc zarządzającym spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów:
1) przyjmując odpady do ich termicznego przekształcenia, nie ustala masy odpadów
lub nie sprawdza zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi
w dokumentach, o których mowa w art. 160 ust. 2 pkt 2, lub
2) przyjmując odpady niebezpieczne do ich termicznego przekształcenia, nie
zapoznaje się z opisem odpadów lub nie pobiera, lub nie przechowuje próbek
tych odpadów, zgodnie z art. 160 ust. 3
podlega karze aresztu albo grzywny.

Art. 193. Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 171–192 następuje na
zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks
postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2019 r. poz. 1120, 1123, 1556 i 1694).

Art. 194. 1. Administracyjną karę pieniężną wymierza się za:
1) zmianę klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne,
o której mowa w art. 5, przez ich rozcieńczanie lub mieszanie ze sobą, lub
z innymi odpadami, substancjami lub materiałami, prowadzące do obniżenia
początkowego stężenia substancji niebezpiecznych do poziomu niższego niż
poziom określony dla odpadów niebezpiecznych;
2) mieszanie odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów, mieszanie odpadów
niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne lub mieszanie odpadów
niebezpiecznych z substancjami, materiałami lub przedmiotami, w tym
rozcieńczanie substancji, o którym mowa w art. 21 ust. 1, lub mieszanie tych
odpadów, wbrew warunkom, o których mowa w art. 21 ust. 2;
2a) transport odpadów niezgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 24;
2b) magazynowanie odpadów niezgodnie z wymaganiami, o których mowa
w art. 25 ust. 1–6;
2c) nieprowadzenie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub
składowania odpadów albo prowadzenie tego systemu niezgodnie z przepisami
art. 25 ust. 6a;
2d) przekazywanie odpadów powstających w procesie mechaniczno-biologicznego
przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych lub
pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, przeznaczonych do
składowania, do instalacji komunalnej niezgodnie z przepisem art. 29a ust. 2;
3) zbieranie odpadów wbrew zakazom, o których mowa w art. 23 ust. 2;
4) nieutrzymywanie zabezpieczenia roszczeń wbrew obowiązkowi, o którym mowa
w art. 48a ust. 11, lub niezłożenie wniosku o zmianę formy lub wysokości
zabezpieczenia roszczeń zgodnie z art. 48a ust. 8.
5) prowadzenie działalności w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1, bez
wymaganego wpisu do rejestru;
5a) nieumieszczanie numeru rejestrowego na dokumentach sporządzanych
w związku z prowadzoną działalnością, wbrew obowiązkowi, o którym mowa
w art. 63;
6) dokonanie zrzutu olejów odpadowych do wód, gleby lub ziemi, wbrew zakazowi,
o którym mowa w art. 93;
7) rozcieńczanie lub sporządzanie mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi
substancjami lub przedmiotami, o którym mowa w art. 122 ust. 3;
8) wydobywanie odpadów, niezgodnie z przepisami, o których mowa
w art. 143 ust. 2 i art. 144;
2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy za naruszenie może być
ustalona opłata podwyższona, o której mowa w art. 293 ustawy z dnia 27 kwietnia
2001 r. – Prawo ochrony środowiska.
3. Administracyjna kara pieniężna za naruszenia, o których mowa w ust. 1,
wynosi nie mniej niż 5000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.
4. Administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub
przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41. Kara
wynosi nie mniej niż 10 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.
5. Administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami
niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie
mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.
6. Wysokość kary, o której mowa w ust. 4, oblicza się, uwzględniając ilość
i właściwości odpadów, w sposób określony w załączniku nr 6 do ustawy.
6a. W przypadku braku możliwości obliczenia wysokości administracyjnej kary
pieniężnej, o której mowa w ust. 4, w sposób określony w załączniku nr 6 do ustawy,
wysokość tej kary oblicza się, uwzględniając przesłanki określone w art. 199.
7. Wysokość kary, o której mowa w ust. 5, oblicza się, uwzględniając
w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla
ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy.

Art. 194a. Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194 ust. 4 i 5,
wymierza się w wysokości dwukrotności kwoty określonej w art. 194 ust. 4 lub 5,
w przypadku gdy wymierza się ją po raz drugi lub kolejny.

Art. 194b. 1. Administracyjną karę pieniężną wymierza się za niedostarczanie
odpadów przez transportującego odpady, wbrew przepisom art. 24 ust. 4, do:
1) posiadacza odpadów,
2) miejsca przeznaczenia odpadów
– wskazanego przez zlecającego usługę transportu odpadów.
2. Kara, o której mowa w ust. 1, wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może
przekroczyć 100 000 zł.

Art. 195. Kto, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 233 ust. 2,
transportuje odpady bez uzyskania zezwolenia na transport odpadów lub wpisu do
rejestru
podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 2000 do 10 000 zł.

Art. 195a. 1. Starosta, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 24a
ust. 4, nie utworzył miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów podlega
administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 10 000 do 100 000 zł.
2. Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się na
koniec każdego roku, w którym nie został zrealizowany obowiązek, o którym mowa
w art. 24a ust. 4.

Art. 195b. Organ, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 24a ust. 3,
nie wyznacza w wojewódzkim planie gospodarki odpadami miejsca spełniającego
warunki magazynowania podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od
10 000 do 100 000 zł.

Art. 195c. Kary, o których mowa w art. 195a i art. 195b, wymierza wojewódzki
inspektor ochrony środowiska, biorąc pod uwagę liczbę i wagę stwierdzonych
uchybień oraz naruszonych przez organ obowiązków.

