Wejscie w życie: 13 czerwca 2005

Ostatnia Zmiana: 30 listopada 2019

Ustawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady sprawowania nadzoru uzupełniającego nad
instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami
inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego oraz zasady
objęcia nadzorem uzupełniającym innych podmiotów działających w konglomeracie
finansowym, w tym dominujących podmiotów nieregulowanych.
2. Ustawa określa także zasady współpracy w zakresie sprawowania nadzoru
uzupełniającego krajowego organu nadzoru z zagranicznymi organami nadzoru.

Art. 2. 1. Celem nadzoru uzupełniającego jest ochrona stabilności finansowej
instytucji kredytowych, zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji i firm
inwestycyjnych wchodzących w skład konglomeratu finansowego.
2. Nadzór uzupełniający jest wykonywany poprzez badanie:
1) adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego oraz strategii
postępowania w tym zakresie;
2) znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;
3) poziomu koncentracji ryzyka w konglomeracie finansowym oraz znaczącej
koncentracji ryzyka;
4) ryzyka konfliktu interesów pomiędzy podmiotami w konglomeracie
finansowym;
5) prawidłowości zarządzania ryzykiem;
6) rzetelności i poprawności kontroli wewnętrznej.

Art. 3. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) instytucja kredytowa:
a) bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 2357 oraz z 2020 r. poz.
284, 288, 321 i 1086), zwanej dalej „ustawą – Prawo bankowe”,
b) bank zagraniczny w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo bankowe,
c) instytucję kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy – Prawo
bankowe;
d) (uchylona)
2) zakład ubezpieczeń:
a) krajowy zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia
11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 895 i 1180),
b) zagraniczny zakład ubezpieczeń w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 55 ustawy
z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej;
2a) zakład reasekuracji:
a) krajowy zakład reasekuracji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia
11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej,
b) zagraniczny zakład reasekuracji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 56 ustawy
z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej,
c) spółka celowa w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 11 września
2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;
3) firma inwestycyjna:
a) dom maklerski w rozumieniu art. 95 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 89, 284, 288 i 568), posiadający zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego, o którym
mowa w art. 69 ust. 1 tej ustawy,
b) zagraniczną osobę prawną, o której mowa w art. 115 ust. 1 ustawy, o której
mowa w lit. a,
c) zagraniczną firmę inwestycyjną w rozumieniu art. 3 pkt 32 ustawy, o której
mowa w lit. a, z wyłączeniem zagranicznych instytucji kredytowych,
o których mowa w art. 3 pkt 31 tej ustawy,
d) (uchylona)
e) (uchylona)
f) podmioty mające siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem
członkowskim Unii Europejskiej, które prowadzą działalność inwestycyjną
lub działalność maklerską w tym państwie i które podlegają regułom
ostrożnościowym co najmniej tak restrykcyjnym, jak podmioty prowadzące
taką działalność w państwie członkowskim Unii Europejskiej,
g) towarzystwo funduszy inwestycyjnych oraz zarządzającego ASI
w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych
i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2020 r.
poz. 95 i 695), zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”, którzy
uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności odpowiednio przez
towarzystwo albo przez zarządzającego ASI na podstawie tej ustawy,
h) spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy o funduszach
inwestycyjnych, lub inny podmiot z siedzibą w państwie niebędącym
państwem członkowskim Unii Europejskiej, który, w przypadku gdyby jego
siedziba znajdowała się w państwie członkowskim Unii Europejskiej, byłby
obowiązany uzyskać zezwolenie właściwego organu na prowadzenie
wykonywanej działalności zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu
Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie
koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych
odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne
papiery wartościowe (UCITS) (Dz. Urz. UE L 302 z 17.11.2009, str. 32,
z późn. zm.),
i) zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c ustawy o funduszach
inwestycyjnych, lub inny podmiot z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim, który, w przypadku gdyby jego siedziba znajdowała się w państwie członkowskim, byłby obowiązany uzyskać
zezwolenie na prowadzenie wykonywanej działalności zgodnie
z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE
z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi
funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE
oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz. Urz.
UE L 174 z 01.07.2011, str. 1, z późn. zm.);
4) podmiot regulowany – instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń, zakład
reasekuracji lub firmę inwestycyjną;
5) dominujący podmiot nieregulowany – podmiot dominujący, niebędący
podmiotem regulowanym, który wraz z podmiotami zależnymi, z których co
najmniej jeden jest podmiotem regulowanym mającym siedzibę w państwie
członkowskim Unii Europejskiej, tworzy konglomerat finansowy;
6) regulacje sektorowe – przepisy określające warunki wykonywania działalności
przez podmioty regulowane;
7) grupa – grupę podmiotów składającą się z podmiotu dominującego, podmiotów
od niego zależnych i podmiotów powiązanych z nimi poprzez znaczący udział
kapitałowy, a także grupę podmiotów powiązanych ze sobą umową
o zarządzanie, o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. –
Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505, z późn. zm.2)
), lub inną
umową o podobnym charakterze, jak również w ten sposób, że dany podmiot ma
wpływ na kierowanie polityką finansową i operacyjną innego podmiotu;
8) sektor bankowy – sektor, który tworzą instytucje kredytowe, instytucje
finansowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy – Prawo bankowe lub
przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 4 ust. 1
pkt 12 tej ustawy;
9) sektor ubezpieczeniowy – sektor, który tworzą zakłady ubezpieczeń, zakłady
reasekuracji lub dominujący podmiot ubezpieczeniowy w rozumieniu art. 3
ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej;
10) sektor usług inwestycyjnych – sektor, który tworzą firmy inwestycyjne,
o których mowa w pkt 3 lit. a–f;
11) sektor finansowy – sektor, który tworzy co najmniej jeden podmiot z sektora
bankowego, sektora ubezpieczeniowego lub sektora usług inwestycyjnych,
zwanych dalej „sektorami”, lub co najmniej jeden z podmiotów, o których mowa
w pkt 3 lit. g–i;
12) podmiot dominujący – podmiot, który sprawuje nad innym podmiotem kontrolę
w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 lit. a–d ustawy z dnia 29 września 1994 r.
o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680 oraz z 2020
r. poz. 568), lub podmiot, który w ocenie krajowego organu nadzoru sprawuje
w inny sposób kontrolę nad innym podmiotem;
13) podmiot zależny – podmiot, wobec którego inny podmiot jest podmiotem
dominującym;
14) znaczący udział kapitałowy – udział oznaczający posiadanie przez podmiot
bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 20% kapitału innego podmiotu lub
prawa do wykonywania co najmniej 20% głosów w organie stanowiącym,
a także innych praw do kapitału podmiotu ustanawiających z nim trwałe związki
umożliwiające uzyskiwanie korzyści przez podmiot dysponujący tymi prawami;
15) bliskie powiązania – powiązania przez:
a) znaczący udział kapitałowy w innym podmiocie lub
b) pozostawanie z innym podmiotem w stosunku dominacji lub zależności, lub
c) posiadanie jako akcjonariusz, wspólnik lub udziałowiec innego podmiotu
uprawnienia do wykonywania większości praw głosu na podstawie umowy
o zarządzanie, o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r.
– Kodeks spółek handlowych, lub innej umowy o podobnym charakterze
zawartej z innymi akcjonariuszami, wspólnikami lub udziałowcami tego
podmiotu;
16) państwa członkowskie – państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz państwa
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
17) krajowy organ nadzoru – Komisja Nadzoru Finansowego;
18) zagraniczne organy nadzoru – organy nadzoru z innych niż Rzeczpospolita
Polska państw członkowskich, uprawnione do sprawowania nadzoru nad
podmiotami regulowanymi;
19) koordynator – krajowy organ nadzoru sprawujący nadzór uzupełniający;
20) koordynator zagraniczny – zagraniczny organ nadzoru sprawujący nadzór
uzupełniający;
21) zainteresowane organy nadzoru:
a) krajowy organ nadzoru lub zagraniczne organy nadzoru, sprawujące nadzór
skonsolidowany lub dodatkowy nad podmiotami wchodzącymi w skład
konglomeratu finansowego, w rozumieniu regulacji sektorowych,
b) koordynatora lub koordynatora zagranicznego,
c) inne organy nadzoru wskazane przez organy, o których mowa w lit. a i b;
22) transakcja wewnątrzgrupowa – transakcję, na podstawie której należący do
konglomeratu finansowego podmiot regulowany lub podmiot, wobec którego
podmiot wchodzący w skład konglomeratu finansowego pełni funkcję organu
zarządzającego, bezpośrednio lub pośrednio zobowiązuje się wobec innego
podmiotu z tej samej grupy lub innego podmiotu blisko powiązanego
z podmiotem z tej grupy do określonego zachowania lub do spełnienia określonego świadczenia;
23) znacząca koncentracja ryzyka – możliwość poniesienia przez podmiot
regulowany wchodzący w skład konglomeratu finansowego straty, która jest
wystarczająco istotna, by zagrozić wypłacalności lub sytuacji finansowej
podmiotów regulowanych w tym konglomeracie finansowym.

