Wejscie w życie: 1 stycznia 2001

Ostatnia Zmiana: 4 września 2020

Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym

Art. 1. Ustawa określa zasady, zakres i formy wykonywania dozoru
technicznego oraz jednostki właściwe do jego wykonywania.

Art. 2. 1. Dozorem technicznym są określone ustawą działania zmierzające do
zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych i urządzeń do
odzyskiwania par paliwa oraz działania zmierzające do zapewnienia bezpieczeństwa
publicznego w tych obszarach.
2. Dozór techniczny jest wykonywany przez jednostki dozoru technicznego.
3. Wykonywanie dozoru technicznego przez jednostki dozoru technicznego nie
zwalnia projektujących, wytwarzających, eksploatujących, naprawiających
i modernizujących urządzenia techniczne od odpowiedzialności za jakość i stan tych
urządzeń, mające wpływ na ich bezpieczną pracę, zgodnie z przepisami o dozorze
technicznym i przepisami szczególnymi.

Art. 3. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) urządzeń technicznych, nad którymi są prowadzone prace naukowo-badawcze;
2) górniczych szybowych urządzeń wyciągowych oraz urządzeń technicznych
w podziemnych wyrobiskach zakładów górniczych.

Art. 4. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) urządzeniach technicznych – należy przez to rozumieć urządzenia, które mogą
stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska
wskutek:
a) rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od
atmosferycznego,
b) wyzwolenia energii potencjalnej lub kinetycznej przy przemieszczaniu ludzi
lub ładunków w ograniczonym zasięgu,
c) rozprzestrzeniania się materiałów niebezpiecznych podczas ich
magazynowania lub transportu;
1a) urządzeniach do odzyskiwania par paliwa – należy przez to rozumieć urządzenia
zainstalowane na stacjach paliw płynnych, służące do odzyskiwania par
produktów naftowych I klasy ulatniających się podczas ich wydawania do
zbiornika pojazdu i przekazujące te pary do zbiornika magazynowego tych
produktów lub do odmierzacza paliw płynnych;
2) warunkach technicznych dozoru technicznego – należy przez to rozumieć
ustalone przez właściwych ministrów na podstawie ustawy wymagania, jakim
powinny odpowiadać urządzenia techniczne albo urządzenia do odzyskiwania
par paliwa;
3) jednostkach dozoru technicznego – należy przez to rozumieć Urząd Dozoru
Technicznego oraz specjalistyczne jednostki dozoru technicznego;
4) specjalistycznych jednostkach dozoru technicznego – należy przez to rozumieć
Transportowy Dozór Techniczny i Wojskowy Dozór Techniczny;
5) modernizacji – należy przez to rozumieć zespół czynności niebędących
wytworzeniem nowego urządzenia technicznego, zmieniających cechy
urządzenia technicznego, w szczególności jego:
a) konstrukcję lub zastosowane w nim materiały, lub
b) parametry techniczne, lub
c) automatykę zabezpieczającą lub jej podzespoły
– bez istotnych zmian jego charakterystyki lub przeznaczenia i niepowodujących
wzrostu zagrożenia związanego z jego eksploatacją;
6) naprawie – należy przez to rozumieć zespół czynności mających na celu
przywrócenie stanu zdatności użytkowej urządzenia technicznego, w tym
wykonywanych metodami chemicznymi, bez wprowadzania zmian w
konstrukcji lub parametrów technicznych;
7) konserwacji – należy przez to rozumieć zespół czynności wykonywanych w celu
utrzymania stanu zdatności użytkowej urządzenia technicznego, prowadzonych
zgodnie z instrukcją eksploatacji, niebędących naprawą urządzenia.

Art. 5. 1. Dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne w toku ich
projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy
i modernizacji, obrotu oraz eksploatacji.
2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń
technicznych podlegających dozorowi technicznemu, z wyłączeniem urządzeń
technicznych w elektrowniach jądrowych, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia
bezpiecznego funkcjonowania tych urządzeń.
3. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, objąć przepisami ustawy
urządzenia mogące stwarzać inne niż określone w art. 4 pkt 1 zagrożenia dla życia lub
zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska, z wyłączeniem urządzeń w elektrowni
jądrowej, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania
tych urządzeń.
4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń
technicznych lub urządzeń mogących stwarzać inne niż określone w art. 4
pkt 1 zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska,
podlegające dozorowi technicznemu w elektrowni jądrowej, biorąc pod uwagę
realizowane przez te urządzenia funkcje bezpieczeństwa w elektrowni jądrowej.

Art. 6. Urządzenia techniczne powinny być projektowane, wytwarzane,
naprawiane, modernizowane oraz eksploatowane zgodnie z ich przeznaczeniem,
w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich eksploatacji – zgodnie z przepisami
ustawy i przepisami odrębnymi.

Art. 6a. Dozorowi technicznemu podlegają urządzenia do odzyskiwania par
paliwa w toku ich eksploatacji.

Art. 7. 1. Do postępowania przed organami jednostek dozoru technicznego
stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
2. W sprawach należących do zakresu działania Urzędu Dozoru Technicznego,
o którym mowa w art. 35 ust. 1, organem właściwym, w rozumieniu przepisów
Kodeksu postępowania administracyjnego, jest Prezes Urzędu, a organem wyższego
stopnia – minister właściwy do spraw gospodarki.
2a. W sprawach należących do zakresu działania Urzędu Dozoru Technicznego
dotyczących urządzeń technicznych lub urządzeń w elektrowniach jądrowych
organem właściwym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
administracyjnego jest Prezes Urzędu, a organem wyższego stopnia – minister
właściwy do spraw energii.
3. W sprawach należących do zakresu działania Transportowego Dozoru
Technicznego, o którym mowa w art. 42 ust. 1, organem właściwym, w rozumieniu
przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest Dyrektor Transportowego
Dozoru Technicznego, a organem wyższego stopnia – minister właściwy do spraw
transportu.
4. W sprawach należących do zakresu działania Wojskowego Dozoru
Technicznego, o którym mowa w art. 48, organem właściwym, w rozumieniu
przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest Szef Wojskowego Dozoru
Technicznego, a organem wyższego stopnia – Minister Obrony Narodowej.

Art. 8. 1. Wytwarzanie urządzeń technicznych odbywa się na podstawie
dokumentacji technicznej uzgodnionej z organem właściwej jednostki dozoru
technicznego w zakresie zgodności tej dokumentacji z warunkami technicznymi
dozoru technicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
2. W toku uzgadniania dokumentacji technicznej ustala się formę wykonywania
dozoru technicznego.
3. Zmiana uzgodnionej dokumentacji technicznej wymaga ponownego
uzgodnienia z organem właściwej jednostki dozoru technicznego.
4. Minister właściwy do spraw gospodarki określa, w drodze rozporządzenia,
warunki techniczne dozoru technicznego w zakresie:
1) projektowania urządzeń technicznych;
2) materiałów i elementów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub
modernizacji urządzeń technicznych;
3) wytwarzania urządzeń technicznych;
4) eksploatacji urządzeń technicznych;
5) naprawy i modernizacji urządzeń technicznych.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki, wydając rozporządzenie, o którym
mowa w ust. 4, uwzględni w szczególności wymagania dotyczące konstrukcji,
obliczeń wytrzymałościowych, wykonania, osprzętu, oznaczeń, materiałów
i elementów, naprawy lub modernizacji, zakresu badań technicznych urządzeń
i elementów, terminów badań okresowych, rodzaju dokumentacji niezbędnej do
objęcia dozorem i potwierdzenia prawidłowości wykonania, spawania, zgrzewania,
lutowania, przeróbki plastycznej i obróbki cieplnej, badań nieniszczących oraz obsługi
i konserwacji.
5a. Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia,
warunki techniczne dozoru technicznego dla urządzeń technicznych lub urządzeń,
o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ust. 4,
w zakresie:
1) projektowania,
2) materiałów i elementów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub
modernizacji,
3) wytwarzania,
4) eksploatacji,
5) naprawy i modernizacji,
6) likwidacji
– w szczególności wymagania dotyczące konstrukcji, obliczeń wytrzymałościowych,
budowy, osprzętu, oznaczeń, materiałów i elementów, zakresu badań technicznych
urządzeń, materiałów i elementów, terminów badań okresowych, rodzaju
dokumentacji niezbędnej do objęcia dozorem i potwierdzenia kwalifikowania oraz
wykonania połączeń nierozłącznych, przeróbki plastycznej i obróbki cieplnej,
kwalifikowania i wykonywania badań nieniszczących oraz obsługi i konserwacji,
uwzględniając stopień zagrożenia związany z bezpiecznym funkcjonowaniem
i eksploatacją tych urządzeń powodowany wpływem promieniowania jonizującego.
6. Jeżeli dla urządzenia technicznego nie ma określonych warunków
technicznych dozoru technicznego, warunki te są uzgadniane z organem właściwej
jednostki dozoru technicznego.
7. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego uzgodni warunki techniczne,
o których mowa w ust. 6, po stwierdzeniu, że warunki te spełniają wymagania,
o których mowa w art. 6.