Art. 196. Administracyjną karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce
wytwarzania lub gospodarowania odpadami.

Art. 197. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza naruszenie
w szczególności na podstawie:
1) kontroli, w tym dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków;
2) pomiarów i badań prowadzonych przez podmiot obowiązany do takich
pomiarów i badań;
3) zawiadomienia dokonanego odpowiednio przez marszałka województwa,
regionalnego dyrektora ochrony środowiska lub ministra właściwego do spraw klimatu.

Art. 198. W decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną określa się
w szczególności:
1) rodzaj naruszenia i dzień stwierdzenia naruszenia;
2) wysokość administracyjnej kary pieniężnej.

Art. 199. Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej
wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego
wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary
prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość
zagrożenia.

Art. 200. (uchylony).

Art. 201. 1. Administracyjną karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od
dnia, w którym decyzja o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej stała się
ostateczna, na odrębny rachunek bankowy właściwego odpowiednio wojewódzkiego
inspektora ochrony środowiska.
2. Wpływy z administracyjnych kar pieniężnych wojewódzki inspektor ochrony
środowiska przekazuje na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej w terminie do końca następnego miesiąca po
upływie każdego kwartału.

Art. 202. W sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje
się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska.

Art. 203. Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o ustawie z dnia
27 kwietnia 2001 r. o odpadach – należy przez to rozumieć ustawę z dnia 14 grudnia
2012 r. o odpadach.

Art. 204. (pominięty).

Art. 205. (pominięty).

Art. 206. (pominięty).

Art. 207. (pominięty).

Art. 208. (pominięty).

Art. 209. (pominięty).

Art. 210. (pominięty).

Art. 211. (pominięty).

Art. 212. (pominięty).

Art. 213. (pominięty).

Art. 214. (pominięty).

Art. 215. (pominięty).

Art. 216. (pominięty).

Art. 217. (pominięty).

Art. 218. (pominięty).

Art. 219. (pominięty).

Art. 220. (pominięty).

Art. 221. (pominięty).

Art. 222. Określone w dotychczasowych przepisach procesy odzysku R14
i R15 stają się odpowiednio procesami odzysku R3, R5, R11 i R12, określonymi
w załączniku nr 1 do niniejszej ustawy.

Art. 223. Wytwórcy odpadów, którzy na podstawie przepisów dotychczasowych
dokonali zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, są
obowiązani do przedłożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 8 ust. 1, w terminie
dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 224. Posiadacz odpadów prowadzący zbieranie odpadów, które powstały
podczas unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów
weterynaryjnych metodami innymi niż termiczne przekształcanie odpadów, może
prowadzić działalność w tym zakresie zgodnie z decyzjami wydanymi na podstawie
przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, o ile wcześniej nie straciły ważności.

Art. 225. Zezwolenia na spalanie odpadów poza instalacjami lub urządzeniami,
o których mowa w art. 13 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 252, zachowują
ważność na czas, na jaki zostały wydane.

Art. 226. Do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 3,
posiadacz odpadów wymieniony w art. 45 ust. 1 pkt 7 i 8 jest obowiązany do
uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Z dniem wejścia w życie przepisów
wydanych na podstawie art. 45 ust. 3, zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa
w zakresie objętym tymi przepisami.

Art. 227. Krajowy plan gospodarki odpadami oraz wojewódzkie plany
gospodarki odpadami uchwalone na podstawie przepisów dotychczasowych stają się
odpowiednio krajowym planem gospodarki odpadami oraz wojewódzkimi planami
gospodarki odpadami w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.

Art. 228. 1. Tracą moc uchwały dotyczące przyjęcia powiatowych i gminnych
planów gospodarki odpadami po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami
podjęta na podstawie ustawy, o której mowa w art. 252, zachowuje moc do czasu aktualizacji wojewódzkiego planu gospodarki odpadami i może być zmieniana na podstawie niniejszej ustawy.

Art. 229. Regiony gospodarki odpadami komunalnymi określone w uchwale
w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, podjętej na
podstawie ustawy, o której mowa w art. 252, stają się regionami gospodarki odpadami
komunalnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

Art. 230. Regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych
określone w uchwałach w sprawie wykonania wojewódzkich planów gospodarki
odpadami stają się regionalnymi instalacjami do przetwarzania odpadów
komunalnych w rozumieniu niniejszej ustawy.

Art. 231. 1. Decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami
niebezpiecznymi i decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami, wydane na
podstawie przepisów dotychczasowych, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, z zastrzeżeniem art. 232 ust. 3.
2. Informacje o wytwarzanych odpadach i o sposobach gospodarowania
wytworzonymi odpadami, złożone na podstawie przepisów dotychczasowych, tracą
ważność z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
3. Pozwolenia na wytwarzanie odpadów, wydane na podstawie przepisów
dotychczasowych, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane.
4. Wytwórca odpadów, który w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 3, dokonał
zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, jest
obowiązany dostosować pozwolenie na wytwarzanie do przepisów niniejszej ustawy
w terminie dwóch lat od dnia jej wejścia w życie.