Art. 4. 1. Konglomerat finansowy stanowi grupa, na czele której stoi podmiot
regulowany, albo grupa, w której co najmniej jeden z podmiotów zależnych jest
podmiotem regulowanym, która:
1) w przypadku gdy na czele grupy stoi podmiot regulowany, spełnia łącznie
następujące warunki:
a) podmiot stojący na czele grupy jest podmiotem dominującym wobec
podmiotu sektora finansowego, podmiotem posiadającym znaczący udział kapitałowy w podmiocie sektora finansowego lub podmiotem powiązanym
z podmiotem sektora finansowego przez umowę o zarządzanie, o której
mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek
handlowych, lub inną umowę o podobnym charakterze,
b) co najmniej jeden z podmiotów w grupie prowadzi działalność w sektorze
ubezpieczeniowym i co najmniej jeden z nich prowadzi działalność
w sektorze bankowym lub w sektorze usług inwestycyjnych lub jest jednym
z podmiotów, o których mowa w art. 3 pkt 3 lit. g–i,
c) skonsolidowana lub zagregowana działalność wchodzących w skład grupy
podmiotów prowadzących działalność w sektorze ubezpieczeniowym oraz
podmiotów prowadzących działalność w sektorze bankowym i w sektorze
usług inwestycyjnych jest znacząca w rozumieniu art. 6 ust. 2 lub 3;
2) w przypadku gdy co najmniej jeden z podmiotów zależnych w grupie jest
podmiotem regulowanym, spełnia łącznie następujące warunki:
a) działalność grupy jest prowadzona głównie w sektorze finansowym
w rozumieniu art. 6 ust. 1,
b) co najmniej jeden z podmiotów w grupie prowadzi działalność w sektorze
ubezpieczeniowym i co najmniej jeden z nich prowadzi działalność
w sektorze bankowym lub w sektorze usług inwestycyjnych lub jest jednym
z podmiotów, o których mowa w art. 3 pkt 3 lit. g–i,
c) skonsolidowana lub zagregowana działalność wchodzących w skład grupy
podmiotów prowadzących działalność w sektorze ubezpieczeniowym oraz
podmiotów prowadzących działalność w sektorze bankowym i w sektorze
usług inwestycyjnych jest znacząca w rozumieniu art. 6 ust. 2 lub 3.
2. Koordynator informuje podmiot wiodący w konglomeracie finansowym
o spełnieniu przez grupę warunków, o których mowa w ust. 1, oraz o swojej
właściwości jako koordynatora dla tego konglomeratu finansowego.
3. Informację, o której mowa w ust. 2, koordynator przekazuje także
zagranicznym organom nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom regulowanym
w grupie, zagranicznemu organowi nadzoru państwa, w którym znajduje się siedziba
dominującego podmiotu nieregulowanego, oraz Wspólnemu Komitetowi
Europejskich Urzędów Nadzoru, zwanemu dalej „Wspólnym Komitetem”.
4. Podmiot wiodący w konglomeracie finansowym, zwany dalej „podmiotem
wiodącym”, informuje podmioty regulowane wchodzące w skład konglomeratu
finansowego o spełnianiu przez grupę warunków, o których mowa w ust. 1.
5. Podmiotem wiodącym jest podmiot dominujący będący podmiotem
regulowanym lub dominującym podmiotem nieregulowanym. Jeżeli w konglomeracie
finansowym jest kilka podmiotów dominujących, podmiotem wiodącym jest podmiot
dominujący będący podmiotem regulowanym o największej sumie bilansowej
w najistotniejszym sektorze finansowym konglomeratu finansowego. W przypadku
braku podmiotu dominującego, podmiotem wiodącym jest podmiot regulowany
o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym
konglomeratu finansowego.
6. W innych przypadkach niż określone w ust. 5 podmiotem wiodącym jest
podmiot regulowany wchodzący w skład konglomeratu finansowego, wskazany przez
koordynatora w drodze decyzji.

Art. 4a. 1. Krajowy organ nadzoru wyraża ocenę, o której mowa w art. 3 pkt 12,
w formie decyzji. Od tej decyzji nie przysługuje odwołanie.
2. Podmiot uznany za podmiot dominujący może zwrócić się do krajowego
organu nadzoru o ponowne rozpatrzenie sprawy.
3. Od decyzji krajowego organu nadzoru rozstrzygającej wniosek o ponowne
rozpatrzenie sprawy podmiot uznany za podmiot dominujący może wnieść skargę do
sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Art. 5. Jeżeli dana grupa, spełniając warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1,
wchodzi w skład innej grupy, która także spełnia te warunki, konglomeratem
finansowym jest wyłącznie ta druga grupa i wyłącznie do podmiotów tej drugiej grupy
stosuje się przepisy ustawy.