Art. 9. 1. Urządzenia techniczne oraz materiały i elementy stosowane do ich
wytwarzania, naprawy lub modernizacji mogą być wytwarzane, naprawiane lub
modernizowane przez wytwarzającego, naprawiającego lub modernizującego, który
posiada uprawnienie, wydane w formie decyzji administracyjnej, do ich wytwarzania,
naprawiania lub modernizacji, zwane dalej „uprawnieniem”, wydane przez organ
właściwej jednostki dozoru technicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią
inaczej.
1a. Uzyskania uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, wymaga także świadczenie
usług w zakresie naprawiania lub modernizacji urządzeń technicznych oraz
wytwarzania materiałów i elementów stosowanych do ich modernizowania lub
naprawiania przez usługodawców z państwa członkowskiego, o których mowa w art.
3 pkt 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 649 i 1293).
1b. Uzyskanie uprawnienia nie jest wymagane, gdy podmiot naprawiający lub
modernizujący świadczy taką usługę okazjonalnie i zastosuje właściwą technologię
naprawy lub modernizacji, uzgodnioną i nadzorowaną przez organ właściwej
jednostki dozoru technicznego.
2. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, na wniosek wytwarzającego
urządzenia techniczne oraz materiały i elementy stosowane do ich wytwarzania,
naprawiającego lub modernizującego urządzenia techniczne, wydaje uprawnienie po
stwierdzeniu, że wytwarzający, naprawiający lub modernizujący spełnia wymagania
w zakresie wytwarzania, naprawy lub modernizacji tych urządzeń, a w szczególności:
1) wdrożył właściwą technologię wytwarzania, naprawy lub modernizacji;
2) posiada urządzenia zapewniające wytwarzanie, naprawę lub modernizację
zgodnie z technologią, o której mowa w pkt 1;
3) zatrudnia pracowników o odpowiednich kwalifikacjach, określonych
w odrębnych przepisach;
4) posiada zorganizowaną kontrolę jakości;
5) ma możliwość przeprowadzenia badań niszczących i nieniszczących
wytwarzanych, naprawianych lub modernizowanych urządzeń technicznych oraz
materiałów we własnym laboratorium lub laboratorium uznanym przez organ
właściwej jednostki dozoru technicznego.
3. Wymagania określone w ust. 2 uważa się za spełnione, jeżeli wytwarzający,
naprawiający lub modernizujący urządzenia techniczne posiada system jakości
zgodny z Polskimi Normami, zatwierdzony i nadzorowany przez organ właściwej
jednostki dozoru technicznego.
3a. Prezes Urzędu Dozoru Technicznego, Dyrektor Transportowego Dozoru
Technicznego i Szef Wojskowego Dozoru Technicznego, każdy w zakresie swojej
właściwości, określą wzór wniosku, o którym mowa w ust. 2, w formie dokumentu
elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U.
z 2017 r. poz. 570, z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669 oraz z 2019 r. poz. 60).
4. Dokument potwierdzający przyznanie uprawnienia zawiera określenie
warunków stanowiących podstawę jego wydania, a w szczególności:
1) specyfikacje techniczne – dokumenty określające cechy, jakie urządzenie
techniczne powinno posiadać w zakresie jakości, parametrów technicznych,
bezpieczeństwa lub wymiarów, w tym w odniesieniu do nazewnictwa, symboli,
badań i metodologii badań, znakowania i oznaczania urządzenia – które powinny
być stosowane przy wytwarzaniu urządzenia technicznego, materiałów
i elementów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub modernizacji urządzenia
technicznego;
2) technologie stosowane przy wytwarzaniu, naprawie lub modernizacji urządzeń
technicznych;
3) materiały stosowane do wytwarzania, naprawy lub modernizacji urządzeń
technicznych;
4) wymagania dotyczące kontroli jakości urządzeń technicznych.
5. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydana przez organ właściwej jednostki
dozoru technicznego uprawnia do wytwarzania, naprawiania lub modernizacji
objętych tą decyzją urządzeń technicznych oraz materiałów i elementów, o których
mowa w ust. 1, również w przypadku gdy ze względu na miejsce instalacji,
eksploatacji lub wykorzystania dozór techniczny nad urządzeniem technicznym jest
wykonywany przez inną jednostkę dozoru technicznego, jeżeli technologia
wytwarzania, naprawy lub modernizacji urządzenia technicznego jest zgodna z tą
decyzją.

Art. 10. 1. Wytwarzający, naprawiający lub modernizujący urządzenia
techniczne jest obowiązany zawiadomić organ właściwej jednostki dozoru
technicznego o wszelkich zmianach warunków określonych w uprawnieniu.
2. Na podstawie zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, organ właściwej
jednostki dozoru technicznego podejmuje decyzję o zmianie warunków określonych
w uprawnieniu. O podjętej decyzji organ właściwej jednostki dozoru technicznego
powiadamia wytwarzającego, naprawiającego lub modernizującego urządzenie
techniczne.

Art. 11. 1. W przypadku nieprzestrzegania warunków określonych
w uprawnieniu lub wytwarzania materiałów, elementów lub urządzeń technicznych
niewłaściwej jakości, mającej wpływ na bezpieczeństwo eksploatacji tych urządzeń,
organ właściwej jednostki dozoru technicznego zawiesza uprawnienie.
2. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, zawieszając uprawnienie,
wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego
upływie, w razie ich nieusunięcia, cofa uprawnienie.

Art. 12. Dozór techniczny nad urządzeniami technicznymi, niezależnie od
czynności, o których mowa w art. 8 ust. 1–3, 6 i 7, jest wykonywany w formie:
1) dozoru technicznego pełnego;
2) dozoru technicznego ograniczonego;
3) dozoru technicznego uproszczonego.

Art. 13. 1. Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej:
1) w toku wytwarzania urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym
pełnym lub ograniczonym organ właściwej jednostki dozoru technicznego
sprawdza wykonanie określonych materiałów i elementów stosowanych do
wytwarzania tych urządzeń oraz przeprowadza badania typu urządzeń
produkowanych seryjnie, a także wykonuje badania techniczne sprawdzające
zgodność wykonania urządzeń technicznych z dokumentacją i warunkami
technicznymi dozoru technicznego;
2) w toku eksploatacji urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym
pełnym organ właściwej jednostki dozoru technicznego:
a) przeprowadza badania urządzenia w warunkach gotowości do pracy –
badania odbiorcze,
b) wykonuje okresowe i doraźne badania techniczne,
c) sprawdza zaświadczenia kwalifikacyjne osób obsługujących
i konserwujących urządzenia techniczne;
3) w toku eksploatacji urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym
ograniczonym organ właściwej jednostki dozoru technicznego:
a) przeprowadza badania urządzenia w warunkach gotowości do pracy –
badania odbiorcze,
b) wykonuje doraźne badania techniczne,
c) sprawdza zaświadczenia kwalifikacyjne osób obsługujących
i konserwujących urządzenia techniczne;
4) w toku wytwarzania urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym
uproszczonym organ właściwej jednostki dozoru technicznego przeprowadza
badania typu oraz sprawdza, czy urządzenia są wytwarzane zgodnie z warunkami
określonymi w art. 9 ust. 4.
2. W przypadku zagrożenia utrzymania ciągłości produkcji w zakładzie o ruchu
ciągłym organ właściwej jednostki dozoru technicznego jest obowiązany przystąpić
do doraźnego badania technicznego w czasie nie dłuższym niż 12 godzin od
zgłoszenia zagrożenia.

Art. 14. 1. Urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem
urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na
podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej
jednostki dozoru technicznego.
2. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego przed wydaniem decyzji,
o której mowa w ust. 1, przeprowadza badania i wykonuje czynności sprawdzające,
o których mowa w art. 13 ust. 1, oraz:
1) sprawdza kompletność i prawidłowość przedłożonej dokumentacji;
2) dokonuje badania urządzenia poprzez sprawdzenie zgodności wykonania tego
urządzenia z dokumentacją i warunkami technicznymi dozoru technicznego,
a także stanu urządzenia, jego wyposażenia i oznakowań;
3) przeprowadza próby techniczne przed uruchomieniem urządzenia oraz
w warunkach pracy w zakresie ustalonym w warunkach technicznych dozoru
technicznego dla poszczególnych rodzajów urządzeń;
4) przeprowadza badanie specjalne ustalone w dokumentacji projektowej
urządzenia lub, w technicznie uzasadnionych przypadkach, na żądanie organu
właściwej jednostki dozoru technicznego.
3. W technicznie uzasadnionych przypadkach część badań urządzenia
technicznego, o których mowa w ust. 2 pkt 2–4, może być przeprowadzona u
wytwarzającego urządzenie. Wyniki tych badań oraz stan techniczny urządzenia
określa się w protokole badania; wyniki te mogą być uwzględniane przy badaniu
urządzenia u eksploatującego, poprzedzającym wydanie decyzji zezwalającej na
eksploatację urządzenia.
4. Na podstawie pozytywnych wyników badań i wykonanych czynności,
o których mowa w ust. 2, organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje
decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia, w której ustala formę dozoru
technicznego, jaką będzie objęte to urządzenie.
5. Decyzja, o której mowa w ust. 4, podlega wykonaniu z dniem jej doręczenia
eksploatującemu lub osobie przez niego upoważnionej.
6. Na podstawie negatywnych wyników badań i wykonanych czynności
sprawdzających, o których mowa w ust. 2, w przypadku braku decyzji zezwalającej na
eksploatację urządzenia, organ właściwej jednostki dozoru technicznego, w drodze
decyzji, odmawia wydania decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia.

Art. 15. 1. Decyzji zezwalającej, o której mowa w art. 14 ust. 4, nie wydaje się
dla urządzeń objętych dozorem technicznym uproszczonym lub oznaczonych przez
wytwarzającego znakiem dozoru technicznego.
2. Przez oznaczenie znakiem, o którym mowa w ust. 1, wytwarzający stwierdza,
że urządzenie techniczne zostało wyprodukowane w sposób zgodny z warunkami
określonymi w art. 9 ust. 4.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,
wzór znaku dozoru technicznego.