Art. 232. 1. Zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub
unieszkodliwianie odpadów wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają
się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na
przetwarzanie odpadów, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.
2. Zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub
unieszkodliwianie odpadów, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych,
zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej jednak niż przez trzy
lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3. Decyzje wydane na podstawie art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 3 ustawy, o której
mowa w art. 252, zachowują ważność w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej niż przez trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
4. Przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, posiadacz odpadów może
prowadzić zbieranie lub przetwarzanie odpadów na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 3.
5. W okresie nie dłuższym niż trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy, posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania
odpadami podmiotom posiadającym decyzje, o których mowa w ust. 1–3; przekazanie
odpadów takiemu posiadaczowi powoduje przejście odpowiedzialności za
gospodarowanie odpadami na tego posiadacza.
6. Pozwolenia zintegrowane, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, obejmujące wytwarzanie i gospodarowanie odpadami, zachowują ważność na
czas, na jaki zostały wydane.
7. Wytwórca odpadów, który w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 6, dokonał
zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, jest
obowiązany dostosować pozwolenie zintegrowane do przepisów niniejszej ustawy
w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 233. 1. Zezwolenia na transport odpadów wydane na podstawie przepisów
dotychczasowych zachowują ważność na czas na jaki zostały wydane, nie dłużej
jednak niż do czasu upływu terminu do złożenia wniosku o wpis do rejestru, o którym
mowa w art. 49 ust. 1, lub z dniem uzyskania wpisu do tego rejestru, w przypadku gdy
wpis nastąpił w terminie wcześniejszym.
2. Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, transportujący
odpady są obowiązani do uzyskania zezwolenia na transport odpadów lub wpisu do
rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 252, na
podstawie przepisów dotychczasowych.
3. Do wydawania zezwoleń na transport odpadów do czasu utworzenia rejestru,
o którym mowa w art. 49 ust. 1, stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 252.

Art. 234. 1. Rejestr, o którym mowa w art. 49 ust. 1, tworzy się łącznie z BDO.
2. Podmioty objęte obowiązkiem złożenia wniosku o wpis do rejestru, o którym
mowa w art. 49 ust. 1, są obowiązane do złożenia tego wniosku w terminie 6 miesięcy
od dnia utworzenia rejestru.
3. Podmioty posiadające wpis do rejestru prowadzonego przez Głównego
Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie przepisów dotychczasowych są wpisywane do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, z urzędu. Marszałek województwa dokonuje wpisu w terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru,
o którym mowa w art. 49 ust. 1. Dokonując wpisu marszałek województwa przydziela nowy numer rejestrowy.
4. Inne niż wymienione w ust. 3 podmioty, podlegające z urzędu wpisowi do
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, zgodnie z art. 51 ust. 1, spełniające
wymagania do uzyskania tego wpisu w dniu utworzenia rejestru, są wpisywane do
tego rejestru w terminie 6 miesięcy od dnia jego utworzenia.
5. W przypadku gdy marszałek województwa, dokonując z urzędu wpisu do
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, stwierdzi brak informacji wymaganych na
podstawie niniejszej ustawy, wzywa podmiot, o którym mowa w ust. 3 lub 4, do
złożenia brakujących informacji. W przypadku nieuzupełnienia brakujących
informacji w wyznaczonym terminie marszałek województwa nie dokonuje wpisu do
rejestru z urzędu. Przepis art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
6. W przypadku nieuzupełnienia brakujących informacji w wyznaczonym
terminie, podmiot o którym mowa w ust. 3 lub 4, jest obowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru.
7. W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o nadaniu nowego
numeru rejestrowego podmioty, o których mowa w ust. 3, mogą używać numeru
rejestrowego nadanego na podstawie przepisów dotychczasowych.
8. Podmioty, które posiadają w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wpis do
dotychczasowych rejestrów, są zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty rejestrowej.
9. Po upływie 6 miesięcy od dnia utworzenia rejestru lub z dniem uzyskania
wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, przez podmiot, o którym mowa
w ust. 2–4, wygasają wpisy do rejestru prowadzonego na podstawie przepisów
dotychczasowych odpowiednio przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub przez starostę.
10. Przepisy art. 208 pkt 2, art. 209 pkt 10 w zakresie uchylenia art. 37 pkt 1,
art. 213 pkt 11, art. 214 pkt 35, art. 219 pkt 1 oraz art. 220 pkt 19 i 20 stosuje się od
dnia utworzenia rejestru.
11. Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, stosuje się
art. 13 ustawy, o której mowa w art. 213, w brzmieniu obowiązującym przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 235. 1. Starosta prowadzący rejestr na podstawie przepisów
dotychczasowych zakończy prowadzenie tego rejestru z dniem utworzenia rejestru,
o którym mowa w art. 49 ust. 1.
2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzący rejestr na podstawie
przepisów dotychczasowych zakończy prowadzenie tego rejestru z dniem utworzenia
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1.
3. Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1, do rejestrów
stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 236. 1. Do dnia 31 grudnia 2014 r. do ewidencji odpadów stosuje się
przepisy dotychczasowe.
2. Ewidencji, o której mowa w ust. 1, nie prowadzą podmioty, wymienione
w art. 66 ust. 4.
3. Do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 68 ust. 1, sprzedawca
odpadów oraz pośrednik w obrocie odpadami, niebędący posiadaczami odpadów, nie
prowadzą ewidencji odpadów niebezpiecznych.