Art. 6. 1. Grupa prowadzi działalność głównie w sektorze finansowym, jeśli
udział sumy bilansowej podmiotów sektora finansowego w grupie w odniesieniu do
sumy bilansowej całej grupy przekracza 40%.
2. Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest znacząca, jeżeli średnia
arytmetyczna ze wskaźnika struktury tego sektora i wskaźnika wypłacalności tego
sektora wynosi więcej niż 10%. Obliczając średnią, sektor bankowy i sektor usług
inwestycyjnych uwzględnia się łącznie.
3. Działalność grupy w poszczególnych sektorach jest również znacząca, jeżeli
suma bilansowa najmniej istotnego sektora w grupie przekracza równowartość 6 mld
euro.
4. Wskaźnik struktury sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy bilansowej
wszystkich podmiotów w grupie należących do danego sektora oraz sumy bilansowej
wszystkich podmiotów w grupie należących do sektora finansowego.
5. Wskaźnik wypłacalności sektora w grupie jest liczony jako iloraz sumy
wymogów kapitałowych w sektorze bankowym i inwestycyjnym lub kapitałowego
wymogu wypłacalności w sektorze ubezpieczeniowym wszystkich podmiotów
w grupie należących do danego sektora oraz sumy wymogów kapitałowych w sektorze
bankowym i inwestycyjnym lub kapitałowego wymogu wypłacalności w sektorze
ubezpieczeniowym wszystkich podmiotów należących do sektora finansowego.
6. Najmniej istotnym sektorem w konglomeracie finansowym jest sektor
o najniższej średniej, o której mowa w ust. 2, a najistotniejszym sektorem
w konglomeracie finansowym jest sektor o najwyższej średniej.
6a. Podmiot wymieniony w art. 3 pkt 3 lit. g–i zalicza się do tego sektora, do
którego należy on w ramach grupy. Jeżeli podmiot ten nie należy wyłącznie do
jednego sektora w ramach grupy, zalicza się go do najmniej istotnego sektora
w konglomeracie finansowym.
7. Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 3, oblicza się według
średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego
w dniu bilansowym, na który sporządzane jest sprawozdanie finansowe.

Art. 6a. Koordynator może, jeżeli jest to szczególnie przydatne dla celów
nadzoru uzupełniającego, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru,
zastąpić lub uzupełnić kryterium, o którym mowa w art. 6 ust. 1, kryterium opartym
na:
1) strukturze przychodów lub
2) działalności pozabilansowej, lub
3) sumie zarządzanych aktywów.

Art. 7. 1. Wielkości, o których mowa w art. 6, oblicza się na podstawie
zbadanych skonsolidowanych sprawozdań finansowych.
2. W przypadku podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego,
dla których nie sporządza się skonsolidowanych sprawozdań finansowych lub gdy
skonsolidowane sprawozdania finansowe nie obejmują wymaganych danych,
wielkości, o których mowa w art. 6, określa się na podstawie zagregowanej sumy
bilansowej podmiotów wchodzących w skład grupy. Zagregowaną sumę bilansową
określa się na podstawie zbadanych rocznych sprawozdań finansowych, przy
uwzględnieniu sumy bilansowej danego podmiotu w części proporcjonalnie
odpowiadającej zaangażowaniu kapitałowemu grupy w tym podmiocie.
3. Obliczając wielkości, o których mowa w art. 6, aktywów funduszy
inwestycyjnych oraz aktywów zbiorczych portfeli papierów wartościowych
w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych nie uwzględnia się.

Art. 8. 1. Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają
nadzorowi uzupełniającemu od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 4
ust. 2.
2. W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru
uzupełniającego jest koordynator zagraniczny, podmioty regulowane podlegające
nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru, podlegają nadzorowi
uzupełniającemu od dnia poinformowania o spełnieniu przez grupę warunków uznania
za konglomerat finansowy, o których mowa w art. 4 ust. 1.
3. Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego podlegają
nadzorowi uzupełniającemu do dnia doręczenia podmiotowi wiodącemu informacji,
o której mowa w art. 12 ust. 1, albo upływu okresu, na jaki została wydana decyzja,
o której mowa w art. 10 ust. 1, albo doręczenia decyzji o uchyleniu tej decyzji.
4. W przypadku gdy właściwym w zakresie sprawowania nadzoru
uzupełniającego jest koordynator zagraniczny, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 9. 1. Jeżeli grupa, spełniając warunek, o którym mowa w art. 6 ust. 2, nie
spełnia warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 3, albo spełniając warunek, o którym
mowa w art. 6 ust. 3, nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 2, koordynator,
po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, może, w drodze decyzji
skierowanej do podmiotu wiodącego, ustalić, że grupa nie będzie podlegała nadzorowi
uzupełniającemu albo że nie będą podlegać temu nadzorowi znaczące transakcje
wewnątrzgrupowe, znacząca koncentracja ryzyka lub zarządzanie ryzykiem i kontrola wewnętrzna, o których mowa w rozdziale 3 w oddziałach 3–5, jeżeli ze względu na cele nadzoru uzupełniającego byłoby to niewłaściwe lub mylące.
2. O decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator informuje zainteresowane
organy nadzoru sprawujące nadzór nad podmiotami wchodzącymi w skład grupy,
której dotyczy ta decyzja.

Art. 9a. Koordynator, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów
nadzoru, może, w drodze decyzji skierowanej do podmiotu stojącego na czele grupy:
1) w przypadkach określonych w art. 26 pkt 1–3 nie uwzględnić podmiotu
wchodzącego w skład grupy przy obliczaniu wskaźników, o których mowa
w art. 6, chyba że podmiot przeniósł siedzibę z państwa członkowskiego do
państwa niebędącego państwem członkowskim, a istnieją podstawy do
stwierdzenia, że podmiot przeniósł siedzibę, aby nie być objętym nadzorem
uzupełniającym;
2) uwzględniać osiąganie progów procentowych określonych w art. 6 ust. 1
i 2 przez określony czas, nie dłuższy niż 3 kolejne lata obrotowe, w przypadku
gdy istnieją podstawy do stwierdzenia, że osiągnięcie tych progów może mieć
charakter przejściowy, albo nie uwzględniać osiągania takich progów, jeżeli
w strukturze grupy zachodzą znaczące zmiany;
3) wyłączyć jeden znaczący udział kapitałowy lub większą liczbę znaczących
udziałów kapitałowych w najmniej istotnym sektorze, jeżeli udziały te mają
decydujące znaczenie dla zidentyfikowania konglomeratu finansowego i łącznie
nie są istotne ze względu na cele nadzoru uzupełniającego.