Art. 15a. 1. W przypadku zmiany eksploatującego urządzenie techniczne, nowy
eksploatujący wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki poprzedniego
eksploatującego wynikające z decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 1, pod warunkiem
że:
1) od dnia przeprowadzenia ostatniego badania urządzenia technicznego nie
wprowadzono zmian dotyczących jego eksploatacji, które są określone
w warunkach technicznych dozoru technicznego;
2) nowy eksploatujący złoży oświadczenie o spełnianiu warunku, o którym mowa
w pkt 1, i poinformuje organ właściwej jednostki dozoru technicznego o zmianie
eksploatującego urządzenie techniczne.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji zezwalających na eksploatację
urządzeń technicznych objętych przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r.
o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 382).

Art. 16. 1. Oznaczeniu znakiem dozoru technicznego, o którym mowa w art. 15
ust. 1, podlegają urządzenia techniczne dopuszczone do obrotu na podstawie decyzji
o dopuszczeniu do obrotu, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru
technicznego.
2. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego może, na wniosek
wytwarzającego, wydać decyzję, o której mowa w ust. 1, jeżeli urządzenie techniczne
objęte dozorem technicznym uproszczonym jest produkowane seryjnie na podstawie
tej samej dokumentacji i według tej samej technologii oraz jest sprzedawane w stanie
przygotowanym do eksploatacji.
3. Wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone
przeprowadzeniem badania typu urządzenia.
4. Badanie, o którym mowa w ust. 3, polega na zbadaniu wybranego losowo
urządzenia w zakresie zgodności wykonania urządzenia z uzgodnioną dokumentacją
oraz przeprowadzeniu prób technicznych w warunkach gotowości do pracy,
z zastrzeżeniem ust. 5, jeśli przewidują to warunki techniczne dozoru technicznego.
5. Urządzenie może być poddane dodatkowym badaniom specjalistycznym,
włącznie z badaniami niszczącymi.

Art. 17. 1. Dokonanie naprawy lub modernizacji urządzenia technicznego,
z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, wymaga uprzedniego
uzgodnienia z organem właściwej jednostki dozoru technicznego.
1a. Modernizacja urządzenia technicznego odbywa się na podstawie
dokumentacji technicznej uzgodnionej z organem właściwej jednostki dozoru
technicznego w zakresie zgodności tej dokumentacji z warunkami technicznymi
dozoru technicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
2. Przepisy art. 14 stosuje się odpowiednio do urządzenia technicznego po jego
naprawie lub modernizacji.

Art. 18. 1. W przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów
o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje
decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zagrożenia dla
życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska.
3. Jeżeli urządzenie dopuszczone do obrotu stwarza zagrożenie dla życia lub
zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska, organ właściwej jednostki dozoru
technicznego wydaje decyzję o wycofaniu tego urządzenia z obrotu i wstrzymaniu
jego wytwarzania.
4. Decyzję o wycofaniu urządzenia technicznego z obrotu z przyczyn
określonych w ust. 3 organ właściwej jednostki dozoru technicznego podaje do
publicznej wiadomości w formie komunikatu w środkach masowego przekazu.
5. Ponowne dopuszczenie do eksploatacji i obrotu urządzeń, o których mowa
w ust. 1 i 3, następuje na zasadach określonych w art. 14 i art. 16.

Art. 19. 1. Eksploatujący urządzenie techniczne jest obowiązany niezwłocznie
zawiadomić organ właściwej jednostki dozoru technicznego o każdym
niebezpiecznym uszkodzeniu urządzenia technicznego lub nieszczęśliwym wypadku
związanym z jego eksploatacją.
2. Organy administracji publicznej, które wykonują czynności w związku
z niebezpiecznym uszkodzeniem urządzenia technicznego lub nieszczęśliwym
wypadkiem związanym z jego eksploatacją, przekazują właściwej jednostce dozoru
technicznego, niezwłocznie po ich powzięciu, informacje obejmujące co najmniej:
1) datę i miejsce zdarzenia;
2) wskazanie eksploatującego urządzenie techniczne;
3) numer ewidencyjny i numer fabryczny urządzenia technicznego;
4) okoliczności zdarzenia.

Art. 20. 1. Importer urządzeń technicznych oraz materiałów i elementów
stosowanych do wytwarzania, naprawy lub modernizacji tych urządzeń jest
obowiązany do uprzedniego uzgodnienia wymagań technicznych z organem
właściwej jednostki dozoru technicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią
inaczej.
2. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego dokonuje uzgodnienia,
o którym mowa w ust. 1, na wniosek importera.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera w szczególności oznaczenie
wytwórcy i dostawcy oraz określenie:
1) dla urządzeń technicznych:
a) rodzaju i nazwy urządzenia,
b) typu urządzenia,
c) parametrów pracy urządzenia,
d) liczby urządzeń;
2) dla materiałów i elementów stosowanych do wytwarzania, naprawy lub
modernizacji urządzeń technicznych:
a) rodzaju, gatunku i wymiarów materiału lub elementu,
b) przeznaczenia materiału lub elementu,
c) ilości materiałów lub elementów.
4. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego w trakcie uzgadniania,
o którym mowa w ust. 1, określa:
1) wymagania w zakresie konstrukcji i wytwarzania urządzeń technicznych;
2) normy i przepisy, na podstawie których wytwarzane będą materiały i elementy
stosowane do wytwarzania, naprawy lub modernizacji urządzeń technicznych;
3) zakres badań odbiorczych oraz przeprowadzającego te badania;
4) zakres dokumentacji technicznej.
5. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1, nie zwalnia od obowiązku uzyskania
decyzji, o których mowa w art. 9 i art. 14.
6. Warunkiem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu, w rozumieniu
przepisów prawa celnego, urządzeń technicznych podlegających dozorowi
technicznemu, wyprodukowanych za granicą, jest dołączenie do zgłoszenia celnego
potwierdzenia dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1.

Art. 20a. Przepisów art. 8 ust. 1–3, art. 9, art. 13 ust. 1 pkt 4 oraz art. 20 nie
stosuje się do urządzeń technicznych:
1) zgodnie z prawem wyprodukowanych lub dopuszczonych do obrotu w innym
państwie członkowskim Unii Europejskiej albo w Republice Turcji;
2) zgodnie z prawem wyprodukowanych w państwie członkowskim Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) będącym stroną umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Art. 21. Dokumenty wydane za granicą, stwierdzające wykonanie badań
urządzenia technicznego, mogą być uznane przez organ właściwej jednostki dozoru
technicznego, jeżeli:
1) przewidują to odpowiednie porozumienia zawarte między jednostkami dozoru
technicznego a właściwą w danym państwie instytucją wykonującą funkcję
dozoru technicznego lub
2) wymagania techniczne, na podstawie których urządzenie zostało zaprojektowane
i wytworzone, zapewniają bezpieczeństwo nie mniejsze niż polskie przepisy
o dozorze technicznym.

Art. 22. 1. Osoby odpowiedzialne za wytwarzanie, naprawę, modernizację
i kontrolę jakości urządzeń technicznych oraz materiałów i elementów stosowanych
do wytwarzania, naprawy lub modernizacji tych urządzeń powinny posiadać:
1) wyższe wykształcenie techniczne i co najmniej dwuletnią praktykę zawodową
lub
2) wykształcenie średnie techniczne lub średnie branżowe i co najmniej pięcioletnią
praktykę zawodową oraz
3) znajomość norm, przepisów o dozorze technicznym i warunków technicznych
dozoru technicznego w zakresie prowadzonej działalności.
2. Osoby wykonujące czynności spawania, zgrzewania, lutowania oraz
przeróbkę plastyczną i obróbkę cieplną w toku wytwarzania, naprawy i modernizacji
urządzeń technicznych oraz wytwarzania elementów stosowanych do wytwarzania,
naprawy lub modernizacji tych urządzeń obowiązane są posiadać zaświadczenia
kwalifikacyjne potwierdzające umiejętność praktycznego wykonywania tych
czynności oraz znajomość warunków technicznych dozoru technicznego, norm
i przepisów prawnych w tym zakresie.
3. Przepis ust. 2 stosuje się do osób obsługujących i konserwujących urządzenia
techniczne.
3a. Zaświadczenia kwalifikacyjne osób, o których mowa w ust. 3, są wydawane
na czas określony nie krótszy niż 5 lat i nie dłuższy niż 10 lat, w zależności od rodzaju
urządzenia technicznego, stopnia trudności w jego obsłudze i konserwacji oraz stopnia
zagrożenia, które może spowodować.
3b. Zaświadczenie kwalifikacyjne wydane przez organ właściwej jednostki
dozoru technicznego potwierdza kwalifikacje osób, o których mowa w ust. 2 i 3,
również w przypadku gdy ze względu na miejsce instalacji, eksploatacji lub
wykorzystania urządzenia technicznego dozór techniczny nad tym urządzeniem jest
wykonywany przez inną jednostkę dozoru technicznego.
4. W razie nieprzestrzegania przez osoby wymienione w ust. 2 i 3 warunków
technicznych dozoru technicznego oraz norm i przepisów prawnych w tym zakresie,
organ właściwej jednostki dozoru technicznego cofa, w drodze decyzji, uprawnienia kwalifikacyjne wynikające z zaświadczenia kwalifikacyjnego wydanego osobom, o których mowa w ust. 2 i 3.