Art. 236a. 1. W okresie do dnia 31 grudnia 2020 r. dopuszcza się sporządzanie
dokumentów ewidencji odpadów w formie papierowej, z tym, że prowadzenie karty
przekazania odpadów lub karty przekazania odpadów komunalnych w formie
papierowej jest dopuszczalne, jeżeli przekazujący odpady wystawi kartę przekazania
odpadów lub kartę przekazania odpadów komunalnych w tej formie.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący środkiem transportu, którym
są transportowane odpady lub odpady komunalne, jest obowiązany posiadać w trakcie
transportu odpowiednio kartę przekazania odpadów lub jej kopię albo kartę
przekazania odpadów komunalnych lub jej kopię, sporządzoną w formie papierowej.
3. (uchylony)
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przekazujący odpady sporządza kartę
przekazania odpadów lub kartę przekazania odpadów komunalnych w odpowiedniej liczbie egzemplarzy dla każdego z posiadaczy odpadów – przekazującego odpady, każdego transportującego odpady oraz przejmującego odpady.
5. Wzór karty przekazania odpadów sporządzanej w przypadku, o którym mowa
w ust. 1, określa załącznik nr 5a do ustawy.
6. Wzór karty przekazania odpadów komunalnych sporządzanej w przypadku, o
którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5b do ustawy.
7. Wzór karty ewidencji odpadów sporządzanej w przypadku, o którym mowa w
ust. 1, określa załącznik nr 5c do ustawy.
8. Wzór karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych sporządzanej w
przypadku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5d do ustawy.
9. Wzór karty ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego
sporządzanej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5e do ustawy.
10. Wzór karty ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji sporządzanej w
przypadku, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5f do ustawy.
11. Wzór karty ewidencji odpadów niebezpiecznych sporządzanej w przypadku,
o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 5g do ustawy.

Art. 236b. 1. Podmioty, o których mowa w art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1, mogą
prowadzić ewidencję odpadów na zasadach określonych w art. 236a ust. 1 przed
uzyskaniem wpisu do rejestru.
2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, nie stosują numeru rejestrowego,
o którym mowa w art. 54 ust. 1, na dokumentach, których wzory zostały określone
w załącznikach nr 5a–5g do ustawy.
3. W terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. do podmiotów, o których mowa
w art. 50 ust. 1, które złożyły wniosek o wpis do rejestru, nie stosuje się przepisów
art. 50 ust. 2 i 3 oraz art. 194 ust. 1 pkt 5.

Art. 237. 1. Podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania:
1) zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach
gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku
i unieszkodliwiania tych odpadów – na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy,
o której mowa w art. 252,
2) sprawozdań – na podstawie art. 4 ust. 5, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1
ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej,
3) sprawozdań – na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja
2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych,
4) sprawozdań – na podstawie art. 15 ust. 1, art. 30 ust. 1 i art. 38 ust. 3 ustawy
z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
5) sprawozdań – na podstawie art. 24 ust. 1, art. 31 ust. 1, art. 51 ust. 1,
art. 56 ust. 1 i art. 67 ust. 1 oraz wykazu zakładów przetwarzania, o którym
mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym,
6) sprawozdań – na podstawie art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 4,
art. 37 ust. 6, art. 41 ust. 3, art. 59 ust. 3 i art. 64 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia
2009 r. o bateriach i akumulatorach
– sporządzają i składają je, za lata 2012–2014, stosując przepisy dotychczasowe, z tym
że ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje tych zbiorczych
zestawień danych, sprawozdań lub wykazu zakładów przetwarzania lub wykonuje ten
obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze,
o której mowa w art. 200.
2. Do złożonych zbiorczych zestawień danych i sprawozdań, o których mowa
w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 237a. 1. Podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania:
1) zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach
gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku
i unieszkodliwiania tych odpadów – na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy,
o której mowa w art. 252,
2) sprawozdań – na podstawie art. 15 ust. 1, art. 30 ust. 1 i art. 38 ust. 3 ustawy
z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
3) sprawozdań – na podstawie art. 24 ust. 1, art. 31 ust. 1, art. 40, art. 51 ust. 1,
art. 56 ust. 1 i art. 67 ust. 1 oraz wykazu zakładów przetwarzania, o którym
mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie
elektrycznym i elektronicznym,
4) sprawozdań – na podstawie art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 4,
art. 37 ust. 6, art. 41 ust. 3, art. 59 ust. 3 i art. 64 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia
2009 r. o bateriach i akumulatorach
– sporządzają i składają je, za rok 2015 i za rok 2016, stosując przepisy
dotychczasowe, z tym że ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje
tych zbiorczych zestawień danych, sprawozdań lub wykazu zakładów przetwarzania
lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym
podlega karze grzywny, o której mowa w art. 180a.
2. Do złożonych zbiorczych zestawień danych i sprawozdań, o których mowa
w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 237aa. 1. Podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania:
1) zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach
gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku
i unieszkodliwiania tych odpadów – na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy,
o której mowa w art. 252,
2) sprawozdań – na podstawie art. 15 ust. 1, art. 30 ust. 1 i art. 38 ust. 3 ustawy
z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
3) sprawozdań – na podstawie art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 4,
art. 37 ust. 6, art. 41 ust. 3, art. 59 ust. 3 i art. 64 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia
2009 r. o bateriach i akumulatorach
– sporządzają i składają je, za rok 2017 i za rok 2018, stosując przepisy
dotychczasowe, z tym że ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje
tych zbiorczych zestawień danych lub sprawozdań lub wykonuje ten obowiązek
nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny,
o której mowa w art. 180a.
2. Do złożonych zbiorczych zestawień danych i sprawozdań, o których mowa
w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 237ab. 1. Podmioty, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 3, obowiązane
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania
sprawozdań na podstawie art. 4 ust. 5, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia
11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania
niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej – w zakresie dotyczącym
produktów, o których mowa w załączniku nr 4a do tej ustawy, sporządzają i składają je, za rok 2017 i za rok 2018, stosując odpowiednio przepisy dotychczasowe, z tym że
ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje tych zbiorczych
zestawień danych lub sprawozdań lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub
niezgodnie ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny, o której mowa w art. 180a.
2. Do złożonych sprawozdań, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio
przepisy dotychczasowe.