Art. 10. 1. W przypadku gdy grupa przestała spełniać kryteria określone w art. 6,
koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru, może,
w drodze decyzji wydanej na okres nie dłuższy niż 3 lata, określić, że podmioty
wchodzące w skład grupy będą nadal podlegać nadzorowi uzupełniającemu w okresie
nie dłuższym niż okres, na jaki decyzja została wydana, jeżeli:
1) wysokość wskaźników, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2, wynosi odpowiednio
35% i 8% lub
2) wysokość sumy bilansowej, o której mowa w art. 6 ust. 3, przekracza
równowartość 5 mld euro.
1a. W okresie, na który wydano decyzję, o której mowa w ust. 1, przejściowe
niespełnienie kryteriów określonych w tym przepisie nie wywołuje skutków dla
utrzymania nadzoru uzupełniającego.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.
3. Przed upływem okresu, na jaki została wydana decyzja, o której mowa
w ust. 1, koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów
nadzoru, może ją uchylić pomimo spełniania przez grupę kryteriów, o których mowa
w ust. 1.
4. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, doręcza się niezwłocznie podmiotowi
wiodącemu.
5. Równowartość w złotych sumy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, oblicza się
według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski,
obowiązującego w dniu bilansowym, na który sporządzane jest sprawozdanie
finansowe.

Art. 11. 1. Z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli podmiotem wiodącym jest podmiot
mający siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim,
a podmioty regulowane mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie
podlegają nadzorowi uzupełniającemu sprawowanemu przez organy nadzoru państwa
niebędącego państwem członkowskim w zakresie odpowiadającym nadzorowi
sprawowanemu na podstawie przepisów ustawy, do tych podmiotów regulowanych
stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3.
2. Krajowy organ nadzoru może nakazać, w drodze decyzji skierowanej do
podmiotu regulowanego o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze
finansowym, wydanej po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów, utworzenie
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot wiodący lub inny podmiot
wchodzący w skład tego konglomeratu finansowego, dominującego podmiotu
nieregulowanego, pod rygorem zastosowania środków określonych w regulacjach
sektorowych w stosunku do podmiotu regulowanego.

Art. 12. 1. Jeżeli grupa przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 4
ust. 1, koordynator niezwłocznie informuje o tym podmiot wiodący.
2. Informację, o której mowa w ust. 1, koordynator przekazuje także
zagranicznym organom nadzoru, które udzieliły zezwolenia podmiotom regulowanym w grupie, lub zagranicznym organom nadzoru państwa członkowskiego, w którym
dominujący podmiot nieregulowany posiada siedzibę, ministrowi właściwemu do
spraw instytucji finansowych oraz Wspólnemu Komitetowi.
3. Podmiot wiodący informuje podmioty regulowane wchodzące w skład
konglomeratu finansowego o zaprzestaniu spełniania przez grupę warunków,
o których mowa w art. 4 ust. 1.

Art. 13. 1. Członkiem organu zarządzającego dominującego podmiotu
nieregulowanego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może
być wyłącznie osoba fizyczna, która spełnia łącznie następujące warunki:
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2) daje rękojmię należytego pełnienia funkcji członka organu zarządzającego
dominującego podmiotu nieregulowanego, przy uwzględnieniu istoty jego
działalności oraz roli w konglomeracie finansowym;
3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione
umyślnie.
2. W przypadku gdy dominujący podmiot nieregulowany mający siedzibę na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie posiada organu zarządzającego, przepis
ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby lub osób odpowiedzialnych za prowadzenie
spraw dominującego podmiotu nieregulowanego.

Art. 14. Krajowy organ nadzoru dokonuje nie rzadziej niż raz w roku
kalendarzowym przeglądu sektorów finansowych, w celu identyfikowania grup
spełniających kryteria, o których mowa w art. 4 ust. 1.

Art. 15. (uchylony).

Art. 16. (uchylony).

Art. 17. (uchylony).

Art. 18. (uchylony).

Art. 19. Nadzór uzupełniający jest realizowany przez podmioty regulowane
podlegające nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru:
1) będące podmiotem dominującym w konglomeracie finansowym;
2) których podmiotem dominującym jest dominujący podmiot nieregulowany
mający siedzibę na terytorium państwa członkowskiego;
3) powiązane z innym podmiotem sektora finansowego umową o zarządzanie,
o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek
handlowych, lub inną umową o podobnym charakterze.

Art. 20. Podmioty wchodzące w skład konglomeratu finansowego są
obowiązane udzielać koordynatorowi informacji niezbędnych dla wykonywania
nadzoru uzupełniającego nad tym konglomeratem finansowym.

Art. 21. Nadzorowi uzupełniającemu podlega adekwatność kapitałowa
konglomeratu finansowego oraz strategia postępowania konglomeratu finansowego
w zakresie adekwatności kapitałowej.

Art. 22. 1. Fundusze własne konglomeratu finansowego powinny być
utrzymywane na poziomie nie niższym od wymogów z tytułu adekwatności
kapitałowej konglomeratu finansowego (adekwatność kapitałowa konglomeratu
finansowego).
2. Koordynator może zobowiązać podmioty regulowane wchodzące w skład
konglomeratu finansowego do utrzymywania funduszy własnych na poziomie
zapewniającym pokrycie niedoboru funduszy własnych konglomeratu finansowego
pozycjami, które mogą zostać uznane za składniki funduszy własnych na podstawie
regulacji sektorowych.

Art. 23. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, mając na celu
uniemożliwienie wielokrotnego uwzględniania pozycji zaliczanych do funduszy
własnych i niewłaściwego wewnątrzgrupowego tworzenia funduszy własnych oraz
umożliwienie efektywnego sprawowania nadzoru uzupełniającego w zakresie
adekwatności kapitałowej przy zastosowaniu instrumentów sprawozdawczości
finansowej, po zasięgnięciu opinii krajowego organu nadzoru, określi, w drodze
rozporządzenia, w odniesieniu do konglomeratów finansowych:
1) metody obliczania funduszy własnych i wymogów z tytułu adekwatności
kapitałowej oraz metody przeprowadzania rachunku adekwatności kapitałowej
konglomeratu finansowego, które mogą być wskazane przez koordynatora do
obliczania rachunku adekwatności kapitałowej;
2) szczegółowe metody i sposoby sporządzania sprawozdań w zakresie
adekwatności kapitałowej.