Art. 23. 1. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, na wniosek
zainteresowanych osób, sprawdza kwalifikacje, o których mowa w art. 22 ust. 2 i 3,
w drodze postępowania kwalifikacyjnego.
1a. Wniosek o sprawdzenie kwalifikacji osób, o których mowa w art. 22 ust. 2
i 3, zawiera następujące dane: imię i nazwisko osoby zainteresowanej sprawdzeniem
kwalifikacji, jej adres do korespondencji, numer PESEL, a w przypadku braku numeru
PESEL – rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz datę urodzenia
i obywatelstwo.
1b. Do wniosku o sprawdzenie kwalifikacji osób, o których mowa
w art. 22 ust. 3, dołącza się dodatkowo:
1) informację o wykształceniu osoby zainteresowanej sprawdzeniem kwalifikacji;
2) informację o miejscu, w którym będzie przeprowadzone postępowanie, o którym
mowa w ust. 1;
3) informację o zakresie sprawdzanych kwalifikacji i rodzaj urządzenia
technicznego;
4) zgodę:
a) właściciela lub upoważnionego przedstawiciela na wykorzystanie jego
urządzenia technicznego w trakcie postępowania, o którym mowa w ust. 1,
b) kierownika jednostki organizacyjnej, w której będzie możliwe
przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w ust. 1;
5) kopie zaświadczeń poświadczających inne kwalifikacje lub uprawnienia, jeśli są
wymagane na podstawie odrębnych przepisów.
1c. Sprawdzenie kwalifikacji osób, o których mowa w art. 22 ust. 2 i 3, dotyczy
osób, które ukończyły 18 lat oraz władają językiem polskim w stopniu
umożliwiającym przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w ust. 1, oraz
zrozumienie zasad jego przeprowadzenia albo zapewnią udział tłumacza przysięgłego.
2. Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadzają komisje
kwalifikacyjne powoływane przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego.
2a. Przedłużenie okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego osób,
o których mowa w art. 22 ust. 3, jest bezpłatne i następuje na wniosek.
2b. Wniosek, o którym mowa w ust. 2a, zawiera dane osoby zainteresowanej
przedłużeniem okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego wymienione w ust. 1a oraz numer i zakres zaświadczenia kwalifikacyjnego będącego przedmiotem tego wniosku.
2c. Warunkiem przedłużenia okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego
jest:
1) złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2a, nie później niż w terminie
3 miesięcy przed dniem upływu okresu ważności tego zaświadczenia;
2) wykonywanie czynności w zakresie określonym w zaświadczeniu
kwalifikacyjnym przez co najmniej 3 lata w okresie ostatnich 5 lat ważności
zaświadczenia.
2d. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2a, należy dołączyć oświadczenie osoby
zainteresowanej przedłużeniem okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego
o wykonywaniu czynności w zakresie określonym w tym zaświadczeniu przez co
najmniej 3 lata w okresie ostatnich 5 lat ważności zaświadczenia, składane pod
rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
W oświadczeniu umieszcza się klauzulę o następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej
z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny.”. Klauzula ta zastępuje
pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
2e. Do zaświadczeń kwalifikacyjnych, których okres ważności przedłużono na
wniosek, o którym mowa w ust. 2a, przepisy art. 22 ust. 3b stosuje się.
3. Za sprawdzenie kwalifikacji pobierane są opłaty od osób kierujących wnioski
o ich sprawdzenie. Do wniosku dołącza się potwierdzenie dokonania opłaty za
sprawdzenie kwalifikacji osób, o których mowa w art. 22 ust. 2 i 3.
4. Opłaty, o których mowa w ust. 3, pobierane są w wysokości 3,75% kwoty
przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłaszanej przez Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia
17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 39), obowiązującej w dniu
złożenia wniosku. Opłaty te stanowią przychód jednostek dozoru technicznego.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób i tryb sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji
urządzeń technicznych, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia możliwości
właściwego sprawdzenia umiejętności teoretycznych i praktycznych osób
przystępujących do sprawdzenia kwalifikacji,
2) sposób i tryb przedłużania okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych,
3) rodzaje urządzeń technicznych, przy których obsłudze i konserwacji wymagane
jest posiadanie kwalifikacji,
4) okresy ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych,
5) wzór wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wymaganych przy obsłudze
i konserwacji urządzeń technicznych,
6) wzór wniosku o przedłużenie okresu ważności zaświadczenia kwalifikacyjnego,
7) wzór zaświadczenia kwalifikacyjnego wymaganego przy obsłudze i konserwacji
urządzeń technicznych
– uwzględniając zakres zaświadczenia kwalifikacyjnego, rodzaje urządzeń
technicznych i stopień zagrożenia związanego z ich eksploatacją.

Art. 23a. 1. Urządzenia do odzyskiwania par paliwa podlegają dozorowi
technicznemu w zakresie zapewnienia minimalnego poziomu odzyskiwania par
paliwa.
2. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, wykonując dozór techniczny
nad urządzeniem do odzyskiwania par paliwa w toku jego eksploatacji, przeprowadza
okresowe badanie techniczne tego urządzenia, a w przypadku negatywnego wyniku
tego badania oraz w przypadku, o którym mowa w ust. 5 – także doraźne badanie
techniczne, zakończone wydaniem protokołu.
3. Eksploatujący urządzenie do odzyskiwania par paliwa jest obowiązany do:
1) posiadania dokumentu potwierdzającego spełnienie przez to urządzenie
wymagań dotyczących minimalnego poziomu odzyskiwania par paliwa
określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 6;
2) zapewnienia spełniania przez to urządzenie w toku jego eksploatacji wymagań
dotyczących minimalnego poziomu odzyskiwania par paliwa określonych w
przepisach wydanych na podstawie ust. 6;
3) poddania tego urządzenia badaniom technicznym, w tym okresowym badaniom
technicznym z częstotliwością określoną w przepisach wydanych na podstawie
ust. 6;
4) uzyskania potwierdzenia przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego
spełnienia wymagań dotyczących minimalnego poziomu odzyskiwania par
paliwa określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 w wyniku
przeprowadzonego badania technicznego.
4. W przypadku naruszenia przez eksploatującego urządzenie do odzyskiwania
par paliwa obowiązku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 lub 2, organ właściwej jednostki
dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji tego urządzenia.
5. Ponowne dopuszczenie do eksploatacji urządzenia do odzyskiwania par paliwa
następuje na podstawie protokołu z doraźnego badania technicznego
przeprowadzonego przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego
potwierdzającego pozytywny wynik tego badania.
6. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,
warunki techniczne dozoru technicznego dla urządzeń do odzyskiwania par paliwa w
toku ich eksploatacji, w tym rodzaj dokumentu potwierdzającego spełnienie przez te
urządzenia wymagań dotyczących minimalnego poziomu odzyskiwania par paliwa,
wymagania dotyczące minimalnego poziomu odzyskiwania par paliwa przez te
urządzenia, metody przeprowadzania badań technicznych tych urządzeń oraz
częstotliwość przeprowadzania okresowych badań technicznych, uwzględniając
przepisy Unii Europejskiej i właściwe normy zharmonizowane określające
wymagania dla urządzeń do odzyskiwania par paliwa.

Art. 24. 1. Czynności dozoru technicznego wykonują pracownicy jednostek
dozoru technicznego, zwani dalej „inspektorami”, na podstawie upoważnienia
wydanego przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego oraz legitymacji
służbowej.
2. Czynności dozoru technicznego w jednostkach organizacyjnych Policji,
Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego
wykonują inspektorzy, którzy na podstawie odrębnych przepisów są uprawnieni do
dostępu do informacji niejawnych.

Art. 25. Czynności dozoru technicznego inspektorzy wykonują u:
1) projektujących i wytwarzających urządzenia techniczne, a także wytwarzających
materiały i elementy stosowane do ich wytwarzania, naprawy lub modernizacji
oraz eksploatujących, naprawiających i modernizujących te urządzenia,
2) eksploatujących urządzenia do odzyskiwania par paliwa
– zwanych dalej „przedsiębiorcami, u których są wykonywane czynności dozoru
technicznego”.

Art. 26. Przedsiębiorca, u którego są wykonywane czynności dozoru
technicznego, jest obowiązany:
1) zapewnić warunki do bezpiecznego i sprawnego ich wykonania, w tym obecność
konserwującego i obsługującego, jeżeli jest wymagana, oraz
2) przedstawić dokumenty i udzielić informacji koniecznych do prawidłowego
wykonania tych czynności, na żądanie inspektora.

Art. 27. Inspektor nie podlega przeszukaniu przewidzianemu w wewnętrznych
regulaminach przedsiębiorcy, u którego wykonuje czynności dozoru technicznego.

Art. 28. Inspektor jest uprawniony do:
1) wstępu za okazaniem upoważnienia i legitymacji służbowej, o których mowa w
art. 24 ust. 1, bez potrzeby uzyskiwania przepustki, do pomieszczeń i obiektów,
w których znajdują się urządzenia techniczne lub urządzenia do odzyskiwania
par paliwa;
2) swobodnego poruszania się w tych pomieszczeniach i obiektach, chyba że
odrębne przepisy stanowią inaczej;
3) dostępu do urządzeń technicznych lub urządzeń do odzyskiwania par paliwa;
4) żądania od przedsiębiorcy udzielania niezbędnych informacji i przedstawienia
koniecznych dokumentów oraz wyników badań;
5) przeprowadzania w wyznaczonych terminach badań, prób i pomiarów oraz
innych czynności potrzebnych do ustalenia stanu urządzenia technicznego,
prawidłowości jego eksploatacji, naprawy lub modernizacji, a także
prawidłowości wykonania określonych materiałów i elementów stosowanych do
wytwarzania, naprawy lub modernizacji urządzenia technicznego;
5a) przeprowadzania okresowych i doraźnych badań technicznych urządzeń do
odzyskiwania par paliwa w toku ich eksploatacji;
6) wydawania zaleceń technicznych.

Art. 29. Czynności dozoru technicznego inspektorzy wykonują w obecności
przedsiębiorcy lub osoby upoważnionej przez przedsiębiorcę.