Art. 237b. 1. Przedsiębiorcy, o których mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, za lata
2015–2018, sporządzają i składają sprawozdania zawierające w szczególności:
1) dane identyfikujące podmiot:
a) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby,
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany, a w przypadku
wprowadzającego baterie lub akumulatory – także europejski numer
identyfikacji podatkowej, o ile został nadany,
c) numer REGON, o ile został nadany;
2) w zależności od rodzaju działalności odpowiednio:
a) masie wytworzonych i przywiezionych z zagranicy opakowań według
rodzajów materiałów, z jakich zostały wykonane, w tym:
– o opakowaniach wielokrotnego użytku,
– o przestrzeganiu ograniczeń wynikających z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi,
b) masie opakowań, w których zostały wprowadzone do obrotu produkty,
z podziałem na poszczególne ich rodzaje,
c) masie poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych,
z podziałem na poszczególne ich rodzaje oraz z uwzględnieniem podziału
na odpady pochodzące z gospodarstw domowych i z innych źródeł niż
gospodarstwa domowe, a także według sposobu ich odzysku i recyklingu,
d) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych,
z podziałem na poszczególne ich rodzaje,
e) wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, z podziałem
na poszczególne rodzaje opakowań – w przypadku nieosiągnięcia
wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu,
f) masie wywiezionych za granicę opakowań, według rodzajów materiałów,
z jakich zostały wykonane, z wyszczególnieniem opakowań wielokrotnego
użytku – w przypadku przedsiębiorcy, który eksportuje lub dokonuje
wewnątrzwspólnotowej dostawy opakowań lub produktów
w opakowaniach,
g) informacje o sposobie wykonania obowiązku prowadzenia publicznych
kampanii edukacyjnych, a w przypadku samodzielnego wykonania tego
obowiązku – także o przeprowadzonych przez przedsiębiorcę publicznych
kampaniach edukacyjnych wraz ze wskazaniem poniesionych na ten cel
kosztów.
2. W przypadku gdy obowiązek określony w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia
13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi
wykonuje organizacja odzysku opakowań, roczne sprawozdanie, o którym mowa
w ust. 1, w zakresie realizacji tych obowiązków sporządza ta organizacja.
2a. W przypadku gdy wprowadzający środki niebezpieczne w opakowaniach lub
wprowadzający produkty w opakowaniach wielomateriałowych wykonuje obowiązki
określone w art. 18 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami
i odpadami opakowaniowymi przez przystąpienie do porozumienia, o którym mowa
w art. 25 ust. 1 tej ustawy, roczne sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w zakresie
realizacji tych obowiązków sporządza organizacja samorządu gospodarczego
reprezentująca tego wprowadzającego.
2b. Organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi, w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, składa sprawozdanie do
marszałka województwa właściwego odpowiednio dla wprowadzającego środki
niebezpieczne w opakowaniach lub wprowadzającego produkty w opakowaniach
wielomateriałowych.
3. Sprawozdanie składane przez organizację odzysku opakowań i organizację
samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca
2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, zawiera
informacje, o których mowa w ust. 1.
3a. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, za rok 2018, zawiera dodatkowo
informacje o toksyczności lub zagrożeniach ze strony materiałów opakowaniowych
lub składników stosowanych do produkcji opakowań.
4. Sprawozdanie organizacji odzysku opakowań zawiera dodatkowo:
1) wykaz przedsiębiorców, od których organizacja odzysku opakowań przejęła
obowiązek określony w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r.
o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi;
2) informacje o przeprowadzonych przez organizację odzysku opakowań
publicznych kampanii edukacyjnych wraz ze wskazaniem poniesionych na ten
cel kosztów;
3) wykaz posiadaczy odpadów, którym organizacja odzysku opakowań zleciła
w roku kalendarzowym, którego dotyczy sprawozdanie, wykonanie czynności
określonych w art. 17 ust. 7 tej ustawy, obejmujący:
a) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby posiadacza
odpadów,
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP) posiadacza odpadów, o ile został
nadany,
c) numer REGON posiadacza odpadów, o ile został nadany,
d) określenie czynności, które zostały zlecone posiadaczowi odpadów
w zakresie gospodarowania odpadami opakowaniowymi,
e) określenie rodzajów odpadów opakowaniowych, w odniesieniu do których
posiadaczowi odpadów zostało zlecone wykonanie czynności z zakresu
gospodarowania odpadami opakowaniowymi,
f) określenie okresu, na który zawarto umowę zlecającą posiadaczowi
odpadów wykonanie czynności w zakresie gospodarowania odpadami
opakowaniowymi.
5. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, organizacja odzysku
opakowań lub organizacja samorządu gospodarczego, o której mowa w art. 25 ust. 1
ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami
opakowaniowymi, składają w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok
kalendarzowy marszałkowi województwa, o którym mowa w art. 8 pkt 7 ustawy
z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi.
5a. Kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1–5, nie sporządza i nie
przekazuje sprawozdań za rok 2017 lub za rok 2018 lub wykonuje ten obowiązek
nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny,
o której mowa w art. 180a.
6. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
wzór formularza sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę
ujednolicenia zakresu danych przekazywanych przez przedsiębiorców oraz ułatwienia
przekazywania danych do marszałka województwa.