Art. 24. 1. Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej jest obowiązany przeprowadzać rachunek adekwatności kapitałowej
konglomeratu finansowego. Rachunek adekwatności kapitałowej konglomeratu
finansowego przeprowadza się na podstawie danych dotyczących podmiotów sektora
finansowego, przekazanych przez podmioty regulowane oraz przez dominujący
podmiot nieregulowany.
2. Podmiot wiodący jest obowiązany przekazywać koordynatorowi wyniki
obliczeń wymogu z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego nie
rzadziej niż raz w roku.
3. Podmiot wiodący przeprowadza rachunek adekwatności kapitałowej
konglomeratu finansowego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23,
według stanu na koniec ostatniego dnia miesiąca kończącego każdy kwartał.
4. Podmiot wiodący przekazuje koordynatorowi na piśmie w terminie 90 dni od
dnia kończącego rok:
1) wyniki rachunku adekwatności kapitałowej obliczone według danych na dzień
kończący rok zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 23;
2) listę podmiotów należących do konglomeratu finansowego, sporządzoną zgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 23.

Art. 25. W odniesieniu do konglomeratu finansowego, którego podmiot wiodący
ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wyboru metody
przeprowadzania rachunku adekwatności kapitałowej spośród metod określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 23 dokonuje, w drodze decyzji,
koordynator, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych organów nadzoru.

Art. 26. W decyzji, o której mowa w art. 25, koordynator może wyłączyć
z rachunku adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego podmiot wchodzący
w jego skład, jeżeli:
1) podmiot ma siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim,
a istnieją prawne przeszkody w przekazywaniu informacji niezbędnych dla
efektywnego sprawowania nadzoru, z zachowaniem właściwych regulacji
sektorowych dotyczących obowiązku odmowy udzielenia zezwoleń przez
zagraniczne organy nadzoru, lub
2) podmiot ma nieistotne znaczenie z punktu widzenia celów nadzoru
uzupełniającego, lub
3) objęcie podmiotu nadzorem uzupełniającym ze względu na jego cele byłoby
niewłaściwe lub mylące.

Art. 27. 1. Przepisu art. 26 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli miałyby zostać wyłączone
co najmniej dwa podmioty, które łącznie mają istotne znaczenie z punktu widzenia
celów nadzoru uzupełniającego.
2. W przypadku określonym w art. 26 pkt 3 koordynator zasięga opinii
krajowego organu nadzoru i zagranicznych organów nadzoru, z wyjątkiem
przypadków niecierpiących zwłoki.
3. Podmiot wiodący ma obowiązek udzielić krajowemu organowi nadzoru lub
zagranicznym organom nadzoru informacji o podmiotach regulowanych wyłączonych
przez koordynatora na podstawie art. 26 pkt 2 i 3, które mogą ułatwić sprawowanie
przez nie nadzoru nad tymi podmiotami regulowanymi.

Art. 28. Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej:
1) w terminie 30 dni od dnia przekazania przez podmiot wiodący koordynatorowi
wyników rachunku adekwatności kapitałowej, określonego zgodnie z przepisami
wydanymi na podstawie art. 23, opracowuje i przekazuje koordynatorowi strategię postępowania konglomeratu finansowego w zakresie adekwatności
kapitałowej;
2) powiadamia koordynatora o zmianach strategii postępowania konglomeratu
finansowego w zakresie adekwatności kapitałowej w terminie 30 dni od dnia ich
dokonania.

Art. 29. Znaczące transakcje wewnątrzgrupowe w konglomeracie finansowym
podlegają nadzorowi uzupełniającemu.

Art. 30. Transakcje wewnątrzgrupowe nie mogą zagrażać stabilności finansowej
podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego.

Art. 31. 1. Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu
finansowego i po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa,
w drodze decyzji skierowanej do podmiotu wiodącego, rodzaje transakcji
wewnątrzgrupowych zawieranych przez podmioty wchodzące w skład konglomeratu
finansowego objętych obowiązkiem sprawozdawczym.
2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, koordynator może wskazać próg uznania
transakcji wewnątrzgrupowej za znaczącą.
3. W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym wchodzą
w skład konglomeratu finansowego, który posiada koordynatora zagranicznego,
obowiązkom sprawozdawczym podlegają znaczące transakcje wewnątrzgrupowe,
których wartość przekracza próg określony przez krajowy organ nadzoru w drodze
decyzji wydanej na wniosek koordynatora zagranicznego.
4. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 3, są natychmiast wykonalne.
5. W przypadku gdy krajowy organ nadzoru samodzielnie jako koordynator albo
na wniosek koordynatora zagranicznego nie określi progu, o którym mowa w ust. 2
i 3, za znaczącą uznaje się każdą transakcję wewnątrzgrupową, której wartość
przekracza 5% wartości wymogu z tytułu adekwatności kapitałowej konglomeratu
finansowego.

Art. 32. 1. Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez
krajowy organ nadzoru, niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym przypadku zawartej z ich udziałem znaczącej transakcji wewnątrzgrupowej, ze wskazaniem rodzaju transakcji, jej przedmiotu i wartości.
2. W przypadku podmiotu wiodącego mającego siedzibę na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej informacje o znaczących transakcjach
wewnątrzgrupowych, zawartych z udziałem tego podmiotu, są bieżąco gromadzone
przez ten podmiot.

Art. 33. 1. Podmiot wiodący mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej przekazuje koordynatorowi albo koordynatorowi zagranicznemu, nie później
niż z upływem 7 miesięcy od końca roku kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie
znaczących transakcji wewnątrzgrupowych na poziomie konglomeratu finansowego
za dany rok kalendarzowy.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) informacje przekazane, zgodnie z art. 32 ust. 1, przez krajowe podmioty
regulowane;
2) informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład
konglomeratu finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;
3) informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 32 ust. 2;
4) informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot przekazujący
sprawozdanie zagrożeń dla wypłacalności podmiotów regulowanych
wchodzących w skład konglomeratu finansowego w związku ze znaczącymi
transakcjami wewnątrzgrupowymi na poziomie konglomeratu finansowego bądź
braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały podjęte lub mają być podjęte
w celu przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich
zagrożeń.
3. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi
zagranicznemu w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego,
w którym ma siedzibę.

Art. 34. (uchylony).

Art. 35. Znacząca koncentracja ryzyka podlega nadzorowi uzupełniającemu.

Art. 36. Znacząca koncentracja ryzyka nie może zagrażać stabilności finansowej
podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego.

Art. 37. 1. Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez
krajowy organ nadzoru, niezwłocznie informują podmiot wiodący o każdym
przypadku wystąpienia znaczącej koncentracji ryzyka, przy uwzględnieniu art. 39
ust. 1 lub art. 40 ust. 1.
2. W przypadku podmiotu wiodącego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej informacje w zakresie określonym w ust. 1 dotyczące tego podmiotu są na
bieżąco gromadzone przez ten podmiot.

