Wejscie w życie: 8 czerwca 1989

Ostatnia Zmiana: 30 kwietnia 2018

Ustawa z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych

Art. 1. Przedsiębiorcy mogą zrzeszać się w izby gospodarcze działające na
podstawie niniejszej ustawy i statutów.

Art. 2. Izba gospodarcza jest organizacją samorządu gospodarczego,
reprezentującą interesy gospodarcze zrzeszonych w niej przedsiębiorców,
w szczególności wobec organów władzy publicznej.

Art. 3. Izby gospodarcze kształtują i upowszechniają zasady etyki w działalności
gospodarczej, w szczególności opracowują i doskonalą normy rzetelnego
postępowania w obrocie gospodarczym.

Art. 4. 1. Izba gospodarcza jest uprawniona do wyrażania opinii o projektach
rozwiązań odnoszących się do funkcjonowania gospodarki oraz może uczestniczyć,
na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w przygotowywaniu projektów
aktów prawnych w tym zakresie.
2. Izba gospodarcza może dokonywać ocen wdrażania i funkcjonowania
przepisów prawnych dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej.

Art. 5. 1. Izba gospodarcza określa samodzielnie w statucie zadania w granicach
właściwości określonej w art. 2–4.
2. Izba gospodarcza w szczególności może:
1) przyczyniać się do tworzenia warunków rozwoju życia gospodarczego oraz
wspierać inicjatywy gospodarcze członków;
2) popierać, we współpracy z właściwymi organami oświatowymi, rozwój
kształcenia zawodowego, wspierać naukę zawodu w zakładach pracy oraz
doskonalenie zawodowe pracowników;
3) delegować swoich przedstawicieli, na zaproszenie organów państwowych, do
uczestniczenia w pracach instytucji doradczo-opiniodawczych w sprawach
działalności wytwórczej, handlowej, budowlanej i usługowej;
4) organizować i stwarzać warunki do rozstrzygania sporów w drodze
postępowania polubownego i pojednawczego oraz uczestniczyć na odrębnie
określonych zasadach w postępowaniu sądowym w związku z działalnością
gospodarczą jej członków;
5) wydawać opinie o istniejących zwyczajach dotyczących działalności
gospodarczej;
6) informować o funkcjonowaniu przedsiębiorców oraz wyrażać opinie o stanie
rozwoju gospodarczego na obszarze działania izby.
2a. Izba gospodarcza, utworzona przez grupy producentów rolnych i ich związki
oraz przedsiębiorców prowadzących działalność przetwórczą lub handlową w zakresie
produktów lub grupy produktów w rozumieniu przepisów o grupach producentów
rolnych i ich związkach, powinna działać na rzecz dostosowywania produkcji,
przetwórstwa i handlu do wymogów rynku, w szczególności w zakresie ilości i jakości
produktów.
3. Na wniosek lub za zgodą izby gospodarczej Rada Ministrów może, w drodze
rozporządzenia, powierzyć tej izbie wykonywanie niektórych zadań zastrzeżonych
w przepisach prawa dla administracji państwowej.

Art. 6. Właściwe organy administracji państwowej udzielają izbom
gospodarczym informacji niezbędnych do wykonywania ich zadań statutowych.

Art. 7. 1. Izba gospodarcza może być utworzona, jeżeli taką inicjatywę podejmie
co najmniej 50 przedsiębiorców, zwanych dalej „założycielami”, na obszarze
działania tworzonej izby obejmującym obszar województwa. W wypadku gdy
terytorialny zakres działania izby będzie przekraczać obszar województwa, liczba
założycieli powinna wynosić co najmniej 100.
1a. Ograniczeń określonych w ust. 1 nie stosuje się, jeżeli założycielami są
wyłącznie towarzystwa emerytalne działające na podstawie przepisów o organizacji
i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.
1b. W razie utworzenia izby przez podmioty, o których mowa w art. 5 ust. 2a,
liczba założycieli powinna wynosić odpowiednio 10 i 20.
2. W celu utworzenia izby gospodarczej założyciele uchwalają statut izby,
potwierdzając jego przyjęcie przez złożenie na nim swoich podpisów.
3. Statut izby powinien określać w szczególności:
1) nazwę izby, siedzibę oraz zakres terytorialny działania izby;
2) podstawowe zadania izby oraz sposób i formy ich realizacji;
3) prawa i obowiązki członka izby;
4) sposób nabywania i utraty członkostwa izby;
5) organy izby i, z zastrzeżeniem ust. 5, zakres ich uprawnień, tryb ich wyboru
i okres kadencji;
6) sposób ustalania wysokości składek i ich wpłaty oraz uzyskiwania innych
środków finansowych na koszty utrzymania i działalności izby;
7) zasady dokonywania zmian statutu, rozwiązania izby i przeznaczenia jej majątku
w razie likwidacji izby;
8) inne sprawy stosownie do potrzeb praktycznej działalności oraz wymagające
określenia w statucie na podstawie niniejszej ustawy i innych przepisów prawa.
4. Statut izby nie może ograniczać uprawnień przedsiębiorców do zrzeszania się
w izbie gospodarczej.
5. Z zastrzeżeniem ust. 6, najwyższą władzą izby gospodarczej jest walne
zgromadzenie członków izby; członkowie izby niebędący osobami fizycznymi są
reprezentowani w walnym zgromadzeniu izby przez swoich przedstawicieli.
6. Statut izby gospodarczej może przewidywać zamiast walnego zgromadzenia
członków izby zgromadzenie delegatów lub zastąpienie walnego zgromadzenia
członków izby zgromadzeniem delegatów, jeżeli liczba członków izby przekroczy
określoną w statucie liczbę. W takich przypadkach statut powinien określać także tryb
wyboru delegatów i czas trwania ich kadencji.