Art. 237c. 1. Marszałek województwa jest obowiązany do przesyłania
ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz Narodowemu Funduszowi
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zbiorczego sprawozdania zawierającego
informacje, o których mowa w art. 237b ust. 1 pkt 2 lit. a–f w terminie do dnia
30 kwietnia roku kalendarzowego następującego po roku, którego dotyczy
sprawozdanie. Zbiorcze sprawozdanie za rok 2018 zawiera dodatkowo informacje,
o których mowa w art. 237b ust. 3a.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
wzór sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę ujednolicenia
sprawozdań.

Art. 237d. 1. Podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania sprawozdań
w zakresie sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zużytego sprzętu – na
podstawie art. 24 ust. 1, art. 31 ust. 1, art. 40, art. 51 ust. 1, art. 56 ust. 1 i art. 67 ust. 1
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym oraz
wykazu zakładów przetwarzania, o którym mowa w art. 33 ust. 4 tej ustawy,
sporządzają i składają je, za rok 2017, stosując przepisy dotychczasowe, z tym że:
1) sprawozdania za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r.
i wykaz zakładów przetwarzania za rok 2017 składa się w terminie do dnia
15 marca 2018 r.;
2) jeżeli obowiązki wprowadzającego sprzęt wykonuje organizacja odzysku sprzętu
elektrycznego i elektronicznego, sprawozdanie za rok 2017 sporządzane
i składane na podstawie art. 24 ust. 1, art. 31 ust. 1 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia
29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym sporządza
organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, oddzielnie dla
każdego wprowadzającego sprzęt i autoryzowanego przedstawiciela, dla których
wykonuje obowiązki, i składa do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska;
3) ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje tych sprawozdań
lub wykazu zakładów przetwarzania lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze grzywny, o której mowa w art. 180a.
2. Do złożonych sprawozdań i wykazów, o których mowa w ust. 1, stosuje się
przepisy dotychczasowe.

Art. 237e. 1. Podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane na
podstawie tych przepisów do sporządzania sprawozdań w zakresie sprzętu
elektrycznego i elektronicznego oraz zużytego sprzętu, sporządzają je za rok
2018 zgodnie z art. 73, art. 74 i art. 75 i składają je do Głównego Inspektora Ochrony
Środowiska w terminie do dnia 15 marca 2019 r.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
wzory formularzy sprawozdań, o których mowa w ust. 1, za rok 2018, mając na
uwadze potrzebę ujednolicenia zakresu danych przekazywanych przez
przedsiębiorców oraz ułatwienia przekazywania danych do Głównego Inspektora
Ochrony Środowiska.

Art. 237ea. 1. Podmioty obowiązane do sporządzenia za rok 2019 sprawozdań,
o których mowa w art. 73 i art. 74a, składają je w terminie do dnia 11 września 2020 r.
2. Podmioty obowiązane do sporządzenia za rok 2019 sprawozdań, o których
mowa w art. 75, składają je w terminie do dnia 31 października 2020 r., z wyjątkiem
podmiotów, o których mowa w art. 75 ust. 2 pkt 4 i 5, które składają je w terminie do
dnia 11 września 2020 r.

Art. 237f. Podmioty obowiązane do sporządzania i składania sprawozdań,
o których mowa w art. 237d, dołączają do nich informację odpowiednio o masie
wprowadzonych do obrotu lamp LED, zużytych lamp LED: zebranych,
przetworzonych w zakładzie przetwarzania, poddanych recyklingowi i poddanych
innym niż recykling procesom odzysku oraz osiągniętych poziomach zbierania,
odzysku oraz przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytych lamp LED.

Art. 238. 1. BDO tworzy się najpóźniej do dnia 24 stycznia 2018 r.
2. Minister właściwy do spraw środowiska ogłosi, w formie komunikatu,
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” informację
o dacie utworzenia BDO, w tym rejestru.
3. Centralna i wojewódzkie bazy danych, o których mowa w art. 37 ust. 6 i 10
ustawy, o której mowa w art. 252, oraz baza danych, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, do czasu utworzenia BDO są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.
4. (uchylony)
5. Do czasu utworzenia BDO marszałek województwa przesyła ministrowi
właściwemu do spraw środowiska kopie decyzji zatwierdzających zmianę klasyfikacji
odpadów niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, o których mowa w art. 8 ust. 5.
6. Do czasu utworzenia BDO, kopię wydanego zezwolenia na zbieranie lub
przetwarzanie odpadów odpowiednio marszałek województwa lub starosta przekazuje
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi, burmistrzowi lub
prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów.
7. Do czasu utworzenia BDO, kopię wydanego zezwolenia na zbieranie lub
przetwarzanie odpadów regionalny dyrektor ochrony środowiska przekazuje
marszałkowi województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz
wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwym ze względu na miejsce
zbierania lub przetwarzania odpadów.
8. Do czasu utworzenia BDO Zarząd Narodowego Funduszu Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej sporządza i przekazuje zbiorczą informację,
o której mowa w art. 400k ust. 2 pkt 4 ustawy wymienionej w art. 207, zgodnie
z przepisami dotychczasowymi.
9. Do czasu utworzenia BDO stosuje się art. 24 ustawy, o której mowa w art. 209.
10. Przepisy art. 33 ust. 4 i art. 72 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 21411)
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej
w art. 219 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się od dnia utworzenia
BDO.