Art. 38. 1. Podmiot wiodący z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
przekazuje koordynatorowi lub koordynatorowi zagranicznemu, nie później niż
z upływem 7 miesięcy od końca roku kalendarzowego, sprawozdanie w zakresie
znaczącej koncentracji ryzyka za dany rok kalendarzowy.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również informacje
dotyczące znaczącej koncentracji ryzyka w dominującym podmiocie
nieregulowanym.
3. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1;
2) informacje przekazane przez inne podmioty regulowane wchodzące w skład
konglomeratu finansowego i mające siedzibę w państwach członkowskich;
3) informacje zgromadzone przez podmiot wiodący, zgodnie z art. 37 ust. 2;
4) informację dodatkową w zakresie stwierdzonych przez podmiot wiodący
zagrożeń dla wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących w skład
konglomeratu finansowego w związku ze znaczącą koncentracją ryzyka lub
braku takich zagrożeń oraz działań, które zostały lub mają być podjęte w celu
przywrócenia prawidłowych stosunków w przypadku stwierdzenia takich
zagrożeń.
4. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane koordynatorowi
zagranicznemu w języku polskim oraz języku urzędowym państwa członkowskiego,
w którym ma on siedzibę.

Art. 39. 1. Koordynator, niezwłocznie po zidentyfikowaniu konglomeratu
finansowego i po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organów nadzoru, określa,
w drodze decyzji skierowanej do podmiotu wiodącego:
1) rodzaje ryzyka, którego znacząca koncentracja jest objęta obowiązkiem
sprawozdawczym, oraz
2) kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.
3. (uchylony)

Art. 40. 1. W przypadku gdy podmioty objęte nadzorem uzupełniającym
wchodzą w skład konglomeratu finansowego, który posiada koordynatora
zagranicznego, krajowy organ nadzoru, na wniosek koordynatora zagranicznego,
wydaje decyzje określające rodzaje ryzyka, którego znacząca koncentracja objęta jest
obowiązkiem sprawozdawczym na poziomie konglomeratu finansowego, oraz
kryteria uznawania koncentracji ryzyka za znaczącą.
2. Decyzje, o których mowa w ust. 1, są natychmiast wykonalne.

Art. 41. Zarządzanie ryzykiem oraz kontrola wewnętrzna na poziomie
konglomeratu finansowego podlegają nadzorowi uzupełniającemu sprawowanemu
przez koordynatora.

Art. 42. 1. Wchodzące w skład konglomeratu finansowego podmioty
regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez krajowy organ nadzoru są
obowiązane wdrożyć odpowiednie systemy zarządzania ryzykiem oraz systemy
kontroli wewnętrznej.
2. Podmiot wiodący przekazuje koordynatorowi na piśmie, w terminie 90 dni od
dnia kończącego rok obrotowy, szczegółowe informacje o strukturze prawnej,
strukturze zarządzania i strukturze organizacyjnej podmiotów regulowanych
wchodzących w skład konglomeratu finansowego, w tym o podmiotach zależnych
niebędących podmiotami regulowanymi oraz istotnych oddziałach instytucji
kredytowych, o których mowa w art. 141f ust. 12, 13 i 17 ustawy – Prawo bankowe,
istotnych oddziałach domów maklerskich, o których mowa w art. 98a ust. 12a ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi oraz istotnych oddziałach zakładów ubezpieczeń i istotnych oddziałach zakładów reasekuracji,
o których mowa w art. 354 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35
z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego
i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności
ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz. Urz. UE L 12
z 17.01.2015, s. 1).
3. Podmiot wiodący, w terminie 90 dni od dnia kończącego rok obrotowy,
udostępnia na swojej stronie internetowej opis struktury prawnej, struktury
zarządzania i struktury organizacyjnej podmiotów regulowanych wchodzących
w skład konglomeratu finansowego w pełnej formie lub przez zamieszczenie
odnośników do informacji równoważnych.

Art. 43. Wdrożenie systemów zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 42,
polega na:
1) dokonywaniu okresowej weryfikacji przyjętych zasad postępowania
odnoszących się do wszelkich rodzajów podejmowanego ryzyka, w tym
w szczególności w zakresie procedur, o których mowa w pkt 2;
2) wprowadzeniu zasad postępowania w zakresie adekwatności kapitałowej,
uwzględniających oddziaływanie strategii prowadzonej działalności na profil
ryzyka i wymogi kapitałowe na poziomie konglomeratu finansowego ustalone
zgodnie z ustawą;
3) wprowadzeniu procedur zapewniających efektywność zarządzania ryzykiem
w podmiocie regulowanym, obejmujących w szczególności podejmowanie
niezbędnych działań w podmiotach regulowanych, i umożliwiających mierzenie,
analizę i kontrolę ryzyka na poziomie konglomeratu finansowego;
4) wprowadzeniu i systematycznej aktualizacji zasad postępowania w zakresie
tworzenia i rozwoju, w razie potrzeby, odpowiednich planów i ustaleń
naprawczych i restrukturyzacyjnych.

Art. 44. 1. Systemy kontroli wewnętrznej, o których mowa w art. 42, mają na
celu zapewnienie zgodności działalności podmiotów wchodzących w skład
konglomeratu finansowego z ustawą oraz wiarygodności sprawozdań
przekazywanych zgodnie z ustawą.
2. Wdrożenie systemów kontroli wewnętrznej polega na:
1) wprowadzeniu procedur odnoszących się do adekwatności kapitałowej,
pozwalających stwierdzić i mierzyć poziom ryzyka oraz ustalić dla tego ryzyka
odpowiedni poziom funduszy własnych lub środków własnych;
2) wprowadzeniu procedur informacyjnych oraz rachunkowych, umożliwiających
efektywną identyfikację i kontrolę transakcji wewnątrzgrupowych
w konglomeracie finansowym oraz przypadków znaczącej koncentracji ryzyka.

Art. 45. Podmioty regulowane podlegające nadzorowi sprawowanemu przez
krajowy organ nadzoru, są obowiązane wprowadzić procedury kontroli wewnętrznej
zapewniające efektywne uzyskiwanie i przekazywanie wszelkich danych i informacji,
które mogą być istotne dla celów nadzoru uzupełniającego.

Art. 46. Zadaniem koordynatora jest sprawowanie nadzoru uzupełniającego.

Art. 47. Jeżeli podmiot wiodący ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru.

Art. 48. (uchylony).

Art. 49. Jeżeli w konglomeracie finansowym jest kilka dominujących
podmiotów nieregulowanych mających siedziby w państwach członkowskich
i w każdym z tych państw ma swoją siedzibę co najmniej jeden podmiot regulowany,
koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, sprawujący nadzór nad podmiotem
regulowanym wykazującym największą sumę bilansową, jeżeli podmioty regulowane
należą do tego samego sektora finansowego, a w przypadku gdy podmioty regulowane
należą do różnych sektorów finansowych – nad podmiotem regulowanym
prowadzącym działalność w najistotniejszym sektorze finansowym.

