Wejscie w życie: 25 lipca 2014

Ostatnia Zmiana: 30 kwietnia 2018

Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług

Art. 1. Ustawa określa sposób informowania o cenach oferowanych towarów
i usług oraz skutki nieprzestrzegania jej uregulowań.

Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do informowania o cenach w obrocie
między osobami fizycznymi, z których żadna nie jest przedsiębiorcą, a także do
informowania o cenach uregulowanego na podstawie odrębnych ustaw.

Art. 3. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) cena – wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest
obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę;
2) cena jednostkowa towaru (usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego
towaru (usługi), którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar
w rozumieniu przepisów o miarach;
3) przedsiębiorca – podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6
marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212);
4) towar – rzecz, również energię oraz prawa majątkowe zbywalne;
5) usługa – czynność świadczoną odpłatnie, wymienioną w klasyfikacjach
wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.
2. W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy,
jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu
podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się
również stawkę taryfową.

Art. 4. 1. W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się
cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący
wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów (usług),
2) wykaz towarów, w przypadku których nie jest wymagane uwidocznienie ceny
jednostkowej towarów (usług)
– mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie, a także
uwzględniając przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) nie
byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru (usługi).

Art. 5. W przypadku rozbieżności lub wątpliwości co do ceny za oferowany
towar lub usługę konsument ma prawo do żądania sprzedaży towaru lub usługi po
cenie dla niego najkorzystniejszej.

Art. 6. 1. Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa
w art. 4, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze
decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł.
2. Jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co
najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono
naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji
Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości
40 000 zł.
3. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia
obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego
obrotów i przychodu.

Art. 7. 1. Przedsiębiorca uiszcza karę pieniężną na rachunek bankowy
wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej, wskazany przez wojewódzkiego
inspektora Inspekcji Handlowej, w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja
o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.
2. Nie wydaje się decyzji, jeżeli od dnia stwierdzenia niewykonania obowiązku,
o którym mowa w art. 4, upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym stwierdzono
naruszenie tego obowiązku.
3. Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 8. 1. Do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje
się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.).
2. Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze
pieniężnym.

Art. 9. (pominięty).

Art. 10. (pominięty).

Art. 11. (pominięty).

Art. 12. (pominięty).

Art. 13. (pominięty).

Art. 14. (pominięty).

Art. 15. (pominięty).

Art. 16. (pominięty).

Art. 17. (pominięty).

Art. 18. (pominięty).

Art. 19. (pominięty).

Art. 20. (pominięty).

Art. 21. (pominięty).

Art. 22. 1. Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie
ustawy mają zastosowanie przepisy dotychczasowe.
2. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli od dnia
stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy
wymienionej w art. 26, upłynęło 5 lat licząc od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 23. 1. W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie
ustawy naruszył przepisy ustawy wymienionej w art. 26, stosuje się przepisy
dotychczasowe.
2. W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie ustawy
stosował ceny urzędowe lub marże handlowe urzędowe z naruszeniem przepisów
ustawy wymienionej w art. 26 i w ten sposób osiągnął kwotę nienależną, stosuje się
przepisy dotychczasowe.

Art. 24. Przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 8 ustawy
wymienionej w art. 26 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych
odpowiednio na podstawie art. 11b ustawy wymienionej w art. 15 oraz na podstawie
art. 50a ustawy wymienionej w art. 21.

Art. 25. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 12
ust. 3 ustawy wymienionej w art. 26 zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 2, nie dłużej jednak niż
do dnia 31 grudnia 2015 r.

Art. 26. Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. z 2013 r.
poz. 385).

Art. 27. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.