Art. 30. Inspektorzy są obowiązani do przestrzegania przepisów w zakresie
bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązujących u przedsiębiorcy.

Art. 31. 1. Przedsiębiorca, u którego są wykonywane czynności dozoru
technicznego, w celu sprawnego ich przeprowadzenia jest obowiązany zapewnić
bezpieczne warunki pracy przez umożliwienie inspektorowi bezpiecznego dostępu do badanego urządzenia technicznego lub urządzenia do odzyskiwania par paliwa, w szczególności spowodowanie wstrzymania, w bezpośrednim otoczeniu badanego
urządzenia, prac budowlanych, montażowych, remontowych i innych, mogących
zagrażać bezpieczeństwu inspektora.
2. Przedsiębiorca, u którego są wykonywane czynności dozoru technicznego, jest
obowiązany na polecenie inspektora do wykonania czynności przy urządzeniu
technicznym lub urządzeniu do odzyskiwania par paliwa.

Art. 32. Inspektor ma prawo odmówić wykonania czynności dozoru
technicznego w przypadku wystąpienia niewłaściwych warunków do ich
przeprowadzenia, a w szczególności:
1) niedostatecznego stanu przygotowania urządzenia technicznego lub urządzenia
do odzyskiwania par paliwa do badania;
2) niewłaściwego oświetlenia lub występowania oparów utrudniających
widoczność;
3) przekroczenia dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla
zdrowia w środowisku pracy lub dopuszczalnej granicy niskich i wysokich
temperatur.

Art. 33. 1. Inspektor sporządza w postaci papierowej lub elektronicznej protokół
wykonania czynności dozoru technicznego.
2. Przedsiębiorca, u którego wykonywane są czynności dozoru technicznego, lub
osoba przez niego upoważniona potwierdza odbiór protokołu.
3. Przedsiębiorca, u którego wykonywane są czynności dozoru technicznego,
przechowuje w postaci papierowej lub elektronicznej zbiór protokołów dotyczących
danego urządzenia technicznego lub urządzenia do odzyskiwania par paliwa, zwany
„księgą rewizyjną urządzenia”.

Art. 34. 1. Za czynności jednostek dozoru technicznego, z wyłączeniem
czynności wykonywanych przez Wojskowy Dozór Techniczny, o którym mowa
w art. 48, pobierane są opłaty.
2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszczają osoby fizyczne, osoby prawne
i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na rzecz których
wykonywane są czynności dozoru technicznego.
2a. Opłatę za badania techniczne urządzeń do odzyskiwania par paliwa ustala się
jako sumę:
1) stawki jednostkowej wynoszącej 100 zł pomnożonej przez liczbę poddanych
badaniu węży nalewczych znajdujących się przy odmierzaczach paliw płynnych;
2) kosztu podróży służbowej inspektora.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,
wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności rodzaje
urządzeń technicznych oraz czynności wykonywane przez jednostki dozoru
technicznego, za które pobierane są opłaty.

Art. 35. 1. Tworzy się Urząd Dozoru Technicznego, zwany dalej „UDT”. UDT
jest państwową osobą prawną.
2. Siedzibą UDT jest miasto stołeczne Warszawa.
3. UDT nie odpowiada za zobowiązania Skarbu Państwa, a Skarb Państwa nie
odpowiada za zobowiązania UDT.

Art. 36. UDT podlega ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.

Art. 37. Do zakresu działania UDT należy:
1) nadzór i kontrola przestrzegania przepisów o dozorze technicznym, a także
przepisów i zasad z zakresu bezpieczeństwa techniki, dotyczących urządzeń
technicznych;
1a) nadzór i kontrola przestrzegania przepisów o dozorze technicznym dotyczących
urządzeń do odzyskiwania par paliwa;
2) wykonywanie dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi, w zakresie
określonym ustawą;
2a) wykonywanie dozoru technicznego nad urządzeniami do odzyskiwania par
paliwa, w zakresie określonym ustawą;
3) wydawanie decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru
technicznego;
4) szkolenie pracowników dozoru technicznego;
5) prowadzenie ewidencji eksploatowanych urządzeń technicznych;
6) współpraca ze specjalistycznymi jednostkami dozoru technicznego w zakresie
wykonywania dozoru technicznego;
7) inicjowanie działalności normalizacyjnej, współudział w opracowywaniu lub
opracowywanie projektów warunków technicznych dozoru technicznego oraz
norm określających zasady i warunki bezpiecznej pracy urządzeń technicznych;
8) analizowanie przyczyn i skutków uszkodzeń urządzeń technicznych oraz stała
ocena stopnia zagrożenia stwarzanego przez te urządzenia;
9) inicjowanie przedsięwzięć oraz prac badawczych w zakresie bezpiecznej pracy
urządzeń technicznych oraz prowadzenie w tym zakresie badań diagnostycznych
i wykonywanie ekspertyz;
10) inicjowanie działalności mającej na celu podnoszenie zawodowych kwalifikacji
wytwórców oraz użytkowników w zakresie bezpiecznej pracy urządzeń
technicznych;
11) popularyzowanie zagadnień związanych z bezpieczną pracą urządzeń
technicznych oraz organizowanie doradztwa w tym zakresie;
12) współpraca z organami państwowymi, właściwymi organami innych państw,
instytucjami polskimi i zagranicznymi, w zakresie zagadnień dotyczących
bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych;
13) współpraca z instytucjami polskimi i zagranicznymi w zakresie działań
zmierzających do harmonizacji przepisów dozoru technicznego z wymaganiami
Unii Europejskiej;
14) uzgadnianie programów szkolenia osób obsługujących i konserwujących
urządzenia techniczne;
15) sprawdzanie kwalifikacji osób wytwarzających, naprawiających,
modernizujących, obsługujących i konserwujących urządzenia techniczne oraz
osób wykonujących badania nieniszczące;
16) certyfikowanie systemów jakości dotyczących urządzeń technicznych;
17) występowanie z wnioskami o zmianę wysokości opłat za czynności jednostek
dozoru technicznego;
18) wykonywanie zadań określonych w przepisach ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389 i 2245 oraz z 2019
r. poz. 42 i 60);
19) kontrola spełniania obowiązków, o których mowa w art. 23r ust. 3 i 4 ustawy z
dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755, z późn.
zm.);
20) wydawanie opinii, o których mowa w art. 15 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia
11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. poz.
317, 1356 i 2348), oraz przeprowadzanie badań, o których mowa w art. 16 i art.
27 tej ustawy.

Art. 37a. 1. UDT może udzielać wsparcia podmiotom, których działalność
obejmuje popularyzowanie osiągnięć i wiedzy naukowo-technicznej oraz zapewnienie
bezpieczeństwa publicznego.
2. Wsparcie może być udzielane:
1) instytucjom kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o
organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983
oraz z 2019 r. poz. 115);
2) jednostkom naukowym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o
zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2018 r. poz. 87).
3. Wsparcie może być udzielane w formie:
1) bezzwrotnej pomocy finansowej lub
2) pomocy niebędącej pomocą finansową.
4. Wsparcie może być udzielane na przedsięwzięcia mające na celu
popularyzowanie osiągnięć i wiedzy naukowo-technicznej oraz zapewnienie
bezpieczeństwa publicznego.
5. Podmiot, który otrzymał wsparcie finansowe, jest obowiązany do
wykorzystania udzielonego wsparcia zgodnie z celem.
6. UDT kontroluje wykorzystanie wsparcia zgodnie z celem, na jaki zostało ono
udzielone, w formie sprawozdań.
7. Podmiot, który otrzymał wsparcie finansowe, jest obowiązany do rozliczenia
udzielanego wsparcia. Wsparcie wykorzystane w części lub w całości niezgodnie z
przeznaczeniem albo pobrane w nadmiernej wysokości podlega zwrotowi do UDT.
8. Szczegółowe warunki udzielenia wsparcia są określane każdorazowo w drodze
umowy. Umowa określa w szczególności:
1) szczegółowe przeznaczenie i cel wsparcia;
2) formę wsparcia;
3) szczegółowy sposób i terminy wykorzystania wsparcia;
4) terminy udzielenia wsparcia;
5) sposób przeprowadzania przez UDT kontroli wykorzystania wsparcia, w tym
terminy przekazywania sprawozdań, o których mowa w ust. 6;
6) warunki rozwiązania umowy;
7) warunki rozliczenia wsparcia.

Art. 38. 1. Organem UDT jest Prezes, powoływany przez ministra właściwego
do spraw gospodarki, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego
i konkurencyjnego naboru. Minister właściwy do spraw gospodarki odwołuje Prezesa.
1a. Stanowisko Prezesa może zajmować osoba, która:
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;
2) jest obywatelem polskim;
3) korzysta z pełni praw publicznych;
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne
przestępstwo skarbowe;
5) posiada kompetencje kierownicze;
6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na
stanowisku kierowniczym;
7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości
Urzędu Dozoru Technicznego.
1b. Informację o naborze na stanowisko Prezesa ogłasza się przez umieszczenie
ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie
Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska;
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;
5) wskazanie wymaganych dokumentów;
6) termin i miejsce składania dokumentów;
7) informację o metodach i technikach naboru.
1c. Termin, o którym mowa w ust. 1b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od
dnia opublikowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów.
1d. Nabór na stanowisko Prezesa przeprowadza zespół, powołany przez ministra
właściwego do spraw gospodarki, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza
i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru
ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania
zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje
kierownicze.
1e. Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 1d, może
być dokonana na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która
posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.
1f. Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 1e, mają obowiązek
zachowania w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko,
uzyskanych w trakcie naboru.
1g. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których
przedstawia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.
1h. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;
3) imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów
uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych
w ogłoszeniu o naborze;
4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;
6) skład zespołu.
1i. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji
w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej
Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera:
1) nazwę i adres urzędu;
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;
3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania
w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu
kandydata.
1j. Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady
Ministrów ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.
2. Prezes kieruje UDT i reprezentuje go na zewnątrz.
3. Prezes sporządza roczne sprawozdanie z działalności UDT i przedstawia je
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w terminie do dnia 31 maja każdego
roku, w celu jego zatwierdzenia.
4. Wiceprezesów UDT, w liczbie nie większej niż dwóch, powołuje na wniosek
Prezesa spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru
i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.
5. Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 4,
powołuje Prezes.
6. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 4,
stosuje się odpowiednio ust. 1a–1j.
7. Wiceprezes UDT pełni obowiązki Prezesa do czasu powołania nowego
Prezesa.
8. W przypadku powołania dwóch Wiceprezesów UDT, Wiceprezesa UDT
pełniącego obowiązki Prezesa wskazuje minister właściwy do spraw gospodarki.
9. W przypadku nieobsadzenia stanowiska Wiceprezesa UDT obowiązki Prezesa
pełni, do czasu powołania nowego Prezesa, pracownik zajmujący kierownicze
stanowisko w UDT, wskazany przez ministra właściwego do spraw gospodarki.