Art. 71. 1. Izby gospodarcze mogą tworzyć terenowe jednostki organizacyjne
posiadające osobowość prawną, zwane dalej „jednostkami organizacyjnymi”, jeżeli
statut izby to przewiduje. W takim przypadku statut izby powinien ponadto określać:
1) strukturę organizacyjną jednostki organizacyjnej;
2) sposób tworzenia i likwidacji jednostki organizacyjnej;
3) wewnętrzne organy jednostki organizacyjnej, w tym organ zarządzający
i reprezentujący ją na zewnątrz, oraz tryb ich powoływania i odwoływania;
4) zakres wykonywanej przez jednostkę organizacyjną działalności i obszar jej
działania;
5) składniki majątkowe jednostki organizacyjnej odpowiednie do zakresu
wykonywanej przez nią działalności.
2. Przez likwidację, o której mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się zakończenie
bieżących interesów jednostki organizacyjnej, ściągnięcie wierzytelności i wykonanie
zobowiązań. Majątek jednostki organizacyjnej pozostały po likwidacji przejmuje izba
gospodarcza.

Art. 8. 1. Izby gospodarcze oraz ich jednostki organizacyjne podlegają
obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.
2. Izby gospodarcze oraz ich jednostki organizacyjne uzyskują osobowość
prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego.
3. Jednostkę organizacyjną reprezentuje w postępowaniu rejestrowym organ,
o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 3.

Art. 9. (uchylony).

Art. 10. (uchylony).

Art. 11. 1. Izby gospodarcze mogą na zasadzie dobrowolności zrzeszać się
w Krajowej Izbie Gospodarczej. W Krajowej Izbie Gospodarczej mogą zrzeszać się
również organizacje gospodarcze i społeczne, których przedmiotem działania jest
wspieranie rozwoju gospodarczego.
2. Krajowa Izba Gospodarcza reprezentuje wspólne interesy gospodarcze
zrzeszonych członków.
3. Siedzibą Krajowej Izby Gospodarczej jest miasto stołeczne Warszawa.
4. Do utworzenia Krajowej Izby Gospodarczej, jej statutu i władz, a także do
postępowania rejestrowego przepisy art. 7 ust. 2–5 i art. 8 stosuje się odpowiednio.

Art. 12. 1. Krajowa Izba Gospodarcza może podejmować i wykonywać zadania
określone w art. 5.
2. Dla wykonywania wspólnych zadań w zakresie promocji handlu
zagranicznego Krajowa Izba Gospodarcza tworzy funkcjonalnie i organizacyjnie
wyodrębnioną Polską Izbę Handlu Zagranicznego.
3. Statut Krajowej Izby Gospodarczej może przewidywać możliwość oraz
określać zasady bezpośredniej współpracy Polskiej Izby Handlu Zagranicznego
z przedsiębiorcami w zakresie handlu zagranicznego.
4. W zakresie ustalonym w ust. 2 Krajowa Izba Gospodarcza poprzez Polską
Izbę Handlu Zagranicznego w szczególności może:
1) organizować wystawy oraz międzynarodowe targi w kraju i za granicą;
2) współpracować z organizacjami międzynarodowymi i zagranicznymi oraz
należeć do nich, jeżeli nie narusza to
zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych, w których Rzeczpospolita
Polska jest stroną, a także tworzyć za zgodą ministra właściwego do spraw
zagranicznych i ministra właściwego do spraw gospodarki swoje
przedstawicielstwa zagraniczne;
3) wykonywać czynności izb przemysłowo-handlowych na podstawie umów
między Rzecząpospolitą Polską lub kontrahentem polskim a obcymi państwami
lub kontrahentami albo na podstawie międzynarodowych zwyczajów
handlowych, a zwłaszcza uwierzytelniać dokumenty oraz wydawać certyfikaty,
świadectwa i zaświadczenia;
4) organizować i stwarzać warunki do rozstrzygania sporów w drodze
postępowania polubownego i pojednawczego, w tym powołać przy Polskiej
Izbie Handlu Zagranicznego Kolegium Arbitrów do rozstrzygania sporów
wynikłych w związku ze współpracą gospodarczą z zagranicą, poddanych
orzecznictwu Kolegium Arbitrów, jak również opracowywać i doskonalić
zasady etyki obowiązującej przedsiębiorców.
5. Krajowa Izba Gospodarcza poprzez Polską Izbę Handlu Zagranicznego może
wystawiać świadectwa potwierdzające niepreferencyjne pochodzenie towarów,
o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U.
z 2018 r. poz. 167, z późn. zm.).