Art. 50. Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany,
mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim,
i wszystkie podmioty regulowane będące podmiotami zależnymi od tego podmiotu
wiodącego mają siedziby poza tym państwem członkowskim, koordynatorem jest
krajowy organ nadzoru, jeżeli sprawuje nadzór nad podmiotem regulowanym
o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze finansowym,
wchodzącym w skład konglomeratu finansowego.

Art. 51. Jeżeli w konglomeracie finansowym nie ma podmiotu wiodącego,
w rozumieniu art. 4 ust. 5 i 6, oraz jeżeli na podstawie art. 47, 49 i 50 nie można ustalić
koordynatora, koordynatorem jest krajowy organ nadzoru, jeżeli sprawuje nadzór nad
podmiotem regulowanym o największej sumie bilansowej w najistotniejszym sektorze
finansowym.

Art. 52. 1. Przepisów art. 47–51 nie stosuje się, jeżeli ze względu na specyfikę
struktury konglomeratu finansowego lub jego działalność w różnych państwach
ustalenie koordynatora według tych przepisów byłoby niewłaściwe lub mylące.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, krajowy organ nadzoru,
w porozumieniu z innymi zainteresowanymi organami nadzoru, może, w drodze
decyzji, uznać się za koordynatora.
3. Jeżeli w drodze porozumienia zainteresowanych organów nadzoru jako
właściwy zostanie wskazany koordynator zagraniczny, krajowy organ nadzoru może,
w drodze decyzji, uznać się za niewłaściwy.

Art. 53. W szczególnych przypadkach, jeżeli na podstawie art. 47–52 nie można
ustalić koordynatora, krajowy organ nadzoru, w porozumieniu z innymi
zainteresowanymi organami nadzoru, w drodze decyzji, uwzględniając w szczególności specyfikę struktury organizacyjnej konglomeratu finansowego oraz
konieczność zapewnienia efektywności sprawowania nadzoru nad podmiotami
regulowanymi wchodzącymi w skład grupy, uznaje się za koordynatora.

Art. 54. Do zadań koordynatora należy:
1) gromadzenie i udostępnianie zagranicznym organom nadzoru informacji
istotnych dla wykonywania przez nie zadań ustawowych z zakresu nadzoru nad
podmiotami działającymi w poszczególnych sektorach;
2) sporządzanie analizy oraz ocena sytuacji finansowej konglomeratu finansowego;
3) ocena zgodności działalności z zasadami dotyczącymi adekwatności kapitałowej
i koncentracji ryzyka oraz transakcji wewnątrzgrupowych;
4) ocena struktury, organizacji i systemów kontroli wewnętrznej konglomeratu
finansowego;
5) planowanie i koordynowanie bieżących działań nadzorczych we współpracy
z zainteresowanymi organami nadzoru;
6) wykonywanie innych zadań, podejmowanie działań i decyzji wynikających
z ustawy.

Art. 55. 1. Koordynator może zawrzeć z innymi zainteresowanymi organami
nadzoru porozumienia dotyczące współpracy w zakresie sprawowania nadzoru
uzupełniającego, w szczególności przy podejmowaniu rozstrzygnięć dotyczących
podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu finansowego.
2. Porozumienia dotyczące współpracy, o których mowa w ust. 1, są
uwzględniane w uzgodnieniach koordynacyjnych zawartych na podstawie regulacji
sektorowych.

Art. 55a. Odpowiednią koordynację nadzoru uzupełniającego i współpracę
z właściwymi organami nadzoru państw niebędących państwami członkowskimi
zapewniają kolegia organów nadzoru powołane na podstawie regulacji sektorowych.

Art. 56. 1. Krajowy organ nadzoru współpracuje z zagranicznymi organami
nadzoru, w tym przekazuje informacje niezbędne do wykonywania zadań związanych
z nadzorem uzupełniającym, z zachowaniem przepisów o tajemnicy zawodowej
zawartych w regulacjach sektorowych.
2. Krajowy organ nadzoru może przekazywać zagranicznym organom nadzoru
wszelkie informacje niezbędne do wykonywania zadań wynikających z ustawy oraz
z zakresu nadzoru uzupełniającego.

Art. 56a. Krajowy organ nadzoru współpracuje ze Wspólnym Komitetem dla
celów nadzoru uzupełniającego oraz przekazuje mu niezwłocznie wszelkie informacje
niezbędne do wypełniania jego obowiązków.

Art. 57. 1. Współpraca, o której mowa w art. 56, polega w szczególności na
gromadzeniu i przekazywaniu informacji w zakresie:
1) struktury prawnej grupy, jej struktury zarządzania i struktury organizacyjnej,
w tym o podmiotach regulowanych, podmiotach zależnych niebędących
podmiotami regulowanymi oraz istotnych oddziałach instytucji kredytowych,
o których mowa w art. 141f ust. 12, 13 i 17 ustawy – Prawo bankowe, i domów
maklerskich, o których mowa w art. 98a ust. 12a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, wchodzących w skład konglomeratu
finansowego, podmiotach posiadających bezpośrednio lub pośrednio akcje lub
prawa z akcji podmiotów regulowanych w liczbie zapewniającej osiągnięcie
albo przekroczenie 10% ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym lub
udziału w kapitale zakładowym danego podmiotu regulowanego, a także
organów nadzoru właściwych dla podmiotów regulowanych wchodzących
w skład grupy;
2) strategii konglomeratu finansowego;
3) sytuacji finansowej konglomeratu finansowego, w szczególności adekwatności
kapitałowej, znaczących transakcji wewnątrzgrupowych oraz znaczącej
koncentracji ryzyka;
4) znaczących akcjonariuszy i władz podmiotów regulowanych wchodzących
w skład konglomeratu finansowego;
5) organizacji, zarządzania ryzykiem i systemów kontroli wewnętrznej
w konglomeracie finansowym;
6) procedur gromadzenia informacji od podmiotów regulowanych wchodzących
w skład konglomeratu finansowego oraz weryfikacji tych informacji;
7) okoliczności, które mogą mieć wpływ na sytuację finansową podmiotów
regulowanych oraz innych podmiotów wchodzących w skład konglomeratu
finansowego, jeżeli mogą one zaważyć na sytuacji finansowej podmiotów
regulowanych;
8) nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych w odniesieniu
do podmiotów objętych nadzorem uzupełniającym.
2. Jeżeli wymaga tego wykonywanie zadań w zakresie nadzoru nad podmiotami
regulowanymi, które wchodzą w skład konglomeratu finansowego, krajowy organ
nadzoru może, zgodnie z przepisami regulacji sektorowych, przekazywać informacje,
o których mowa w ust. 1, bankom centralnym zainteresowanych państw
członkowskich, Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych, Europejskiemu
Bankowi Centralnemu oraz Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego zgodnie
z art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia
24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad
systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego
(Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 1).
3. Koordynator przekazuje Wspólnemu Komitetowi informacje, o których mowa
w ust. 1 pkt 1 i art. 42 ust. 2, niezwłocznie po ich otrzymaniu.