Art. 39. 1. W skład UDT wchodzą:
1) Centrala UDT;
2) oddziały terenowe UDT, zwane dalej „oddziałami UDT”.
2. Dyrektorów w Centrali UDT oraz dyrektorów oddziałów UDT powołuje
i odwołuje Prezes UDT.

Art. 40. UDT wykonuje dozór techniczny nad urządzeniami technicznymi
objętymi przepisami ustawy oraz nad urządzeniami do odzyskiwania par paliwa,
z wyłączeniem urządzeń podlegających dozorowi technicznemu specjalistycznych
jednostek dozoru technicznego.

Art. 40a. 1. UDT udostępnia organom administracji publicznej, na ich wniosek,
informacje z prowadzonej ewidencji eksploatowanych urządzeń technicznych
w zakresie dotyczącym urządzenia technicznego oraz wydanych decyzji, o których
mowa w art. 14 ust. 1 i 6 oraz art. 18 ust. 1.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w terminie 30 dni
od daty wpływu wniosku do UDT.

Art. 41. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze zarządzenia,
nadaje UDT statut.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki, wydając zarządzenie, o którym
mowa w ust. 1, określi w szczególności organizację wewnętrzną UDT, siedziby
oddziałów UDT oraz sposób udzielania pełnomocnictw, kierując się potrzebą
zapewnienia sprawnego działania UDT.

Art. 42. 1. Tworzy się Transportowy Dozór Techniczny, zwany dalej „TDT”.
TDT jest państwową osobą prawną.
2. Siedzibą TDT jest miasto stołeczne Warszawa.
3. TDT nie odpowiada za zobowiązania Skarbu Państwa, a Skarb Państwa nie
odpowiada za zobowiązania TDT.

Art. 43. TDT podlega ministrowi właściwemu do spraw transportu.

Art. 44. 1. Do zakresu działania TDT należy:
1) wykonywanie dozoru technicznego nad:
a) urządzeniami technicznymi zainstalowanymi na obszarze kolejowym,
w kolejowych pojazdach szynowych oraz na bocznicach kolejowych,
b) osobowymi i towarowymi kolejami linowymi oraz wyciągami narciarskimi,
c) zbiornikami, w tym cysternami wykorzystywanymi w ruchu kolejowym,
drogowym i żegludze śródlądowej,
d) urządzeniami technicznymi:
– znajdującymi się na statkach morskich i żeglugi śródlądowej,
– znajdującymi się na pontonach,
– znajdującymi się w dokach,
– znajdującymi się na terenie portów i przystani morskich oraz żeglugi
śródlądowej,
– związanymi z żeglugą morską i śródlądową, w szczególności
urządzeniami ciśnieniowymi, bezciśnieniowymi zbiornikami
(cysternami) i dźwignicami,
e) urządzeniami technicznymi w ciągach technologicznych portowych baz
przeładunkowych oraz urządzeniami technicznymi stanowiącymi
wyposażenie innych stanowisk usytuowanych na terenie przeznaczonym do
prac przeładunkowych i innych czynności wchodzących w zakres obsługi
żeglugi morskiej,
f) urządzeniami do odzyskiwania par paliwa zainstalowanymi na obszarach
kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i przystani morskich
oraz żeglugi śródlądowej;
1a) nadzór i kontrola przestrzegania przepisów o dozorze technicznym dotyczących
urządzeń do odzyskiwania par paliwa, o których mowa w pkt 1 lit. f;
2) wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r.
o przewozie towarów niebezpiecznych;
3) wydawanie decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru
technicznego nad urządzeniami, o których mowa w pkt 1;
4) prowadzenie ewidencji eksploatowanych urządzeń technicznych, o których
mowa w pkt 1;
5) szkolenie pracowników TDT;
6) wykonywanie zadań, o których mowa w art. 37 pkt 1 i 8–16 oraz art. 40a ust. 1,
w zakresie urządzeń określonych w pkt 1;
7) wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo
o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, 2244 i 2322 oraz z 2019 r. poz.
53 i 60);
8) kontrola spełniania obowiązków, o których mowa w art. 23r ust. 3 i 4 ustawy z
dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne;
9) przeprowadzanie badań, o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z
dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;
10) wydawanie opinii, o których mowa w art. 18a ust. 1 i art. 28a ust. 1 ustawy z dnia
11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, oraz
przeprowadzanie badań, o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 28 ust. 1 tej ustawy;
11) inicjowanie działalności mającej na celu zwiększanie bezpieczeństwa
publicznego w transporcie;
12) współpraca z jednostkami dozoru technicznego w zakresie wykonywania dozoru
technicznego;
13) inicjowanie działalności normalizacyjnej, współudział w opracowywaniu lub
opracowywanie projektów warunków technicznych dozoru technicznego oraz
norm określających zasady i warunki bezpiecznej pracy urządzeń technicznych,
o których mowa w art. 54 ust. 1;
14) występowanie z wnioskami o zmianę wysokości opłat za czynności jednostek
dozoru technicznego w zakresie urządzeń technicznych, o których mowa
w art. 54 ust. 1;
15) wykonywanie zadań określonych w przepisach ustawy z dnia 15 lipca
2020 r. o systemach homologacji typu UE i nadzoru rynku silników
spalinowych przeznaczonych do maszyn mobilnych nieporuszających się po
drogach (Dz. U. poz. 1339).
2. Wykonywanie dozoru technicznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d, nie
obejmuje statków, na których urządzenia techniczne są objęte nadzorem technicznym
instytucji klasyfikacyjnej.

Art. 45. 1. Organem TDT jest Dyrektor, powoływany i odwoływany przez
ministra właściwego do spraw transportu.
2. Dyrektor kieruje TDT i reprezentuje go na zewnątrz.
3. Dyrektor TDT sporządza roczne sprawozdanie z działalności TDT
i przedstawia je ministrowi właściwemu do spraw transportu w terminie do dnia
31 maja każdego roku, w celu jego zatwierdzenia.
4. Zastępców Dyrektora TDT powołuje i odwołuje, na wniosek Dyrektora TDT,
minister właściwy do spraw transportu.

Art. 46. 1. W skład TDT wchodzą:
1) Biuro TDT;
2) oddziały terenowe TDT, zwane dalej „oddziałami TDT”.
2. Oddziałami TDT kierują kierownicy, powoływani i odwoływani przez
Dyrektora TDT.
3. Dyrektor TDT wykonuje zadania, o których mowa w art. 44, przy pomocy
Biura TDT i oddziałów TDT.

Art. 47. 1. Minister właściwy do spraw transportu, w drodze zarządzenia, nadaje
TDT statut.
2. Minister właściwy do spraw transportu, wydając zarządzenie, o którym mowa
w ust. 1, określi w szczególności organizację wewnętrzną TDT, siedziby oddziałów
TDT i zasady udzielania pełnomocnictw, kierując się potrzebą zapewnienia
sprawnego działania TDT.

Art. 48. Tworzy się Wojskowy Dozór Techniczny, zwany dalej „WDT”. WDT
jest państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.

Art. 49. WDT podlega Ministrowi Obrony Narodowej.

Art. 50. 1. Do zakresu działania WDT należy:
1) wykonywanie dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi oraz
urządzeniami do odzyskiwania par paliwa zainstalowanymi i eksploatowanymi
w:
a) jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej
lub przez niego nadzorowanych,
b) jednostkach sił zbrojnych państw obcych przebywających na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej;
2) wydawanie decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru
technicznego nad urządzeniami, o których mowa w pkt 1;
3) współpraca z innymi instytucjami w zakresie zagadnień dotyczących
bezpiecznej pracy urządzeń, o których mowa w pkt 1;
4) wydawanie świadectw dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych
materiałów niebezpiecznych, na podstawie odrębnych przepisów.
2. Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia,
urządzenia techniczne inne niż określone w przepisach wydanych na podstawie art. 5
ust. 2 i 3, które będą podlegały dozorowi technicznemu WDT, jeżeli urządzenia takie
występują wyłącznie w jednostkach określonych w ust. 1 pkt 1.

Art. 51. 1. Organem WDT jest Szef WDT, powoływany i odwoływany przez
Ministra Obrony Narodowej.
2. Szef WDT kieruje WDT i reprezentuje go na zewnątrz.
3. Szef WDT sporządza roczne sprawozdanie z działalności WDT i przedstawia
je Ministrowi Obrony Narodowej w terminie do dnia 31 maja każdego roku, w celu
jego zatwierdzenia.