Art. 239. Ustanowione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
zabezpieczenia roszczeń dla istniejących składowisk odpadów stają się
zabezpieczeniami roszczeń, o których mowa w art. 125 ust. 1.

Art. 240. 1. Zarządzający istniejącym przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy składowiskiem odpadów jest obowiązany złożyć wniosek o wydanie decyzji
zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w terminie dwóch lat
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Do czasu utworzenia BDO wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej
instrukcję prowadzenia składowiska odpadów zawiera informacje o uzyskanym
pozwoleniu zintegrowanym albo zezwoleniu na przetwarzanie odpadów.
3. Decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów wydana
na podstawie ustawy, o której mowa w art. 252, wygasa z dniem, z którym decyzja,
o której mowa w ust. 1, stanie się ostateczna.
4. W przypadku gdy zarządzający składowiskiem odpadów nie złożył wniosku
o zatwierdzenie instrukcji prowadzenia składowiska odpadów w terminie, o którym
mowa w ust. 1, decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów
wygasa z upływem dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy.
5. Do czasu utworzenia BDO stosuje się art. 19 i 22 ustawy, o której mowa
w art. 208.

Art. 241. 1. Wymogu posiadania tytułu prawnego, o którym mowa
w art. 124 ust. 1, nie stosuje się do zarządzającego istniejącym w dniu wejścia w życie
niniejszej ustawy składowiskiem odpadów, który w dniu wejścia w życie niniejszej
ustawy nie posiada tytułu prawnego do całej nieruchomości, na której znajduje się
składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami związanymi
z prowadzeniem tego składowiska.
2. Zarządzający składowiskiem odpadów, o którym mowa w ust. 1, jest
obowiązany utrzymać dotychczas posiadany tytuł prawny co najmniej w takim
zakresie, w jakim dysponował nim w dniu wejścia w życie ustawy, do zakończenia
fazy poeksploatacyjnej.
3. Wymogu uzyskania przez podmiot zainteresowany przejęciem składowiska
odpadów tytułu prawnego, o którym mowa w art. 151 ust. 1 pkt 2, nie stosuje się
w przypadku przejęcia składowiska odpadów od zarządzającego składowiskiem
odpadów, o którym mowa w ust. 1. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 242. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 143 ust. 2, pozwolenie na
wytwarzanie odpadów w zakresie wydobywania odpadów wydane na podstawie art. 54a ustawy, o której mowa w art. 252, wygasa z dniem uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów.
2. W przypadku, o którym mowa w art. 144 ust. 1, pozwolenie na wytwarzanie
odpadów w zakresie wydobywania odpadów wydane na podstawie art. 54a ustawy,
o której mowa w art. 252, zachowuje ważność na czas, na jaki zostało wydane.
3. Podmiot, który posiada pozwolenie, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany,
w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, złożyć wniosek
o zmianę tego pozwolenia, w celu dostosowania go do przepisów niniejszej ustawy;
do wniosku dołącza się ekspertyzę, o której mowa w art. 144 ust. 5.

Art. 243. W przypadku gdy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy
składowiskiem odpadów zarządza gminna jednostka sektora finansów publicznych,
gmina jest obowiązana dostosować się do wymagań, o których mowa w art. 136,
w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 243a. Dopuszcza się aby gminnym składowiskiem odpadów zarządzała
jednostka sektora finansów publicznych, jeżeli dla tego składowiska odpadów:
1) wydano decyzję o zgodzie na zamknięcie składowiska odpadów na podstawie
art. 54 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 252, lub decyzję o zamknięciu
składowiska odpadów na podstawie art. 54c ust. 1 ustawy, o której mowa
w art. 252, lub
2) w terminie do dnia 31 grudnia 2015 r. wydano decyzję o wyrażeniu zgody na
zamknięcie składowiska odpadów na podstawie art. 146 lub art. 148 ust. 3.

Art. 244. Zarządzający składowiskiem odpadów tworzy fundusz
rekultywacyjny, o którym mowa w art. 137 ust. 2, w terminie 6 miesięcy od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 244a. 1. Zgoda na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części, wydana na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 252, oraz
decyzja o zamknięciu składowiska odpadów, wydana na podstawie art. 54c ust. 1
ustawy, o której mowa w art. 252, mogą być zmieniane w zakresie:
1) technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części;
2) harmonogramu działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów;
3) sposobu sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów,
w tym monitoringu, oraz warunków wykonania tego obowiązku.
2. Prawa i obowiązki wynikające z decyzji, o których mowa w ust. 1, mogą być
przeniesione na inny podmiot, jeżeli podmiot ten daje rękojmię prawidłowego
wykonania obowiązków wynikających z tych decyzji i wyrazi zgodę na przejęcie
wszystkich praw i obowiązków wynikających z tych decyzji.
3. Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, jest marszałek
województwa, a w przypadku przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych –
regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Art. 245. Zachowują ważność uzyskane przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy świadectwa stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami
wydane na podstawie art. 49 ustawy, o której mowa w art. 252.

Art. 246. W sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe
przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu,
z zastrzeżeniem art. 237.

Art. 247. Do wpływów z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie:
1) art. 80 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 214, stosuje się art. 402 ust. 8
ustawy, o której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy;
2) art. 79b ustawy, o której mowa w art. 252, stosuje się art. 402 ust. 12 ustawy,
o której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy;
3) art. 79c ustawy, o której mowa w art. 252, stosuje się art. 402 ust. 12 i 14 ustawy,
o której mowa w art. 207, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy.