Art. 58. 1. W przypadku wydawania decyzji i podejmowania innych czynności
w stosunku do podmiotów regulowanych wchodzących w skład konglomeratu
finansowego zgodnie z regulacjami sektorowymi, dotyczących w szczególności:
1) udzielenia zgody na zmianę akcjonariatu, struktury organizacyjnej lub struktury
zarządzania podmiotów regulowanych w konglomeracie finansowym,
2) nakładania sankcji lub podejmowania innych działań nadzorczych wobec
podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego
– krajowy organ nadzoru, przed ich podjęciem, zwraca się o przekazanie informacji
do zagranicznych organów nadzoru, jeżeli informacje od tych organów mogą mieć
znaczenie dla sprawowania nadzoru uzupełniającego.
2. W nagłych lub szczególnie uzasadnionych przypadkach krajowy organ
nadzoru, wydając decyzje, o których mowa w ust. 1, lub podejmując inne czynności
w ramach nadzoru uzupełniającego, może odstąpić od wystąpienia do zagranicznych
organów nadzoru o przekazanie informacji. O decyzjach podjętych bez wystąpienia
o informacje krajowy organ nadzoru informuje zagraniczne organy nadzoru
bezzwłocznie.

Art. 59. (uchylony).

Art. 60. 1. Krajowy organ nadzoru może wystąpić do zagranicznych organów
nadzoru państwa, na którego terytorium ma siedzibę podmiot wchodzący w skład
konglomeratu finansowego, z wnioskiem o:
1) przeprowadzenie weryfikacji informacji dotyczących tego podmiotu przez
zagraniczny organ nadzoru;
2) umożliwienie mu wzięcia udziału w weryfikacji dokonywanej przez inny organ
nadzoru.
2. Na wniosek zagranicznego organu nadzoru krajowy organ nadzoru
przeprowadza weryfikację informacji dotyczących podmiotu regulowanego mającego
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wchodzącego w skład konglomeratu
finansowego. W czynnościach tych mogą, za zgodą krajowego organu nadzoru,
uczestniczyć upoważnieni przedstawiciele organu, który wystąpił z wnioskiem o weryfikację. Przedstawicielom tym przysługują takie same prawa i obowiązki, jak pracownikom tego krajowego organu nadzoru.

Art. 61. 1. Krajowy organ nadzoru, samodzielnie, jeżeli jest koordynatorem albo
na wniosek koordynatora zagranicznego, podejmuje w stosunku do podmiotów
regulowanych, nad którymi sprawuje nadzór zgodnie z regulacjami sektorowymi,
środki określone w regulacjach sektorowych, przysługujące w przypadku
stwierdzenia naruszeń przez podmioty regulowane regulacji sektorowych.
2. Środki określone w regulacjach sektorowych mogą zostać zastosowane przez
krajowy organ nadzoru w przypadku:
1) naruszenia przepisów ustawy;
2) zagrożenia wypłacalności podmiotów regulowanych w szczególności na skutek
nieutrzymywania funduszy własnych na odpowiednim poziomie, wystąpienia
znaczącej koncentracji ryzyka lub zawartych znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;
3) utrudnienia prawidłowego sprawowania nadzoru uzupełniającego.
3. Podejmując środki określone w regulacjach sektorowych, krajowy organ
nadzoru bierze pod uwagę wagę i rodzaj naruszeń przepisów prawa lub innych
nieprawidłowości oraz stopień przyczynienia się danego podmiotu regulowanego do
powstania naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie
konglomeratu finansowego zagrażających wypłacalności podmiotów regulowanych
wchodzących w skład konglomeratu finansowego lub prawidłowemu sprawowaniu
nadzoru uzupełniającego.

Art. 62. 1. Jeżeli podmiotem wiodącym jest dominujący podmiot nieregulowany
z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który narusza przepisy ustawy lub
wywiera niekorzystny wpływ na stabilność finansową podmiotów wchodzących
w skład konglomeratu finansowego, lub nie spełnia warunków, o których mowa
w art. 13, koordynator, w drodze decyzji, określa dominującemu podmiotowi
nieregulowanemu termin i sposób przywrócenia stanu zgodnego z przepisami prawa
lub usunięcia zagrożenia dla stabilności finansowej konglomeratu finansowego.
2. W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1,
koordynator może w odniesieniu do dominującego podmiotu nieregulowanego
z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze decyzji:
1) nakazać zbycie w określonym terminie akcji lub udziałów posiadanych
w podmiocie regulowanym lub akcji lub udziałów w podmiocie dominującym
wobec podmiotu regulowanego lub
2) zawiesić na czas określony wykonywanie przez niego prawa głosu w organie
stanowiącym podmiotu regulowanego lub podmiotu dominującego wobec
podmiotu regulowanego, lub
3) nałożyć na niego karę pieniężną do wysokości 10 000 000 zł.
3. Wykonywanie prawa głosu z akcji, które nie zostały zbyte, zgodnie z ust. 2,
oraz z których prawa głosu zostały zawieszone, jest bezskuteczne.
4. Podejmując środki, o których mowa w ust. 2, koordynator bierze pod uwagę
wagę i rodzaj naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości oraz stopień
przyczynienia się danego dominującego podmiotu nieregulowanego do powstania
naruszeń przepisów prawa lub innych nieprawidłowości na poziomie konglomeratu
finansowego zagrażających wypłacalności podmiotów regulowanych wchodzących
w skład konglomeratu finansowego lub prawidłowemu sprawowaniu nadzoru
uzupełniającego.

Art. 63. (uchylony).

Art. 64. W przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów prawa lub innych
nieprawidłowości na poziomie konglomeratu finansowego koordynator informuje
zagraniczne organy nadzoru o potrzebie podjęcia odpowiednich działań w stosunku
do podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego, mających siedziby
w państwach członkowskich.

Art. 65. (pominięty).

Art. 66. (pominięty).

Art. 67. (pominięty).

Art. 68. (pominięty).

Art. 69. (pominięty).

Art. 70. (pominięty).

Art. 71. (pominięty).

Art. 72. (pominięty).

Art. 73. Do postępowań w sprawach objętych przepisami ustaw zmienianych
niniejszą ustawą, wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie,
stosuje się przepisy tych ustaw, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Art. 74. (pominięty).

Art. 75. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia,
z wyjątkiem art. 68, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.