Art. 52. 1. W skład WDT wchodzą:
1) Biuro WDT;
2) delegatury WDT, zwane dalej „delegaturami”.
2. Biurem WDT i delegaturami kierują szefowie powoływani i odwoływani, na
wniosek Szefa WDT, przez Ministra Obrony Narodowej.

Art. 53. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowy zakres działania WDT, jego organizację wewnętrzną, siedziby Biura
WDT i delegatur, uwzględniając cele działalności WDT oraz potrzebę sprawnego
realizowania zadań.

Art. 54. 1. Specjalistyczne jednostki dozoru technicznego wykonują dozór
techniczny nad urządzeniami technicznymi o szczególnej konstrukcji, przeznaczeniu
lub sposobie eksploatacji, w zakresie określonym w art. 5 ust. 1, oraz nad innymi
urządzeniami technicznymi w toku ich eksploatacji, napraw i modernizacji, jeżeli
urządzenia te podlegają właściwości tych organów.
2. Właściwi ministrowie, którym podlegają specjalistyczne organy dozoru
technicznego, ustalają, w drodze rozporządzenia, dla urządzeń technicznych
o szczególnej konstrukcji, sposobie eksploatacji lub przeznaczeniu, objętych dozorem
technicznym tych organów, warunki techniczne dozoru technicznego w zakresie
określonym w art. 8 ust. 4 oraz rodzaje specjalistycznych urządzeń, przy których
obsłudze i konserwacji wymagane jest posiadanie szczególnych kwalifikacji.
3. Właściwi ministrowie, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2,
uwzględnią w szczególności wymagania dotyczące konstrukcji, obliczeń
wytrzymałościowych, wykonania, osprzętu, oznaczeń, materiałów i elementów,
naprawy lub modernizacji, zakresu badań technicznych urządzeń i elementów,
terminów badań okresowych, rodzaju dokumentacji niezbędnej do objęcia dozorem
i potwierdzenia prawidłowości wykonania, spawania, zgrzewania, lutowania,
przeróbki plastycznej i obróbki cieplnej, badań nieniszczących oraz obsługi
i konserwacji.

Art. 55. 1. UDT prowadzi samodzielną gospodarkę finansową.
2. Przychodami UDT są:
1) przychody z opłat, o których mowa w art. 34 ust. 1;
2) inne przychody.
3. Koszty działalności UDT, w tym wynagrodzenia pracowników, pokrywane są
z przychodów, o których mowa w ust. 2.
4. Minister właściwy do spraw gospodarki ustala wynagrodzenie Prezesa UDT
oraz Wiceprezesów UDT zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 marca 2000 r.
o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U.
z 2018 r. poz. 1252 i 2215).

Art. 55a. 1. Prezes UDT może umorzyć w całości lub w części, odroczyć lub
rozłożyć na raty spłatę należności publicznoprawnych lub cywilnoprawnych UDT,
jeżeli spełniony będzie co najmniej jeden z warunków:
1) należności nie odzyskano w wyniku przeprowadzonego postępowania
likwidacyjnego albo upadłościowego;
2) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, które zostało udokumentowane, że w
postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów
dochodzenia i egzekucji należności, lub postępowanie egzekucyjne okazało się
nieskuteczne;
3) łączna kwota należności od jednego podmiotu nie przekracza 100 zł;
4) nie można ustalić miejsca zamieszkania lub pobytu dłużnika będącego osobą
fizyczną, albo dłużnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku, lub pozostawił
ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo
pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość
nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia w roku poprzedzającym umorzenie, ogłaszanego przez Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski” dla celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz
świadczeń socjalnych;
5) egzekucja należności zagraża ważnym interesom dłużnika, w tym jego
egzystencji, lub zachodzi ważny interes publiczny;
6) dłużnik będący osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą
osobowości prawnej został wykreślony z właściwego rejestru, przy
jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należności UDT.
2. Termin spłaty całości lub części należności UDT może być odroczony albo
spłata całości lub części tych należności może być rozłożona na raty, jeżeli ich
egzekucja okresowo zagraża ważnym interesom dłużnika, w tym jego egzystencji, przy czym istnieje uzasadnione przypuszczenie, że dłużnik te należności w późniejszym terminie zwróci.
3. Umorzenie należności UDT, za które dłużnicy są odpowiedzialni solidarnie,
może nastąpić, jeżeli okoliczności uzasadniające umorzenie zachodzą co do
wszystkich dłużników.
4. Umorzenie należności UDT, odroczenie lub rozłożenie na raty ich spłaty
następuje na wniosek dłużnika.
5. Prezes UDT może umorzyć należność bez wniosku dłużnika w przypadkach,
o których mowa w ust. 1 pkt 1–4 i 6.
6. W przypadku gdy kwota podlegająca umorzeniu przekracza 5000 zł,
informacja o tym umorzeniu, obejmująca nazwę i siedzibę dłużnika będącego osobą
prawną lub imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania dłużnika będącego osobą
fizyczną, cel udzielenia pomocy finansowej, przyczynę oraz kwotę umorzenia, jest
informacją publiczną w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej i
jest niezwłocznie udostępniana w Biuletynie Informacji Publicznej.

Art. 55b. 1. Wniosek, o którym mowa w art. 55a ust. 4, zawiera w szczególności:
1) nazwę, siedzibę i adres albo imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres oraz,
o ile posiada, numer identyfikacji podatkowej (NIP) albo numer PESEL
wnioskodawcy;
2) kwotę należności, z wyodrębnieniem odsetek;
3) podanie przyczyny ubiegania się o umorzenie całości lub części zadłużenia,
odroczenia lub rozłożenia na raty jego spłaty;
4) informację o aktualnej sytuacji majątkowej dłużnika;
5) informację, czy wnioskodawcy już umarzano należność UDT, odraczano lub
rozkładano na raty jej spłatę.
2. Wniosek o odroczenie, rozłożenie na raty spłaty lub częściowe umorzenie
należności, powinien zawierać także:
1) proponowane terminy i kwoty spłaty zadłużenia;
2) wskazanie źródeł pokrycia spłat zadłużenia w terminach, o których mowa w pkt
1.
3. Do wniosków o umorzenie lub częściowe umorzenie, odroczenie lub
rozłożenie na raty spłaty należności wnioskodawca dołącza dokumenty
potwierdzające lub uzasadniające okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4.
4. Prezes UDT może zwrócić się do wnioskodawcy o uzupełnienie dokumentów,
o których mowa w ust. 3, w terminie 14 dni.
5. W przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę terminu, o którym mowa
w ust. 4, wniosek nie podlega rozpatrzeniu.
6. Wniosek o odroczenie, rozłożenie na raty spłaty lub umorzenie należności
składa się w siedzibie UDT.
7. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, wniesiony po upływie terminu płatności
należności, pozostawia się bez rozpoznania.
8. Nadanie wniosku u operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23
listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) jest równoznaczne
ze złożeniem wniosku do Prezesa UDT.

Art. 55c. 1. Umorzenie należności UDT, odroczenie lub rozłożenie na raty ich
spłaty następuje na podstawie umowy zawartej między UDT a dłużnikiem, z
wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 55a ust. 1 pkt 1–4 i 6.
2. Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności:
1) strony umowy;
2) przedmiot umowy;
3) termin realizacji umowy;
4) kwotę należności;
5) warunki spłaty pozostałej części należności – w przypadku umorzenia ich w
części;
6) warunki i terminy spłaty należności – w przypadku odroczenia lub rozłożenia
spłaty na raty.
3. W sprawach nieuregulowanych w umowie, o której mowa w ust. 1, mają
zastosowanie przepisy prawa cywilnego.
4. W przypadkach, o których mowa w art. 55a ust. 1 pkt 1–4 i 6, umorzenie
należności następuje w formie jednostronnego oświadczenia woli.
5. Przepisy ust. 1–4 oraz art. 55a i art. 55b stosuje się odpowiednio do umarzania,
odraczania lub rozkładania na raty spłaty odsetek od tych należności oraz do
umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat innych należności ubocznych.

Art. 55d. 1. Prezes UDT może udzielać określonych w art. 55a ust. 1 ulg w
spłacie należności UDT, które:
1) nie stanowią pomocy publicznej;
2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub
rybołówstwie – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio
obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach
zasady de minimis;
3) stanowią pomoc publiczną:
a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi
lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi,
b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której
dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej,
udzielaną na przeznaczenia inne niż wymienione w lit. a i b.
2. W przypadku pomocy publicznej określonej w ust. 1 pkt 3 lit. a i b ulgi, o
których mowa w art. 55a ust. 1, mogą być udzielane, jeżeli w przepisach odrębnych
zostały określone szczegółowe warunki udzielania tej pomocy zapewniające jej
zgodność z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.
3. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, przeznaczenia
pomocy, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. c, udzielanej w formie ulg w spłacie
zobowiązań z tytułu należności UDT, o których mowa w art. 55a ust. 1, oraz
szczegółowe warunki udzielania tych ulg, mając na uwadze dopuszczalność i warunki
udzielania pomocy państwa określone przez właściwe organy Unii Europejskiej.

Art. 56. 1. Podstawą gospodarki finansowej UDT jest roczny plan finansowy
UDT, którego projekt zatwierdza Prezes UDT w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw
finansów publicznych w trybie określonym w przepisach dotyczących prac nad
projektem ustawy budżetowej.
2. (uchylony)

Art. 57. UDT finansuje inwestycje ze środków własnych.

Art. 58. 1. Roczne sprawozdanie finansowe UDT zatwierdza minister właściwy
do spraw gospodarki.
2. Prezes UDT przedstawia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki
sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, wraz ze sprawozdaniem z badania, w terminie
do dnia 31 maja każdego roku.