Art. 121. 1. Krajowa Izba Gospodarcza może inicjować, na wniosek
przedsiębiorców, tworzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dwu- lub
wielostronnych izb gospodarczych. Krajowa Izba Gospodarcza określa liczbę
członków założycieli wymaganą do utworzenia izby.
2. Zadaniem izb, o których mowa w ust. 1, jest działanie na rzecz promocji
handlu zagranicznego i wspomagania rozwoju międzynarodowych stosunków
gospodarczych, w granicach określonych w art. 3–5.
3. Utworzenie i działalność izb, o których mowa w ust. 1, odbywa się na
zasadach określonych w niniejszej ustawie, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
4. Członkami izb gospodarczych, o których mowa w ust. 1, mogą być
przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo
przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212) oraz przedsiębiorcy
zagraniczni w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach
uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie
gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 649 i 1293).
5. Izby, o których mowa w ust. 1, podlegają na wniosek Krajowej Izby
Gospodarczej wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego stosownie do przepisów
niniejszej ustawy.

Art. 13. 1. W razie stwierdzenia, że działalność izby gospodarczej jest niezgodna
z prawem lub statutem, minister właściwy ze względu na przedmiot działania izby lub
wojewoda właściwy dla siedziby izby może wystąpić do właściwych organów izby
o usunięcie tych nieprawidłowości w określonym terminie albo wystąpić do sądu
o zastosowanie środków określonych w ust. 2.
2. Sąd na wniosek organu określonego w ust. 1 może:
1) udzielić upomnienia właściwym organom izby;
2) uchylić niezgodną z prawem lub statutem uchwałę organów izby;
3) rozwiązać izbę, jeżeli jej działanie rażąco narusza prawo lub postanowienie
statutu.
3. Stosowanie wobec izby gospodarczej środków określonych w ust. 2 należy do
właściwego, ze względu na siedzibę izby, sądu rejestrowego.
4. Do postępowania sądowego w sprawach rozpoznawanych przez sąd określony
w ust. 3 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu
nieprocesowym.
5. Przepisy ust. 1–4 stosuje się do jednostek organizacyjnych i Krajowej Izby
Gospodarczej.

Art. 14. 1. Majątek izby gospodarczej, jednostki organizacyjnej i Krajowej Izby
Gospodarczej powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów,
z własnej działalności oraz z dochodów z majątku tych podmiotów.
2. Izby, o których mowa w ust. 1, mogą prowadzić działalność gospodarczą na
zasadach ogólnych. Dochód z działalności gospodarczej izby służy realizacji celów
statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między jej członków.
3. W razie rozwiązania izb, o których mowa w ust. 1, likwidator, powołany
stosownie do ustaleń statutu, wykonuje postanowienia statutu dotyczące
przeznaczenia majątku izb. W razie braku środków izb, koszty likwidacji pokrywa się
ze środków ich członków.

Art. 15. 1. Traci moc dekret z dnia 28 września 1949 r. o utworzeniu Polskiej
Izby Handlu Zagranicznego (Dz. U. poz. 403 oraz z 1966 r. poz. 86).
2. (pominięty)
3. Krajowa Izba Gospodarcza przejmuje wszelkie sprawy, zobowiązania
i majątek dotychczasowej Polskiej Izby Handlu Zagranicznego, z wyjątkiem majątku
jednostki organizacyjnej Polskiej Izby Handlu Zagranicznego pod nazwą
„Międzynarodowe Targi Poznańskie”, której status określi minister Współpracy
Gospodarczej z Zagranicą.

Art. 16. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.