Art. 248. Przekazane na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie:
1) art. 80 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 214,
2) art. 79b i art. 79c ustawy, o której mowa w art. 252
– stanowią przychody tego Funduszu i są uwzględniane przy ustalaniu wysokości
zobowiązania określonego w art. 401c ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 207.

Art. 249. Starostowie przekażą akta prowadzonych przez siebie wszczętych
i niezakończonych spraw administracyjnych, w których odpowiednio właściwym
organem stał się marszałek województwa albo regionalny dyrektor ochrony środowiska, tym organom w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na podstawie protokołów zdawczo-odbiorczych.

Art. 250. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2,
art. 7 ust. 4, art. 13 ust. 2a i 2b, art. 33 ust. 3, art. 40 ust. 7 i 8, art. 42 ust. 2 i 3,
art. 43 ust. 7, art. 44 ust. 8 i 9, art. 47 oraz art. 55 ust. 3 i 5 ustawy, o której mowa
w art. 252, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 7 ust. 2, art. 27 ust. 10, art. 30 ust. 4 i 5, art. 33 ust. 2,
art. 94 ust. 2, art. 95 ust. 11, art. 96 ust. 13, art. 100 ust. 1 i 2, art. 118, art. 121 ust. 3,
art. 159 ust. 2 oraz art. 160 ust. 8 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres
36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14 ust. 10 ustawy, o której
mowa w art. 252, zachowują moc przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
3. Przepisy wydane na podstawie art. 33 ust. 4 i 11 ustawy, o której mowa
w art. 252, zachowują moc w zakresie transportu odpadów do czasu utworzenia
rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1.
4. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 400k ust. 7 ustawy, o której
mowa w art. 207, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 400k ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 207,
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 24 miesiące od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
5. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy, o której
mowa w art. 213, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych
wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 213, w brzmieniu
nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy.
6. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 33 ust. 5 i art. 55 ustawy,
o której mowa w art. 214, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów
wykonawczych wydanych na podstawie art. 33 ust. 5 i art. 55 ustawy, o której mowa
w art. 214, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż
24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
7. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 72 ust. 3 oraz art. 121 ust. 2
ustawy, o której mowa w art. 220, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 72 ust. 3 oraz art. 121 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 220, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie
dłużej jednak niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 251. 1. W latach 2016–2025 maksymalny limit wydatków budżetu państwa
będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w:
1) 2016 r. – 1000 tys. zł;
2) 2017 r. – 636,5 tys. zł;
3) 2018 r. – 1080 tys. zł;
4) 2019 r. – 3436,5 tys. zł;
5) 2020 r. – 2211 tys. zł;
6) 2021 r. – 2079 tys. zł;
7) 2022 r. – 2079 tys. zł;
8) 2023 r. – 2079 tys. zł;
9) 2024 r. – 2079 tys. zł;
10) 2025 r. – 2079 tys. zł.
2. W latach 2016–2025 maksymalny limit wydatków budżetów samorządów
województw będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w:
1) 2016 r. – 0 zł;
2) 2017 r. – 0 zł;
3) 2018 r. – 0 zł;
4) 2019 r. – 2219 tys. zł;
5) 2020 r. – 2219 tys. zł;
6) 2021 r. – 2219 tys. zł;
7) 2022 r. – 2219 tys. zł;
8) 2023 r. – 2219 tys. zł;
9) 2024 r. – 2219 tys. zł;
10) 2025 r. – 2219 tys. zł.
3. W latach 2016–2028 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej będący skutkiem finansowym wejścia
w życie niniejszej ustawy wynosi w:
1) 2016 r. – 5500 tys. zł;
2) 2017 r. – 0 zł;
3) 2018 r. – 3250 tys. zł;
4) 2019 r. – 14 624 tys. zł;
5) 2020 r. – 9854 tys. zł;
6) 2021 r. – 3706 tys. zł;
7) 2022 r. – 3100 tys. zł;
8) 2023 r. – 2360 tys. zł;
9) 2024 r. – 2360 tys. zł;
10) 2025 r. – 2360 tys. zł;
11) 2026 r. – 2360 tys. zł;
12) 2027 r. – 2360 tys. zł;
13) 2028 r. – 2360 tys. zł.
4. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany
rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, wprowadza się mechanizmy
korygujące polegające na ograniczeniu wydatków związanych z funkcjonowaniem BDO.
5. Działania, o których mowa w ust. 4, polegają na ograniczeniu lub
wstrzymaniu rozbudowy systemu BDO w danym roku budżetowym.
6. Działania, o których mowa w ust. 4, nie mogą stwarzać zagrożenia utraty
możliwości realizacji obowiązków Rzeczypospolitej Polskiej wynikających z prawa
Unii Europejskiej oraz zagrożenia polegającego na utracie możliwości zbierania
danych lub bezpiecznego ich przechowywania.
7. Minister właściwy do spraw klimatu monitoruje wykorzystanie limitu
wydatków, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizmy
korygujące.

Art. 252. Traci moc ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U.
z 2010 r. poz. 1243, z późn. zm.).

Art. 253. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,
z wyjątkiem przepisów:
1) art. 207 pkt 17 w zakresie art. 402 ust. 2a i 2b w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą oraz art. 209 pkt 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.;
2) art. 178, art. 179, art. 194 ust. 1 pkt 5, art. 213 pkt 8, które wchodzą w życie po
upływie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, z tym że wymienione przepisy stosuje się od daty utworzenia BDO ogłoszonej w komunikacie, o którym mowa w art. 238 ust. 2;
3) art. 207 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.