Art. 59. 1. UDT tworzy następujące fundusze:
1) fundusz podstawowy;
2) fundusz rezerwowy;
3) zakładowy fundusz nagród.
2. Fundusz podstawowy odzwierciedla wartość majątku UDT.
3. Fundusz rezerwowy zwiększa się o zysk netto oraz zmniejsza się o stratę netto
UDT, z zastrzeżeniem art. 60.
4. Zakładowy fundusz nagród wynosi 8,5% funduszu płac.

Art. 60. Zysk netto UDT przeznacza się na:
1) fundusz rezerwowy – 70%;
2) wpłatę do budżetu – 30%.

Art. 60a. 1. Roczne sprawozdanie finansowe UDT podlega badaniu przez firmę
audytorską.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki dokonuje wyboru firmy audytorskiej.

Art. 61. 1. TDT prowadzi samodzielną gospodarkę finansową. Przepisy
art. 55 ust. 2 i 3, art. 55a–55d, art. 57, art. 59, art. 60 oraz art. 60a ust. 1 stosuje się
odpowiednio.
2. Wynagrodzenie Dyrektora TDT ustala minister właściwy do spraw transportu.
3. Podstawą gospodarki finansowej TDT jest roczny plan finansowy, którego
projekt zatwierdza minister właściwy do spraw transportu i przekazuje ministrowi
właściwemu do spraw finansów publicznych w trybie określonym w przepisach
dotyczących prac nad projektem ustawy budżetowej.
4. Roczne sprawozdanie finansowe TDT zatwierdza minister właściwy do spraw
transportu.
5. Dyrektor TDT przedstawia ministrowi właściwemu do spraw transportu
sprawozdanie, o którym mowa w ust. 4, wraz ze sprawozdaniem z badania, w terminie
do dnia 31 maja każdego roku.
6. Minister właściwy do spraw transportu dokonuje wyboru firmy audytorskiej.

Art. 62. WDT jest finansowany z budżetu państwa z części, której dysponentem
jest Minister Obrony Narodowej.

Art. 63. 1. Kto dopuszcza do eksploatacji urządzenie techniczne:
1) bez otrzymania decyzji organu właściwej jednostki dozoru technicznego
o dopuszczeniu urządzenia do eksploatacji lub obrotu,
2) wbrew decyzji organu właściwej jednostki dozoru technicznego o wstrzymaniu
eksploatacji lub wycofaniu z obrotu urządzenia technicznego,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
2. Tej samej karze podlega ten, kto:
1) eksploatuje urządzenie do odzyskiwania par paliwa bez przeprowadzenia
okresowych badań technicznych lub wbrew decyzji organu właściwej jednostki
dozoru technicznego o wstrzymaniu eksploatacji tego urządzenia;
2) przerabia urządzenie techniczne bez zgody organu właściwej jednostki dozoru
technicznego.

Art. 64. Kto:
1) uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie czynności, o których mowa w art. 14
ust. 2,
2) nie wykonuje obowiązku zawiadomienia organu właściwej jednostki dozoru
technicznego o niebezpiecznym uszkodzeniu urządzenia technicznego lub
nieszczęśliwym wypadku związanym z eksploatacją urządzenia technicznego,
podlega karze grzywny.

Art. 65. Postępowanie w sprawach określonych w art. 64 następuje w trybie
określonym w przepisach Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Art. 66. (pominięty).

Art. 67. (pominięty).

Art. 68. (pominięty).

Art. 68a. 1. W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii albo w przypadku niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby
zakaźnej, które może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego organ właściwej
jednostki dozoru technicznego może w 2020 r., na wniosek eksploatującego, odroczyć
termin wykonania badań technicznych i zezwolić na eksploatację urządzenia
technicznego na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy pod warunkiem, że eksploatujący
złoży oświadczenie, że od dnia przeprowadzenia ostatniego badania urządzenia technicznego nie wprowadzono zmian dotyczących eksploatacji urządzenia technicznego oraz, że jego dalsza eksploatacja, w ocenie eksploatującego, nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska.
2. Wniosek oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 1, mogą zostać złożone
pisemnie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu
art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną
(Dz. U. z 2020 r. poz. 344). Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, do
którego wpłynął wniosek oraz oświadczenie, może dokonywać wezwań do
uzupełnienia braków wniosku lub oświadczenia pisemnie, za pomocą środków
komunikacji elektronicznej, telefonicznie lub w inny sposób; sposób wezwania należy
udokumentować, dołączając do akt sprawy notatkę służbową lub potwierdzenie
transmisji danych.
3. Odroczenie terminu wykonania badania i zezwolenie na eksploatację na
warunkach określonych w ust. 1 następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Art. 68b. 1. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 do sposobu i trybu
sprawdzenia kwalifikacji osób, o których mowa w art. 22 ust. 3, stosuje się przepisy
wykonawcze wydane na podstawie art. 23 ust. 5, z uwzględnieniem zasad
określonych w ust. 2–5.
2. Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza egzaminator powołany przez
organ właściwej jednostki dozoru technicznego.
3. Termin 30 dni roboczych na wyznaczenie terminu egzaminu może być
przedłużony w przypadku, gdy liczba składanych oraz rozpatrywanych wniosków to
uzasadnia.
4. Część teoretyczną egzaminu przeprowadza się w formie ustalonej z właściwą
jednostką dozoru technicznego, ze szczególnym uwzględnieniem formy zdalnej,
w sposób zapobiegający szerzeniu się zakażenia wirusem SARS-CoV-2
i z zachowaniem należytych środków ostrożności oraz pod warunkiem zachowania
możliwości identyfikacji osoby, której kwalifikacje się sprawdza, i zabezpieczenia
przebiegu egzaminu przed ingerencją osób trzecich.
5. Część praktyczną egzaminu przeprowadza się w sposób zapobiegający
szerzeniu się zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i z zachowaniem należytych środków
ostrożności.

Art. 69. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy likwiduje się Urząd Dozoru
Technicznego utworzony na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 1987 r. o dozorze
technicznym (Dz. U. poz. 202, z późn. zm.).
2. Obowiązki i zadania likwidatora Urzędu Dozoru Technicznego powierza się
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.
3. Wierzytelności i zobowiązania Urzędu Dozoru Technicznego stają się
wierzytelnościami i zobowiązaniami UDT.
4. Likwidator sporządza bilans zamknięcia.

Art. 70. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki wyposaży UDT
w nieruchomości, które w dniu wejścia w życie ustawy znajdowały się w trwałym
zarządzie Urzędu Dozoru Technicznego.
2. Wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, polega na oddaniu UDT, w drodze
umowy, nieruchomości w użytkowanie wieczyste bez obowiązku wnoszenia
pierwszej opłaty oraz na nieodpłatnym przeniesieniu własności budynków i urządzeń
znajdujących się na tych nieruchomościach.
3. Umowa, o której mowa w ust. 2, stanowi podstawę wpisu w księdze
wieczystej.

Art. 71. 1. Do dnia powołania Prezesa UDT, o którym mowa w art. 38 ust. 1,
jego funkcje sprawuje Prezes Urzędu Dozoru Technicznego powołany w trybie
ustawy, o której mowa w art. 69 ust. 1.
2. Z dniem powołania Prezesa UDT, o którym mowa w art. 38 ust. 1, wygasa akt
powołania Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego.

Art. 72. Stroną stosunków pracy pracowników zatrudnionych w Urzędzie
Dozoru Technicznego działającym na podstawie ustawy, o której mowa w art. 69
ust. 1, staje się, na zasadach określonych w art. 231 Kodeksu pracy, UDT.

Art. 73. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy likwiduje się specjalistyczne
jednostki dozoru technicznego podległe ministrowi właściwemu do spraw transportu.
2. Obowiązki i zadania likwidatora jednostek, o których mowa w ust. 1,
powierza się ministrowi właściwemu do spraw transportu.
3. TDT przejmuje składniki majątkowe, środki pieniężne, wierzytelności
i zobowiązania, a także prowadzone dotychczas sprawy wraz z aktami likwidowanych
jednostek, o których mowa w ust. 1.
4. Pracownicy likwidowanych jednostek, o których mowa w ust. 1, stają się
z dniem wejścia w życie ustawy pracownikami TDT.

Art. 74. 1. Minister właściwy do spraw transportu wyposaży TDT
w nieruchomości, które w dniu wejścia w życie ustawy znajdowały się w trwałym
zarządzie specjalistycznych jednostek dozoru technicznego, o których mowa w art. 73
ust. 1.
2. Wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, polega na oddaniu TDT, w drodze
umowy, nieruchomości w użytkowanie wieczyste bez obowiązku wnoszenia
pierwszej opłaty oraz na nieodpłatnym przeniesieniu własności budynków i urządzeń
znajdujących się na tych nieruchomościach.
3. Umowa, o której mowa w ust. 2, stanowi podstawę wpisu w księdze
wieczystej.

Art. 75. 1. Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej
ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy, obowiązują dotychczasowe
przepisy wykonawcze, o ile nie są sprzeczne z przepisami tej ustawy.
2. Zaświadczenia kwalifikacyjne wydane na podstawie przepisów
dotychczasowych zachowują moc przez okres w nich oznaczony.

Art. 76. W sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się
przepisy dotychczasowe.

Art. 77. Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o Urzędzie Dozoru
Technicznego, należy przez to rozumieć UDT utworzony niniejszą ustawą.

Art. 78. Traci moc ustawa z dnia 19 listopada 1987 r. o dozorze technicznym
(Dz. U. poz. 202, z późn. zm.).

Art. 79. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 69
ust. 2 i art. 73 ust. 2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.