Wejscie w życie: 22 luty 2007

Ostatnia Zmiana: 1 stycznia 2010

Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów

Art. 1. Ustawa reguluje zasady i tryb likwidacji niepodjętych depozytów
znajdujących się w dyspozycji jednostek sektora finansów publicznych.

Art. 2. W rozumieniu ustawy:
1) depozytami są:
a) środki pieniężne, papiery wartościowe i rzeczy złożone do depozytu albo
depozytu sądowego,
b) rzeczy stanowiące dowody rzeczowe oraz rzeczy zatrzymane, co do
których zapadło prawomocne orzeczenie o wydaniu ich uprawnionemu lub
złożeniu do depozytu sądowego,
c) środki pieniężne, papiery wartościowe i rzeczy złożone do depozytu jako
kaucje i wadia;
2) jednostką sektora finansów publicznych jest jednostka wymieniona w art. 9
ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz.
1240);
3) likwidacją niepodjętego depozytu jest przejście praw do tego depozytu na rzecz
Skarbu Państwa.

Art. 3. Ustawy nie stosuje się do rzeczy, pieniędzy i papierów wartościowych
złożonych do depozytu, jeżeli przepisy szczególne regulują postępowanie związane
ze złożeniem ich do depozytu i likwidacją w razie ich niepodjęcia.

Art. 4. 1. Likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie
niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru
depozytu.
2. Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do
odbioru uprawnionemu lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5.

Art. 5. 1. Z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa
przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się
w dyspozycji przechowującego depozyt.
2. Likwidacja niepodjętego depozytu nie uchyla skutków prawnych
wynikających ze złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu, określonych w
odrębnych przepisach.

Art. 6. 1. Przechowujący depozyt jest obowiązany wezwać uprawnionego do
odbioru depozytu w terminie, o którym mowa w art. 4 ust. 2, oraz pouczyć go o
skutkach jego niepodjęcia.
2. Wezwanie do odbioru depozytu powinno nastąpić niezwłocznie po jego
złożeniu lub uzyskaniu wiadomości o wystąpieniu okoliczności, która umożliwia
odebranie tego depozytu.
3. W przypadku gdy nie jest znane miejsce zamieszkania lub siedziba
uprawnionego, przechowujący depozyt występuje do organu prowadzącego
właściwą ewidencję, rejestr lub zbiór danych o udzielenie informacji
umożliwiających ustalenie tego miejsca.
4. W przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie
jego miejsca zamieszkania albo siedziby na podstawie ewidencji, rejestrów lub
zbiorów danych, wezwanie do odbioru może nastąpić po upływie 3 lat od dnia
złożenia przedmiotu do depozytu.
5. W przypadku braku możliwości doręczenia wezwania do odbioru depozytu
lub nieustalenia uprawnionego, przechowujący depozyt jest obowiązany dokonać
wezwania poprzez jego wywieszenie na tablicy informacyjnej w swojej siedzibie na
okres 6 miesięcy. Jeżeli szacunkowa wartość depozytu przekracza kwotę 5 000 zł,
przechowujący depozyt zamieszcza również ogłoszenie w dzienniku poczytnym w
danej miejscowości lub w Biuletynie Informacji Publicznej.

Art. 7. 1. Depozyt ulegający łatwemu zepsuciu przechowujący depozyt jest
obowiązany niezwłocznie sprzedać z wolnej ręki.
2. Depozyt, którego przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jego wartości lub nadmiernymi trudnościami
albo powodowałoby znaczne obniżenie jego wartości, sąd, na wniosek
przechowującego depozyt, postanowi sprzedać według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.) o egzekucji z ruchomości.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, rozpoznaje sąd rejonowy właściwy ze
względu na miejsce złożenia depozytu, stosując odpowiednio przepisy ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o postępowaniu
nieprocesowym.
4. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
5. Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce depozytu, po potrąceniu
kosztów sprzedaży.

Art. 8. 1. Koszty przechowywania i sprzedaży depozytu oraz utrzymania go w
należytym stanie, a także koszty zawiadomień i poszukiwań ponosi uprawniony.
2. Depozyt może być wydany po uiszczeniu przez uprawnionego kosztów, o
których mowa w ust. 1.
3. W przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie
jego miejsca zamieszkania albo siedziby, koszty określone w ust. 1 ponosi Skarb
Państwa.

Art. 9. 1. Likwidację niepodjętego depozytu stwierdza sąd na wniosek
przechowującego depozyt.
2. Jeżeli przechowującym depozyt jest sąd, likwidację niepodjętego depozytu
sąd stwierdza z urzędu.

Art. 10. Depozyt, który przeszedł na własność Skarbu Państwa, przechowujący
depozyt przekazuje naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego.

Art. 11. (pominięty).

Art. 12. Do likwidacji niepodjętych depozytów istniejących w dniu wejścia w
życie ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, przy czym na poczet terminu przewidzianego w art. 6 ust. 4 zalicza się okres, przez jaki depozyt znajdował się w dyspozycji przechowującego depozyt.

Art. 13. Traci moc dekret z dnia 18 września 1954 r. o likwidacji nie podjętych
depozytów i nie odebranych rzeczy (Dz. U. Nr 41, poz. 184, z 1965 r. Nr 16, poz. 94
oraz z 2004 r. Nr 51, poz. 514).

Art. 14. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.